Starosc z Narcyzem - Netkobiety.pl

Ósemko, człowiek pisze i nawet nie zdaje sobie sprawy z tego ile osób to czyta, kto czyta i jaki może mieć taką pisanina na wiele osób. Miło mi, że i tobie jakoś to wszystko pomogło. Ja już dawno mam sprawę z narcyzem za sobą, chociaż odzywał sie do mnie jeszcze w czerwcu ( dla nich to dość typowe, gdy kop w doope wyszedł od kobiety), ale nadal jestem wściekła i jak pisałam kilka miesięcy temu dalej nie mogę poradzić sobie z uczuciem niesprawiedliwości. Nie mogę pogodzić sie z tym, że jest na świecie aż takie zło i że ciągle wiedzie sie temu złu  tak dobrze. Powinny być na coś takiego odpowiednie paragrafy.
Gdybym mogła to nawet łopatą wkladalabym ludziom pewne rzeczy do głowy, by nie przeżyli tego przez co ja musiałam przejść.
Tyle nowych fajnych kobiet non stop wpada w takie szambo- to  okropne.
Wstyd straszny że człowiek zmarnował tyle lat na takie dziadostwo.
Może innym kobietom, które czytają takie watki jak  np. Starość z narcyzem będzie to oszczedzone? Bardzo bym tego chciała i dlatego tak uparcie ciągle coś tam pisze i tu, i tam.

Zaglądałam kiedyś na ten wątek, a skoro nadal żyje to będę chciała nadrobić wpisy.

A a propos tematu, to mogę opisać jak wygląda związek mojego Ojca (narcyza)

Jest to jego drugi w kolejności, po tym z moją Mamą związek, który trwa prawie tyle samo - poprzedni 25 , obecny 20 lat.
Przy czym jeden się na drugi nakładał przez około 15 lat, żeby było "zabawniej".

Generalnie wygląda to tak, że Ojciec znajdował sobie partnerki o rysie psychologicznym  'kochające za bardzo' i one nie chciały z niego rezygnować, ot cala tajemnica
Klasyka. O uwagę i akceptację narcyza się zabiega, od niego nie można wiele - przynajmniej nie w aspekcie emocjonalnym, wymagać.
Nie pamiętam żeby kiedyś przytulił Mamę czy kogoś z nas - dzieci, no, chyba że na święta i to z takim wyrazem jakby właśnie jadł cytrynę
Dziś po latach nie biorę tego osobiście, bo wiem, że to problemy natury emocjonalnej i ten chłód wynika z jego dzieciństwa. Zresztą, jestem b. podobna do niego pod wieloma względami.

Ostatnio zastanawiałam się czy Ojciec zmienił się coś w sensie zachowania czy podejścia przez te 30 lat jak go znam i cóż.. niewiele
Na pewno ten drugi związek, w którym był autentycznie zakochany w obecnej partnerce ( z moja Mama byli z rozsądku) różni się od poprzedniego tym, że Ojciec nie jest chamski czy agresywny - a przynajmniej hamuje się.
Co do mnie (dzieci ogólnie) - nie wtrąca się w nasze życie i szanuje nasze decyzje i wyboru - w sumie to JEST postęp Chociaż myślę, że to wynika z prostego faktu, że nie jest zaangażowany emocjonalnie w nasze sprawy, ot co niż jakaś wielka przemiana w nim zaszła.

U mnie jest problem tej natury, że  trudno mi zakochać się w partnerze o cechach 'kochający za bardzo', dlatego jestem sama. Pociągają mnie typy dominujące, ale oni nie zawsze myślą o stałym związku, zresztą mi też trudno narazie to sobie wyobrazić.
Mam też tendencję do ranienia słabszych psychicznie jednostek, ale staram się hamować.

Ogólnie nie widzę wielkich szans na zmianę osobowości u narcyza, nawet nie wiem czy terapia by tu pomogła. Jak się czegoś nie czuje w "trzewiach" to na rozum się tego poczuć nie da.
Ale jak to się mówi - podobno chcieć to móc, tylko kogo stać na wieloletnią terapię

Ok, to czytam dalej.

Dlaczego nie zagadał?

Ponieważ nie rozpoznał w Twojej twarzy żadnych emocji.

Oni przyglądają się sobie w cudzych oczach, poprzez reakcje innych, otrzymują potwierdzenie swojego istnienia.
Inni o tyle są potrzebni i ważni, o ile dostarczają wzmacniającego narcystyczną pychę pożywienia – on w Twoich nie wyczytał nic, a porażki źle znoszą.

Mogłoby to też spłoszyć kolejną potencjalną „ofiarę”.

Wiadomo bowiem , że podboje miłosne działają na narcyza jak siła napędowa, która jest mu potrzebna dla pełni szczęścia.
Adoracja kolejnych kobiet utwierdza go w przekonaniu, że emanuje on magią uwodzenia i działa na kobiety jak wabik.
Czuje się więc doceniony – Ciebie zna, więc możliwe, że zostawił na później, przy okazji mniej formalnego spotkania.

Kręcąc się koło Ciebie, pozycjonował się – czy jeszcze działa na Ciebie jego czar, chciał zobaczyć w Twoich oczach ten zachwyt jaki pamięta, i chociaż nie są oni emocjonalni, świetnie rozpoznają emocje innych ludzi, są dobrymi obserwatorami, szczególnie łatwo reagują na sygnały świadczące o słabości drugiej osoby.

Pewnie nie spodziewał się po Tobie takiej reakcji, więc albo będzie szukał potwierdzenia albo sobie Ciebie odpuści.

