Rozwód - jak to przejść

Tak wiem Bullet... ale nie piszę tutaj niczego wstydliwego / złego / czegoś, co miałabym do ukrycia...
Moja sytuacje jest - tak jak pisze Majka - bardzo typowa... na samym tym forum przeczytałam wiele takich...

Bullet...
na forum jest zarejestrowanych 248,467 użytkowników.Trzeba niezwykle  kumatego mózgu i masę czasu, aby cokolwiek ze sobą poskładać.Wiem,że pragmatycznie podchodzisz do sprawy...ale przy okazji pretendujesz do roli Nostradamusa...to żarcik taki

Największym sk...stwem i szczytem bezczelności jest to, że o rozwód podaje ten, czy ta, co rozwalił/a małżeństwo, opuścił rodzinę i zaczął życie w nieformalnym związku. A jednak bardzo często tak się zdarza. Moim zdaniem adwokata masz do d...wygląda na to, że chce załatwić wszystko po najmniejszej linii oporu.I bądź na WSZYSTKICH rozprawach,wtedy będziesz miała szansę go przypilnować.Nawet jak go zmienisz - bądź.

No bo my baby, takie jesteśmy złe.Zrobimy wszystko, aby stanąć na drodze byłemu, w jego szczęściu.I nie chcemy "oddać" im tego,co im się należy jak psu kość,na co sami tylko zapracowali...hehe
Dosyć,że wsadziłyśmy ich do łóżka kochanek, to jeszcze strzelamy jakieś niepotrzebne fochy...niewiarygodne.

Ok, będę bardziej ostrożna !
Na razie nie czuję, żebym czymś sobie zaszkodziła...
...
AnnaJo, dziękuję
...
Podpowiedzcie mi jeszcze proszę, co mam powiedzieć temu pierwszemu adwokatowi? Że rezygnuję z jego usług? I dlaczego to robię? Bo jednak chcę z niego zrezygnować.

Zorija - a ja na Twoim miejscu zwyczajnie posłuchałabym siebie.
To ma być TWOJA decyzja, a nie decyzja użytkowników forum.
Na spokojnie sobie wszystko przemyśl, jak pisałam wcześniej, za i przeciw.

Jeżeli ja miałabym podejść do tematu rozwodu, na początek próbowałabym dogadać się polubownie, czasami więcej można zyskać.
Nie traktuj go jak wroga w czasie rozmowy - rozmowa ma być spokojna i rzeczowa.
Jeżeli nie uda się polubownie - wtedy wprowadzasz już inne działanie.

Głowa do góry, wierzę w Ciebie i TWOJE decyzje.

Betsy80 - pisząc o ostrożności, miałam na myśli Ciebie i innych, którzy zostali zdemaskowani na forum pomimo zarejestrowanych 10 tysięcy użytkowników. Da się? Da.
Swoją drogą co u Ciebie?

Osobiście jestem innego zdania. Mogę się mylić rzecz jasna,ale wydaje mi się to wielce nieprawdopodobne.Kłócić się nie zamierzam,bo tylko parasola w doopie otworzyć nie można,reszta jest możliwa...

Uważam, że powinnaś walczyć.
Owszem, za rozpad więzi w małżeństwie odpowiadają obie strony, ale za zdradę winę ponosi jedynie Twój mąż.

Na Twoim miejscu tez bym zmieniła adwokata.

Hej emde, żartowałam

Sponi, wiem to wszystko. Oczywiście, że on też uczestniczył w tym, cośmy razem tworzyli.
Tylko, że teraz on chce to wszystko rozwalić... chce podzielić coś, czego podzielić się nie da! Bo to jest cały czas nasz (mój i dzieci dom; męża już nie, jemu na nim już nie zależy), i on ma dla nas wartość nie tylko materialną. Nie można - tak jak chce mąż - sprowadzić wszystkiego do kwestii pieniędzy. My tam chcemy mieszkać, kochamy to miejsce, nie chcemy innego. Mam z tego zrezygnować? Już i tak zostałam pozbawiona "normalnej", pełnej rodziny... dla mnie... dla moich dzieci. Teraz jeszcze dom?
...
Co do rozpoczęcia nowego życia - to tak, chcę tego jak najszybciej.
Dlatego m.in. cały czas zastanawiam się nad rozwodem bez orzekania. Wiem, że prawdopodobnie dostałabym go na pierwszej rozprawie.

Idealnie.
Ona zostanie z klasą, a on z kochanką i z kasą.

