Czy żyjesz byle jak ?

Mussuka, ale niektórzy swoje pasje normalnie LUBIA. To nie jest żaden wyścig ani lansowanie siebie przed znajomymi, a przyjemne spędzanie czasu. Ludzie różnią się poziomem energii i chęcią pogłębiania wiedzy czy też zwykłą ciekawością. Jednemu może wystarczą wiadomości w telewizji i jakiś serial, ale innego rozpiera wewnętrznie i musi zrobić coś fizycznego, albo też sięgnąć po jakiś podręcznik.

Gdybyś np mojemu facetowi dała bana na długie spacery z psem, na ogrodnictwo, na siłownię, to byłby on niesamowicie nieszczęśliwym człowiekiem. No, taki już jest. Ja lubię pływać i lubię trening siłowy. Oczywiście, chcę sobie wyrzeźbić sylwetkę, ale poza tym ten rodzaj zajęć rozluźnia mnie, dodaje mi energii, sprawia, że się mniej stresuję i dlatego na samą myśl o moim klubie robi mi się uśmiechaście

Inną sprawą jest to, że umiarkowany wysiłek fizyczny, dla osoby z siedzącą pracą, jest obiektywnie pozytywnym czynnikiem, niezależnie od tego czy to lubi czy nie.

Mussuka, jakbys mi zabrala w wakacje pisanie mojego artykulu nawet na najbardziej ohydny temat i kazala spedzac je z rodzina to uczynilabys ze mnie najbardziej nieszczesliwego czlowieka na swiecie.
Ja lubie ped.
I nie ma to nic wspolnego z jedzeniem fast foodow o ktorych wpomnialas

Oj tak, oj tak:)) Uwielbiam takie zycie na zewnatrz, od switu do nocy. Im mniej w domu czy biurze czy w jakimkolwiek pomieszczeniu tym lepiej sie czuje:) Dlatego poludniowcom zazdroszecze tego sielskiego klimatu i powolniejszego zycia. I tego zycia wspolnie, z rodzina, z sasiadami, ze znajomymi. Kiedy my nieco bardziej na polnoc zamykamy sie wieczorami w domach i albo gapimy w ekran (wszystko jedno od jakiego urzadzenia), zasypiamy z ksiazka w reku albo cos tam konczymy, na co nie bylo czasu w ciagu dnia, ludzie poludnia zastawiaja stoly, zapalaja swiece albo lampiony i goszcza sie wspolnie do polnocy albo i dluzej. Jak pozniej daja rade rano wstac, pozostaje dla mnie tajemnica:)) Ale ten styl zycia bardzo mi sie podoba, praca w ciagu dnia, sjesta w poludnie a wieczorem zabawa, goscina, wspolne rozmowy przy ksiezycu i cykadach. Ech, rozmarzylam sie:)

Jestem, jestem, temperament tez mam podobno "wloski":)) Poludniowcy nie tylko krzycza ale uwielbiaja zatrzymac sie na srodku drogi i wdac w dluzsza pogawedke o ..chyba o niczym waznym, skoro np. pol dnia wczesniej sie mijali i tez sobie pogadali:)

Zeby nas stad za off-top nie wykopali to nawiaze scisle do stylu zycia. Skandynawowie sa ruchliwi, ale ruchliwi inaczej, bardziej sportowo niz rekreacyjnie i towarzysko. Jest takie powiedzenie tutaj, ze nie ma zlej pogody, jest tylko nieodpowiednia odziez i to widac wlasnie po intensywnosci ruchu u ludzi polnocy. Deszcz leje, wiatr zacina, sniegiem sypie, mroz szczypie a oni albo na biegowkach, albo na rowerach albo biegaja, spaceruja z kijkami, plywaja (nawet zima w jeziorach). Taki ogolny trend do bycia fit.
Ale sporo czasu spedzaja tez w domach z rodzina, gotujac, czytajac, bawiac sie z dziecmi i oczywiscie ogladajac co? Hokej!:) Latem F1.
No i zdecydowanie duzo wiecej spia, ale czy to dziwne, kiedy pol roku to prawie noc?:) Zartuje, az tak zle nie jest. Niestety, czesc znajduje sobie rozrywke w piciu, ale nie jest to Aaz tak powszechny proceder, jak mity o tym tworza. Sadze, ze Polakow czy Rosjan nie przescigna:)