Kalejdoskopko, tak odezwał sie do mnie i przez chwilę mieliśmy jakiś tam kontakt. Rozmawialiśmy dość często, ale szybko przekonałam sie, że jego stare zachowania ciągle są normą. Facet ten miał np. uroczy zwyczaj nieodbierania telefonów i nieoddzwaniania.  Od lat miałam z nim właśnie taki problem. Złe znosilam tego rodzaju chamstwo, a moje tłumaczenia, prośby i groźby odbijały sie od niego niczym piłki od ściany. Tym razem też dość szybko tak sie zachował. Żeby było śmieszniej do mnie miał pretensje że nie dzwonię, chociaż telefon działa w dwie strony i że jestem nie do życia, bo non stop z nim zrywam. Tak więc dzwonił do mnie jak gdyby nigdy nic i zaproponował mi wspólny kilkudniowy wyjazd gdzieś w góry i że jeśli będzie miło, to za czas znowu gdzieś sobie wyjedziemy. W tym celu ja najpierw miałaby pojechać do niego i dopiero stamtąd gdzieś mieliśmy wyruszyć. Słuchałam tego, co on do mnie gada i byłam w szoku, chociaż nie dałam tego po sobie. Nigdy wcześniej przez tyle lat niby bycia razem on nigdzie że mns nie wyjechał, chociaż z innymi kobietami wyjeżdżał( o tym dowiedziałam sie znacznie później), aż tu nagle taka propozycja? To wielki bogacz, wiev wiem, że on bardzo często jeździ pod palmy i bierze że sobą jakieś kobiety. Mnie zaproponował wyjazd w góry. Śmiać mi sie chciało, ale może chodziło o to, że w Polsce jest jednak znacznie bezpieczniej niż gdzie indziej? Nic jednak nie mówiłam, tylko słuchałam uśmiechając sie pod wąsem. Dalej- nie wiedziałam jako kto miałabym z nim pojechać, bo przecież facet ten zawsze miał liczny harem. Czyżbym miała mieć zaszczyt pojechać w roli boczniary? Moje wątpliwości budzi też fakt finansowania takiego wyjazdu, bo pewnie nie przyjalby ode mnie kasy, ale w takim razie ja źle bym sie z tym czuła.
No generalnie było tak, ze od samego początku ani śniło mi sie gdzieś z nim wyjeżdżać ( niech wyjeżdżają z nim inne i niech one cieszą sie z tego) ,ale co sobie posłuchałam w czasie tych rozmów, to sobie posłuchałam. Wielki tupeciarz z niego i oczywiście był tak pewny, że ja zaraz zawine kiece i polecę, że nawet nie zakładał takiej opcji, że ja będę jakiś kłopotliwe pytania, że będę miała wątpliwości itd. Kontakt nagle sie urwal, gdy zwróciłam mu uwagę, że znowu nie odebrał telefonu i że cienko widzę to wszystko. Nie spodobała mu sie moja krytyka, moja roszczeniowosc, więc rozłączył sie i od tamtej pory milczy.
Po prostu komedia.
Przeszłam nad tym prawie miesięcznym epizodem do porządku dziennego, trochę sie potem posmialam i cóż ? Żyje dalej i ani mi w głowie cokolwiek odkręcać. Nie ma takiej opcji.
A on ? Czy sie jeszcze odezwie, czy też tym razem przegielam i w związku z tym on obraził sie śmiertelnie? Nie mam zielonego pojęcia. Może sie odezwie za jakiś rok, s może już nigdy?
Kalejdoskopko, nie obchodzi mnie to, bo uwierz mi, ja jestem już na takim poziomie świadomości, że nawet gdyby mi doplacali nie wiem jakie to pieniądze, to nie chciałabym już tego faceta. Jest mi on obojętny jak zeszłoroczny śnieg.
Gdyby bylo inaczej, to pewnie gdzieś w czerwcu pojechalabym z nim w te góry, zaraz gdy tylko na mnie gwizdnal. Tak postąpiłabym kiedyś, gdy byłam głupia i naiwba. Dzisiaj jestem innym człowiekiem

Tobie też życzę, żebyś wyszła w końcu że swojego marazmu i raz na zawsze wbiła sobie do głowy, że wiązanie sie z rozwydrzonym, zdemoralizowanym narcyzem naprawdę jest bez sensu. To zwykle marnowanie dobie życia i robienie z siebie żywiciela dla jakiegoś popapranego czuba. Po co ci facet, który chodzi na dziwki i we łbie ma tylko baby oraz brylowanie w towarzystwie ? Po co ci taki stary obleśny satyr?
Glowa do góry.

Elle, zawsze z wielką przyjemnością czytam to, co piszesz i uważam, że w pewnym sensie jesteś moją bratnią duszą. Ostatnio napisał tu jakiś facet, który spotkał milosc swojego życia i pieścił jej rączki w czasie pierwszego spotkania. Ta kobieta robiła potem uniki i on nie wiedział na czym stoi. Zapewne pamiętasz, ten wątek. Śmiać mi sie chciało, gdy przeczytałam twój post. Zwróciłas bowiem uwagę na to pieszczenie raczek- ja też dokładnie na to zwróciłam uwagę i pomyślałam " jaka ta dziewczyna jest do mnie podobna czy tam odwrotnie"
I nie tylko na podstawie tego wątku doszłam do wniosku, że nadajemy na tych samych falach.

Może ja czegoś nie rozumiem, ale... jak można być tak wściekłym, żeby z kimś miło rozmawiać przez miesiąc?
Bo ja nie ogarniam.

