Czy żyjesz byle jak ?

Dobrze, że właśnie w takich małych rzeczach odnajdujesz radość. Bo to właśnie one składają się na całokształt.
Dyskusję można kontynuować, blog nie ma tu nic do rzeczy.
Ale można znaleźć na nim podobne wpisy, także zapraszam na Temat: Życie na facebooku.

Ja też bardzo lubię celebrować zwykłe chwile. Chociaż mnie to przychodzi naturalnie, bo jestem flegmatyczna i mam skłonność do zamyślania się. Pośpiech i życie w biegu to nie jest coś, do czego się nadaję. Czasami zdarzają mi się takie dni, ale zawsze to jest chwilowe. Staram się codziennie w jakiś sposób celebrować życie. Kiedy robię jedzenie, to zawsze dbam o odpowiednie ozdobienie potrawy przed podaniem, a także o piękne nakrycie stołu (obrus, serwetki itp.). Codziennie mam w wazonie świeże kwiaty. Lubię rytuał parzenia herbaty w odpowiedniej temperaturze przez odpowiednią ilość czasu, a potem delektowanie się nią. Ogólnie jedzenie i seks to dla mnie dwa najfajniejsze sposoby na celebrację życia. Lubię spożywać posiłki z moim partnerem. Jakoś bez żadnych ustaleń wyrobił nam się taki nawyk, że przy jedzeniu nie rozmawiamy o codziennych sprawach, problemach, o pieniądzach czy polityce. Rozmawiamy na "lekkostrawne" tematy: najczęściej o ostatnio przeczytanych książkach, o jedzeniu, o spektaklach teatralnych, o nauce języków itp. Wtedy rzeczywiście mam wrażenie, że żyję tu i teraz, a nie jakimiś przyszłymi sprawami do załatwienia i problemami do rozwiązania. Z seksem jest podobnie, wtedy liczy się tylko obecna chwila i nic więcej.

Kammiś, odkąd nauczyłam się (tak, to nie było mi dane z góry) cieszyć takimi drobiazgami, to rzeczywiście mogę siebie określić jako szczęśliwego człowieka. Wcześniej też w sumie niczego mi nie brakowało, więc teoretycznie powinnam być szczęśliwa, ale jednak nie umiałam za bardzo doceniać tego, co mam, bo jeśli już jedno zdobyłam, to chciałam czegoś nowego. Np. jeśli coś osiągnęłam, to nie cieszyłam się tym, tylko szukałam nowego celu. A teraz wiem, że cieszenie się z tego, co mamy jest bardzo ważne, choć to brzmi banalnie. Kiedy mam taki naprawdę kiepski dzień, to zmuszam się, by właśnie zrobić sobie jakiś smaczny, ale jednocześnie ładny i kolorowy posiłek. Nawet nie musi wymagać pracy i czasu. Może to być ładnie podany kurczak z ryżem i kolorowymi warzywami, a na deser jogurt naturalny z wrzuconymi do niego owocami. Takich rzeczy jest mnóstwo. W każdym razie w takich złych i depresyjnych dniach zmuszenie się do zrobienia sobie drobnej przyjemności nie przychodzi aż tak trudno, a to naprawdę pomaga. Zresztą mam takie poczucie, że jeśli rozpieszczam siebie nawet takimi drobnostkami, to mam jakąś większą kontrolę nad swoim życiem i nad własnym poczuciem szczęścia. Bo wtedy uzmysławiam sobie, że 90% mojego poczucia szczęścia danego dnia zależy tak naprawdę ode mnie samej, a nie od życia, świata, kraju, ludzi itp.

Największego bzika mam na punkcie ładnych rzeczy. Otaczanie się nimi uszczęśliwia mnie, bo wystarczy, że na nie spojrzę i jest mi przyjemnie. Nie "oszczędzam" ich i nie odkładam na specjalną okazję. Niektórzy ludzie nie rozumieją dlaczego kupuję sobie ozdobne ściereczki  albo ręczniki do kuchni zamiast kupienia zwykłych, które są tańsze. Albo dlaczego mam aż 5 koców w różnych kolorach. A ja po prosu lubię je sobie zmieniać, bo w zależności od mojego humoru potrzebuję innego koloru. Czasami wystarczy, że założę apaszkę w moim ulubionym kolorze i to mnie uszczęśliwia. Z muzyką i ogólnie dźwiękiem mam podobnie. Bardzo lubię tzw. radiowe głosy. Słuchanie ich samoistnie mnie relaksuje. Mój partner ma taki głos, choć na pewno nie idealny, bo nad nim nie pracuje na co dzień. Są takie chwile, że on do mnie mówi, a ja odprężam się i odpływam. Tylko potem się na mnie złości, że znowu go nie słuchałam.