Moznaby powiedziec, ze czesc takich zasiedzialych osob zyje byle jak, ale skad ja mam wiedziec, jakie kto ma pasje, ktore w swoich 4-ch scianach rozwija? Moze ktos sobie maluje, inny pisze prace doktorska, trzeci cos programuje, czwarty bloga prowadzi, piaty wykancza projekt swojej letniej daczy (bardzo popularne tutaj) albo lodzi..nie wiem. Z pewnosci zauwaza sie, ze Skandynawowie tez zyja wolniej i spokojniej niz np. Polacy. I bardzo blisko natury, mozna zec, ze wpuszczaja przyrode do swoich domow:)

Ech, kolejny mit z ta punktualnoscia i pacowitoscia:)) na zywo to nie zawsze tak wyglada, ale faktem jest, ze malo kto sie obija w pracy czy w ogole nie pracuje. Natomiast bardzo sobie cenia punktualnosc w zakonczeniu pracy i cos takiego jak nadgodziny to niezwykle rzadkie zjawisko:) Sa o wiele bardziej wyluzowani w pracy niz dzieje sie to w Polsce. Duzy wplyw ma na to rola zwiazkow zawodowych faktycznie broniacych praw pracownika.

Zorze widzialam wielokrotnie, bo przez 7 lat mieszkalam niecale 200km od kola podbiegunowego:) Teraz, tu na "poludniu" zorzy nie widuje. A jest na co popatrzec, super! Ostatnio widzielismy w lutym tego roku podczas ferii w Laponii. Widziales taki film: So weit die Füße tragen - o jenc niemieckim uciekajacym z lagru na Syberii? Tam jest scena z zorza, taka widzialam na zywo. Tylko tak szybko nie latala po niebie, no ale wiadomo, u Rosjan wsio bystriej letajet:)

I dobrze nam - czy to jest byle jakie zycie? - te dwa czlony Twojego zdania zaprzeczaja soebie nawzajem wiec odpowiedz sama znasz. Jak moze byc to byle jakie zycie, jesli komus jest z tym zyciem dobrze? To zadowolenie z wlasnego zycia w zupelnosci wystarczy, zeby smialo napisac - NIE jest byle jakie. Tak zyja miliardy ludzi na calym swiecie i nie jest to zaden ewenement. Nie trzeba od razu budowac sputnikow, nurkowac w Pacyfiku, szwargotac w 10 jezykach czy udzielac sie w partiach i zrzeszeniach miedzynarodowych, zeby czuc sie wyjatkowa jednostka i szczesliwym czlowiekiem. A jesli ktos jest szczesliwy to jego zycie jest wartosciowe - dla niego. I to sie liczy, nie ocena innych.

taaak, bardzo duzo pracuja, w sensie sa w pracy, bo z ta wydajnoscia to roznie bywa;) Ale odebrac takiemu Finowi mozliwosc wyjscia z domu do pracy to tak jakby mu noge odrabac. Punktualni zazwyczaj sa, ale nie przesadzajmy, zdarzalo mi sie niejednokrotnie, ze pierswsza stawialam sie na jakies spotkanie o umowionej godzinie, reszta nadciagala o pare minut pozniej. Wlosy jasne to u dzieci, dorosli maja rozne, choc kruczoczarnych u Skandynawa czystej krwi raczej nie uswiadczysz. A skore maja owszem blada, ale ja bym ja porownala bardziej do nieopalonego Polaka niz smierci:)) Najtrafniej opisales ich relacje miedzyludzkie. Z drugiej strony mowi sie (ale nie wiem czy to znowu nie mit), ze jesli zaprzyjaznisz sie z Finem raz, to on juz bedzie Twoim przyjacielem na zawsze. I sa zdecydowanie bardziej malomowni i cisi niz Wlosi czy Hiszpanie. Na szczescie, bo bym musiala dom gdzies w lesie pobudowac:))