Ja póki co też jestem momentami wściekła na "mojego" eks psychopatę (ze wskazaniami na obojętność, bo chcę iść do przodu w swoim życiu, a nie ciągle stać w miejscu, albo się cofać), ale do głowy by mi nie przyszło, żeby miło z nim rozmawiać.
Zapowiedziałam mu dwa miesiące temu, że ma się nie kontaktować ze mną, więc jak np. wystaje pod moim blokiem jak idę do pracy, to ja nie wdaję się w żadne dyskusje z nim, a wzywam policję (swoją drogą dostałam od policji taką super radę ostatnio, że tylko czekam, aby się psychol pojawił, żebym ją mogła wypróbować - oj, ale się zdziwi )

-v- , psychika ludzka jest wielka zagadka i potrafi zaskakiwać nie chce zamknąć sie w schematy i zapewniam cię, że można być tak wscieklym, że mile rozmawianie z własnym wrogiem sprawia satysfakcję. Ja taka po prostu jestem. Wiem że to dziwne, ale zawsze byłam dość specyficzna.
Feniks, absolutnie mnie nie urazilas. Zawsze trafiasz w samo sedno i widzisz rzeczy, krzeych większość  ludzi w ogóle nie dostrzega.
Jestem i będę ostrożna. Ten roxwydrzeniec już mnie nie dosięgnie, bo ja odskoczylam od niego o lata świetlne podczas gdy on ciągle kisi sie wr własnym narcyzim sosie.
Tacy jak on zawsze spadają na cztery łapy bo rządzi nimi doskonale wykształcony instynkt samozachowawczy oraz są zwyczajnie cwani. Kobiety lecą na takich facetów. Tylko te, które weszły na troszkę wyższa półkę swiadosci, mają jakąś tam wiedzę na temat zaburzeń są na nich odporne.
Szkoda że czasem nabieramy rozumu dopiero wtedy gdy porządnie dostaniemy po łapach.

-v-, na sto procent to uzależnienie. Z miłością jako taka nie ma to nic wspólnego, bo nie ma ani tęsknoty, ani ciepłego myślenia czy pazadania. To uzaleznienie- bez wątpienia. Tacy ludzie potrafią uzależniać od siebie i właśnie z tym ciężko jest wygrać.
Pracuje nad sobą i wychodzę na prostą, ale wiem że dopóki będzie we mnie chociaż odrobina tej toksyny, to dalej będę mogła myśleć o sobie, jako o osobie uzależnionej.
Zero kontaktu to podstawa. Trzymam sie tej zasady, bo naprawdę sie sprawdza. Innej metody nie ma. Ale mam do czynienia z upartym przeciwnikiem, a ponieważ sama też jestem uparta, więc ulegam próżności. On nie jest z tych którzy non stop wypidujs albo wydxwaniaja, jest wprost przeciwnie. Jest jednak z tych, którzy potrafią pojawiać sie nie wiadomo kiedy i w najmniej oczekiwanym momencie. Jego rekord milczenia trwał prawie rok. To utrudnia proces walki z uzależnieniem, ale czas i praca nad sobą sprawia, że jego uderzenia są coraz słabsze.
Wiem że popełniła m błąd wdając sie z nim w rozmowy, ale zagrała próżność, głupota i kiedyś bardzo ciężkie, dzisiaj znacznie słabsze, uzależnienie psychiczne.
Dam sobie radę, ale do celu Idę dość pokretna drogą.

Tula, dobrze, że to wiesz... u mnie tak było rok temu... sądziłam, że już wygrałam, a tu... wpadłam znowu jak śliwka w kompot i znowu się z nim związałam. Miałam takie poczucie, że to zaszczyt być wybraną przez niego. W końcu podczas tej naszej przerwy przygruchał sobie jakąś pannę, której wyznawał miłość (dwa miesiące), a ja sądziłam, że przecież nie mogę stracić takiego super faceta.
A teraz.. kiedy mnie nachodzi i szantażuje, to naprawdę uważam, że to zwykły chu**k, a nie żaden super facet. Wzywam policję po prostu i tyle.
I masz rację, zasada zero kontaktu jest rzeczywiście trudna. Ale mam wrażenie, że im dłużej w tym wytrwasz, tym będzie łatwiej. Tak jest u mnie przynajmniej.

Ja odpowiem - bo psychopaci tak mają. Dopóki ofiara "współpracuje" to nigdy jej nie porzucą. Za moim eks ciągną się kochanki, które od zna od wielu, wielu lat. Są odstawiane na chwilę, kiedy pojawi się nowa zabawka (np. ja - ale nie są odstawiane całkiem, tylko na długość ramienia - podczas każdej naszej kłótni on do nich wracał), a jak zabawka ucieknie i już się nie daje złapać, to wracają do akcji, bo on się z nimi kontaktuje. I było tak, że jak był ze mną to nadawał na nie, a jak się pokłóciliśmy, to leciał do nich i nadawał na mnie, używając bardzo niewybrednych słów. Potrafił takie rozmowy na FB prowadzić na moich oczach, więc dokładnie wiem co tam pisał i kiedy się z nimi kontaktował.

JA NIE CHCĘ BYĆ KIMŚ TAKIM, JAK TE JEGO KOCHANKI.

One nawet nie mają tej świadomości, że są z psychopatą, że są uzależnione, uważają go za wyrocznię i najlepszego faceta na świecie. Mimo, że wiedzą, że on jedną zdradza z drugą i na odwrót. Całkowicie chora sytuacja. Kiedyś te kobiety mnie wkurzały, szczególnie jego eks - bo nie dawała nam spokoju przez 1,5 roku. A teraz wiem, że to biedna, ślepa kobieta, która nie ma pojęcia jak ten człowiek nią manipuluje, żeby ona była na każde skinienie.

