Starosc z Narcyzem - Netkobiety.pl

Dziekuje wam Dziewczyny! Ja tez juz czuje ze wracam na wlasciwa sciezke. Nie mam zamiaru sie do niego odzywac, ani sie z nim kontaktowac, ani mu pokazywac i udowadniac, ze u mnie wszystko dobrze i ze pieknie wygladam etc. Usunelam go juz jakis czas temu z portali spolecznosciowych, mysle ze mogl sie tym zdziwic, oraz tym ze do tej pory jeszcze sie nie odezwalam, bo tez byl przyzwyczajony, ze zawsze wkoncu sie z nim kontaktowalam. Pisze o tym, ze moze sie temu dziwic, ale coraz mniej obchodzi mnie co on mysli, rowniez dzieki wam! Wiecie co, jak sobie pomysle ze mialabym sie dla niego robic na bostwo jak dawniej, usmiechac sie i dobrze sie bawic etc., to robi mi sie niedobrze i zupelnie nie mam na to ochoty. On nie jest slawny, raczej chcialby! On wlasnie nie osiagnal takiego sukcesu jaki osiagneli jego koledzy "po fachu", mysle ze jest w tej kwestii niespelniony. Sam wiec powieksza swoje przecietne osiagniecia do rozmiarow wybitnych.

Jedno wiem, ze mimo tesknoty nie chce sie z nim ani kontaktowac, ani nawet w przyszlosci byc jego przyjaciolka, kolezanka czy nie wiem czym. Mam zamiar zastosowac sie do Moich Dwoch Glow - zero kontaktu. I jest w tym jakas czesc tego, o czym pisalam, ze chce zeby on w ten sposob jakos tego zalowal, ale powiem wam ze coraz bardziej wynika to z tego, ze czuje iz to jest wlasciwa droga, zgodna z moim sumieniem i intuicja. Nie bede nagradzac tego, jak mnie traktowal, bo jesli bede z nim miec kolezenskie stosunki, to on uzna ze byl w porzadku. Zobaczylam to wyrazniej na przykladzie Oliwii i jej ostatnich rozmowach z gadem - zobaczylam ze nie wyglada to najlepiej i jest niewlasciwe. Tak jak pisala Rybka, o tym ze Narcyz z jej rodziny utrzymuje kontakty ze swoimi ex. Dzieki temu nie dokuczaja mu wyrzuty sumienia - czy cokolwiek oni tam maja zamiast wyrzutow - byc moze to jakis rodzaj dyskomfortu, jakas plama na pseudo-honorze. Kojarzy mi sie to z dwiema rzeczami: 1.Moj Narcyz jest strasznym pedantem i on nie mogl zniesc jakiejs malej usterki, czy plamy na stole itp. Od razu musial to naprawic, zmyc itd - ale bylo w tym cos bardzo nerwowego i niepokojacego, jakby nie mogl sie powstrzymac ani zaznac spokoju, dopoki to nie zostanie naprawione. 2. Dba o to, zeby miec nieposzlakowana opinie, np. ma konto na Allegro i ma tam 100% pozytywnych komentarzy. On by nie zniosl chocby jednego negatywnego komentarza. Mam nadzieje, ze rozumiecie o co mi chodzi.

Tesknota poza tym jest u mnie coraz mniejsza, coraz wieksza odczuwam ulge. I wiem tez, ze chce czegos wiecej niz to, co on mial do zaproponowania. Przyjaciolka, ktora go zna od lat mowi mi, ze on wszystkie kobiety traktowal tak samo, ze wszystkie skarzyly sie do niej na to samo, ze sie nie odzywa, ze nie zabiera, ze nie traktuje powaznie...Nadal mnostwo czytam, moja terapetuka miala racje, ze to czytanie zacznie mi sie wkoncu przyswajac i ukladac w glowie, i tak jest. Daje mi to duzo sily. Jestem tez juz w stanie czytac inne ksiazki, zupelnie nie zwiazane z tematem i czerpie z tego duza przyjemnosc.

Oliwio, radze ci zmienic dzwiek telefonu - zapewaniam cie ze to pomaga, bo tamte dzwieki kojarza ci sie z nim. Ja dodatkowo zablokowalam polaczenia z jego numeru. Gdyby dzwonil, to dostane wiadomosc, ale jemu wlaczy sie moja poczta. A w Moich Dwoch Glowach byla swietna i smieszna rada, zeby zamiast jego imienia w telefonie wpisac sobie "Po co?"

Jasne, ze sie zenia! Moj byl zonaty kilka razy! Oczywiscie malzenstwa mialy podobny koniec, odchodzil do innej, albo sie znudzil, albo to jego rzucano. Dlatego ten moj nie chce sie juz zenic, bo z rozwodem sa klopoty, mowi ze sie "zrazil". On sie zenil kiedy byl duzo mlodszy - teraz jest "madrzejszy" i bardziej doswiadczony, wiec juz nie chce tego robic. Czytalam na roznych forach o takich malzenstwach, zdarzaja sie z pewnoscia, tylko sa tak samo patologiczne jak zwiazek z kims takim, czyli panuje tam - 50 stopni mrozu i "z dnia na dzien" moze mu sie odmienic.

Bardzo fajna książka. Film też widziałam, ale on oczywiście już musiał zawierać hollywoodzkie zakończenie.
Dokładnie tak jak piszesz książka ustawia do pionu. Dobre jak się tkwi po uszy w tym bagnie, ale jak się z tego wyjdzie, to widać, że to nie jest aż tak proste. Najważniejsze, że ona po prostu pomaga wyjść z tego. Na wszystko jest krótka odpowiedź: "nie zależy mu na tobie" i to wystarczy na ten moment zaraz przed/po rozstaniu.

Edit: Ty pisałaś o normalnych facetach, nie doczytałam. No tak to w ich przypadku faktycznie jest takie proste

Bardzo dobry pomysł- dzisiaj zero kompa ani telefonu. Wieczór typowo dla siebie. Oni bowiem nie siedzą przed kompem i nie czytają żadnych książek na temat zaburzeń- ja robie sobie przerwę. "Mój" książe jeszcze nie zadzwonił- pewnie mam karę za nieodebranie telefonu i nieoddzwonienie. A może on w ogóle nawet nie zauważył tego, że nie odebrałam? A ja robię z tego jakąś sprawę?
Dał mi też do myślenia post rybki, która napisała, że ten jej rodzinny zaprosił jedną ze swoich kobiet na jakieś wesele. Ta biedaczka na tej podstawie pewnie uroiła sobie w głowie nie wiadomo to, jakie cuda wianki, a tymczasem on tydzień później zabrał na kolejne wesele inna ze swojego haremu, której też pewnie uroiły się w głowie cuda na kiju.
tak więc i ten mój też pewnie tak ma- dzwonił do mnie, a za chwilę do pięciu innych dyżurnych kobiet czekających na telefon od pana. Tak czy siak ja dzisiaj robię sobie przerwę od psychofażych klimatów.
A jutro napiszę, jak się czuję i zapytam także was o samopoczucie.
Na razie.

Właśnie siedzę przy kompie. Ja nie zrobiłam sobie przerwy od kompa i nawet całkiem sporo się naudzielałam przed te kilka dni. Czuję się świetnie i mam zadziwiająco dobry humor. Od tamtej pory ten niby mój już nie dzwonił, bo albo zapomniał, albo uznał, że on nie będzie narzucał się komuś, kto nie odbiera jego telefonów. To nie szkodzi, że ja tylko raz ośmieliłam się nie odebrać telefonu od niego i nie oddzwoniłam- takie wielkie panisko, jak on swój honor ma.
Kalejdoskopko, widzisz jak to niektórzy się szanują? I tak właśnie trzeba.
A ty jak się czujesz?

Dziewczyny powiem wam jedno ja rowniez mam chwile gdzie chciałabym odciąć sie całkowicie od X . Od miesiąca jestem ta " be "
X wymyślił sobie ze Ja potrzebuje pomocy . Ja nie potrzebowałam pomocy , nie prosiłam o pomoc no ale on wie lepiej .... Po mojej dezaprobacie jego zachowania, jego nadgorliwości zostałam ukarana - fochem ( jak miło sie żyło ). Po czasie okazało sie ze osobom postronnym zostałam przedstawiona jako ta niewdzięczna a ON przeciez chciał dla mnie dobrze.  On sie o mnie chciał zazdroszczyc a ja to odrzuciłam.
Wiem od jego Pani skąd u niego ta niby troska o mnie z tym ze  nie miała nic wspólnego ze mna ani z moja rzeczywistością  . On miał swoj  cel.... Ale ze ja sie zbuntowałam to jestem " zołzą"

Z bardzo prozaicznej sytuacji tylko miedzy nami , X zrobił wielkie wydarzenie rodzinne ( wszyskich musiał poinformować o swojej dobroci w stosunku do mnie ). Wyolbrzymianie przez niego faktów tylko aby siebie wybielić przekracza moja wyobraźnie !!! Dramat