Wiesz, to lenistwo poludniowcow tez jest przesadzone, kiedys spedzilam cale dlugie wakacje z tata na poludniu Turcji i zauwazylam jak ciezko tam ludzie pracuja, tyle, ze w innych porach dnia niz my w Europie Centralnej i Polnocnej jestesmy przyzwyczajeni. Obserwowalam np. budowe domu tuz obok naszego bungalowu, zaczela sie mniej wiecej wtedy kiedy tam przyjechalam. Kiedy ja sie na drugi bok jeszcze w lozku przewracxalam, tam juz robota wrzala, na szczescie niezbyt glosna. Okolo 10-tej rano plac budowy powoli pustoszal i tak do 16-tej nic sie tam praktycznie nie dzialo. Pozniejszym popoludniem znow pojawiala sie ekipa i do bardzo poznego wieczora, w zasadzie nocy konczyli to co zostawili. Przed moim wyjazdem dom stal i byl wyposazany juz od wewnatrz, w sensie dekorowany.
W Dalmacji robotnicy w stoczni niedaleko naszego pensjonatu i takze stawiajacy domy przy tej samej ulicy harowali nawet w upaly 30+ stopniowe, robiac sobie przerwe w najgoretszym momencie dnia, tak od 14-tej do 17-tej.
Leniuchami ani brudasami czy dzikusami bym ich nie nazwala. Zreszta polnocni Skandynawowie tez moga byc do dzikusow porownani:)) Zarosnieci, brodaci, latajacy za zwierzem po lasach i bagnach:))

Jesli interesuja Cie czasy barbarzynstwa skandynawskiego;), to polecam spis basni pt. Kalevala - troche poznasz stamtad ich "spokojny" charakter:)

Film szczerze polecam, obejrzalam juz kilka razy i jeszcze nie raz do niego wroce, bo mam na DVD. W wersji angielskiej to jest As far as my feet will carry me.

O tym spotkaniu Aurory i Borealisa nie wiedzialam, musze poczytac. Po naszemu zorza polarna to revontuli.

Nie zgadzam się z tym. Tzn. nie mówię tu o poście, do którego się odnosiłaś, tylko do samej zasady - jak się podoba, to nie byle jakie. Nieprawda. Mam znajomego, którego całe życie zamyka się w "znaleźć byle jaką pracę, pograć na kompie i czasem wyskoczyć na dupeczki" - mniej więcej. Liceum nie skończył, pracuje to na magazynie, to na produkcji, to... wcale. Mieszka z mamą. Ma dziecko, które mieszka z matką na drugim końcu Polski. Czasami się z nim zobaczy. Naprawdę jego każdy dzień wygląda tak samo - do roboty, której nie lubi, ale kasa się przyda, do domu, siąść z browarami przed komputerem i grać do późnej nocy. I tak DZIEŃ W DZIEŃ. I on jest zadowolony ogólnie rzecz biorąc. A na pewno nie zgodzę się z tym, że praca na magazynie + gry komputerowe + piwo + sen = nie byle jakie życie.

No, ja mam kuzyna który ma lat ponad 40 i jest na utrzymaniu mamusi.... i jest ze swojego życia zadowolony.
A jak go ktoś zapytał, co będzie robił jak matka odejdzie, to powiedział, że najwyżej będzie zbierał puszki. Autentycznie.
I nie jest upośledzony intelektualnie.

Dla mnie byle jakie życie jest wtedy, kiedy ktoś robi z tym życiem tylko minimum, to co musi.
Nie ma żadnego hobby, żadnych zainteresowań, żadnych "zajęć ponadprogramowych" (i nie mówię o zajęciach jakkolwiek zorganizowanych, może to być obojętnie co - bieganie, śpiewanie, granie na gitarze, fotografia, moda, rysunek, ambitniejsze kino, muzyka poważna, COKOLWIEK).
Ja nie uważam, że ludzie powinni interesować się tym, co ja uważam za słuszne. Ale jak się ktoś nie interesuje NICZYM, to moim zdaniem ma ze sobą... poważny problem.