Dlatego widzę tylko jedną drogę dla mnie: przed siebie, do przodu.
A Twoje życie, Tula, to Twoje życie. Chcesz je spędzić na cyklicznych kontaktach z tym człowiekiem - proszę bardzo.
Nie zmusisz go do tego, żeby zaprzestał kontaktów z Tobą - ale od Ciebie zależy, jak Ty będziesz na to reagowała.

Witaj Oliwio. Jesteś jedyną w swoim rodzaju specjalistą od narcyzów i wszelkich psycholi. Znasz na wylot te porąbane mechanizmy, gierki. Po co je testujesz tak długo na własnej skórze? Mi nie odpowiadaj. Bardziej sobie. Byłabyś zdolna teraz po tym wszystkim poznać, pokochać zwykłego ,nudnego faceta? Przecież ten przymus siedzi w Tobie, tak samo jak we mnie mój z moją borderką.

Tula, to są wciąż objawy głębokiego uzależnienia.
Osoby uzależnione behawioralnie mają nierealistyczny ogląd sytuacji, nie dowierzają swoim odczuciom, myślom, emocjom.
Nie są zatem zdolne do suwerennych, zgodnych ze sobą decyzji, gdyż to nałóg je prowadzi, nie one siebie.
Możecie sobie produkować te historie jak to nie odbierzecie już kolejnego telefonu, jak nie polecicie na następne spotkanie, ale dobrze wiecie, że wystarczy jeden znak, jeden gest, jedno słowo, telefon i już wracacie do starego układu. Nie ma co się oszukiwać.
Radzę też przestać żyć w filmach typu: jaki to on manipulator, uwodziciel, dupek i [wstawić co tam chcecie] i wygodnie zwalać odpowiedzialność za własne uzależnienie na nich, bo prawda jest taka, że aby ten układ mógł istnieć, muszą być dwie osoby.
Nie ma czegoś takiego, że ktoś nami manipuluje, a my to jesteśmy takie cacy. Ktoś się po prostu DAJE MANIPULOWAĆ ze względu na brak wiedzy lub deficyty. Chyba jesteście tego świadome, że jak ktoś nas wykorzysta lub w jakiś sposób przekroczy nasze granice, to tylko na nasze życzenie. W miarę stabilni emocjonalnie i poukładani ludzie jak zobaczą, że ktoś ich wykorzystuje (co się normalnie w życiu zdarza), to mówią stop, szanuj mnie. Wy trwałyście latami w tych związkach, nikt was kajdanami do tych facetów nie przykuł. Najczęściej jest to kobieta KKZB i osobowość unikająca bliskości (z zaburzeniami czy bez). Toksyczny związek, to toksyczny związek. Toksyny wnoszą dwie strony.