Mnie to pachnie coachingiem. Czytalam swietny artykul, szkoda ze nie zalinkowalam, w histori mi sie szukac nie chce bo za duzo tego.
Coaching i wszystkie porady typu "jak zyc" to sposob wyciagania kasy, u ludzi z tego korzystajacych nic nie zmieniaja i daje falszywe poczucie ze cos sie robi z wlasnym zyciem.
Najlepsza rada- nie przywiazywac sie do przedmiotow. Tylko ze na tym polega tresura konsumenta, ktory mysli ze jak kupi filizanke to  bedzie herbata lepiej smakowac. Co oczywiscie jest bzdura - kiperzy nie sa np, w stanie rozroznic wina z kartonu od tego z butelki czy piwa z puszki od beczkowego.
Ta tresura jest najbardziej widoczna w kosmetykach. Podloze kremu to sztuczny weglowodor, ale dodany wyciag z koziejmietki sumatrzanskiej (ktory z punktu widzenia dermatologi jest zanieczyszczeniem i alergenem) . Albo super szampon zlozony z plynnego mydla potasowego (ktore jest jedynym skladnikiem dzialajacym) i wyciagi z nikomu niepotrzebnych ziol. I witaminy . Moze mi ktos powie po co witaminy martwej tkance ktora sa wlosy? Chyba tylko C do zakwaszenia, ale taniej i lepiej zakwasza kwasek cytrynowy.

Wydaje mi się, że osoby starsze , nauczone pracy a nie nauczone odpoczynku i jego wartości mają problem z celebrowaniem chwil. Dopiero niedawno 'nauczyłam' moją mamę, że codziennie powinna mieć 15 min , żeby w spokoju wypić kawę , herbatę po pracy i porozmawiać, pomarzyć, pomyśleć, zanim pobiegnie do dalszych obowiązków związanych z prowadzeniem domu.

Dla mnie wazne sa tylko przedmioty majace wartosc emocjonalna, pamiatki, zwlaszcza po kims.
Tez lubilam ladne przedmioty, ale mi przeszlo.
Herbata z filizanki nie smakuje odpowiednio. Po pierwsze naczynie musi byc pokryte nalotem, po drugie powierzchnia lustra cieczy w filizance jest za duza do objetosci. Wiec szybko stygnie i od razu traci smak. Dla mnie herbata z filizanki, a do tego jakas "smakowa" to "takie picie". Nie dla konesera.

Dla mnie ma poniekąd znaczenie, z czego herbatę piję. Mam z pół tuzina zestawów do herbaty, w tym bodajże 4 azjatyckie, do herbat zielonych. Sencha dużo lepiej smakuje mi z czarki niż z kubka. Herbata jest dla mnie ważna.

Natomiast ciuchy już nie. Najchętniej to bym całe dnie w dresach, podkoszulkach czy polarach chodziła wszędzie, ewentualnie w legginsach. Wcale się nie czuję lepiej wyfiokowana i w eleganckich ciuchach, bo fiokowanie się zabrało mi czas, który wolałabym przeznaczyć na czytanie czy pisanie na forum, a eleganckie ciuchy z reguły są mniej wygodne od wygniecionego dresiku. Aranżacja wnętrza też jest mi obojętna - nie ciekawi mnie to, nie interesuje i wcale się lepiej bym nie czuła, jakbym poprzestawiała meble. Raczej gorzej, bo zabrałoby mi to pewnie cały weekend i narobiło bólu pleców.

Czy żyję byle jak? W swojej opinii nie bardzo. Wręcz się za sybarytkę uważam, po prostu odróżniam to, co jest istotne dla mnie, od tego co ktoś uważa, że powinno być dla mnie istotne, żebym nie została przez kogoś tam uznana za byle jaką.

Natomiast jak dla kogoś eleganckie ciuchy i mebelki są istotne, a mimo to ich nie ma? Zapewne go nie stać. Może zadziałać, żeby go było stać? Pewnie. Moja 20-letnia znajoma mogłaby np. prostytutką zostać i raz-raz byłoby ją stać na więcej, no tylko jej to rozwiązanie nie leży, więc z czegoś rezygnuje. Moja przyjaciółka mogłaby pewnie co tydzień biegać do kosmetyczki i kupić sobie nowy super ciuch co miesiąc, musiałaby tylko oddać 2-kę dzieci do sierocińca, bo niestety, ale dzieciaki kosztują. A ona woli mieć dzieci i nie mieć ciucha. Żyje byle jak?

Zgadzam się, że nie chodzi o pieniądze. Tydzień temu kupiłam za 8 zł na wyprzedaży 2 piękne szklanki do soków. To chyba nie są duże pieniądze, a codziennie mnie to cieszy, gdy piję sok. Wcześniej nie miałam nawet motywacji, by go wyciskać, a teraz to robię. Tzn. jeśli komuś nie starcza do pierwszego, to faktycznie może być mu ciężko odłożyć nawet kilka zł. Chodzi mi jednak o to, że największą przyjemność sprawiają jednak proste i w miarę niedrogie rzeczy. Moje dwie ulubione sukienki znalazłam za grosze na allegro, choć były nowe z metkami. Chyba dużą przyjemność sprawia mi sam fakt, że udało mi się znaleźć jakieś perełki za grosze, bo gdyby ta sama rzecz kosztowała bardzo dużo, to najpewniej przeszłabym obojętnie. Gdybym tak szastała pieniędzmi, to nieważne ile zarabiam, wkrótce bym ich nie miała. Teraz np. dużą przyjemność sprawia mi robienie przetworów na zimę. Wiadomo, nie muszę tego robić, bo to pochłania czas, ale lubię. Potem jest mi miło za każdym razem, gdy zimą piję herbatę z konfiturami własnej roboty. Przynajmniej wiem, co jem. A takie "głupie" konfitury kosztują grosze w porównaniu do sklepowych i przecież z reguły nie robią ich ludzie bogaci. Wprost przeciwnie, bo wolą sobie kupić i mieć z głowy. Sens mojego wywodu jest taki, że - tak jak napisała Vinnga - każdy jest w stanie znaleźć jakąś przyjemność dla siebie, jeśli tylko chce. One wcale nie muszą być kosztowne. A jeśli kogoś stać i lubi, to niech sobie zmienia meble raz w miesiącu, komu to przeszkadza? Przyjemność to i tak bardzo indywidualna kwestia i nie każdego cieszy to samo. Jeśli niewiele zarabiająca osoba marzy o pięknym domu i meblach, to zawsze może się cieszyć jakąś namiastką tego, trzeba tylko umieć ją znaleźć. Kiedy studiowałam, to też marzyłam o własnym domu z wielkim ogrodem. W mieszkaniu studenckim miałam jedynie niewielki balkon, ale latem w mojej wyobraźni pełnił funkcję ogrodu. Zmieściło się tam tylko krzesło, ale poobwieszałam go kwiatami, powiesiłam lampki i teraz ten czas wspominam z nostalgią. Czasami chciałabym sobie posiedzieć na tym balkonie, mimo że mam teraz wielki ogród.