Wegetacja wręcz

To nie jest kwestia nici porozumienia.
Mogę nie mieć żadnej nici porozumienia - i w sumie nie mam - z facetem, który pasjonuje się starymi samochodami i nawet angażował się w organizowanie zlotu pojazdów zabytkowych (autentyczny człowiek). Nie interesuję się motoryzacją, aczkolwiek nie przeszkadza mi to w stwierdzeniu, że facet ma dość ciekawe zainteresowania, robi COŚ ze swoim życiem, do czegoś zmierza i na pewno nie wegetuje.
Zainteresowanie modą a zainteresowanie modą - zawsze może oznaczać coś innego. Modą interesowała się Coco Chanel i interesuje się Ewa Minge. Nie nazwałabym plastikowej barbie miłośniczką mody, bo ona nic na ten temat nie wie... To tak jakbym ja powiedziała, że interesuję się prawem konstytucyjnym, a nie potrafiła powiedzieć, jakie mamy w Polsce systemy wyborcze...  Zainteresowania są wtedy, kiedy choć troszeczkę znamy się na danej dziedzinie.
A Ty podałaś przykład zabijania czasu.

Luc, nie do końca tak. Już kiedyś próbowałam to tłumaczyć w jakimś wątku o zainteresowaniach. Jeżeli facet powie, że jego PASJĄ jest piłka nożna, a objawia się to tym, że jak w TV natrafi na mecz, to nie przełącza kanału, to ja tego pasją nie nazwę. Najwyżej zainteresowaniem i to raczej niewielkim. Tak samo, jakby powiedział, że tylko interesuje się tą piłką, a oznaczałoby to wybiórcze oglądanie Mundialu raz na 4 lata, to to nie jest zainteresowanie piłką, a zainteresowanie wynikiem Mundialu.

Tak samo z tą modą. To że dla mnie moda jest nudna, nie ma nic do rzeczy. I Barbie oczywiście modą może się interesować, tak samo jak każdy inny. Tyle że jeśli jej zainteresowanie modą = idę do sklepu i kupuję sobie ciuchy, które mi się podobają, to to z modą nie ma nic wspólnego. Ona jest zainteresowana zakupami albo tym, żeby dobrze wyglądać. Bo inaczej każda osoba, która gdzieś usłyszała piosenkę, mogłaby twierdzić, że interesuje się muzyką.

Ja nie biorę pod uwagę tutaj podziału na zainteresowania ciekawe/nudne, wartościowe/beznadziejne itp., bo to faktycznie może być moje widzimisię. Mówię o samym stopniu zaangażowania, bo ludzie często mylą pojęcia pasji/zainteresowania/robienia czegoś. A z tym to już nie jest tak, że każdy sobie może stwierdzić wg własnego uznania. Nie każda osoba, która sobie parzy kawę rano, może powiedzieć, że interesuje się baristyką.

Nie kazde hobby musi byc uprawiane "czynnie". Przeszlo trzydziesci lat mialam psy wyscigowe, co wymagalo duzo pracy. Byly zagraniczne wyjazdy i sukcesy. Teraz ja mam suke, a siostra psa i suke adoptowane z Anglii, wycofane z wyscigow. Wiec pozostaja spacery, poza tym psy raczej nieklopotliwe. I jest to nie mniejsza przyjemnosc. Pies po prostu jest. Mozna spacerowac w pieknej okolicy, przy okazji wyprowadzania psa. Ma sie piekne zwierze kolo siebie w domu.
Mysle ze takie przejscie do "kontemplacji" jest stopien wyzej od "aktywnosci".

Ja widzę różnicę między "moje zainteresowanie to..." a "coś tam mnie interesuje". Może nie umiem tego wyjaśnić, ale np. z tymi horrorami mam podobnie - uwielbiam oglądać horrory, znam typy horrorów, kojarzę co znaczniejszych dla horrorów reżyserów i tyle. Cała moja - nikła - wiedza wyszła "przy okazji". Nie nazwałabym horrorów zainteresowaniem. Po prostu... lubię je, ciekawią mnie, ale to nie zainteresowaniem. Albo inny, chyba lepszy przykład. Ciekawią mnie kraje Ameryki Południowej. Chciałabym kiedyś niektóre zwiedzić, zobaczyć kilka konkretnych miast. Te kraje mnie INTERESUJĄ. Ale nie zaliczę ich do moich ZAINTERESOWAŃ. Wiem, że w języku polskim jest to pozbawione sensu, bo zainteresowanie = coś, co kogoś interesuje, dlatego mam nadzieję, że przykład w miarę wyjaśnił, o co mi chodzi. Albo wystarczy zamienić zainteresowanie na hobby. ;p

Ale to chyba nie chodzi o ambitność zainteresowań, a o stopień zaangażowania.