Lilka, po części zgodzę się z tobą, szczególnie w tym, co napisałaś ogólnie na temat ludzi uwikłanych w toksyki.
Rzeczywiście jest tak, że do tanga trzeba dwojga. Toksyki tworzą dwie chore na głowę osoby.
Załóżmy, że w jakimś tam związku zaburzony jest facet, a kobieta jest zdrowa (tak było w moim przypadku- ja zanim cokolwiek zaczełam z tym facetem naprawdę nie miałam żadnych deficytów, żadnych ze sobą problemów) i jeśli taka kobieta od samego początku ma jakąś tam wiedzę na temat toksycznych relacji, to uwierz mi jest ona w stanie szybko zorientować się, że od tego faceta mocno śmierdzi. Taka kobieta długo więc nie pozostanie z zaburzeńcem. Szybko się wycofa. Kobieta z jakimiś deficytami oczywiście pozostanie i bardzo szybko wpadnie w nałóg. Zdrowa nie zrobi sobie krzywdy i ucieknie. Istnieje jednak idla zdrowych na umysle kobiet zagrozenie i własnia ja doświadczyłam czegoś takiego. Otóż, jesli kobieta ma  pewne okreslone cechy psychiczne- jest na przykład ciekawska z natury, lubi rzeczy dziwne, niecodzienne, jest rozbudzona intelektualnie i nigdy nie miała mentalności zwykłej Kowalskiej, której szczytem marzeń było wyjść dobrze za mąż, urodzić dzieci i zajmować się domem, rodziną, psem i ogródkiem. Taka kobieta dużo czytała, miała znajomych z różnych kręgów i mentalnie nigdy nie była szara i tuzinkowa. Taka więc osobowość kobiety oraz brak wiedzy na temat zaburzeń mogą sprawić, że zostaje ona w toksyku i jakby tego było mało, coraz bardziej angażuje się w chory układ i to pod każdym względem. I wcale nie trzeba dużo czasu, by popłynęła. Zanim się zorientuje sama zaczyna mieć poważne problemy psychiczne i emocjonalne. Zazwyczaj zaczynają się u niej pierwsze objawy nerwicy lękowej. Machina ruszyła i wszytko toczy się, jak samospełniająca się przepowiednia. Facet coraz bardziej wchodzi jej na głowę, przekracza wszelkie granice, ona to widzi, walczy z tym, cierpi, ale uparcie tkwi w syfie oraz czeka nie wiadomo na co właściwie. Ona bowiem też jest już chora, chociaż na początku była zdrowa.
Gdybym ja poznając tego faceta od samego początku miała wiedzę na temat zaburzeń osobowości, była otrzaskana w tych tematach, to od razu dałabym nogę, ponieważ wiedziałabym doskonale, jak skończy się dla mnie taki cudowny związek. Wtedy jednak byłam głupiutka i pojęcia o niczym nie miałam. A na dodatek zawsze miałam szeroko otwarte oczy na rzeczywistosć i różne zainteresowania, zawsze troszkę dziwniejsze od tych, jakie miała większość moich koleżanek. Od początku byłam taką rogatą duszą. Troszkę inaczej się malowałam, troszkę inaczej ubierałam. Nigdy nie byłam taką zwykłą, ładna i zadbaną dziewczyną. Gdzieś tam ciągle nosiło mnie w jakieś nieznane rewiry. Byłam jednak szcześliwa i spełniona. Nie miałam żadnych deficytów psychicznych. Wokół mnie zawsze kręciło się duzo ludzi, bo byłam troszkę inna i to wiele osób do mnie przyciągało. Prawdopodobnie dlatego weszłam w tę pokraczną znajomość, a potem koło zaczęło się toczyć, az nabrało wielkiej i szalonej prędkości. Popłynęłam. Zachorowałam na łeb.
Jak jest teraz?
Teraz dalej jestem uzalezniona od tej relacji, ale to, co czuję i myślę dzisiaj jest niczym w porównaniu z tym, co działo się ze mną kiedyś. Przede wszystkim nie cierpię, nie męczę się i nie zadręczam. Wrócił mi rozum i to dawno temu wrócił. Nie ma takiej opcji, bym zdurniała na stare lata do reszty i poleciała do tego faceta, bo on raczył na mnie gwizdnąć. Udowodniłam już to sama sobie i to wiele razy. Nie mam żadnych złudzeń, co do takich ludzi. Wiem, że nie ma dla nich żadnych szans i ja w zyciu nie sfrajerzyłabym się do tego stopnia, by skończyć, jako żer dla jakiegoś czuba, który skrzywdził w zyciu tyle ludzi sam żyjąc jak pączek w masle. To kłociłoby się z moim poczuciem sprawiedliwości, a na takie rzeczy zawsze byłam mocno uczulona, bo zawsze brzydziłam się przemocą i kurestfem. Nie grozi mi więc to, że ja do niego wrócę.
Jest jednak jakies tam uzależnienie i całkiem sporo negatywnych emocji, z którymi bywa, że cienko daję sobie radę. Borykam się na przykład z nerwicą lękową, której nabawiłam się przy okazji tego związku.
Wracam jednak powoli do formy i najważniejsze jest to, że poprzestawiały mi się klepki we łbie, jak sądzę, na właściwe miejsce. Zmieniły się moje priorytety i zainteresowania. Nigdy już nie wróci ta dziewczyna, a potem kobieta, która była wesoła, bardzo otwarta na ludzi i az zachłystująca się zyciem, łasa na wszelkie interesujące nowinki i spontaniczna. Pojawiła się dzisiaj prawie że matrona, dalej ciekawa różnych rzeczy, ale już wyważona i mocno stąpająca po ziemi. Mam swoje zdanie na różne tematy, mocno ugruntowane poglądy i konkretne cele w życiu, które teraz realizuję. Ani mi w głowie głupoty, jakies eksperymenty, bo szkoda mi na takie rzeczy zycia.
Ten facet może do mnie dzwonić, może gadać mi, co tylko slina przyniesie mu na język, ja posłucham, posmieję się, pokiwam głową, ale on dostepu do mnie już nie ma. Nie ma dostepu, ponieważ przestał mi imponować i przestał być dla autorytetem. Dzisiaj ja postrzegam go jako małego, śmiesznego i zepsutego do szpiku kości facecika, któremu z lekka pomerdało się we łbie i który żyje żerując na innych ludziach. Dla mnie jest on dnem, mułem i wodorostami.
Najgorsze jednak są ciągle nie do końca uporządkowane emocje. Własnie z nim czasem nie daję sobie rady- to jest to uzaleznienie.

apologises, do ciebie napiszę później, bo teraz czas mnie troszkę goni.

No pięknie Tula sobie wytłumaczyłaś jaka to jesteś cacy a on be .
Twoje niedokochanie z dzieciństwa i nierealistyczne oczekiwania od partnera bezwarunkowo pozytywnego stosunku do siebie (bo przecież na samym początku jawił ci się jak bóg-wybawca, niesamowita osobowość, która miała ci dać, tego czego podświadomie potrzebowałaś) nie musiało tak ochoczo wyjść w innych układach, z innymi partnerami. To musiała być taka osobowość jak jego. Ciesz się - dzięki temu mogłaś się sobie przejrzeć jak w lustrze. Odrobiłaś zadanie?

Poza tym, cały powyższy akapit mówi tylko o jednym: jeśli chcemy wyjść z uzależnienia, musimy uznać, że tak właśnie jest.
Uzależniony, dopóki nie przyzna się sam ze sobą, że ma problem, nic nie ruszy do przodu.
Ty uznajesz, że jesteś git. Pozostałe akapity o tym już nie świadczą...

Kolejnym rdzennym symptomem uzależnienia jest niewspółmierne do okoliczności emocjonalno-obsesyjne myślenie, tutaj już o EX PARTNERZE! Ile ty wkładasz energii, żeby go wyzywać w myślach, siłą woli, żeby nie sięgnąć po ten kieliszek. Ile czasu poświęcasz na analizowanie tego jak było, kim on był, zupełnie nie widząc, że cię ten nałóg wodzi za nos. Nerwica lękowa po zakończonym związku?? Przecież piszesz, że jesteś happy, cacy. Coś jest nie tak? Z reguły jest tak, że jak kończymy związek, relację, która nam nie służy (a tym bardziej toksyczną), to ODŻYWAMY, jesteśmy swobodniejsi, bardziej pogodni i spokojni. Ty za to, przez obsesję myślenia o nim, karmienia się negatywnymi emocjami i wylewaniem żalu do niego, chorujesz wręcz! (nerwica to nic innego jak konflikt wewnętrzny).

