Amy,
Nie chodzi mi o to, że Adam zrobił coś nie na miejscu, bo to jest jasne i nie wymaga żadnej dyskusji. Miałam na myśli to, w jaki sposób Ty na to zareagowałaś. Takie sytuacje pokazują nam, że oprócz intencji drugiej strony, równie ważna jest nasza reakcja.
Według mnie, pozwalając mu się obejmować, żartując, pozwalając mu się cmokać czy całować - dałaś całkiem jawne i czytelne pozwolenie na jego zachowanie.
Uwierz, że to co piszę nie ma nacechowania emocjonalnego. Nie chcę Ci dokuczyć, czy wyśmiewać Cię.
Po prostu chciałabym ukazać Ci fakty - Twoje zachowanie w takiej sytuacji można z całą pewnością ocenić jako przyzwolenie.
Nie jestem strażniczką moralności, ale jeśli popiję w towarzystwie swojego partnera, którego kocham - tak samo jak Ty swojego - i bliskich znajomych, przyjaciół, i jakiemuś tam wieloletniemu koledze zaczynają się legnąć w głowie kanarki i lepić rączki - to potrafię delikwenta osadzić w należnym mu miejscu jednym spojrzeniem, jednym zdaniem.
A Ty nie dość, że pozwoliłaś Adamowi posunąć się o wiele za daleko, to jeszcze przez 4 strony tego wątku usiłowałaś zinterpretować jego zachowanie ...
Użyłam zwrotu "mężczyźni" mając na myśli to, że jakiś czas temu miałaś romans z innym mężczyzną, teraz jakaś krzywa akcja z przyjacielem, więc ewidentnie nie jest to tylko jeden, wyjątkowy przypadek. Wcale nie musisz pisać wypracowań, po prostu pozwól rozmówcom na pamiętanie o tym, co pisałaś również w wielu swoich innych wątkach.
Nie rozumiem również dlaczego na siłę chcesz się w życiu trzymać zasad współżycia partnerskiego, które rzekomo wpoiła Ci mama.
Osobiście nie wyobrażam sobie tego, że pracowałabym tylko na kosmetyki i przyjemności DLA SIEBIE, a resztę zarobków odkładała na konto RÓWNIEŻ DLA SIEBIE - a od partnera domagała się, żeby to on utrzymywał i finansował całe nasze wspólne życie.
A niby w imię czego ? Bo moja mama tak powiedziała ? No i co z tego ?
Mam swoje lata i potrafię ocenić, jakie czyjeś nauki mogą mieć zastosowanie w moim życiu i na ile takie wzorce są realne.
Jestem w miarę zdrowa, mam dwie ręce i nogi, mam mózg - ot, wszystko to samo co partner.
Więc mogę pracować i wnosić wkład w nasze życie albo na równi z nim, albo na miarę swoich możliwości - to jest oczywiście zależne od wielu czynników. Dlaczego zarobione przeze mnie pieniądze mają być moje, a zarobione przez niego NASZE ?
Naprawdę nie rozumiem takiej postawy Amy.
Nawet jeśli mama Cię do czegoś takiego przekonywała ... nawet jeśli relacje w Waszym związku są mocno zaburzone - nadal nie widzę podstawy, żeby się tego domagać.
Inwestuj w Wasze wspólne życie tyle ile możesz i tyle na ile Cię stać.
Nie tylko finansowo ...
Oczywiście z drugiej strony sytuacja jest bardzo dziwna, kontrowersyjna - Twój wieloletni partner potrafi zarobić nawet 20 tys miesięcznie w sezonie - jak piszesz - i te pieniądze przeznacza wyłącznie na siebie ?
Zdecydowanie taka postawa nie jest w porządku.
Piszesz o nim Amy, że on toleruje wyłącznie swoją rodzinę, reszty unika, krytykuje i dokucza. I jednocześnie piszesz, że to dobry człowiek.
Jedno zaprzecza drugiemu - on nie jest dobrym człowiekiem, kiedy krytykuje i dokucza innym. Celowa złośliwość nie jest cechą dobrych ludzi !
Premedytacja, dokuczanie ... jak coś takiego może świadczyć o dobrej naturze ?
Rozumiem Twoje wyobrażenia Amy, oczekiwania i niecierpliwość związaną a faktem, że nic się w Waszej relacji nie zmienia.
Ale musisz zrozumieć jedno.
ON SIĘ NIE ZMIENI.
On nie chce ślubu.
On nie chce i nigdy nie postawi się swojej rodzinie, bo zwyczajnie NIE CHCE. Nie zrobi tego nawet dla Ciebie.
Mężczyzna który kocha kobietę, chce z nią być. Nie zasłania się tym, że nie wie co będzie za kilka lat i dlatego na nic się nie decyduje. Nikt z nas na dobrą sprawę nie wie co będzie za dwa, trzy lata. Może meteoryt pierdyknie i znowu będą dinozaury.
Mężczyzna - który kocha kobietę - wchodzi z odpowiedzialnością we wspólną przyszłość i zwyczajnie cieszy się na to, co będzie za dwa lata. Zakłada, że niezależnie od tego co się wydarzy - będą razem i razem sobie ze wszystkim poradzą.
Twój partner nie deklaruje się w żadną stronę, bo tak naprawdę wisi mu to co się wydarzy. Będziesz z nim - ok. Nie będziesz - też ok. On niczego nie musi.
Najgorsze jest to Amy, że nie możesz w żaden sposób skłonić go do tego, żeby zaczął postępować zgodnie z Twoimi oczekiwaniami.
Jedyne co możesz zrobić, to przyjąć do wiadomości jego stanowisko, pogodzić się z tym, że nie masz na to żadnego wpływu.
I uświadomiwszy sobie to - możesz zacząć podejmować stosowne do sytuacji decyzje.
Albo oczywiście trwać w tym nadal.
Ale z wiedzą, że NIC SIĘ NIE ZMIENI.
.