Ja już też przestałam rozumieć o co Wam właściwie chodzi.

Jak to o co? O pokazanie calemu swiatu, a przynajmniej nam tutaj, jakie to obie kolezanki sa PONAD przecietne. A ja nadal nic szczegolnego w zyciu jednej czy drugiej nie zauwazylam. Poza opisami : tu biegam, to czytam, w to gram itp. Jak na moj gust niczym sie nie roznia od tych barbie stopniem zaangazowania w sampopochwalach i oklaskach nad swoim nadzwyczjnym JA:) Z ta roznica, ze barbie skupiaja sie na powloce zewnetrznej a tu mamy pokaz fajerwerkow dot. niby intelektu i rozlicznych "pasji".

Ciekawe, czy np. zycie kobiety, ktora opiekuje sie i wychowuje przykladowo 5-tke dzieci, w tym moze jedno niepelnosprawne, ktora poswieca im czas na zabawe, nauke, posilki, higiene, ubieranie itp. i w zwiazku z tym nie ma czasu spedzac godziny z Mel B czy C, nie moze sobie pozwolic na wyjscie 3 razy w tygodniu na silownie, do czytelni, do teatru czy posiadowe do plnocy przed komputerem - czy jej zycie nazwalibyscie byle jakim? Ja na pewno nie i jej dzieci tez nie.

Najlepsze jest  że jakby spytać tej  kobiety czy  żyje byle jak to by się zdziwiła.To że ktoś z zewnątrz ocenia jej życie jako byle jakie to nie jest żaden wyznacznik.
Może każdy postęp tego niepełnosprawnego dziecka   jest dla niej wielkim sukcesem.
Ale na to żeby spojrzeć na życie innych ich oczami trzeba trochę wyobraźni.
Jeśli ktoś widzi tylko czubek własnego nosa to trudne.

Tu nawet nie chodzi o to, że horyzont dla niektórych kończy się na czubku własnego nosa.
Chodzi o to, że każdy ma swój odrębny system wartości. Niektórzy bardziej powierzchowny i oparty na atrybutach zewnętrznych, nierzadko narzuconych przez społeczeństwo i kulturę, co sprawia, że czują się lepsi i bardziej wartościowi. Inni kierują się wewnętrznymi potrzebami, zrozumieniem siebie, wsłuchiwanie się w to, co rzeczywiście sprawia im przyjemność i ich ubogaca.
I na szczęście wszystko może się zmienić w miarę upływu czasu i nabierania doświadczeń życiowych.

Ja widze dziecieca fascynacje madrosciami coach"ow.

Ta, bardzo waskotorowego intelektu. Wystarczy poczytac te pierepalki ze Snakiem i juz widac kto jakim intelektem dysponuje. Co innego prawdziwa inteligencja a co innego wyuczone teorie. W mojej pierwszej pracy w centrali HZ takich wystudiowanych inteligentow nawet zatrudniac nie bardzo chciano, bo jak twierdzil dyrektor tej placowki - ksiazki to przeczytali, ale nie kazdemu magistrowi od tego rozumu przybylo. Tak na marginesie dot. to studentow SGPiS-u:)

To o zaangażowaniu dotyczyło tego, co można nazwać zainteresowaniem, a co po prostu się lubi od czasu do czasu, a nie o byle jakie życie. Nie określałabym jakości życia przez samo posiadanie zainteresowań bądź ich brak. Jest więcej rzeczy, np. tak, jak ktoś już wcześniej napisał, cel w życiu.

Ten przykład, z facetem, który mieszka z matką i gra całe dnie w gry komputerowe, nie dotyczył tego, że go nic nie interesuje. Był o tym, że można być zadowolonym z życia, a ono dalej może być byle jakie. Bo ta osoba nie ma żadnego celu, zarabia grosze (nie żeby samo to było złe, tylko fakt, że nic się nie zamierza z tym robić - bo gdyby nie mieszkanie u mamy, to nie byłby w stanie się utrzymać, a tak jego pensja idzie na alimenty i konto premium w grze ).