Także Tula.. . Jesteś głęboko w czarnej d.. .
Swoje uzależnienie możesz przepracować na mitingach AA i tym powiązanych.
Nie ty jedna, nie jedyna .

Lilka nie znam Cie i nic nie wiem o Tobie poza tym ze chyba sama wyszlas /wychodzisz ze zwiazku z toksykiem. Przeczytalam pare Twoich postow i nie wiem czemu ale bije od Ciebie jakas zla energia. Niby doradzasz niby przestrzegasz ale robisz to jakos tak agresywnie i jakby z dzika  satysfakcja ze mozesz komus napisac ze jest nadal nie do konca ok. Bo ja rozumiem zasadniczosc i nieowijanie w bawelne (sama taka jestem) ale od Ciebie wyplywa jakas agresja w tym wszystkim. Dlaczego?

Mechanizmy mechanizmami. Znam tylu chlejących od lat alkoholików, po niezliczonej ilości terapii ,odwyków, meetingów, że głowa mała. Mało tego, potrafią innych wyrwać z nałogu, a sami się wyniszczają. Podobnie z partnerami takich. Lata świetlne al-anonów i dupa blada.
Padło ciekawe stwierdzenie, że jeden psychopata nie zwiąże się z drugim. I równie ciekawe, że około 30% borderek łapie się na psychofagów. Gdy ładnie się uzupełniają "potrzeby emocji" takiej parki, to takie związki trwają latami.
Obok mechanizmów działają podświadome elementy, nie zawsze uświadomione. Logika wtedy nieco zawodzi. .

Trzeba się dobrze poznać, ogólnie w życiu, Apologises.
I nawet z trudnymi ludźmi można żyć .
A ci którzy chodzą na terapie i się nie udaje - no cóż..., to znaczy, że kotwica nadal zarzucona i jest samooszukiwanie się.
Człowiek to cwana bestia .

To, czy dobrze nam już samym ze sobą, poznaje się po spokoju wewnętrznym.
Może taki border, narcyz przechodzić, możemy wypić z nim kawę, pogadać, ale potem wracamy do siebie i nic nas nie rusza.
Znamy siebie, polegamy na sobie i życie to czy się dalej.
Po prostu wiesz, że są "tego typu ludzie", z takimi osobowościami, i to akceptujesz.
Nie musisz za każdym razem przyodziewać się w zbroję i najeżać jak jeż, kiedy jesteś z nim w kontakcie.
Myślę, z tego co czytam, że dziewczyny wciąż muszą budować wokół siebie mur, aby ich zatruta strzała nie dosięgła.
To męczące jest. Lepiej pójść w inne miejsce.

Kochana _v_ - to nie wódka sama wlewa ci się za kołnierze, tylko ty wódkę nadal chcesz.
Inaczej to by ci zwisało. Nie ma tak, że jakaś czarna mamba na nas czeka, a my tacy biedni .
Tak mówi każdy alkoholik. Dopóki jesteś z nim emocjonalnie związana- a chcesz, bo np. wiesz, że jakbyś TAK NAPRAWDĘ chciała to skończyć, to zablokowałabyś numer, Fb, e-mail, dopóty jesteś SŁABA, ZALEŻNA, NIE STANOWISZ O SWOJEJ WOLNOŚCI i podatna na każdy jego ruch. Toksyczne związki bazują na mechanizmie UZALEŻNIENIA I WSPÓŁUZALEŻNIENIA.

No nie do końca mi to zwisa, kiedy moi znajomi się skarżą, że ten człowiek im się naprzykrza.

Lillka, ale ja zablokowałam WSZYSTKO - numer, FB, email, wszystko co się dało. Co nie przeszkadza zakładać mu fejkowych profili i mnie śledzić. Nie pisze do mnie bezpośrednio, bo poblokowałam go tak, że nie ma opcji - ale jak mam go zablokować jak czeka na mnie przed moim własnym domem? Może Ty znasz sposób, skoro jesteś taka madra - chetnie przyjmę radę jak powiedzieć psychofagowi, żeby mnie nie nachodził. 
Niestety nie stać mnie, żeby się wyprowadzić do innego miasta. Tu mam dom, tu mam pracę, tu mam znajomych.

Nie chcę rezygnować z FB, bo mam publicznego bloga, który ma być moim źródłem utrzymania - nie mogę go trzymać w tajemnicy, bo jak na nim wtedy zarobię? i co więcej NIE CHCĘ rezygnować z mojego dodatkowego źródła utrzymania.
Nie chcę żyć w pustelni, bo psychol mnie nachodzi i nie daje mi spokoju - musiałabym zrezygnować ze wszelkim moich zainteresowań, bo on celowo polubiał to co ja, żeby teraz móc mnie od tego odcinać. Zrezygnowałam z jogi, zrezygnowałam z fajnych wykładów, zrezygnowałam z wielu moich miejsc, do których choć raz go zaprosiłam i z jeszcze masy innych rzeczy, które mnie fascynowały - a to wszystko przez psychola.

Więc nie mów mi z łaski swojej, że nie powinno mnie ruszać to, że jakiś psychopata chce celowo zniszczyć mi życie i pozbawić mnie towarzystwa ludzi i moich przyjemności. Albo że to, że czeka na mnie na ulicy i może czaić się w zaułku to moje uzależnienie - ciekawe, czy Ty poradziłabyś sobie fizycznie z napaścią mężczyzny, który przez 20 lat ćwiczył sztuki walki? Chętnie bym na to popatrzyła. 
Może Ty jesteś takim cyborgiem, że Ci zwisa, czy do końca życia będziesz siedzieć w czterech ścianach i nie wychodzić z domu.
Ja mam swoje pasje, zainteresowania, swoje życie, którego nie zamierzam złożyć na ołtarzu walki z psychopatą.