vinnga
wiem czym jest coaching. Ale mysle globalnie, mam na mysli caly system "wierzen" ktore sie ludziom wtlacza do glowy. Wszyscy uznaja to za prawde objawiona. Takie "pozytywne myslenie" "zycie zgodne z natura" i tak dalej. Przyklady biore akurat z zywienia czy kosmetyki, bo na tym sie znam.
A wszystko to napedza tylko interes tym sprzedajacym zludzenia.
Maly przyklad. W lusce zboz kumuluja sie metale ciezkie i srodki ochrony roslin. A lansowane jest razowe pieczywo i otreby. Te metale sa potem kumulowane w organizmie. Czyli w zaden sposob nie sa z niego wydalane.
Ktos powie - ziolka na oczyszczenie organizmu. Wiec sie pytam - na jakie substancje dzialaja, jaki jest mechanizm, w jaki sposob i jaka droga sa te substancje wydalane. Zeby nie zapytac o wyniki badan....
Jakby ktos lansowal picie herbaty z naczynia pokrytego nalotem (nagarem) o grubych sciankach to nikomu by herbata ze zloconej filizanki nie smakowala. Tymczasem takie sa metody uzyskania najlepszego smaku. Mycie filizanki w plynie czy pastylkach powoduje ze naczynie nie nadaje sie do uzytku, trzeba kilka razy wyparzyc. A jeszcze lepiej naparzyc kilka herbat i wylac.
Ja sie az tak nie stosuje, pokazuje tylko mechanizm dzialania poradnikow i reklamy.
Kazdy ma byc wzorowym pracownikiem i konsumentem.
Latwiej i lepiej zyje sie gdy sie nie ma za duzo przedmiotow. Ktore wymagaja pracy i pieniedzy, wiec w sumie zzeraja czas.

Femte - KAZDY jest inny.
Ja na przyklad MUSZE miec duzo rzeczy w domu, teraz siedze w jednym pokoju (akurat sypialni i patrze wokol): 7 antyram z Monroe na scianach, czerwone sciany (nie wszystkie!!), czerwony dywan, czerwone doniczki, toaletka, obraz, wieeeelki misiek (i obok niego dwa mniejsze), masa poduszek roznych rozmiarow, pufy, perfumy, ozdobne wazony, lusterka), lampy, wielki kapelusz z Wenecji, podkowa konia na ktorym kiedys jezdzilam. Jakby mi ktos to wszystko zdjal i machnal na bialo to czulabym sie okropnie.
Ja MUSZE miec ladne ciuchy i duzo kosmetykow, MUSZE rano nalozyc ten glupi cien do powiek i miec cala paletke na zmiane bo inaczej czulabym sie zle.
MUSZE jesc zdrowe dobre rzeczy, wyjechac na wakacje gdzies, robic duzo zdjec, studiowac 2 kierunki, szkolic sie i robic praktyki i brac na siebie jak najwiecej, a przy tym znajdowac czas na takie rzeczy jak rajd po muzeach miejskich (planuje zrobic w tym miesiacu).
Ja musze miec realne rzeczy w zyciu, zeby moc sobie wypisac, co zrobilam/osiagnelam tego i tego dnia.
Dlaczego? Bo inaczej czulabym sie jak jedno wielkie g*****.
Mnie coaching pomogl i nie interesuje mnie co mysla o nim inni.

Na temat coachingu mam bardzo wyrobione zdanie. To pewnie dla tego, że znam kilku wziętych na rynku coachów i wiem co mówią przy wódce. Ten cały coaching to takie nowe opium dla mas aby mogły się poczuć jak wybrani.

Ja kupiłam jedną książkę, pisaną przez coucha i to mi wystarczyło. Wydatek 30 zł.
I nie interesuje, co mówią przy wódce.
Chodzi o to, że uświadomiłam sobie że nie warto marnować czasu na ryczenie i że mogę zrobić bardzo dużo.
Chociaż fakt faktem, trafiło na podatny grunt, bo zawsze spoglądałam z sarkazmem na ludzi spędzających kilka godzin dziennie przed tv i to się zapewne nigdy nie zmieni.
Wy tutaj pewnie nie żyjecie tak jak 90% społeczeństwa, ale popatrzcie po ludziach. Żyją byle jak i nie da się tego ukryć. Nawet żadnych przemyśleń nie mają. Dziwię sie, że nie wpadają w depresję.