A pani przed TV z serialami podawana była chyba w ramach skrótu myślowego o byle jakim życiu - przynajmniej przeze mnie. Jako przykład taki, jak tego mojego znajomego. Tyle że zamiast gier są seriale. Które nawet w tym przypadku bardziej uznawałam za zabijanie czasu, a nie prawdziwą pasję.

To zależy od kobiety. Chyba że to dziecko faktycznie jest niepełnosprawne. To zupełnie coś poza kategorią dla mnie - bo ona jest do pewnych rzeczy zmuszona. Tak samo, jakby ona sama była niepełnosprawna - też wielu rzeczy nie może zrobić. Ale to nie dlatego, że nie chce/nie ma pomysłu/po co, tylko dlatego, że nie jest w stanie.

Femte, ja sobie żadnego grafiku nie robię, ale nie sądzę, żeby jego zrobienie wpłynęło na cokolwiek poza zorganizowaniem mojego życia.

A ja widzę brak argumentów maskowany wariacją typowego "za młoda jesteś, żeby...".

Nie chodzi chyba o przekreślanie. Raczej o to, że często to są osoby, które nie mają żadnych hm... perspektyw? celów? czegoś, do czego dążą? Tzn. oczywiście można powiedzieć, że dla kogoś takiego celem jest właśnie takie życie, więc każdego dnia ma cel - utrzymać je. Ale to no... nie wiem, jak to dobrze ująć. To jest stanie w miejscu. Brak rozwoju. Oczywiście mówię o osobie, która faktycznie nie robi niczego poza dbaniem o męża na przykład. Bo samo dbanie o męża nie wyklucza innych rzeczy ani od razu nie określa jakości życia. Ja już pisałam, tylko nie jestem pewna, czy w tym wątku - np. moja mama przecież wychowała dwójkę dzieci. I sam ten fakt nie wpływał na nic - bo zawsze się rozwijała. Nie byliśmy z bratem jej całym światem. Miała swoje życie, swoje zainteresowania, pasję, pracę, kontynuowała kształcenie się nawet.

Nikt nie powie, że rozwijanie się jest złe. To coś takiego, jak z dzieckiem - lepiej jak po szkole gra tylko w gry komputerowe i ogląda telewizję, czy lepiej, jak trochę się pobawi, ale do tego odrobi lekcje, poczyta książkę, pójdzie pograć w piłkę nożną/koszykówkę/cokolwiek innego albo na kółko matematyczne. I widzę analogię w życiu dorosłym - nie robię minimum (szkoła/praca/dom). A o ile jeśli chodzi o dzieci, większość ma podobne o zdanie, o tyle w przypadku dorosłych część forsuje tutaj, że robienie czegokolwiek jest tak samo hm... wartościowe, jak siedzenie w domu.

Nie, nie. Podałam różne możliwości dlatego, żeby zasugerować, że każde dziecko może znaleźć coś dla siebie. Niemniej jednak, jeśli mowa o małym dziecku, to rodzice i tak muszą dziecku coś zaproponować, żeby ono zdecydowało, czy chce to dalej robić, czy nie. Poza tym wspomniałam o odrabianiu lekcji i czytaniu książek - jest wiele rzeczy, które nie muszą być zorganizowane.

Ale ja nie twierdzę właśnie, że to jest wyczyn na miarę Nobla. Dla mnie to jest właśnie NORMALNE. A skoro zgadzamy się, że takie jest, to oznacza, że nie jest to zadaniem ponad siły = jeśli kobieta nic nie robi i tłumaczy to domem i dziećmi, to to jej wybór, a nie ciężkie okoliczności. Właśnie o to mi chodzi. Że dom, mąż i dzieci nie przekreślają nikomu robienia czegoś dla siebie, rozwijania się.

Tylko co tu ma uniwerek 3. wieku wspólnego z moją mamą?