Lillka, po prostu wypowiadasz się o tym, o czym nie masz pojęcia.
Mówisz jak do pięciolatki, nie racząc najpierw przeczytać innych moich postów, gdzie wyraźnie mówię, jakie poczyniłam kroki, żeby się od psychola uwolnić.
Wiem, że powinnam się wyprowadzić, zlikwidować FB, wszystko publiczne, co się ze mną wiąże, zmienić pracę a najlepiej nazwisko i płeć.
Ale ja tego nie chcę, bo nie mam ochoty żyć jak szczur przemykający w cieniu ciągle oglądający się za siebie.

I owszem, są emocje.

to jest WKURW - który mnie teraz niesie i daje mi siłę do działania i do życia. WKURW, którego przekuwam na swoje działanie i szukanie rozwiązań różnych sytuacji, które mnie teraz spotykają, a także na dzielenie się swoją historią z innymi osobami, które nadal siedzą w pajęczynie.
A życie nie polega na Twoim sposobie, czyli całkowitym wyłączeniu emocji, tak żeby nic mnie nie ruszało.
Z emocjami postępuje się zupełnie inaczej.

_v_ spokojnie. Nie przejmuj sie i nie tłumacz. Lilka nie dalej jak dwa msce temu sama przerabiała na forum  temat swojego zwiazku z toksykiem a dziś jest już specjalistka w tej dziedzinie
Lilko cos mi sie zdaje ze nieprzerobione pokłady złości na swojego toksyka próbujesz wyładować na postronnych ludziach.

Sorry za off-top, ale ... my wszyscy w ogóle jesteśmy na forum eksperckim.

Nie wiem jak pozostali, ale ja mam swoje wąskie "forumowe specjalizacje".

I się do tego otwarcie przyznaję.

Słuchajcie, ta dyskusja tutaj jest super. Poważnie. Dobrze się to czyta.

Mam nadzieję, że ciąg dalszy nastąpi.

Ja w każdym razie wątek subskrybuję.

Przykro mi Tula, ale dopóki twoja interpretacja minionych zdarzeń PRZESZŁOŚCI, na zasadzie, że byłaś ofiarą "pana złego", jest przez ciebie odgrzewana w TERAŹNIEJSZOŚCI, nic się nie zmieni. To jest kwestia podstawowa.

A tym lustrem to słabo, chyba bardzo urażona jesteś tym stwierdzeniem, bo popłynęłaś tam z interpretacją, że ho, ho .
To, co chciałam przez to ci przekazać to, że każdy związek jest po coś, jest pewnego rodzaju lustrem, w którym na dany moment możemy się przeglądać kim de facto jesteśmy, jak reagujemy, co z emocjami robimy. Najlepiej się wtedy poznajmy, możemy się przetestować na milion sposobności. Związki są po to, aby wzrastać i się rozwijać. Mi tamten związek pokazał najciemniejsze zakamarki mojego jestestwa . Teraz obracam je sobie w dłoniach jak kostkę rubika i cieszę się, że mogłam to przeżyć, inaczej byłabym dalej zagubioną dziewczynką, która sterowana jest różnymi programami, co niekoniecznie pokrywało się z tym jak ja sama się widziałam (a widziałam się tak samo jak ty Tula teraz) . W przeciwieństwie do ciebie, nie czuję się zbrukana tym związkiem, wręcz przeciwnie, dziękuję za to, że ten mężczyzna pojawił się na mojej drodze .

_v_ - nie umniejszając twojej inteligencji, ale co ma zgwałcona kobieta, do toksycznego związku? .

Powodzenia _v_ na swojej ścieżce rozwoju .
Dziękuję za to forum i za spotykanie tu różnych osób, bo te zdarzenia uświadamiają mi jaką drogę już przeszłam i jak dużo udało mi się przepracować. Nam nie jest po drodze _v_. Trzymaj się .

Lilko jak na osobe ktora dwa mce temu chlipala  na forum jak bardzo ciagnie ja do kontaktu z toksykiem masz w sobie zadziwiajaco malo empatii dla ludzi ktorzy przezyli podobne historie. Wydaje Ci sie ze skoro dzis caale dwa msce po sytuacji czujesz sie dobrze bo nie snujesz sie po katach smetnie to jestes ta wygrana silna w morzu slabeuszy. Oby los Cie nie zdziwil i te uczucia ktore tak zawadiacko i na luzaku ogladasz teraz w celach czysto poznawczych nie wrocily do Ciebie ze zdwojona  sila lub by nie okazalo sie ze one w Tobie siedzilay caly czas tylko przykryte maska Twardej Rozsadnej Lilki.
Widzisz ja tez bylam kiedys taka dzielna samodzielna jak Ty. Stracilam  w krotkim czasie dwie ciaze. Cos tam niby plakalam, smutno mi bylo ale co ja sobie nie poradze? Szybko sie ogarnelam, wrocilam do pracy dumna i blada ze taka jestem nie do zlamania. Jak mnie ktos pocieszal czulam agresje, jak sam mi jojczyl ze ma jakies problemy czulam agresje bo co on ku..wa wie o bolu zalu? Ja jestem  twarda a on mi tu sie smarcze. Tak draznilo mnie to niemilosiernie. Jakis rok pozniej nagle peklam. Tak bez powodu. Ryczalam jak bobr wylaly sie ze mne nie wszytskie zale, bol pretensje do swiata z ktorymi sobie podobno poradzilam. Teraz wiem ze caly czas bylam w jak to nazywasz czarnej d...e bo nie przepracowalam w sobe uczciwie i do konca tamtych emocji i zlosc i agresje wyladowywalam na innych. Jakos mi przypominasz mnie z tamtego czasu.
Pelna pychy mnie.