Jakim to trzeba być człowiekiem, żeby dla samej tylko osobistej własnej satysfakcji życzyć komuś źle, to wprost słów brakuje.
Bo ja jeszcze byłabym w stanie zrozumieć coś takiego, że facet obrzydzałby mi nowe miejsce, zniechęcałby mnie do tego nowego zycia, ponieważ w efekcie spodziewałby sie, że w taki sposób namówi mnie do tego, bym zgodziła się przyjechać do niego i zostać z nim na zawsze, jako np. jego zona. Nie byłaby to z jego strony fajna metoda na ponowne zdobycie mnie, ale ok. to jeszcze mieściłoby mi się w głowie. Tymczasem tu tego nie było. On dalej nie miał mi nic do zaoferowania, a mimo to chciał zniszczyć mój spokój tutaj. I dlaczego? no tylko dlatego, żeby samego siebie oraz mnie przekonać o tym, jaki to on jest nieomylny.  Taki z niego mój przyjaciel, że szkoda słów. Do wykorzystywania mnie, to był pierwszy, ale żeby coś z siebie dać, to jemu daleko do tego.
Załóżmy taką opcję, że ja rzeczywiście czułabym się tutaj fatalnie, że przeprowadzka byłaby największym moim błędem w życiu, że żałowałabym tej decyzji, to teraz zobaczcie, jakie miałabym wsparcie w tym człowieku w trudnej chwili. Płakałabym do tej słuchawki, a on z lubością jeszcze by mnie dobijał i cieszyłby się z tego, że jest mi źle. Mogłabym umrzeć w poczuciu zyciowej klęski a on usmiechnąłby się tylko z pobłażaniem i powiedział "no cóż, robiła po swojemu, gdyby słuchała mnie, to tak by nie skończyła"
Tak nie postepuje przyjaciel ani mądry człowiek.
A ja powiem wam, że w czasie tych rozmów z nim przez telefon wiele razy miałam ochotę poskarżyć mu się, że to mi sie tutaj nie podoba albo tamto, że wcale nie jest tak fajnie, jak myslałam, ale zaraz przypominałam sobie z kim rozmawiam i gryzłam sie w język. Zero utyskiwania, żadnego jęczenia i pytania go o radę- wprost przeciwnie wszystko, co mu opowiadałam było super, żadnych kłopotów, wesoły głos. On nie tego się spodziewał i dlatego wysyłał m szpile- założę się, że był pewny, iz ja zacznę prosić go o mozliwość przyjeżdżania do niego raz na jakiś czas i ukorzę się przed nim, jaki to wielki błąd popełniłam wyprowadzając się z naszego miasta. Musiałabym już całkiem upaść na łeb- nie ma takiej możliwości.  Nie dam mu takiej satysfakcji- w życiu tak się nie stanie.

Dziewczyny, dawno nie pisalam, ale naszedl mnie kryzys...nie wiem jak sobie z tym poradzic, naprawde.  Zdalam sobie z czegos sprawe. Rozmawialam z jedna z przyjaciolek, ktora opowiadala mi jeszcze raz o tym jak to wygladalo ze Studentka. No i faktem jest, ze on za nia szalal, byl w nia wpatrzony i wogole sie nie kryl z tym, ze z nia jest. A ze mna sie kryl, nie czulam zeby szalal... Zdalam sobie sprawe z tego, ze to naprawde bez sensu, ze z nim bylam! Ale nie jest to glos madrosci i ulgi - wrecz przeciwnie! To mnie wlasnie przeraza i cholernie boli !!! Z biegiem czasu coraz wyrazniej widze, ze mu na mnie wcale nie zalezalo!
Ja tez potrafie byc taka jak Studentka - jesli mi na kims nie zalezy! Dlaczego nie potrafilam byc taka przy nim? Niektorzy wogole nie wiedza, a zwlaszcza on, ze potrafie byc bardzo niezalezna. Niejeden facet sie za mna uganial i ugania, bo nie moga zlapac kroliczka. Ale przy nim wymiekalam, nawet kiedy staralam sie byc twardsza, to chyba on musial wyczuwac moja slabosc do niego. Wedlug mnie byl ze mna tylko dlatego, ze bylam pod reka, i szukal sobie czegos lepszego w miedzyczasie. Dlatego tez w wiele miejsc mnie nie zabieral i udawal, ze nic nas nie laczy. Ze Studentka bylo inaczej wlasnie - szalal za nia i wcale tego nie ukrywal. Byla dla niego atrakcyjna wlasnie takze dlatego, ze nigdy nie byla dla niego do konca zdobyta. Ja wiem, ze od poczatku zle to zaczelam, od poczatku byl pewny ze mi zalezy... Studentka jest bardzo ladna. Ja nie jestem pieknoscia, ale mozna powiedziec ze jestem ladna i zawsze dbalam o siebie. Wielu nawet jego znajomych ogladalo sie za mna. Nie moge tego przezyc, kiedy dociera do mnie, ze on naprawde mial mnie gdzies. I nie moge zniesc swiadomosci, ze za kims innym potrafi szalec. I jeszcze troche sily dawala mi mysl, ze on moze za mna zateskni kiedys, doceni to, co stracil, i ze bedzie zalowal. Ale teraz wiem ze tak nie bedzie. Byloby tak tylko wtedy, gdyby mu na mnie choc troche kiedys zalezalo.

Jeśli on spotka kobietę, która według jego standardów będzie nadawała się na jego kobietę, tę jedyną, to on bedzie wiedział, co robić z tą kobietą i jak się zachowywać, by ją zdobyć i nie zrazić do siebie zbyt szybko.
Ja np. nie mogłam pojąć, co jest ze mną nie tak, że z innymi on spędzał urlopy, a ze mną nigdy. W końcu dotarło do mnie, że z innymi on spędzał urlopy, bo po prostu tego chciał- ze mną nie spędzał urlopów, bo najzwyczajniej w świecie nie chciał tego. I co zmusisz kogoś do czegoś?
z niewolnika nie ma pracownika- mówi się po prostu trudno i olał to.
Nie chciał zwiazać się ze mną, to się nie związał. Niby dlaczego on miałby robic coś wbrew sobie? No pomyśl. Ja też nie związałabym się z kimś, kogo nie chciałabym znosić na co dzień pod swoim dachem. dlaczego więc on miałby czegos takiego chcieć dla siebie?
Ja dzisiaj z perspektywy czasu patrzę na to wszystko w miare spokojnie i wydaje mi się, ze i rozsądnie. Dzięki temu lepiej się czuję. Wzięłam odpowiedzialność za tę swoją porażkę, za zły, fatalny wybór. Bo faktem jest, że nikt do niczego nie zmuszał mnie przecież, nikt nie przystawiał mi pistoletu do skroni, żebym spotykała z się z jakimś facetem, który tak jawnie podle mnie traktował. Ja przecież widziałam, jak byłam traktowana i skoro mimo takiego traktowania dalej brnęłam w dziadowski układ, to znaczy, że taki właśnie był mój wybór. Do kogo mogę mieć dzisiaj o to pretensje? Czy do tego faceta? Absolutnie nie- on był sobą i postępował zgodnie ze swoim chceniem albo niechceniem, niczego się nie bał, robił i mówił to, co mu sie podobało i na co miał ochotę. To ja miałam problem, że spotykałam się na takich zasadach, ale przecież nie musiałam tego robić, prawda? Ten facet nie był od tego, by dbać o moje interesy i prowadzić mnie za rączkę, by mi krzywda się nie stała. To ja powinnam dbać o swoje interesy tak samo, jak on dbał o swoje. On na znajomości ze mną nie tracił i nie stracił- ja traciłam i straciłam. On zyskiwał, ja traciłam- kto jest więc mądry, a kto jest głupi? Wiadomo kto jest kim.
Ale taki był mój wybór- kto odpowiada więc za mój wybór? On czy ja?
No Kalejdoskopko- ja odpowiadam za swój wybór.
Olej tego faceta.
Niech on inne nosi na rękach, niech o nie dba, skoro tak będzie mu sie podobało. Ty myśl tylko o tym, że ciebie on na rękach nie nosił, a ty sroce spod ogona nie wypadłaś, żebyś musiała godzić się na mniej niż na to zasługujesz. A on skoro cię nie chciał, to niech ugryzie się w dupę i idzie do takiej, która bedzie mu pasowała.

Oliwio, to dobrze ze bierzesz odpowiedzialnosc za siebie itd. to jest wlasciwe. Ale nie zgodze sie z tym, ze ty sama jestes winna calej tej sytuaji. Znasz na pewno ta metafore z gotujaca sie zaba: Jak sie wrzuci zabe do wrzatku, to wyskoczy od razu. Ale jesli wrzucisz zabe do zimnej wody i zaczniesz ja podrzewac, to sie wkoncu ugotuje i sama nie bedzie wiedziala kiedy sie to stalo. Tak samo jest z manipulacja toksycznych facetow. On nie byl dla ciebie chamem juz na wstepie, wkrecal cie w to wszystko powoli, az bylo juz za pozno i sie ugotowalas.
Z drugiej strony, wiem ze byl etap naszego zwiazku kiedy bylo nam ze soba bardzo dobrze i wtedy zabieral mnie ze soba w wiele miejsc, dbal, spedzal duzo czasu. Mialam wrazenie, ze naprawde mu zalezy. Potem sie skonczylo. I wiesz co, zastanawiam sie tez nad tym, ze przez cale swoje zycie byl z tyloma kobietami - i co? I zadna, ktora chciala z nim byc nie byla dla niego odpowiednia?? Tesknil tylko za tymi, ktore go zostawily - a one chyba widocznie nie byly z nim takie szczesliwe, widac nie nosil ich az tak bardzo na rekach jak facet powinien kobiete...Jedna z nich wiem ze sie skarzyla, ze nie ma dla niej czasu, ze tez jej nie zabiera itp. Chociaz byly tam tez takie momenty, ze poswiecal jej czas, interesowal sie jej praca, pomagal w czyms tam, zeby dobrze jej poszlo itp...Wiec ja juz sama nie wiem o co z nim chodzi...