Ja mam ostatnio świra i zamiast jeść osobno banana i pić kawę to robię kawę z bananem

Ale kawe wcześniej zaparzasz?

Pod wpływem tych waszych pogaduszek zrobiłam sobie dzisiaj smażonego łososia. Łososia uwielbiam, ale praktycznie nigdy go nie kupuję, bo za drogi Dzisiaj pomyślałam logicznie, że porcja dla mnie kosztuje tyle co kebab (którego kupuję znacznie częściej niż łososia a lubię znacznie mniej ) , nabyłam i upichciałam

A kawę mrożoną robię tak: rozpuszczam w odrobinie wody kawę rozpuszczalną, dolewam zimnego mleka i na to pakuję kupkę lodów, zależnie od uznania.
No cóż, właśnie muszę iść sobie taką zrobić, bo nie można w tym wątku odmawiać sobie przyjemności

Femte, człowiek ma mózg, żeby go używać i wybierać z całej podawanej masy informacji te dla niego najlepsze. Najlepiej jest testować na sobie. Jeśli mój organizm wrzeszczy, że nie chce otrąb to nie będę ich jadła, choćby wszystkie poradniki świata kazały mi jeść otręby.
Uwielbiam książki z cyklu "jak żyć", co nie znaczy, że żyję wg tych książek. Trudne to by było, bo często są ze sobą sprzeczne Samo ich czytanie sprawia mi przyjemność, wprowadza w dobry nastrój, daje jakiś przypływ energii. A czasem faktycznie zdarzają się porady, które chcę wcielić w życie, więc to robię. I daje to wymierne rezultaty.

Chillgressive, ja z kolei wiem co robią wykładowcy Politechniki Warszawskiej po wódce I co z tego, skoro na trzeźwo odwalają kawał dobrej roboty?

Nie ma takiej rzeczy, która byłaby dobra dla każdego i zawsze. Ale jeśli coś pomaga chociaż jakiejś niewielkiej grupie osób to jest to dobre i już

Łosoś jest pyszny. Już wiem, co będzie jutro na kolację. Dziś mój partner zaserwował mi niebiesko-zielonego drinka, bo to moje ulubione kolory. Nie wiedziałam czy mam na niego patrzeć czy pić. W końcu lód zaczął się rozpuszczać i musiałam wypić. Jutro chyba też sobie zrobię jakiegoś kolorowego drinka, ale już bezalkoholowego. W liceum chodziłam do kawiarni, gdzie podawali najlepsze drinki bezalkoholowe i do tego wyglądały po prostu pięknie. Najbardziej lubiłam drinka kokosowego z syropem różanym. Żałuję, że wtedy nie zapytałam o przepis, bo już nie ma tej kawiarni, a ja niestety nie umiem go odtworzyć.

Muszę się przyznać, że w jednej kwestii rzeczywiście udzieliła mi się moda. Naoglądałam się w serialach, filmach i u znajomych, że po ciężkim dniu pracy ludzie lubią sobie wypić kieliszek wina. Jakoś ten obraz utrwalił się w mojej wyobraźni i teraz czasami sama tak robię (tylko u mnie to 1/4 kieliszka). Do tego dostałam w prezencie ładne kieliszki, które stoją i kuszą. Czasami zatem piję wino dla samego rytuału, który jakoś mi się kojarzy z relaksem i odprężeniem. No i dla wrażeń estetycznych oczywiście. Mimo, że powody są jakie są, to nie uważam, żeby było w tym coś złego. Ważne, że mam świadomość działania takiego mechanizmu.

Źródło: Internet.

Do każdego jedzenia można znaleźć argument na "nie". Nie można dać się zwariować. Inaczej każdy powinien mieć ogródek i jeść tylko to, co sam sobie wyhoduje.

Co kto lubi.
Pracowałam (elastyczny czas pracy), studiowałam jeden kierunek, drugi kierunek  - w tym samym czasie, na 1 roku studiów
Nawet w tym samym czasie szykowałam się do startu na radną
NIGDY nie było to powodem nieposprzątanego mieszkania, złego ubierania się (bo kandydatka wyglądać musi), nieumalowania czy jedzenia co popadnie.
Teraz przez jeden miesiąc depresji nie miałam do roboty TOTALNIE NIC (sesja zaliczona, obowiązków zero, gapienie się w ścianę i ryczenie) i zaniedbywałam swoje życie (na szczęście ten czas minął).
Nikt mi nie powie, że się nie da, ale jest to te kwestia priorytetów.
Zauważyłam, że ciągle wytłumaczeniem braku czasu, niewyspania, braku rozwoju zawodowego, braku rozwoju osobistego są dzieci. I bardzo dużo osób narzeka, że nei stać je na coś dla siebie, że nie mają czasu, że niewyspane, że w pracy ciężej bo nie mogą dawać z siebie 100000 procent, bo dzieci. W takim razie zapytam się - skoro jesteś nieszczęśliwy i nie cieszysz się życiem, to po co te dzieci? Próbuje się wmawiać (w kampaniach społecznych) jak to 40letnie kobiety żałują że nie zdecydowały się na dziecko, a ja widzę coś innego - bardzo dużo dziewczyn bez dzieci jest o niebo szczęśliwsze niż młode matki. Nie widzę pełni szczęścia u moich brzuchatych równolatek albo tych które już biegają z wózkiem. A dziewczyny bez dzieci zarabiają na SWOJE przyjemności, na SWOJE podróże, na SWOJĄ edukację. I śpią A sen to podobno podstawa szczęścia
Ja w tym aspekcie (bo są aspekty, w których rezygnuję z własnego komfortu - zwierzęta) jestem skrajną egoistką. Mój komfort jest dla mnie tu akurat najważniejszy i chcę być całe życie szczęśliwa i CAŁE ŻYCIE się realizować.