_v_ dziekuje Ci :* Teraz moge juz z czystym sumieniem powiedziec ze to nie boli ale faktycznie trzeba bylo czasu i pracy nad soba abym osiagnela ten stan akceptacji a nawet zadowolenia z obecnego zycia.   Nie jestem mimo  to az tak wspanialomyslna jak Lilka aby dziekowac losowi za to ze mnie to spotkalo bo gdyby mi dano wybor to wolalabym jednak nie
Co do pracy nad soba i potkniec to jasne ze one sie beda zdarzac Tobie, Oliwii, mnie kazdej z nas. Grunt to zachowac czujnosc i otwarta glowe by w pore sie podniesc nim calkiem sie wylozymy na beton

On nie jest z tych którzy non stop wypidujs albo wydxwaniaja, jest wprost przeciwnie. Jest jednak z tych, którzy potrafią pojawiać sie nie wiadomo kiedy i w najmniej oczekiwanym momencie. Jego rekord milczenia trwał prawie rok.

Ten fragment Twojego postu brzmi dla mnie bardzo znajomo wiesz zastanawiam sie co jest powodem takiego zachowania gdzies w necie wyczytalam ze jakis facio mial formularz kalkulacyjny i po jednej stronie mial " uzywane " a po drugiej " na lawce rezerwowej " obok kazdej kobiety mial notatki skad jest ile ma lat  itd .........

Cześć dziewczyny jakis czas temu wrzuciłam tu post , musze Wam powiedzieć , że jednak nie wytrwałam w swoim postanowieniu by zmienić narcyza ;-( Dzisiaj ostatecznie podjełam decyzję że powalczę z uzależnieniem i odejdę od niego na dobre i na zawsze .... Najgłupsze jest to, że mimo że ten człowiek zrobił mi mnóstwo przykrości , to czuje jakbym opuszczała zagubione dziecko .... Jakby był ideałem tylko ja nie jestem wstanie podołać tej doskonałości , eh ładnie wyprał mi mózg , że nie odchodzę wściekła lecz zwyczajnie sie poddałam - moze nie była to miłość? Bo wy drogie Panie dalyscie sie manipulować a ja chciałam dokładnie to samo zrobić z nim ... Zeby był taki jak sobie wyobraziłam , poprostu czuły , zasadniczo cała reszte akceptowałam nawet mi troszkę imponowala hmm a moze jestem na to za silna by zgodzić sie na układ jaki on proponuje i fakt faktem że sztuczkami ale na sile próbowałam go zmienić nie wiem kto z nas jest gorszy ale czuje sie w koncu lepiej , ostatnio 4 noce z rzędu zasypiałam nad ranem bo reszte przepłakałam .... Wiecie co , pożegnałam sie z nim jak bym przegrała smutne , bo chciałam go naprawde naprawic i sprawić by był szczęśliwy widze ze taki jaki jest to go boli - dlatego liczyłam  ze uda sie ..;-( przeprosiłam go , ja go przeprosiłam nie on mnie oczywiście za to ze nie moge sie dłużej z nim spotykac , ze jest to ponad moje siły i chyba z 4 razy go przepraszałam za to ze w tym nie wytrwałam ... Smutne naprawde , bo wiem ze teraz cokolwiek nie robi w głowie ma swoje przekonanie " jednak i ona poległa ... Nie wytrzymała " Teraz tak naprawdę sie boje co dalej , bo wiem z waszych postów ze oni tak szybko nie odpuszczają ....;-( miesiąc wczesniej tez odpuscilam tzn nie inicjowałam juz naszych spotkań tak jak wczesniej a ten jakby oszalały spotykac chciał sie dzien w dzien ... Mimo utrudnień z mojej strony i przekładaniu wielu spotkań. Boje sie co wymyśli teraz , czy moze da spokoj bo widzi ze juz nie gram nie ma sie wiec czym żywic ... tak naprawde zamknęłam mu drzwi w tej chwili bo wie ze albo sie zmieni i da mi to o co grałam od 8 miesięcy albo mi nie da i wtedy bede ta ktora szczerze go kochała i zatrzasnęła mu drzwi , ja nie zamierzam krzyczeć , udawać , nie odpisywać ,każda forma kontaktu bedzie przeze mnie w jasny sposób hamowana szczera i prawdziwa odpowiedzią ; wybacz nie spotkam sie z toba bo dalej mi na tobie zalezy i nie potrafię ;-) hahaha no raczej smiac mi sie chce z samej siebie przeciez ja licze ze on orzylezie i sie zmieni , w kazdym razie cieszy mnie ze juz nic ode mnie nie zalezy i ze nie musze w to grać ;-)

No co za cymbał z niego ... Dziewczyny uwierzycie ze ja mu ze to koniec ze go przepraszam a ten mi teraz pisze czy przyjdę na kawe !!! No niech go szlak ! Mysli ze sie ugnę , sprawdza jak bardzo bedzie musiał grać zeby mnie urobić ...oczywiście nigdzie sie nie wybieram na żadna kawe ... Co myślicie jak bedzie wyglądał dalszy scenariusz ?

Mądra dziewczyna z Ciebie. Nie ma czego żałować, że nie doczekałas starości z narcyzem, bowiem narcyz nigdy się nie zmieni.
Z nimi można jedynie ustalić granice i ich bronić (trudne, a często awykonalne), ograniczyć lub zerwać kontakt.