Kalejdoskopko- tak, znam to o gotowanej żabie i oczywiście też nie jest tak do końca, że ja nie widzę jego udziału w zapędzeniu mnie na manowce. To kawał skur...wy..syna i ja o tym doskonale wiem. Tyle tylko, że ja nie chcę zwalac na niego całej odpowiedzialności, bo dla mnie to droga donikąd. nie chcę spędzić reszty zycia nad rozmyślaniem o tym, jaki to był podły człowiek i co mi zrobił i jak tak można. Ja chcę sama stawić czoło swojej porażce i dlatego wole nawet aż tak bardzo przesadnie myśleć o swojej odpowiedzialności za to wszystko. Nikt do niczego mnie nie zmuszał- sama do niego lazłam, a skoro tak, to za swoją porażkę mogę podziękować dzisiaj jedynie sobie. A co z nim? A olać typa i więcej nie zadawać się z nim ani z tego rodzaju ludźmi. No nie chcę tkwić dlaej i w nieskończoność w roli ofiary. Nigdy więcej nie będę dla nikogo ofiarą- trzeba się szanować.
Kalejdoskopko, takie bufony naprawdę nie nadają się do budowania zdrowego związku. Przecież można nabawić się szajby będąc z kimś takim. Raz bedziesz hołubiona, a za chwilę potraktowana, jak smieć. Nie ma mozliwości, by nadążyć za czymś takim. Ledwo nauczysz się myśleć, że jest ok i że wszystko idzie w dobrym i oczekiwanym kierunku, gdy zaraz dostajesz po łbie, bo nagle ta osoba robi cos, co ciebie nokautuje. Więc abarot przyzwyczajasz się do mysli, że jednak jest źle, morze łez wypłakałaś, i w nic już nie wierzysz, gdy bach oto znowu jest cudownie. To chore i nienormalne.
Naprawdę chciałabyś takiego związku dla siebie?
To nie lepiej już być samej niż męczyć się w czymś takim, w nie wiadomo czym właściwie? ni to pies, ni to wydra.
Ja w życiu nie wróciłabym już do takiego piekła.
A zrozumieć coś takiego? Moim zdaniem, nie da się zrozumieć czegos takiego. trzeba odcinać się od takich czubów i tyle, bo co więcej możesz zrobić?

Kalejdoskopko, a Ty jeszcze analizujesz sytuację?

Skrócę Ci jak to wygląda z boku: stary satyr ugania się za jakąś studentką, męczy dziewczynę kozioł stary...

To jest właśnie Twój książę z bajki, naprawdę wart uwagi jaką mu poświęcasz?

Bardzo się cieszę, że tak dobrze Ci idzie. Na pewno będziesz miała wiele słabych momentów, w to niestety nie wątpię. Jednak jeśli będziesz pokonywać te kryzysy z każdym kolejnym będzie Ci łatwiej. To wiem, bo sama przerabiałam sprawę. Minął chyba rok zanim doszłam do siebie, a gad bezceremionialnie jeszcze długo, długo nękał mnie, moich bliskich i nachodził

Za każdym nieodebranym telefonem poczujesz że dostajesz zastrzyk szacunku do samej siebie. W końcu zapora będzie tak silna, że będzie Ci wisiało czy on stoi czy on leży, czy on jeszcze w Boga wierzy

Pozdrawiam!

Dziewczyny, trafiłam przypadkiem na ten temat, doczytałam jak do tej pory do 4 strony. A założyłam sobie tutaj konto, żeby Wam napisać jak to jest byc 'tą następną'.
Dużo pisałyście o kolejnych kobietach w życiu Waszych narcyzów, które nastąpią po Was.
Mój narcyz miał za sobą dwa bardzo długie związki i podejrzewam, że niezliczona ilość krótkich. Na początku wręcz mnie oczarował. Czułam się jak królowa życia. Niestety bardzo szybko odkryłam, że coś jest nie tak. Przez nasz krótki związek miałam wrażenie, że gram w jakąś grę. Trudno to opisać komuś, kto nie był w takiej sytuacji, natomiast ten, kto był, zaczyna to wyczuwać wręcz intuicyjnie.
Przez krótki okres moim zadaniem było pięknie wyglądać i się nim zachwycać. To mi pasowało. Koszt był mały w stosunku do korzyści jakie mi dawała relacja z nim. Szybko jednak wymagania zaczynały się zwiększać a ja, nie chcąc ich spełniać, udawałam, że nie widzę, nie rozumiem. To powodowało u niego nieprawdopodobną irytację.
Moje zachowanie zaczęło go doprowadzać do szału, ale starał się to maskować kulturą a ja dalej udawałam, że nie widzę.

Zostawił mnie, oczywiście, po 3 miesiącach. Miałam nadzieję, że potrwa to dłużej, ale kiedy zamknęły się za nim drzwi, poczułam wielką ulgę.
Rozstanie nastąpiło jakiś czas temu. Teraz ma kłopoty i zwraca się do mnie po wsparcie. A ja spokojnie udaję, że jak nie rozumiałam tak nie rozumiem dalej.

Pomimo tego, że nie zrobił mi kompletnie niczego złego, na każdy kontakt z nim reaguje lekkim stresem i jestem przeszczęśliwa, że ten cały blichtr i urok nie zawrócił mi w głowie na tyle, żeby w to wpaść głębiej.

Także dziewczyny, oni się nie zmieniają. Zmieniają się tylko kobiety w ich życiu, a ja dokładnie wiedziałam, że jestem przejściowa, na czas, aż znajdzie sobie coś lepszego. Chociaż nie mam na to żadnych dowodów, to jednak jestem pewna, że w związku ze mną szukał już następnej.

Życzę Wam powodzenia, chociaż wiem, jak trudno się uwolnić od tego całego teatru, jaki potrafią zafundować. Jesteście bardzo dzielne

Witaj Hana

Masz wiele słusznych spostrzeżeń. Szczerze też gratuluję, że w odpowiednim momencie dałaś nogę. Oby na dobre.

Ale jednak.... zaskakujesz mnie:) Szczególnie swoimi zapewnieniami o braku zaangażowania

Jak wygląda bowiem logika kilku stwierdzeń połączona w całość tj

"Powiedziałam mu, że chce prawdziwego zaangażowania. Wiedziałam, że mogę przegrać ale nie miałam pomysłu na to, co zrobić, żeby utrzymać obecny stan."

A wcześniej:

4. "Co ona ma w sobie, czego ja nie mam?"
Prawdopodobnie to, co ja. Nie zależy jej.

No to jak było, zależało czy nie? W czym Twój sposób myślenia odbiega tutaj od samooszukiwania się dziewczyn, którym jesteś tak zszokowana?

One, dopóki szukają wsparcia na forum przynajmniej nie ukrywają przed sobą własnych słabości, a próbują się z nimi zmierzyć

Ciekawi mnie też Twoja korzystna strategia tj. "Intuicyjnie rozpoznaję zaburzenia i wiem, że takich ludzi jest cała masa. Wiem też, że należy mieć ich po swojej stronie, ale nigdy za blisko siebie"

Dlaczego w takim razie w ogóle usiłowałaś pogłębić relację, którą od początku źle oceniałaś przy jednoczesnych samozapewnieniach, że to właśnie w niej "niskim kosztem otrzymywałaś tak wiele"?

Z niecierpliwością czekam na doktorat "z narcyzów"

Napisałaś też "po co ci to forum i że sam fakt, że tu jestem świadczy o tym, że dalej tkwię w tej relacji'- nie powiem, że nie masz racji, ale to forum jest bardzo pomocne, bo jest rodzajem autoterapii, a przy okazji mozna też komus pomóc.
Ja byłam u kilku psychologów- to troszkę mnie wzmacniało, ale tylko troszkę.
Byłam nawet u psychiatry, bo był czas, że sama siebie podejrzewałam o jakas chorobę psychiczną. Bo to nie było tak, że ja nie zdawałam sobie sprawy z tego, że tkwię w nienormalnym i wyniszczającym mnie układzie- ja o tym wiedziałam i dlatego często z nim zrywałam, jednak przerażało mnie to, że mimo swojej świadomości ze tkwie w dziadostwie ja ciągle wracałam do syfu, jak jakis bumerang. Myslałam, że jestem chora psychicznie, bo inaczej nie potrafiłam sobie tego wytłumaczyć. Psychiatra uświadomił mnie, że daleko mi do choroby psychicznej, że jestem wyjątkowo zdrowo myslącą osobą, a jedyne co mi dolega, to nerwica wegetatywna,której nabawiłam się przy okazji tej znajomości oraz fakt, że tkwie w toksyku z chorym na głowę facetem. Wtedy usłyszałam o narcyxmie, o zaburzeniu borderline, o uzaleznianiach tego typu i żebym zaczęła drązyc raczej te klimaty, zamiast wmawiac w siebie chorobę psychiczną. Poszłam, rzecz jasna, do dobrego psychiatry i raczej do drogiego.
od tamtej pory weszłam więc na całkiem inną ściezkę- wiedziałam, że jestem chora, ale inaczej niż myślałam. Wtedy dowiedziałam się o zaburzeniu pt, kobiety kochające za bardzo i się zaczęło.
Wcześniej pojęcia nie miałam gdzie ja żyję.
Forum jest bardzo pomocne, bo człowiek czyta historie innych kobiet, widzi w tych historiach siebie, scyzoryk otwiera mu sie na samą myśl i dzięki temu łatwiej jest jeszcze bardziej ugruntowac sie w decyzji o ucieczce z tego rodzaju znajomości
Nawet nie wiesz, jak ja głęboko współczuję wszystkim osobom, które uplątane są w takie układy. Potrafię nawet wyczuć czy dana osoba ma szansę wyjść z dziadostwa, czy dalej będzie w tym tkwiła i jak długo mniej więcej to potrwa. Na niektórych nieszczęsnikach od razu stawiam krzyzyk, bo wiem, że daleka droga przed nimi, jesli w ogóle.
Hano, ja nie wrócę już do tego faceta.