Czytałaś kiedyś książkę coucha? Wcale nie piszą o ciuchach, fryzjerze i spa. Nic takiego nie znalazłam.
Znalazłam za to bardzo dużo o: pracy, czasie wolnym TYLKO DLA SIEBIE, stawianiu sobie wyzwań, dbaniu o zdrowie i kondycję fizyczną, sporcie, rozwoju zawodowym.
Piszą o Twoim własnym rozwoju i stawianiu sobie celów.
Couch pisze, że nie powinieneś zadowalać się czymś mniejszym, niż oczekujesz w danej dziedzinie.

Edit: zobacz, nie do wszystkiego potrzebujesz pieniędzy.
Wbrew pozorom kupowanie nowych rzeczy nie daje Ci poczucia SAMOREALIZACJI.
Ale już pójście pobiegać czy nawet poćwiczenie przed laptopem tak. Poczytanie książki tak. Studiowanie - tak. Zrobienie szkolenia, nawet darmowego - tak. Nauka obcego języka - tak.
Wiesz co mi ostatnio dało największą satysfakcję? nie sukienka, nie nowy kolor włosów. To, że dostałam nagłą wiadomość że mój artykuł zakwalifikował się do publikacji w prawniczym czasopiśmie. Wiesz ile do tego trzeba było pieniędzy? ZERO. Tylko laptop, książki z biblioteki (nikt nie kupuje przecież co miesiąc 20 książek specjalistycznych) i BARDZO DUŻO CZASU I SAMOZAPARCIA.  Za to trzeba było nad tym posiedzieć jakieś... 50 godzin.
Już dawno postanowiłam sobie, że żadna istota nie zakłóci mi właśnie takich euforii przy otrzymywaniu takich wiadomości
I właśnie TO jest dla mnie dużo ważniejsze niż ciuchy, spa, fryzjer. Moje studia, to że chcę być autorką co najmniej 20 publikacji prawniczych, mieć doktorat, ćwiczyć kilka godzin w tygodniu, pracować na pełnych obrotach, czytać książki, robić podyplomówki, moje największe marzenie - być zaje...... radcą prawnym. Dzieci pokrzyżowałyby plany. I to wcale nie finansowego. CZASOWE właśnie.

Couch NIGDZIE nie zachęca Cię do trwonienia pieniędzy na miliony ciuchów i butów. Couch pokazuje Ci, że PRZENIGDY nie warto rezygnować ze swoich MARZEŃ. A żeby marzyć o szmatach to trzeba być dość płytkim, nie sądzisz? I mówię to ja, shopoholik

No ja też nie odbieram tego całego coachingu jako mówienia o ciuchach i fryzjerze. Wprost przeciwnie. Chociaż być może się nie znam, bo nie stykałam się z nim aż tak bardzo. Mój partner przez jakiś czas miał nawet swojego coacha i był zadowolony, bo sesje pozwoliły mu sobie uświadomić czego chce najbardziej (bo miał za dużo pomysłów) i jak to osiągnąć. Pewnie mógł do tego sam dojść, ale stwierdził, że jego czas jest cenny, więc woli komuś zapłacić niż siedzieć nad tym sam jeszcze dłużej. Ja często też zawodowo miewam takie chwile, ale mnie bardziej pomaga konkretny mentoring niż coaching.