Takie pierdoły o dogadywaniu się z nim mozna prawić jak dwoje uczciwych ludzi rozstaje się za obopulna zgodą. Tam nie ma juz jej i jego. To trójkąt. Ona, on i jego nowa kobieta. To inny człowiek, po tym z którym zyła zostało tylko wpomnienie.
Bez publikacji tej historii
tymi wspomnieniami dzieci nie wyzywi.

Zorija
Jesteśmy po przeciwnej stronie barykady, ale sporo czytałam, jak widzą takie sytuacje mężczyźni i sądzę, że powinnaś powiedzieć twojemu mężowi to, co napisałaś w przedostatnim poście.
Jego miłości już nie ma, ale na pewno jest poczucie odpowiedzialności.
Podkreślaj tę jego odpowiedzialność za rodzinę czyli dzieci i ciebie czyli ich mamę.
Kompromisem mogłoby być mieszkanie tam dopóki dzieci nie zakończą edukacji.
To są wasze dzieci, jeśli widzi to inaczej, to niech też szuka rozwiązań.
Zawsze możesz zażartować, żeby w takim razie dzieci mieszkały z nim.

"Przyznam szczerze, ze jestem przeciwna jakimkolwiek zajadlym walkom z bylym. Nie uznaję gdy o alimenty na siebie starają sie byle żony. Prawo jednak takie mozliwosci daje, więc korzystamy z tego..."

Byłe żony często zajmowały się domem, wychowywaniem dzieci, dogadzaniem panu robiącemu karierę i zdobywającemu pozycję zawodową.
A pan potem je kopnął w tyłek. Co wg Ciebie powinny zrobić? grzecznie podtulić ogonek i pójść do pracy do supermarketu albo do sprzątania w wieku np. 50 lat?

Zorija, rozumiem wszystko co do mnie mówisz. Każde Twoje słowo. I ból, o którym mówisz tak niewiele - również. Postaraj się jedynie prowadzic z nim sensowne rozmowy. Bez emocji ( choć domyślam się, ze to niezmiernie trudne).

Zachowaj spokój a sądzę, że dojdziesz z nim do porozumienia. Mam takie przeczucie.

Wiesz co dla mnie jest moją największą porazką? Nicość. Ale pojawiajace się coraz częściej mysli, ze zaczęłam wszystko od nowa nie sa takie przerazajace.

Zorija... Proszę. Pomysl... Nikt nie mówi o podkurczaniu ogona. To nie tak. Każdy z nas podejmuje wybory. Zaniechanie to też wybór. Mam dwoje dzieci. Tez zajmowalam się domem. Jak kazda kobieta. Nie tlumaczmy trudnosci w znalezieniu pracy tymi obowiazkami. Zresztą praca w markecie nie powinna być ujmą. Pracuja tam ludzie, którzy mają identyczne problemy.

Niepotrzebnie sie unosisz.

A tam, to wszystko, do bani... Czy ja nie mogłam sobie spokojnie żyć? Starzeć się i gnuśnieć sobie? A teraz muszę znów się gimnastykować
Dzięki wszystkim za rady! Polubiłam to forum

Zorjia
rozwód nie zmienia tego, że jesteście obydwoje nadal rodzicami
zamiast go odsuwać od dzieci, co wywołuje jedynie chęć odwetu,
przerzuć odpowiedzialność za przyszłą sytuację dzieci na niego
zapytaj jak on to widzi, niech poczuje, że to też jego problem
musicie przecież podzielić się tą opieką
ja bym mu jej oddała jak najwięcej
ty odpoczniesz, a dla dzieci to na pewno dobre
w razie czego odwróć sytuację, powiedz, że się boisz, że sobie nie poradzisz i wolisz, żeby dzieci mieszkały z nim
jak to powiesz szczerze, to może chętniej sie dogada

hej. Mam podobnie do ciebie. Mąż 6mcy po slubie zostawił mnie- w maju złożył pozew o rozwód ma adwokata co ja przeżywam szook koszmar- wina też jest moja - chodź złożył bez orzekania o winie- a to że moja wina to tak powiedział- nie dałam mu dziecka przez 6mcy- on pracuje za granicą - dwa w przeciągu 6 mcy- nie zmieniliśmy mieszkania na większe- trzy- nie mma pasji- cztery- nie zmieniłam pracy na lepiej płatną , ja zarabiam grosze on ok 10 tys z cezgo nigdy nie dał mi złotówki i jeszcze kazał mi swój kredyt połowę raty płacić taka byłam naiwna!!! nie ma go ciągle nowe kobiety ma w znaojomych dowartościowuje się ja cierpię Boże jak ży. kochana jak masz ochotę pisz do mnie na priv- Justyna7314@wp.pl