Sa rozne rodzaje rozwijania sie. Mozna z wewnetrznej potrzeby. Robic to co sie lubi. Nawet zawalac z tego powodu prace, narazac sie ludziom czy rodzinie. tracic czas i pieniadze.
I spelniac oczekiwania innych. Rodzicow czy pani z przedszkola. Wybierac takie zainteresowania ktore uzyskaja ich aprobate. I zwieksza szanse na sukces.
Wiec zainteresowania zwiazane z zawodem, wszelkie formy dbania o wyglad zewnetrzny, ktory jest dla kobiet moze nawet wazniejszy w uzyskaniu sukcesu czy aprobaty. Jezyki, rozumiane nie jako klucz do nowego swiata, tylko do kariery. Bo tego oczekuja rodzice czy spoleczenstwo.
To sa oczywiscie dwie skrajnosci -pasja jako czynnik niszczacy i jako wygodny stopien kariery. Trzeba wybrac cos posrodku.
Bardzo cenie prawdziwych pasjonatow, nawet jezeli nie podzielam ich zainteresowan.

O to chodzi

Kiedyś każdy z nas dotrze do kresu swego życia.
Gdy ostatni raz odwrócisz głowę, aby spojrzeć na to, co zostawiasz, co przeżyłeś, czego doświadczyłeś, to co chciałbyś zobaczyć?
To, że byłeś pilnym uczniem?
To, że byłaś znakomitym pracownikiem?
Matką, bratem, przyjaciółką, kolegą,... ?
...
Czy to, że kochałeś, lubiłeś, cieszyłeś się dużymi i małymi rzeczami, że spotkałeś ciekawych ludzi?

Mussuka, ale moja mama się już nie uczy. ;p Tzn. w czasie posiadania mnie skończyła studia, a w czasie posiadania mojego brata zrobiła drugie, podyplomówke i doktorat. Teraz na uczelniach tylko wykłada i przygotowuje się spokojnie do habilitacji. No ale nie studiuje już nigdzie.

Hm, pracuje jakoś od 8 (albo 7:30? ) do 15:00 pon. - pt. (kierownik zakładu, wcześniej - w innym - rehabilitantka, godziny podobne). Weekendy różnie - do rozplanowania jest, w zależności od semestru, pensum na 2-4 uczelniach, czyli chyba 240 (albo 210?) godzin na rok. Bywa weekend zawalony typu 8:00 - 20:00, bywa wolny. To nie tak tragicznie, ale na każdą uczelnię dojeżdża (70 - 100 km).

Ja nie twierdzę, że pranie, gotowanie, sprzątanie itp. itd. są niepotrzebne/nie mogą być przyjemnością. Ja też czasem lubię ugotować coś specjalnego. Ale to jest normalne dla każdego, tyle że w różnym stopniu. Ja np. rzadko sprzątam, ale nie ma chyba osoby, która nigdy nie sprząta, nie gotuje, nie pierze itp. itd. Dla mnie to jest coś tak naturalnego, jak to, że 10-latek w Polsce chodzi do szkoły. Przecież nie jest tak, że kobieta, która rozwija swoje zainteresowania, automatycznie nie może zajmować się domem ani dziećmi. Tzn. nie jest to dla mnie coś, co jest czymś niezwykłym. Niezwykły złe słowo nawet, bo nie chodzi mi o to, że trzeba robić coś specjalnego, tylko o to, że każdy w jakimś stopniu coś tam w domu zrobi. Mniej więcej tak, jak była dyskusja o kobietach pracujących i kurach domowych - te drugie twierdzą, że zajmują się domem i to ich praca. Tyle że te pierwsze TEŻ się domem zajmują, a do tego pracują. Tak samo z tymi zainteresowaniami. Kobieta, która je ma, też ma dom. ;p

Snake, to może być głupie pytanie, ale Ty to składałeś? Takie duże? *.*

Jeszcze głupsze pytanie: A TEN CZŁOWIEK?!

Tak czy siak, świetnie to wygląda. Znaczy, ja się na tym nie znam, więc to nie jest miarodajne, ale podoba mi się.

Fajne. Ja nie mam zdolności do takich rzeczy, rekordem było sklejenie z kartki prostopadłościanu w szkole. ;_;

Snake
Rysunek (ten zolnierz) super.
mam dwoch kolegow co skladaja.

Inny kolega pojechal do Mandzurii i przywiozl sobie Harleya z krotkiej serii, robionej na potrzeby jakiejs wojny(chyba rosyjsko-japonskiej, ale nie pamietam dobrze). Sa dwa takie egzemplarze na swiecie.