Ok, pewnie zbyt dosłownie zrozumiałam, jak to ja
Nie wiem, ciężko mi czytać między wierszami
Mi nie chodzi o to co kto kupuje i ile zarabia.
Mi bardziej chodzi o standardowego Polaka - robota 8 godzin, gotuje obiad, niańczy dzieciarnie, posiedzi przed tv, idzie spać. Nikt mi nie powie, że to nie jest styl życia zdecydowanej większości.
Jest MULTUM rzeczy, które można zrobić nawet nie wydając ani grosza albo wydając mało i rozważnie.
Są darmowe wstępy do muzeów w niektóre dni. W inne za złotówkę.
Wiesz ile dałam wczoraj za wizytę w jednym z miejskich ogrodów? 2 złote (ulgowy, normalny 4). Przecież to jest NIC, a spędziłam miło popołudnie. Popatrzyłam na strumyk i kaczki, poczytałam książkę.
Można wypożyczyć książki z biblioteki albo zaiwestować w niedrogi czytnik/tablet i czytać w pdfie nawet dość nowe rzeczy.
Można iść do parku i posiedzieć.
Można iść biegać, na rower, na rolki, na dłuuuugi spacer z psem sąsiadów (jak nie masz swojego).
Można włączyć film zamiast tego durnego serialu.
Można jechać za miasto jak jest ładna pogoda.
Można zarezerwować 2 miesiące wcześniej bilet na Polskiego Busa i za 20 zł objechać do Berlina w tą i z powrotem (koleżanka tak zrobiła, wyjechała o północy jednego dnia, o 5 nad ranem była w Berlinie, zwiedzała do północy, o 5 nad ranem dnia następnego była w domu,  ja sama zamierzam jechać ale boję się bo nie znam języka, ale pojadę sobie sama w samotną podróż, bo tak postanowiłam ).
Ostatnio można było obejrzeć spadające gwiazdy, wystarczyło wyjść przed dom.
Można zamiast zwykłej herbaty zrobić taką w tej głupiej filiżance która stoi i się kurzy.
Można sobie zrobić maseczkę nawet z 2 łyżek jogurtu (a jest świetna na suchą skórę i lepsza od chemii, ja akurat lubię naturalne rzeczy jak się da zastąpić).
Można malować, można szkicować, można projektować (ja projektuję sukienki, sam koszt projektu to kartka i ołówek).
Można kupić za 5 dych książkę z płytą i uczyć się języka.
W większych miastach bez przerwy są organizowane jakieś eventy, na które wstęp jest za free. Darmowe szkolenia, które dają dużo w życiu zawodowym też są.

A teraz mi powiedz, ile osób to zrobi, a ile wróci do domu i odpali serial.
A potem powiedz, jak nie traktować ludzi jak idiotów.

Edit: przeraża mnie to.
A jeszcze bardziej przeraża mnie to, że większość młodych to kopiuje.
Mój kolega - rok po studiach, skończył 2 kierunki (te same co ja robię), człowiek niesamowicie zdolny, który był najlepszym absolwentem najlepszego liceum w województwie usprawiedliwia taki styl życia. I to jest przerażające, bo niedługo sam się w niego wbije. I już zaczyna ciągle marudzić jak jest źle. Ja jestem marudą. Ale narzekam na SIEBIE (wiem, to mój defekt psychiczny, ale lepsze to niż narzekanie na wszystko, na co nie mam wpływu).
On chce iść na doktorat. I wiecie co? Obudził się TERAZ, rok po studiach, gdzie już wszyscy chętni wcześniej rozmawiali z profesorami i ciężko mu znaleźć opiekuna. I co? I snuje jakieś chore teorie o tym jaka to mafia jest na uczelni. Ale PRZEPRASZAM BARDZO, chłopak jest zdolny, ALE przez całe 5 lat studiów nie napisał ani jednego artykułu naukowego (dla przykładu ja napisałam już kilka i zamierzam do końca studiów dobić do co najmniej 10), nie udzielał się w żadnym kole naukowym, żeby poznać wykładowców. I mówi jakie to niesprawiedliwe że ja będę mieć tak łatwo pewnie za 2 lata. Tylko że ja ZAPRACOWAŁAM na to żeby mnie wszyscy w tej wybranej katedrze znali i lubili, przykro mi. Nie miałam tak ŻADNYCH znajomości przychodząc na studia, po prostu nie boję się z nimi rozmawiać i zasuwam przy ogranizacji konferencji. A on snuje teorie o spiskach.
Co więcej - pogorszył się na ostatnim roku, bo wolał poświęcać czas lasce, która i tak się puściła w czworokącie z własną siostrą.
Szkoda mi go, ale nikt mi nie powie, że to nie jest jego wina. Sam sobie zapracował. Na dodatek robi z siebie malkontenta i mówi, że wszystko jest do d*** tylko inni mają szczęście.

Do czego zmierzam - ludzie źle wybierają. Źle lokują czas. Tak jak ten kolega. A potem mówią, jacy są nieszczęśliwi. I co? I nie będzie miał chłopak ani tego doktoratu, ani tej laski, co się puściła. A teraz, zamiast się ogarnąć, wraca o 16 z pracy i pije piwo.

Kammiś, ja się z Tobą zgadzam i ja np. tak żyję, ale ja nie mam dzieci i mogę żyć jak chcę. Tylko ode mnie zależy, jak spędzę czas, co z nim zrobię i mnie będą dotyczyły te decyzje. A niestety ci typowi Polacy o których piszesz często gęsto mają rodziny jak moja przyjaciółka. Jasne, część tych rzeczy może i część robi, ale części nie. I tu wkraczają priorytety - dla mnie priorytetem jest żyć jak chcę, a dla niej mieć dzieci.

Kammiś, a bierzesz pod uwagę, że niektórzy CHCĄ się relaksować czytając sobie w domciu zamiast biec do teatru? Tak przykładowo. A ja mam wrażenie, że Ty patrzysz na takie osoby z góry. Nie bierzesz pod uwagę, że nie każdy ma potrzebę mieć doktoraty i latać na wycieczki. Moja mama np. nie lubi.

Mam wrażenie po prostu cały czas, że masz jakąś wizję udanego życia i gdzieś między wierszami się przewija podtekst, że jeśli ktoś jej zupełnie nie podziela, to podąża za złymi schematami i ma uboższe życie. Tylko to życie byłoby uboższe DLA CIEBIE. A dla mojej mamy np. takie życie jak Twoje czy choćby moje jest w ogóle nieatrakcyjne.