Rzeczywiście przemyśl temat i to dobrze... Znasz męża od lat, znasz jego charakter. Jesteś pewna, że Twoje zachowanie zostanie odebrane jako klasa, czy raczej słabość ?  Ja wybrałam właśnie opcję "z klasą" i błyskawiczne odcięcie się od zdrajcy bez żadnych podziałów. Wyprowadziłam się tylko z rzeczami osobistymi. Jako, że interesowało mnie tempo ekspresowe rozwodu, oddałam mu również majątek odrębny na który poniósł jakieś tam nakłady w trakcie trwania naszego małżeństwa. Miałam świadomość, że eks będzie się szarpał o każda złotówkę, a mnie szkoda już było na niego czasu. Przyjął wszystko bez najmniejszego problemu ale do czego zmierzam... Kiedy spotkaliśmy się w sądzie przed salą rozpraw eks zapytał mnie, czy zamierzam mu oddać czynsz za pół ostatniego  miesiąca kiedy, to jeszcze mieszkaliśmy pod wspólnym dachem. Jak sądzisz zauważył on tę moją "klasę" czy jednak niekoniecznie ?

Z perspektywy czasu uważam, że swoim postępowaniem utwierdziłam tylko gnoja w przekonaniu, że zawsze i wszystko mu się należy...

Sponi, znam to wszystko
Xymeno, dzieci są już nastolatkami i same podejmują decyzje. Ja już im niczego nie mogę narzucać; on też nie. Rozumiem, co chcesz powiedzieć. Że dzieci są tak samo jego, jak i moim problemem. Ja to wiem, on prawdopodobnie tez się pod tym z wielką chęcią i nawet szczerością podpisze. Tylko czyny mówią co innego.
Azbestowa - tak! tego się też własnie boję Bo gdzie taki prawie-dziadek do takich wyzwań, hehehe I to już nie chodzi nawet o sam seks ze sporo młodszą kobietą... (ojjjj musi go to stresować, czy podoła ). Ale w ogóle - trzeba cały czas zabawiać, zwracać uwagę na jej nastrój, wyczuwać gorsze chwile i dni i być wówczas wsparciem, być elokwentnym, przewidującym, czarującym, do tego płacić i się opiekować... I właśnie tu się boję... bo ile biedak da radę wytrzymać?
A ten pomysł ze spłatą z jego strony (i mieszkaniem w tym czasie w domu) - GENIALNY!!! Bardzo Ci za tą podpowiedź dziękuję ! Tak dokładnie będę wnioskować w razie czego w sądzie
Frania, Ty młodziutka jeszcze jesteś - uciekaj przed nim gdzie pieprz rośnie i nawet się nie zastanawiaj. Chociaż dziś wydaje Ci się, że świat się zawalił, jutro już o nim nawet nie będziesz pamiętać...
Volver, wiesz, bronię się jak mogę przed tego typu myślami (i prawdą). Tzn. nie chcę dopuścić do świadomości faktu, że on jest typem bez skrupułów, moralności, zasad... że zrobi tak, jak jemu będzie wygodnie. Ciągle się łudzę, że ma jednak jakieś ludzkie cechy... że nie zachowa się w taki czy inny sposób...
Ale oczywiście podświadomie wiem, że tak nie jest! Że będzie dobry tylko tak długo, jak on sam tego będzie chciał! Że nie będzie miał żadnych oporów i skrupułów, żeby zrobić to, co on chce i co dla niego wygodne. Dlatego chyba masz rację - nie ma co "pokazywać klasy", bo on ma to w dupie!
...
Przespałam się z tematem (chociaż bardzo źle spałam... myśli tłukły mi się po głowie całą noc...)
i ostatecznie postanowiłam orzekać o jego winie.
Zmienię też prawnika.
...
pozdrawiam i życzę wszystkim miłego dnia !

Dzień dobry Zorija... Dlugo nie mogłam zasnąć. Trochę z Twojego powodu I przez te cholerne pierogi I trochę w życiu przeszłam. Przez byłego byłam postawiona pod ścianą w sprawach finansowych. Tyle, ze nie próbowałam walczyć. Bo i po co. O co. Mamy wspolny kredyt, co do splaty którego przyczepił sie do mnie po moim odejsciu. Włozylam w ten dom mnóstwo pracy i pieniędzy. To był nasz wspólny dorobek, nawet jeśli nie zarabialam tyle co on. Na chwilę uwolniłam się z kłopotu dokładania sie do raty, bo jednym zdaniem go przystopowałam: jesli przyjdzie tobie znowu do glowy chciec ode mnie kasy na niego, ja zażądam oplat za korzystanie z domu. Wcale tego nie chce. Ale ciagłe szarpanie mnie naprawdę meczylo. W naszym przypadku uwazam, ze dom mozna sprzedac. Moze najać mieszkanie w miarę blisko dzieci.