Tak, zastanawiałam się czy to narcyzm (psychopatia?) czy może jednak depresja/choroba/zagubienie. Ale to było już jak mnie szantażował - szpitalami, złym stanem zdrowia, myślami samobójczymi, molestował chorymi tęsknotami - pisał, że wszystko przeze mnie. Również jak płakał mojej mamie i dedykował mi na FB swoje czyny charytatywne - owszem wtedy się kilka razy zachwiałam. Byłam skłonna raczej myśleć, że może po prostu potrzebuje pomocy. Jednak nie zareagowałam na te zaczepki i proszę, łazi i cieszy się dobrym zdrowiem oraz wysoką pozycją społeczną, otoczony wianuszkiem zbawicielek. Zanim pokazał mi swoją prawdziwą mordę jakiś czas jawił się jako człowiek racjonalny, decyzyjny, wrażliwy. Pierwsze chamstwa usiłował logicznie wykładać, argumentować. To pozornie wyglądało na troskę i próby osiągnięcia kompromisu. Były zatem momenty kiedy bardziej wątpiłam w siebie niż w niego. Ale żeby przy takim gadzie ujść z życiem nie dac się zeżreć trzeba spojrzeć bestii hardo w oczy, przyjąć to co się tam zobaczyło i spierdalać jak najdalej. Kalejdoskopko przestań się oszukiwać

Kalejdoskopko, ja z kolei miałam tak, że w tych okresach, gdy niby było dobrze, czyli odbywały się te seks randki połączone z zabawą w dom, ja też nie wierzyłam w to, że ten urokliwy facet (naprawdę taki był w sposobie bycia, dowcipny, inteligentny, bystry, no naprawdę świetnie mi się z nim rozmawiało i miło spędzałam czas w jego towarzystwie, seks był oczywiście nieziemski) ma drugą, tak mroczną gębę. Wiedziałam już o tym z kim mam do czynienia, ale to pragnienie by było między nami dobrze skutecznie czarowało mi rzeczywistość. Zapominałam o bożym świecie i byłam przeszczęśliwa. Urokliwy starszy pan- kto by pomyślał? Wypierałam ze świadomości to, że ten facet jest chory na łeb.
Natomiast w tych okresach, gdy byłam z nim zerwana albo porzucona z dnia na dzień bez słowa, bez żadnego uprzedzenia, potraktowana ot tak jak wywalony do śmietnika śmieć, gdy właśnie łapałam oddech po jakimś jego numerze poniżej pasa, wtedy natychmiast przypominałam sobie, jakim człowiekiem jest ten facet. Wtedy nie miałam żadnych wątpliwości. Od razu przypominałam sobie, że to buc i bufon. Wiedziałam, że tracę czas i zdrowie, i że nigdy nie uda mi się zbudować z tym facetem związku, który byłby dla mnie satysfakcjonujący.
jednym słowem, w moim przypadku punkt mojego widzenia zależał od punktu mojego siedzenia w określonym czasie.
Sama sobie fundowałam taką huśtawkę.
Potem przyszedł taki etap, gdy w moim postrzeganiu zaczęła panowac jakas względna równowaga. Dalej spotykałam sie z tym facetem i miło spędzałam z nim czas, tyle tylko że nie wierzyłam juz w ani jedno jego słowo. dlaczego nie wierzyłam? Bo w głowie mi się w końcu wyrównało i przestałam się łudzić.
Tyle naczytałam się na temat związków z takim ludźmi, rozmawiałam z psychologami, z psychiatrą i kurczę musi byc prawdą to, co wszyscy ci fachowcy mówią. A oni mówią zgodnym chórem- nalezy spieprzać od takich ludzi i nie oglądać się za siebie. No trzeba w końcu w coś uwierzyć, bo naprawdę mozna pogubić sie we własnych osądach. Skoro twoja terapeutka mówi ci któryś raz z rzędu, że tak ten facet ma taki problem, to uwierz jej w końcu.
Bo  widzisz, moim zdaniem, problem z byciem z takimi ludźmi polega głównie na tym, że nie jesteś w stanie przewidzieć, kiedy ten ktoś zrobi ci świństwo. Nie ma mozliwości, by człowiek mógł zorientować się, że oto za chwilę znowu nadejdą złe czasy, więc dobrze byłoby przygotować się na nie psychicznie, czyli zapewnić sobie w miarę miekkie lądowanie, na zasadzie, że gdybym wiedziała, że sie przewrócę, to sama bym się przewróciła. Będąc z zaburzonym w taki sposób facetem nie możesz być pewna dnia ani godziny. On może spotkać się z tobą we wtorek i w czasie spotkania było bardzo przyjemnie, więc wracasz do domu uskrzydlona, niczego złego nie przeczuwasz, nie masz żadnych podstaw by wietrzyć nadchodzącą burzę, aż tu nagle w środę, następnego dnia ni z gruszki, ni z pietruszki dostajesz bolesnego kopniaka prosto w serce. Bo facet np. znika bez słowa i nie odzywa się do ciebie kilka tygodni. Ty dzwonisz, on nie odbiera telefonu i nie oddzwania, piszesz, on nie odpisuje, zero zainteresowania, nic, zostajesz sama i głowisz się o co chodzi, co zrobiłaś źle.
A potem, za jakiś czas dzwoni telefon i znowu słyszysz znajomy głos w słuchawce. Przecież to obłęd a nie związek. Tak nie da się z nikim być. To wykańczalnia za życia- a przynajmniej dla mnie.
Podałam tylko jeden z przykładów na naprawdę nienormalne zachowywanie się takich ludzi. Bo innych nienormalnych zachowań było też całkiem sporo. Problem polega na tym, że za żadne skarby nie przeskoczysz czegoś takiego. Ile ja podejmowałam rozmów z tym facetem, tłumaczyłam mniej albo bardziej dyplomatycznie, były i moje prośby i groźby, ale nie pomagalo nic. Równie dobrze mogłam wziąć kilo grochu i rzaucać nim w ścianę- efekt byłby identyczny.
Nie wiem może są takie kobiety, które mają większą tolerancję na takich facetów i mniej przejmuja się ich chamówami i jakoś funkcjonują w związkach z narcyzami, bordami czy innymi zaburzonymi, ale ja nie dawałam sobie rady. Ten związek albo raczej układ po prostu mnie wykańczał. Ten chłop zabiłby mnie któregos dnia, bo ja nie byłam w stanie znieść tej chorej huśtawki, jaką on mi fundował. Pewnie któregoś dnia padłabym na podłogę i albo dostałabym zawału, albo jakiegoś wylewu- nie wiem jak bym skończyła, ale na pewno nie byłoby to dla mnie dobre.
Ten chłop żarł mnie żywcem.
Dzisiaj mam 100% pewności, że dobrze zrobiłam uciekając od niego.
a ze jeszcze wszystko to w jakis sposób mnie obchodzi? Owszem obchodzi mnie, ale to jest zupełnie co innego niż wczesniej.
Naprawdę czuję się świetnie. Jak na razie on nie dzwoni, a ja cieszę się z tego. Nie sądziłam, że kiedykolwiek uda mi się dojść do takiego etapu. Myślałam, że już do usranej śmierci będę wypłakiwała oczy za tym facetem.
Kalejdoskopko, głowa do góry. W końcu z tego wyjdziesz, ale na pewno nigdy nie zapomnisz tej znajomości.

Ludmiło, mylisz się. To nie był zwykły chłopina, który za żadną cholerę nie chciał się zmienić, szczególnie dla mnie i z mojego powodu. Zapewniam cię, że ten facet miał i ma naprawdę bardzo poważny problem z głową.
Daleko mu do normalnego singla z wyboru.

Smile, zapewniam Cię że nie  da się dogadać z narcyzem. On nie toleruje żadnej krytyki i nie potrafi być samokrytyczny. Jeśli pojawia się problem on znika, bo tak jest mu wygodniej. Odpusc sobie wpisywanie do niego celem wyjaśniania czegokolwiek, bo i tak nie dotrzesz do niego, a jedyne co osiagniesz, to tylko to, że jeszcze bardziej nakarmisz jego, i tak do granic abdurdu, rozbuchane ego. Ty z każdym napisanym do niego smsem będziesz czuła się coraz większą szmata ( tak,  moja droga, celowo napisalam że szmata) a on i tak będzie Cię olewal. Będzie robił to tak długo, aż w końcu złamie Cię i będziesz przepraszał go za jego chamstwo. Może być też tak, że Ty będziesz do niego pisała. a on w tym czasie będzie bajerowal inną, a Ciebie ledwo będzie kojarzył. Musisz pojąć, że narcyz to zupełnie inna umyslowosc, wymyka się ona spod wszelkich zasad normalnosci- nie pojmiesz tego.
Nie ma szansy na zdrową komunikację z kimś takim.
Jeśli masz pewność, że ten facet jest narcyzem, to odpusc go sobie, bo nawet, jeśli przyjmiesz jego warunki i staniesz się potulna, to i tak nie będziesz miała gwarancji na to, że on to doceni. Taki facet w momencie, gdy pozna inną i on uzna że ta druga jest od Ciebie pod jakimś względem lepsza, to narcyz kopnie Cię w zadek w pięć sekund i za dwa dni nie będzie pamiętał jak masz na imię.
Nie dzwon do niego, nie pisz, niczego nie wyjasniaj, bo to bez sensu. Rozwydrzasz go tylko jeszcze bardziej i nic więcej.
On jeśli będzie miał ochotę sam odezwie się do Ciebie i żadna przeszkodą nie będzie mu straszną. Narcyz może odezwac się do kobiety nawet po wielu miesiącach albo latach, jeśli on uzna, że kiedyś czegoś tam z nią nie skończył. Nawet di łba mu nie przyjdzie, że Ty przez ten czas moglas ułożyć sobie życie z kimś innym albo zwyczajnie zapomnieć o nim lub go olac jak normalnie myśląca zdrowa na głowę kobieta.
Nie wychodz wiec przed szereg bo polegniesz.
Tacy faceci zawsze znikają, gdy kobieta chce od nich czegoś, czego oni nie chcą jej dać.
On nie usiadzie jak normalny człowiek by przegadac problem bo on nie będzie robił niczego co dla niego jest niewygodne. Wybij to sobie z głowy.