Zresztą potrzeby i priorytety się zmieniają wraz z wiekiem. Ja 10 lat temu uwielbiałam kupować kosmetyki i cieszyło mnie wydawanie na nie pieniędzy. Teraz mi się zmieniło, mam kilka swoich ulubionych, innych nie potrzebuję i wydaję na nie ułamek tej kwoty co kiedyś.

Ktoś, kto w wieku lat 25 marzył o podróży dookoła świata w wieku lat 50, kiedy będzie miał dzieci odchowane, może o tym po prostu już nie marzyć, nie chcieć tego i to normalne zupełnie.

PS. Ja właśnie wszamałam herbatniki z konfiturą z wiśni słodzoną sokiem winogronowym - pyszna i 3 razy droższa niż normalny dżem wiśniowy. A 6 razy niż tani dżem z dyskontu. Do tego wypiłam dzbanek herbaty jaśminowej za tam ok 30zł 100g. A po co mi to? Mogłabym zjeść kawałek chleba z najtańszym dżemem, popić sagą i tak cały rok a za odłożoną kasę gdzieś jechać. Ale ja bym była nieszczęśliwa cały rok, bo wolę dobre jedzenie zamiast wyjazdu! A ktoś inny wolałby ciułać, żeby pojechać, bo jakby nie pojechał, to by był nieszczęśliwy. A ktoś jeszcze inny woli wydać kasę na piwo i na fajki.
Różni ludzie różne potrzeby i nie ma tak, że moja to jakaś lepsza, bo fafarafa konfitura jest elegantsza niż browar a tego gościa od wyjazdu to jeszcze lepsza, bo wyjazdy są super.

Kammiś, nie gniewaj się, ale Ty mnie też nie rozumiesz.

Oceniasz ze SWOJEGO, subiektywnego punktu widzenia jakość życia INNYCH ludzi. DLA CIEBIE moja herbata i konfiturka są bardziej zrozumiałe a więc lepsze od piwa i fajek. Dla pani Basi jakiejś tam może być absurdem wydać kilkanaście zł na słoik dżemu, bo ona za to kupi sobie paczkę fajek i jeszcze 3 piwa, które uwielbia i bez których żyć jej smutno. A mnie by było smutno z tym piwskiem a bez herbaty.

Jakość życia trzeba oceniać INDYWIDUALNIE na podstawie tego, czy się to zgadza z INDYWIDUALNYMI potrzebami i priorytetami. I jeśli się u kogoś to zgadza w dużej mierze to ma wysoką jakość a jeśli w niewielkiej, to niską, bo jest nieszczęśliwy i niespełniony.

Jak ktoś najszczęśliwszy jest z piwem i telenowelą, to co go będziesz ubogacać na siłę przekonując, że życie ma beznadziejne? Dla niego nie jest beznadziejne, dla niego takie jest super.

Wiesz, mnie się kiedyś zdawało, że ludzie słuchający chłamowej muzyki rodem z Eski są biedni i gdyby im tylko pokazać, ile jest pięknej, bogatej muzyki na świecie, to olaliby te plastikowe potupaje i się rzucili słuchać jazzu czy rocka progresywnego. Gucio prawda, bo niektórzy od muzyki oczekują tylko prostego rytmu i jakiejś lalala melodyjki żeby nogą potupać i pod nosem zanucić, i niczego więcej nie chcą. MNIE się to wydaje ubogie i niepełne, ale dla nich jest super.

PS.
Tak poza konkursem

To jeszcze zależy, co się czyta, bo jak np. 50 twarzy Geya, to już chyba "Trudne sprawy" są lepsze.

Ja takie powiesci czytam dla wprawiania sie w "nastroj" i nie Greya, tylko np. Crossa, ktory jest bardziej dosadny ale nie przywiazuje do tego wielkiej wagi i nie twierdze, ze jest to dobry poziom. Grey to byla pierwsza ksiazka tego typu, ktora przeczytalam, a czytajac inne stwierdzilam, ze jest slaby.
Ale staram sie zachowac rownowage i rownoczesnie z tym Crossem czytam "Milosc w czasach zarazy" (aktualnie).

Zgodze sie z Beyondblackie. Ludzie zyja po najnizszej linii oporu i nie znaczy to, ze to dla nich najlepsze. Zobacz ile osob narzeka a nic nie zrobi z tym mimo ze moze.

Moim zdaniem to nie do końca tak. Tzn. "priorytet żyć jak się chce vs dzieci". Jedno drugiemu nie przeszkadza, jeśli faktycznie ktoś ma jakąś konkretną wizję życia. Jeżeli nie, to czy ma dzieci, czy nie ma, i tak wyląduje w kapciach przed TV - i to nie dlatego, że to jego pasja, a z braku jakichkolwiek chęci na zrobienie czegoś innego. Bo to coś innego zawsze wymaga choćby minimalnego wysiłku, zaangażowania - a po co coś sprawdzić, znaleźć, wyjść... skoro można siedzieć na tyłku.