Czytałam rano na Twoją okolicznosc o nierownych ustaleniach podzialu majątku. Prawo to przewiduje. Nawet w przypadku porzucenia rodziny. Poczytaj doktryny zwiazane z art 43 KRO. Cos znajdziesz.

Witaj Sponi Przepraszam za tą bezsenną noc
A powiedz mi: nie szarpiesz się z nim, ale czy masz wewnętrzny spokój, czujesz się dobrze, wiesz, że sobie poradziłaś?
Bo mnie chyba takie wewnętrzne szarpanie i brak takiego spokoju męczyłoby bardziej niż walka w sądzie.
Ktoś tutaj, chyba Bullet mi doradził, żebym w sądzie robiła swoje, tym bardziej, że chodzi mi tylko i wyłącznie o prawdę; ja nie chcę niczego ugrać...; a w codziennym życiu odpuściła, była wolna, bawiła się, wymazała drania z pamięci...
Chętnie poczytam o tych podziałach, dzięki
Volver, obawiam się, że mój też jest niezłym egzemplarzem W każdym bądź razie trzeba się cieszyć, bo nie trafiłyśmy na jakichś maminsynków i takie flaki z olejem... ale na chłopów "bardzo wyjątkowych i z charakterem"
...
Hej Maja
Jak to?? myślisz, że będzie łgał jak pies?? Nie! to nie mój mąż, on zawsze miał takie zasady!!

Zorija...
Moja sytuacja była z goła inna jak u Ciebie. I to ja byłam tą zdradzaczką ( z czym zresztą nie kryję sie na forum). Niemniej jednak nie dam się zaliczyć do szablowowych zdrad. Na własne zyczenie bowiem wpakowałam się w związek pełen przemocy. Bo mogłam odejsć dawno temu.

Nie o tym jednak chcę powiedzieć. O tym pogadamy kiedyś przy pierogach

Pytasz czy dobrze się z tym niewalczeniem czuję? Owszem. Tylko to nie jest tak, ze wszystkiemu poddaję się bez walki. Ja się nie rzucam jak ćma przy żarówce. Po moim odejsciu powiedziałam sobie, że nigdy nie zobaczy strachu w moich oczach. Atakowałam tylko wtedy, gdy to było ostatecznoscią. Argumentami. A ze go sie nadal boję? Cóż... Owszem, ale jestem w trakcie przepracowywania swojego życia począwszy od dziecinstwa.

Zaczynam odczuwać swobode. W działaniach. Wolność w podejmowaniu decyzji. I to, ze nie nic nie muszę. Że... Jestem wolna duszą. Zmysłami.

I tak jak Bullet mówi: rób swoje. Tyle, ze nie pozwól by emocje grały pierwsze skrzypce.
Myśle, ze dogadacie się, skoro macie dzieci w wieku nastoletnim. Mysląc o nich pamietaj, ze to ich tata. A ze teraz ich relacje zawisly na gałezi, to minie. One go kochają. Są póki co na niego złe.

Dobre u Ciebie jest to, ze nie mówisz, ze za wszystko zapłaci. Z troski o dzieci dogadasz sie z nim co do domu. Ja w to wierzę. I powiem jedno. Zauważylam, ze intuicja mnie nie zawodzi.

On ochlonie. Kocha dzieci.

Podobno kryzys wieku średniego jest gorszy od okresu dorastania, z takimi wypowiedziami panów sie spotkałam.
Optymistycznym wariantem byłoby, gdyby jm zachował się z klasa, mając na uwadze dobro dzieci i żony, ale z własnego i koleżanek doświadczenia wiem, że o tym to się czyta w książkach.
Te z nas, które myślą, że mąż w sądzie będzie taki sam jak w najlepszych latach małżeństwa, bardzo się mylą. My naszych mężów znamy, póki jesteśmy razem, po wyprowadzce to już inni ludzie pod wpływem innych, zazwyczaj nieznanych nam osób. Po złożeniu pozwu, jm staje się przeciwnikiem i walczy wszelkimi metodami, nie zawsze uczciwymi, kłamstwa na sali sądowej są powszechne, kłamią także świadkowe.
Lepiej jest przygotować się w tym wypadku na gorszy scenariusz i ew. mile zdziwić, niż przeżyć kolejny szok.