To ma w sobie, że jest taki nieosiągalny i przez to wydaje ci się, że masz do czynienia z bóg wie kim. Tacy ludzie jakby instynktownie potrafią podbić swoją cenę. Poczciwina uśmiechnie się do ciebie i co ma w sercu, to i na jezyku. Jest jak otwarta księga. Prze to nie jest aż tak powabny i kuszący.
Narcyz roztacza wokół siebie aurę- to pozorant i wielki pic na wodę fotomontaż. On ma jakąś tam cielesną swoją powłokę i właśnie tą powłoką cielesną kusi. Gdybyś jednak zajrzała do jego wnętrza, to doznałabyś szoku, bo tam jest jedno wielkie szambo. To gofno zawinięte w piękne sreberko.
Narcyz nie angażuje się w żadne znajomości uczuciowo, ponieważ on nie zżywa się z ludźmi w takim znaczeniu, o jakim my obie myślimy. On może tylko chcieć mieć- rozumiesz to?
Ty możesz spotykać się z takim człowiekiem i przeżywać z nim fantastyczne chwile, ale dla narcyza to nie znaczy nic więcej ponad wspolnie miło spędzony czas. Nie ma żadnej głębi w jego realcjach z ludźmi.
Jeśli coś mu się nagle nie spodoba i on uzna, że dana znajomość zaczęła go męczyć, narcyz odchodzi. I ja cię zapewniam on robi to bez żalu. Żyje sobie dalej swoim zyciem i ma się całkiem dobrze. Ty  bedziesz siedziała w domu i rozmyślała nad tym, co on myśli, czy tęskni, czy ma wyrzuty sumienia albo co on zrobi, a czego nie zrobi, a on tymczasem żyje sobie swoim zyciem, a ciebie i twoje zdanie na jego temat ma centralnie w dupie. Normalny człowiek zwraca uwagę na to, co myślą o nim inni. Narcyz nie dba o takie pierdoły, bo to nie on ma się kimś przejmować, tylko ten ktoś ma przejmować się nim. Rozumiesz to? Jeśli to zrozumiesz, to będzie ci łatwiej, bo szybciej pozbędziesz się złudzeń i nie bedziesz jego postepowania odbierała aż tak osobisćie, czyli mniej się nacierpisz i naprzeżywasz. Narcyza filozofia jest prosta- to ludzie są dla niego, a nie on dla ludzi.
Jeśli chodzi o jego sposób umawiania się z kimś- opisałaś dość typowy i oczywiście zaprawiony arogancją. Narcyz będzie dzwonił i spotykał się z tobą, kiedy to jemu bedzie pasowało a nie kiedy pasowałoby tobie. Albo nadążysz za nim, albo nie i sama sobie będziesz winna oraz stratna. On pojedzie sobie do domu i na pewno nie bedzie się nudził ani walił głową w ścianę z rozpaczy, że oto miał okazję spotkać się z tobą, ale niestety nic z tego nie wyszło. To ty zostaniesz w domu sama i to ty będziesz za nim tęskniła oraz ubolewała nad tym, że nie wyrobiłaś się z czasem. Następnym razem postarasz się być lepszą organizatorką swojego czasu, bo wyciągniesz naukę z tej lekcji.  Jego czas, jego osoba jest precież takim wielkim dla ciebie zaszczytem i łaską, że on nie musi dostosowywać się do ciebie- to ty masz dostosować się do niego. Jego nie interesuje to, jak ty to zrobisz, żeby przewidzieć to, kiedy on do ciebie zadzwoni, kiedy on zechce spotkać się z tobą, on o takich rzeczach nie myśli, bo NIE MUSI. To twój problem czy wyrobisz się na spotkanie, czy nie.
Jeśli masz zamiar dalej ciągnąć znajomość z tym facetem, to ja z góry składam ci wyrazy współczucia oraz zapewniam cię, że będzie ci coraz gorzej z tym facetem. Im dalej w las, tym więcej drzew. Za miłe chwile spędzone w jego towarzystwie zapłacisz wysoką cenę. Z czasem będziesz płaciła coraz więcej. Przemyśl to czy ta znajomość faktycznie jest dla ciebie.
I zapamiętaj sobie to zdanie- narcyz natychmiast cię zostawi, nawet po latach, jesli zaczniesz od niego chcieć czegoś, czego on nie będzie chciał ci dać. Najpierw będzie manipulował tobą, byś odstąpiła od swoich oczekiwań, ale gdy bedziesz konsekwentna i on zorientuje się, że ty faktycznie nie ustąpisz, wtedy zniknie z twojego życia w pięć sekund i ja zapewniam cię, że nie będzie cierpiał z tego powodu. Ty zostaniesz na placu boju skołowana, zdezorientowana, a on już od dawna będzie żył dalej swoim zyciem.
Nie kontaktuj się z tym facetem i nie wracaj do niego, bo źle skończysz.

Tak, wiem ze masz rację....Dzisiaj cały dzień walczyłam ze sobą czy nie napisać... to już ponad tydzień jak on nie daje znaku zycia....
Mnie się wydaje ,ze ja już uzależniłam się ...najbliższe osoby z rodziny mówia, żeby  wyrzucić go z głowy, ze zachował się skandalicznie itp... a ja nie wiem co mnie opętało....ciagle sprawdzam telefon....czy nie ma smsa- ropaczliwa jestem! i oczywiście czytam wszystko o narcyzach!
Chyba to co dostępne w internecie przeczytałam wszystko ...niby wiem , ze kontakt z takimi ludźmi jest wręcz groźny....niby wiem ,ze potem ciężko jest wyjść z takiego związku... niby...najgorsze jest to ,ze on nie ma poczucia winy, ze nie ma refleksji, ze nie spojrzy na sytuacje obiektywnie...tylko stosuje takie kary milczeniem....zniknął , a nie zapowiadało się na to, ze zniknie.... nie spodziewałam się tego...a ja tylko  analizuje co mogłam zrobić, czy można było jakos temu zapobiec, zadręczam się myślami, ze trzeba było może inaczej , może nie tak konkretnie.....
Czy narcyzi maja to do siebie, ze robią odwrotnie, niż ty zasugerujesz ,poprosisz? jak zorientuja się ze cos jest dla ciebie ważne, to on zrobi dokładnie odwrotnie? ale po co? na złośc?

Witaj
Pod żadnym pozorem nie pisz do niego, nie dzwoń- no nie skamlaj i nie szukaj pretekstów do tego, by nawiązać z nim kontakt. Wytrzymaj to napięcie i opamiętaj się.
I tak niczego nie uzdrowisz ani nie zmienisz, a tylko narazisz się na śmieszność.
Nie ma nic bardziej godnego politowania, jak kobieta, która płaszczy się przed jakimś facetem.
W zdrowym związku nikt przed nikim się nie płaszczy, bo nie ma potrzeby, by któraś ze stron musiała robić takie rzeczy. Gdy jesteś z popapranym bucem i bufonem, to niestety rzecz ma się pod tym względem zupełnie inaczej. Nie ciągnij czegoś, co najwyraźniej tobie nie służy. Jeśli powiedziałaś coś, co pana uraziło, to przecież przeprosiłas go za to i wytłumaczyłaś wszystko- on odczytał twoje smsy i doskonale wie o tym, że żałujesz, że wyciągasz rękę na zgodę. Ile razy masz jeszcze zamiar błagać tego faceta, by łaskawie ci odpisał?Czy ty uważasz, że on nie wie o tym, że tobie na nim zależy? On wie o tym doskonale. To dlaczego nie reaguje? No pomyśl logicznie. Nie poniżaj się przed zwykłym bucem. Nie rób sobie czegoś takiego.
Podłość narcyzów polega na tym, że potrafią oni bawić się uczuciami drugiego człowieka i potrafią robić to w nieskończoność, jakby nie mieli wyczucia umiaru, że ta druga strona już naprawdę ma dość. To z ich strony świadome znęcanie się nad kimś, sadystyczne zapedy. Naprawdę chciałabyś być z takim facetem?
To nie lepiej byłoby ci znaleźć dla siebie fajnego, ciepłego człowieka, który nie miałby potrzeby znęcania się nad tobą. Czy źle byłoby ci z mężczyzną, który dbałby o ciebie?
Nie okradaj samej siebie z szansy na normalny fajny związek. Z narcyzem nie zbudujesz fajnego związku, bo jest to po prostu niemożliwe. On na różne sposoby będzie sabotował wszystkie twoje wysiłki zmierzające w kierunku udrowienia waszych relacji- tak, będzie robił dokładnie odwrotnie, bo taki zaburzeniec nie buduje relacji, tylko ją niszczy i robi to instynktownie oraz celowo.
Dlaczego to robi? Robi tak, bo lubi chaos, tak ma i przede wszystkim ma popierdolone we łbie.
Uważasz, że dasz sobie z nim radę? Wybij to sobie z głowy- nie dasz sobie rady z takim człowiekiem. Już bardziej sensowne byłoby wybranie się na słońce z motyką w ręku.
Jeśli marzy ci się normalny, fajny związek i w jakiejś tam perspektywie czasowej chciałabyś ułożyć sobie z kimś życie, załozyć rodzinę, mieć dzieci, to daj sobie spokój z narcyzem. Narcyz nadaje się tylko i wyłącznie do łóżka, można pojechać sobie z nim na wczasy, pójśc na imprezę, pogadać o pierołach, ale materiałem na dobrego i mądrego męża oraz ojca on na pewno nie jest.
Nie łudź się, że przy tobie on by się zmienił, bo ty umiejętnie popracowałabyś nad nim i coś by w nim pękło, a potem miałabyś w domu fajnego faceta.
Nie dołączaj do grona tych wszystkich kobiet, które same siebie skazały na osobistą porażkę, bo uroiły sobie, że czeka je szczęśliwe życie u boku narcyza.
Naczytałaś się już przecież na temat zaburzeń osobowości- uwierz mi- nic dobrego w tej znajomości na ciebie nie czeka.
Na temat narcyzmu wypowiedzieli się swiatowej klasy naukowcy i wszyscy oni zgodnie stwierdzają, że od narcyza należy uciekać. Uwierz więc tym naukowcom. Uwierz kobietom, które maja na swoim koncie doświadczenie z narcyzami.
W twoim przypadku nie zdarzy się żaden cud- podzielisz los setek kobiet, które upierały się na aż tak na beznadziejnego faceta. Podzielisz także mój los- chcesz tego dla siebie?
Nie pozwalaj, by byle kto znęcał się nad tobą i dalej cię upadlał. Nie będziesz miała w tym człowieku żadnego wsparcia, nigdy i w niczym.
Utnij tę znajomość raz a dobrze. Teraz utnij tę znajomość, a za kilka tygodni znowu będziesz zyła pełnią życia.
Trzymam kciuki za to, by obudził się w tobie zdrowy instynkt samozachowawczy.