Jeżeli wybór rzeczywiście wyglądał jako "dziecko vs fajne życie", to moja mama generalnie nie powinna wychodzić z domu. A tak - ma skończone 2 kierunki studiów, do tego doktorat. Urodziła mnie, jak miała 20 lat, a jakoś nie przekreśliłam jej studiowania. ;p A była na AWF-ie, studiowała rehabilitację, więc to nie była tylko kwestia złego samopoczucia czy czegoś, a zaliczeń też typowo sportowych - lekkoatletyka, gimnastyka itd. Kolejne studia i doktorat robiła już zaocznie, ale będąc po rozwodzie i mając dwójkę dzieci. Też jakoś dała radę. I teraz, co prawda, ja np. w domu nie mieszkam od dawna, ale został mój brat, zresztą wcześniej było tak samo, a jakoś mama nie zamyka się po pracy w świecie seriali. Zwłaszcza, że jedną pracę ma stacjonarną, a na uczelnie musi dojeżdżać od 40 do 60 km (różne). I jakoś, mimo że pracuje więcej niż przeciętna osoba na jednym etacie, ma czas na swoje zainteresowania - śmiga i na takie bardziej zorganizowane, typu zumba, chór, kolejny język obcy, joga ostatnio xD, ale i tylko z koleżankami - bieganie, basen, nordic walking. A i tak sama się stara nadal grać na skrzypcach, fortepianie, zimą jeździ na nartach 1-2x w tygodniu. I to przecież nie chodzi tylko o sport czy jakieś umiejętności, a ogólnie o zainteresowania - bo od wiosny chodzi prawie co niedzielę na całodniową wycieczkę po górach najczęściej z kolegą i koleżanką.

Więc, przepraszam, naprawdę "dziecko albo żyć, jak się chce"? Bo jak na mój gustu dzieci nie mają tu nic do rzeczy. Wiele samotnych osób woli siedzieć w domu, wiele dzieciatych - nie. Oczywiście, tym pierwszym jest łatwiej, ale dalej to nie są kwestie nie do przeskoczenia, zwłaszcza, jeśli dziecko jest już w wieku szkolnym i chociaż na chwilę można je samo zostawić.

Dla kontrastu - rodzice tej koleżanki mamy, z którą chodzą po górach. Zawsze, jak się dowiadują, że ona z nimi łazi przez cały dzień, to jest "a po co to tak się męczyć, a gdzie tam odpoczniesz, cały tydzień w pracy, w domu byś posiedziała, poleżała, a nie". No i one obie mają z tego ubaw, natomiast ta koleżanka przez ponad pół roku nie może wytłumaczyć rodzicom, że ona właśnie to lubi i właśnie tak się relaksuje.

A moze ktos zdefiniowac co oznacza "byle jakie zycie"? I ja ta bylejakosc ma sie do liczby dzieci (od 0 do 10), posiadanych badz nie zasobow finansowych, liczby pokonczonych fakultetow, zwiedzonych krajow, ilosci porcelany misnienskiej w mahoniowym kredensie po dziadku Ludwigu, zawartosci cukru w cukrze itp.?

Dla mnie byle jak zyje kazdy, kto swojego zycia nie lubi. Czy to bedzie Kiepski z puszka piwa, dla ktorego nie ma w tym kraju pracy czy tez zadufany w sobie bankier na wiecznej diecie z kielkow soji, pijacy jedynie szampana do kolacji z krabow i koniecznie ze rznietego recznie krysztalu. Moze zdarzyc sie paradoksalnie, ze Kiepski czesciej bedzie zadowolony z kolejnego schlodzonego piwka i ogladanej telenoweli ( a zatem ze swojego "byyle jakiego" zywota) niz ten drugi z wyciagnietej wlasnie ze swojej piwniczki zakurzonej butelki chateau d'Yquem, ktora sobie pod arie z Madame Butterfly oprozni. Po wczesniejszym parogodzinnym joggingu, tenisie i masazu tajskim rzecz jasna. High quality life, nieprawdaz? Guzik prawdaz.

Tu mi nie tyle coachingiem zajezdza (coach dla mnie pozostanie na zawsze miejscem do siedzenia:), co zwyklym snobizmem i besserwisserstwem - a co, tez sobie slowek obcych pouzywam, skoro tak tu bulke przez bibulke co poniektorzy lansuja:)))

Coach mowi, ze najwieksza przyjemnoscia czy powinnoscia jest praca. Tak samo wciaga w ten krag -praca-zakupy-praca  jak reklamy najmodniejszych produktow..

Kammiś, słusznie mówi ten coach, tylko co mają zrobić ci, dla których pasją jest oglądanie seriali? ;-)

No ja też tak uważam. Nie przekonują mnie Wasze argumenty, bo dla mnie są niepoparte przykładami. Tzn. nie uważam, że dla każdego pasją musi być jego praca. Niektórzy muszą/lubią wykonywać nudną, powtarzalną, ale stabilną pracę, a wieczorami oddają się jakiemuś innemu hobby. Nie uważam, że żyją byle jak, bo są zadowoleni. Można spełniać się w różnych rzeczach, nie tylko w pracy. Natomiast nie przekonuje mnie, że bezmyślne życie oparte o oglądanie seriali i picie piwa jest życiem szczęśliwym i dobrym jakościowo.

Dobrze, ale ja zapytałam - co komuś przeszkadza to że KTOŚ jest pracoholikiem?
Spacer z psem porównujesz do siedzenia z piwem przed prymitywnym serialem???
Nie widze nic złego w chodzeniu z psem i chłonięciu widoków.
Kocham wyprowadzać psa znajomych i po prostu iść.