Żeby nie zanieczyszczać tematu Zoriji...
Majko.. Rozumiem, ze do mnie te slowa o strasznym malzenstwie. Więc spróbuję się do tego odnieść.
Kazdy z nas jest indywidualnością w swoim rodzaju. Ma swój rozum i jego brak w pewnych okolicznosciach. Mogłam wiele zrobic inaczej w swoim zyciu. Tyle, ze nie zrobiłam wczesniej nic. Bo chyba tak naprawdę myslalam o sobie. Nie o bylym, nie do konca o dzieciach. Po odejsciu emocje, ktore mna targaly zmusily mnie do tego, bym nalozyła raz jeszcze buty w ktorych przenierzylam swoje życie. I dostrzeglam wtedy z boku wiele. Moje wybory. Bo nawet jesli pozwalałam by ktos za mnie decydował, to tez był swojego rodzaju mój wybór. Moją winą jest to, że chyba jednak nie kochałam byłego. A reszta potoczyła sie tak jak się potoczyła. Byc moze tym własnie obudziłam jego mroczną stronę. Miałam jej dosć. I dość siebie samej...

Jestem na etapie rozkładania siebie na części pierwsze. I niestety wiele we mnie mi się nie podoba. Najlepsze w tym wszystkim jest jednak to, ze powoli zerkam w lustro. I dostrzegam siebie prawdziwą. Taką jaka jestem. Ulomną emocjonalnie, ale i twardą. Czasem bezduszną w swoich wyborach. Zimną i być może wyrachowaną. Wiem, że nie jestem idealna. I nawet chyba nie chciałabym taką być. Bo to zwyczajnie niemożliwe.

Dociera do mnie jedno: byly i ja dokonywalismy tych wyborów. Czy umniejszę sobie tym sposobem poczucie winy? Bardzo tego sobie zyczę.

Odnosnie klasy... I odejscia. Dla mnie klasą jest nie dać się zlamać. I żyć. Moj były zabiegał o pozbawienie mnie wszystkiego łącznie z dziecmi. Bo groził, że zabierze mi wszystko. I się chyba zdziwił z lekka. Bo nie wszystko poszlo zgodnie z jego planem. Na szczęscie radzę sobie.

Zorija sobie poradzi. Jej mąż ochłonie.

Swoją drogą nie wiem juz kiedy panowie mają kryzys wieku sredniego Myslalam, że koło czterdziestki

Ale przynajmniej sobie pismęciłam I nawet dobrze mi z tym

a ja zgadzam się z Invisible Man
90% facetów w takiej sytuacji zdradza i oszukuje żony przez wiele lat nawet
a on miał jaja, bo odszedł
a wina jest zazwyczaj wspólna

Xymeno, stawiasz diagnozę.

A mój mąż zdradzał mnie przez pół roku (mieszkając ze mną i z dziećmi, śpiąc ze mną, jedząc to co ugotowałam, korzystając z tego co mu prałam, sprzątałam, prasowałam i jednocześnie mając romans)... ja w jego zachowaniu nie widzę nawet odrobiny uczciwości. Odszedł, bo może kochanka już dłużej tak nie chciała... żeby po seksie z nią, buziaczku i czułym słówku leciał do żony i to jeszcze pędem, żeby ta druga się nie domyśliła - to nie jest uczciwość, tylko przyparcie do ściany.

dziwnie się to jakoś napisało... moja odpowiedź do Xymeny wskoczyła nad jej tekst...

Zorija
nic nie chcesz zrozumieć
on to przemyślał dużo wcześniej,
może myślał rok, może dłużej, tego nie wiesz
jego rozum na pewno działa i przekalkulował to sto razy
a potem wprowadził w życie, odszedł i wniósł o rozwód
proste i logiczne

i na pewno kocha dzieci, one nie mają z tym nic wspólnego

mała poprawka
"a potem wprowadził w życie: zdradzał przez 5 miesięcy, odszedł bo nie mógł już dłużej inaczej i wniósł o rozwód bo go kochanka nękała"

gdyby zrobił tak jak Ty napisałaś - byłoby ok
wydaje mi się, że to jednak Ty nie rozumiesz...
jak ktoś zdradza - jest zwyczajnie kłamcą, oszustem, osobą nielojalną, nieodpowiedzialną, tchórzem i dnem - a nie "uczciwym"

Przemyślał, albo i nie przemyślał - spotkał na swojej drodze babę, która akurat polowała... przytuliła misia, wysłuchała narzekań na niedobrą żonę i w ogóle, cae to marne życie, dała co tam miała - wiesz czym facet wtedy bardzo często myśli? noooo, nie rozumem niestety...