Czytalas czym jest narcystyczny gniew i jak się przejawia?
Tak, narcyz będzie się mścił, ale to jak będzie to robił zależeć będzie od cech jego charakteru. Narcyzi w pewnych obszarach są jak klony ale w wielu aspektach różnią sie. I tak możesz mieć narcyza- wesolka albo narcyza smetnego, może być narcyz rozdarty, a może być też i milczek. Są różni. Do tego trzeba wziąć pod uwagę to na ile narcyzowi na czymś zależało i czy na ten odpowiedni odcisk mu nadepnieto.
Bywa z nimi różnie ale generalnie raczej się odszczekuja. Najczęściej wyrabiają komus za jego plecami odpowiednią opinię, czyli obrabiaja komuś z kim maja na pienku dupe.
Dziewczyno daj sobie już  spokój z tym swoim narcyzem bo sciagniesz na siebie kłopoty.
Narcyza lepiej jest mieć po swojej stronie niż sprawić by był wrogiem
Trzeba z takiej znajomości wycofywać się z duza rozwagą.

Milko, pozdrawiam Cię.  Jeśli chodzi o mnie, to radzę sobie świetnie. Są takie dni, że w ogóle nie myślę o tym facecie ani pozytywnie, ani negatywnie. Czasem ku własnemu zaskoczeniu stwierdzam, że minął prawie cały dzień, a ja ani razu o nim nie pomyślałam i wtedy mówię sama do siebie "no cos takiego? cały dzień ani razu nie pomyślałam o X- niesamowite. Czyżby to naprawdę był juz koniec tej męczarni?"i cieszę się, bo wczesniej, chociaz sama zmuszałam sie do niemyslenia o tym facecie, to nic mi z tego nie wychodziło, mysli cały czas buzowały mi w głowie- teraz do niczego nie zmuszam się, a swoboda umysłowa wraca mi jakby w sposób naturalny. Sporo udzielam się tu na forum, bo widzę, że do wieli osób udaje mi się skutecznie przemówic, więc widzę sens tego wszystkiego.
Tak więc Milko, u mnie wszystko idzie juz tak naprawdę ku temu wymarzonemu NOWEMU ŻYCIU. Na razie nie jestem zainteresowana poznawaniem innego faceta, bo głównie aklimatyzuje się w nowym miejscu i przypominam sobie siebie PRZED. Mam mnóstwo energii i uważa, że jesli tak bedzie dalej i jesli zdrowie mi na to pozwoli, to sporo jeszcze w swoim zyciu osiągnę. Facet dzwonił do mnie jakis czas temu z innego nieznanego mi numeru, więc odebrałam- usłyszałam, że odpierdala mi od pięciu miesięcy (nawiązał do mojej przeprowadzki) i że do końca życia będę żałowała swojej decyzji itd. w czasie tej rozmowy on wydał mi się taki daleki, taki bezradny, bezsilny, że aż było mi go szkoda. Pomyslałam sobie "jasne, na pewno bedę żałowała. ciekawa jestem tylko dlaczego do tej pory jakos niczego nie żałuję, lecz wprost przeciwnie czuję się coraz lepiej i czego to ja niby miałabym tak żalować itd." Milko, z mojej strony to totalny koniec, nic, zero, nul, klapa i lipa.
Na 100% nie wróciłabym juz do tego faceta. Zamknełam tamten rozdział swojego życia i idę do przodu, czego wszystkim osobom, które tkwią w destrukcyjnych dla siebie związkach/układach ja z całego serca życzę.

Nie przeglądam tego działu forum, ale polecili go w innym i dziewczyny - jakbym czytała o swoim byłym związku. Niby wiedziałam, że mój ex przejawia cechy narcystyczne, ale on miał jeszcze kilka zaburzeń (m.in. mitomania, mizoginia, agresja słowna i fizyczna oraz jak sądzę alkoholizm, seksoholizm) i to na nich się skupiałam.
Byliśmy ze sobą ponad 5 lat, ale po oficjalnym zerwaniu ciągnęło się do 7. Zaczęło się niewinnie. Byłam niesamowicie szczęśliwa i jakaś głupio dumna z siebie, że to właśnie na mnie zwrócił uwagę. Nie od razu jednak chciał ze mną być, można powiedzieć, że wydarłam go z łap innych zapatrzonych w niego dziewczyn. Zawsze zresztą był otoczony kobietami, mimo pogardy do "bab" bardzo lubił damskie towarzystwo, upajał się ich maślanymi oczami (co z czasem przestało mu wystarczać i postanowił korzystać z ich ślinotoku w inny sposób; w przeszłości również tak robił, ale tego wtedy nie wiedziałam). Był to typ osobowości (nadal jest), który lubi mieć jedną główną partnerkę i mniej lub bardziej ukryte poboczne.
Na te główne partnerki zawsze wybiera kobiety pragnące typowej stabilizacji - męża, dzieci i domu z ogródkiem. To są naprawdę łatwe cele, bo wystarczy przed taką roztoczyć wizję wspólnej wymarzonej przyszłości, żeby je w to wkręcić. I mnie na to złapał, szczególnie, że miałam wtedy 20 lat, tylko jeden poważniejszy związek za sobą, super dzieciństwo i czasy nastoletnie i byłam tak ufna, że wręcz naiwna. Miałam świadomość, że na świecie istnieją również źli faceci, ale nie sądziłam, że mnie to kiedyś spotka.

Na początku było jak w bajce, wiadomo. Pierwszy zgrzyt nastąpił po kilku miesiącach, kiedy powiedział, że się dusi w naszym związku i potrzebuje paru dni w tygodniu tylko dla siebie. Byłam rozżalona, bo przecież minęło dopiero kilka miesięcy, więc teoretycznie powinniśmy być jak papużki-nierozłączki, ale on skutecznie przekonał mnie, że za bardzo mu się narzucam codziennymi spotkaniami (którym nie miał nic przeciwko wcześniej i sam je inicjował). Po kilku latach dowiedziałam się, że chciał się po prostu spotykać z inną panną i wybrał sobie "dni wolne" w oparciu o jej grafik pracy. Niedługo potem się nią znudził i wszystko "wróciło do normy". Po prawie 2 latach się zaręczyliśmy i tuż po tym nastąpił kolejny "kryzys z mojej winy". Nie czułam się z pewnego poważnego powodu dobrze w miejscu, w którym mieszkaliśmy i postanowiłam się wyprowadzić. On śmiertelnie się na mnie obraził. Nie chodziło stricte o to, że się wyprowadziłam, bo przyznał mi rację, że nie było innego wyjścia. Chodziło o to, że podjęłam tę decyzję SAMA, bez głębszej z nim konsultacji. Po tym wydarzeniu znowu się "dusił" i chciał parę dni w tygodniu wolnych dla siebie. Zgadnijmy, co w tym czasie robił, hm? O tym też dowiedziałam się po latach.

Tresował mnie zresztą koncertowo. Żadnej poważniejszej decyzji nie mogłam podjąć sama, za to on mógł robić co chciał, dodatkowo robił mi różne testy. Np. namawiałam go, by wyjechać na tydzień na urlop, bo od kilku ładnych lat nigdzie nie byłam. Powiedział, że woli zostać w pracy i zarabiać niż wyrzucać kasę na urlopie i nigdzie nie pojedziemy. Mnie na wyjazd solo nie było stać, trudno. Niedługo potem jednak moja rodzina postanowiła wyjechać na tydzień i zapytała się mnie, czy mam ochotę pojechać z nimi. No pewnie, czemu nie! Zapytałam się go, czy nie miałby nic przeciwko, gdybym z nimi pojechała. Nie. Czy na pewno nie byłoby mu przykro? Może chciałby się jednak podłączyć? "Nie, jedź i dobrze się baw, w końcu ja ci tego odmówiłem". Pojechałam. To był najgorszy urlop w moim życiu. Przez 2 dni było okej, potem zaczęły się kąśliwe uwagi, że pewnie wychodzę wieczorami sama i baluję, a w końcu i jego telefony po pijaku, że niby był gdzieś z kumplami i "fajne małolatki mu na kolanach siadały i chciały się bzykać". Doszło do tego, że go wręcz przepraszałam za to, że wyjechałam z rodziną na wakacje. Kiedy wróciłam musiało minąć trochę czasu zanim przestał traktować mnie jak wroga. Musiałam mu obiecać, że więcej tego nie zrobię.
To było też częścią odsuwania mnie od rodziny i znajomych (on w swoim towarzystwie brylował dalej i nic mi było do tego). Nie akceptował moich - często długoletnich - znajomych wyzywając ich od debili, z którymi nie powinnam się spotykać, bo przez nich głupieję. Po serii awantur na tym tle dałam spokój i się od nich odsunęłam, oni też mieli już dość walki o każde spotkanie ze mną. Jeśli chodzi o rodzinę, to dochodziło do niemiłych pretensji i przygadywania, jeśli postanowiłam iść nawet na głupie imieniny do ciotki (on nie chciał mi towarzyszyć). Tzn. iść łaskawie mogłam, ale miałam wrócić po paru godzinach. I z czasem w końcu rzeczywiście szłam, ale patrzyłam na zegarek i drżałam, by wyjść najpóźniej o ok. 22, w środku rodzinnej imprezy. Pamiętam też sytuację, gdy spotkałam się z bratem ciotecznym, którego nie widziałam od lat. Powiedziałam byłemu, że wrócę pewnie o 23:00, ale się zagadaliśmy i wyszliśmy z knajpy nieco później. Ostatecznie byłam w domu o 23:30. Była mega awantura. A najlepsze jest to, że nawet nie mieszkaliśmy wtedy razem

Z czasem, już po zaręczynach, zaczęło się podkopywanie mojej wiary w siebie na całego. Następowało to oczywiście stopniowo, dawkował mi ładnie. Już nie przedłużając - na początku związku byłam wg niego wspaniałą, piękną kobietą; na końcu obleśną, głupią świnią z obwisłą d... i cyckami, ohydnym cellulitem i rozwaloną c... Nie zliczę, ile razy słyszałam "Popatrz na siebie - jeśli cię zostawię, to niby kto cię zechce? Jak ty byś się chciała z takim ciałem rozebrać przed nowym facetem? W dodatku jesteś tak głupia, że beze mnie w życiu nie dasz sobie rady". Nie muszę chyba dodawać, że kłamstwo powtarzane tysiąc razy staje się prawdą i ostatecznie takie właśnie zdanie o sobie miałam. Pytanie, dlaczego mu na to pozwalałam? To było już w czasach, gdy byłam totalnie przez niego stłamszona i w głowie mi nie powstało, by mu się przeciwstawić. Tym bardziej, że po ok. 3 latach zaczęło się najpierw sporadyczne, później regularne bicie. WSZYSTKO mogło to spowodować. Po pierwszym uderzeniu chciałam od niego odejść w trybie natychmiastowym i pojechałam do jego rodziny po część swoich rzeczy. Jego matka jednak przeprowadziła ze mną długą, poważną rozmowę, że nie powinnam go zostawiać, że tyle lat, że w każdym związku są konflikty, że... bla bla bla. Później i on przyjechał. Uległam i to była jedna z najgorszych decyzji w moim życiu, bo to mu pokazało, że może i jeszcze go rodzina wesprze, a mi, że jestem słaba i jestem w stanie coś takiego wybaczyć. I tak wybaczałam, aż stało się to dla mnie normą.

Nikomu nie mówiłam o tym, co dzieje się u nas w domu, bo po pierwsze wstyd, po drugie nie daj Boże, by ktoś mu o tym doniósł. Co prawda niektórzy wspólni (czyt. jego) znajomi podejrzewali, że mój były posiada drugą twarz, bo gdy za bardzo popił potrafił być dla mnie nieprzyjemny, ale nie sądzili, że to twarz potwora. Szczególnie, że często w towarzystwie podkreślał, jak to mnie kocha, obejmował - czego nie robił prywatnie, chyba że podczas seksu lub przez sen - gadał, jak to o mnie dba i na nic mi nie żałuje. Reakcje były niezmiennie takie same: "Ooo, gołąbeczki!". Tylko ten mój gołąbeczek w domu próbował zadziobać mnie na śmierć. Doszło do tego, że to mnie niektórzy uznali za jakąś niespełna rozumu (pomijając, że byłam nie uciekając od niego, ale o tym nie wiedzieli). Typowa scenka: siedzimy ze znajomymi i rozmawiamy. W pewnym momencie temat schodzi na jakiś bardziej życiowy, poważny, a on już wypity. On wyraża zdanie X, ja z kolei Y. Łapię jego wzrok, którego nikt inny nie dostrzega. Już wiem, że to mu się nie spodobało i w najlepszym razie skończy się na awanturze, gdy zostaniemy sami. Truchleję. Zaczynam się jąkać błagając w myślach, aby on jeszcze raz wyraził swoje zdanie. Jeśli wyraził, z ulgą stwierdzam "No tak tak, w sumie masz rację! Teraz rozumiem!". Jeśli jednak nie... Żyję przez resztę wieczoru zamknięta w sobie i ze strachem reaguję na wszystko, znajomi nie wiedzą, co się nagle ze mną dzieje. Słyszałam, że kilka osób się dziwi, dlaczego ON jest z taką osobą jak ja.
Jego znajomi to też ciekawy temat, bo pomijając jednego stałego, to wszyscy inni zmieniają się jak w kalejdoskopie. Schemat jest zawsze ten sam: poznaje osobę X. Były jest charyzmatyczny, pewny siebie i posiada jakąś tam swoją renomę, więc roztacza przed X obraz siebie-boga, aż X jest wręcz szczęśliwy, że go poznał. Wpatruje się w niego jak w obrazek, jest na każde jego zawołanie, przytakuje mu we wszystkim, słodzi itd. I tutaj dochodzi kolejne zaburzenie byłego - mitomania. Były w końcu zaczyna przesadzać ze swoją boskością. Do cudownych wydarzeń ze swojego życia (a jest to obraz wysoce wykształconego filantropa po przejściach, raz nawet uratował komuś życie - nic z tego nie jest prawdą) dodaje kolejne. Poza tym X zaczyna kojarzyć fakty, że np. jakaś opowiastka jest mu znana z Internetu lub nie zgadzają mu się daty, bo wychodzi na to, że w czasie, gdy były ratował komuś życie podczas rocznego pobytu w USA jednocześnie studiował dziennie w Polsce pracując weekendami gdzieś tam. X zaczyna coraz częściej zadawać podchwytliwe pytania o przeszłość byłego. Były wyczuwa, że zabrnął z kłamstwami za daleko, nie ma odwrotu i już nie widzi w oczach X zachwytu, a coraz częściej niedowierzanie. Postanawia więc usunąć X ze swojego życia. Normalny człowiek w wypadku niewygodnej znajomości po prostu unika kontaktu, nie spotyka się z daną osobą, ale nie on. On zawsze postanawia zakończyć znajomość z pompą, aby reszta mu jeszcze współczuła, że trafił na taką gnidę jak X. Wymyśla więc niestworzone historie, jak to X go obraził, okazał się nielojalny i spiskuje przeciw niemu, a za moich czasów najlepsza była śpiewka, że X coś mu ukradł. Po czymś takim X robi awanturę, były trwa przy swoim za wszelką cenę i jeszcze wypomina ("Bo ja ci k... piwo postawiłem! 50 zł pożyczyłem! Chlałeś za moje, a ty jak się odwdzięczasz!"). Wszyscy wierzą byłemu, w końcu nie kłamałby na forum publicznym o czymś takim, no nie? X czuje się upokorzony i ta sprawa go boli, bo to jakby upadek ideału. Pisze więc do mnie jako osoby ekstremalnie niekonfliktowej i jednocześnie bliskiej tematu, aby zapytać się, co tu się do cholery wyprawia. Ja mu tłumaczę (na szczęście wiele mogli o moim głupim zachowaniu powiedzieć, ale nie to, że kłamię), zapewniam, że nie jest pierwszy ani ostatni w tej sytuacji i proszę go o wycofanie się, bo cokolwiek by nie powiedział, to i tak jest na straconej pozycji, a były w bonusie zrobi z niego idiotę. X się wycofuje zniesmaczony byłym i skołowany faktem istnienia mnie w tym związku, skoro mam świadomość tego co się dzieje. I żeby nie było, że jestem jakaś kryształowa - robiłam to w większości dla świętego spokoju, bo gdyby były wyczaił, że X się do mnie dobija i chce utrzymać chociaż ze mną kontakt, to bym miała szereg awantur. I nie daj Boże, żebym powiedziała kiedykolwiek, że X był fajny.

Uff, ale się rozpisałam, pewnie jak kliknę "Wyślij", to się przerażę. Kończę więc, najwyżej potem coś dopiszę, bo później działy się jeszcze większe cyrki.

EDIT: No, przeraziłam się!

Byla_Narzeczono...witam cię. Uważam jednak, że twój były to bardziej psychopata, niż narcyz...Polecam ci książkę Toksyczni Mężczyźni Lillian Glass.

Kalejdoskopko oczywiście masz rację, już na początku postu podkreśliłam, że on ma wiele zaburzeń Dziękuję za polecenie książki, jeśli będę miała okazję na pewno po nią sięgnę!

Witajcie , znalazłam ten wątek zupełnie przypadkiem od jakiegos czasu jestem w relacji z narcyzem . Historie jakie tu opisujecie idealnie pokrywają sie z moimi doświadczeniami. Tylko ja zostawiłam dla narcyza swojego partnera po wielu latach zycia w zwiazku , cóż karma mnie dopadła. Tylko to ja zainicjowałam ta relacje , długo obserwowałam narcyza wczesniej był w zwiazku z moja znajoma , ktora absolutnie nic nigdy do niego nie czuła ( z tej tez przyczyny byli ze sobą wiele lat bo tak jak opisujecie narcyz nie czuł bliskości czuł sie dzieki temu bezpiecznie) a mnie głupiej włączyło sie ze go uszczęśliwie, ze on jest taki dobry , wspaniały a nie znajduje poklasku w swojej kobiecie a ona była ta zimna , ehh gdzie ja oczy miałam to ja nie wiem ;-( Z początku imponowało mu moje zaangażowanie chyba nie dowierzał ze wariatka sie w nim zakochała , był dla mnie wspaniały , chyba potrzebował pocieszenia bo tamta gdy go rzuciła odcięła sie całkowicie - dałam mu wiec chwilowa nadzieje na normalność , ze byc moze on potrafi kochac i byc kochany w tamtych okolicznościach był na to lasy i bardzo sie starał , gdy tylko zdeklarowalam mu swoje uczucia wprost zaczął sie cały cyrk ! Rozpoczęło sie od rządzenia, przywoływania do porządku , ucinanie rozmow, karanie za przewinienia , wyznaczanie mi jasnych granic co mi wolno a czego nie , w pewnym momencie z wielu spędzonych dni u niego w domu - przestał mnie do siebie zapraszać - wariowalam !!! Ile sobie zarzucałam , a rusz cos, on mnie nie chce bo pale , on mnie nie chce bo za mało z siebie daje, on mnie nie chce bo ..... wynajdowalam setki powodów i grałam teatrzyk , raz byłam taka , a raz taka i analizowałam całe dnie , zanim znalazłam diagnozę minęło 6 miesięcy w tym kołowrotku , a ja przeżywałam prawdziwa amplitudę emocjonalna od łez po euforię wszystko zależało od humorów panicza ! Z początku najlepiej działał szantaż ze to koniec ze mnie wiecej nie zobaczy - wtedy koło tygodnia grał był wspaniały robił wszystko bym nie odchodziła . Oczywiście ja naiwna zawsze byłam nie konsekwentna choc juz wtedy widziałam ze cos jest nie tak nie umiałam tego nazwać . Pewnego dnia natknęłam sie na artykuł o narcyzach , wszystko idealnie mi pasowało, zero szacunku do innych, egoizm itp itd wszystko pasuje jak ulał. Tak naprawdę moj narcyz dalej gra ze mna w swoją grę bo trafił na trudnego przeciwnika mianowicie ja nie chce zeby on ze mna był ... Taki jaki jest teraz kompletnie mnie nie interesuje , ja za punkt honoru obrałam sobie jego zmianę . Także grałam na wszelkie sposoby , sama nie wiem jak dałam sie w to wciągnąć ale tak naprawdę mysle ze chyba tez cos z narcyza mam w sobie bo robie to tak naprawdę bardzo umiejętnie tyle tylko ze nie należę do cierpliwych haha . Doskonale wiem jaka partnerka go kręci - choc realnie o takiej nie marzy , zdystansowana ktora ma go w dupie . Najpierw musiałam wiec w jakis sposób odwrocić fakt ze wyznalam mu milosc - tak by w nią zwątpił , nie czuł sie mnie pewny bo najgorsze co moze byc to gdy narcyz wie i czuje ze ci na nim zależy Testowałam - wywoływanie zazdrości ( dziala perfekcyjnie ) jego zdobycz nie moze przeciez kochac innego , efekt: wspaniały oddany narcyz , ale to dalej za mało , bo dasz mu palec a on juz czuje sie bezpiecznie - seks bez zobowiązań i granie mega pewnej siebie kobiety ktora przychodzi bzyka go wręcz wykorzystuje a potem szybko sie ulatnia - działa również ... Nie dając mu emocji on ich wtedy oczekuje stara sie nie rozumie jak to sam seks ? Ja jestem przeciez taki wrażliwy -- niw raz słyszę ze ja go wykorzystałam haha na ideał kobiety - działa ale jest to kompletnie bezsensu narcyz włazi wtedy kobiecie na głowę i jej nie szanuje kompletnie szkoda zachodu by sie dostosować do tego panicza - na szczęście - o matko ile złości jest w nim gdy widzi ze potrafię lepiej spedzac czas gdzie indziej , nie czekac i byc super radosna bez niego , owszem najpierw następuje obraza ale potem je z ręki nagle pyta jak sie czujesz czy w czymś nie pomoc , tylko znow jest to na krótka metę gdyż nie mozna wiecznie udawać mega pozytywnej jeżeli w środku zżera cie ból Ze on dzisiaj nie ma ochoty sie przytulić i dalej nie wyznaje wielkiej miłości ;-) on głupi nie jest doskonale odnajduje sie w tych gierkach ale w rzeczywistości one go do mnie ciągną sam nie wie czy ze mna jest aby wszystko wporzadku . No i przyznam wam szczerze ze tez wyjechałam , wycienczyly mnie manipulacje i walka o dominacje w tym zwiazku bo choc bardzo mi na nim zależy to wiem ze jeżeli odda mu sie dominacje to biada takiej kobiecie on jej nigdy kochał nie bedzie szczerze i nie uszanuje , wyłącznie kobietę ktora go zdominuje a przy tym bedzie miała troche fantazji i tupetu by z nim sobie pogrywać ;-) nie wiem czemu mi na nim zależy widze go w przyszłości jako samotnika tak mi go zwyczajnie żal , ja wiem ze dam radę ale on szczerze ? Jest zagubiony , i nieszczęśliwy choc nigdy sie do tego nie przyzna ;-( niedługo wracam i odpuszczam całkiem , wiem ze czeka mnie odbijanie piłeczki , powtórne starania sie i moze byc ostro bo tym razem odpuszczam szczerze , bedzie wiec mnie uwodził na ile sposobów potrafi az w momencie krytycznym jeżeli mu na mnie zależy ( a uważam ze bardzo,  czuje to poprostu bo zwyczajnie trafiła kosa na kamień i jego to rownież podnieca i kręci  ) wyzna mi milosc , co zrobie nie wiem .... Pewnie dam sie omotać i pewnie zrobie to ale tym razem na swoich warunkach tylko czy to ma sens ? Nie oddać siebie całej by miec jego całego ??? Nie na tym polega zwiazek z druga osobom dochodzę do tych wniosków po tych 6 miesiącach i cóż zobaczymy co los przyniesie

Witajcie..
Przeczytałam tutaj Wasze dyskusje i porady na temat panów narcyzów i usłyszałam "trzask"..to klapki spadły z moich oczu i zobaczyłam obok siebie nikogo innego jak pana Narcyza. Czytam coraz więcej i coraz bardziej dostrzegam te wszystkie narcystyczne, egoistyczne cechy w Nim. Mam potworny mętlik w głowie. Zastanawiam się czy nie przesadzam ale po przeczytaniu "Moich dwóch głów" i "Gdy kochasz mężczyznę, który kocha siebie" jeszcze bardziej otwierają mi się oczy.
Pewnie jestem współuzależnioną, jestem kochającą za bardzo, jestem DDA i cholera wie jeszcze czym Jestem uczciwa, współczująca z wielkim sercem dla każdego ale z takimi cechami to jeszcze tyłek muszę mieć twardy żeby wszystko zło znosić. Czuję się zmęczona, nie pewna dnia ani godziny kiedy znów zostanę ukarana fochem na wiele dni a nawet tygodni. Zawsze ja wyciągająca rękę i dążąca do zgody. Jeszcze szukająca winy w sobie za zły humor swojego Narcyza. Od jakiegoś miesiąca jednak widzę że coś jest nie tak w moim związku, że tak nie wygląda partnerstwo, miłość, bliskość i poczucie bezpieczeństwa. Zaczynam zauważać, analizować Jego słowa i poczynania. Chyba potrzebuję czasu żeby to ułożyć wszystko w głowie, teraz jestem zła na siebie, na swoją naiwność i głupotę. Mam dni zwątpienia, myślę sobie..może się czepiam, może za bardzo podciągam jego charakter do przykładów książkowych. Boję się tego co nastąpi potem, ale nie samotności czy tego, że sobie nie poradzę, bo już od dawna jestem samodzielna i przedsiębiorcza tylko boję się zemsty, zawiści Narcyza i jego również narcystycznej matki. To chora rodzina.
Zainwestowałam w ten związek dużo czasu i serca, mamy wspólne dziecko i to chyba powoduje jeszcze większe obawy..że Narcyz będzie wykorzystywał dziecko do gry ze mną, że będzie dziecku mieszał w głowie.
Nie chcę by dziecko wyrosło na narcyza. Nie zniosłabym tego.
Będę nadal czytać i poszerzać wiedzę na temat zaburzeń narcystycznych, niech moje dwie głowy w końcu obiorą jeden kierunek..byle do przodu.

P.S. Kalejdoskopko przeczytałam wszystkie Twoje posty, Twoja szczerość i styl pisania bardzo mi się podoba może i mnie uda się kiedyś rozgryźć narcyzów na tyle by czuć spokój w sercu, choć z drugiej strony gdy ktoś nam tak złamał serce czy można odzyskać spokój?

to mnie zmatwiłas Oliwia.

Ciesze się, że wrociłas na forum. Twoja historia jest mi bardzo bliska.