pomóżcie mi zrozumieć

To zastanów się, dlaczego nie lubisz tej cechy w sobie. Zapewne empatię kojarzysz z byciem "frajerem", dlatego gardzisz ta cecha u innych.

Masz okrutne pomieszanie w głowie jeżeli chodzi o cechy, które są pozytywne - ZAWSZE i w każdych okolicznościach, a cechy, które są 'praktyczne', bo nastawione na osiąganie jakiegoś celu, czyli służące manipulacji w jakimś sensie. Te drugie odbierasz jako świadczące o sile.

Jeżeli dowartościowujesz się "skacząc po łbie" komuś tylko dlatego, że pokazał ci trochę serca czy wrażliwości, to chyba kłania się relacja z Matką, która te cechy w tobie ganiła? Czy to ojciec..już nie pamiętam, ale z powietrza się to nie wzięło.

Ludzie, którzy ganią u innych wrażliwość, najpierw musieli ją stłumić lub wyprzeć u siebie.

i to kolejny paradoks, wykorzystywanie empatii, później się dziwić że kobiety to co mają cennego empatię, chowają gdzieś głęboko, bo empatia jest odbierana jako słabość. Na szczęście teraz uruchamiam empatię wtedy kiedy uważam że warto a nie dla Wszystkich jednakowo .

P.S i słusznie Elle88 napisała, że siła to nie jest dobra pozycja w stadzie, znam kobiety na stanowiskach, które są bardzo wrażliwe i ciężko przechodzą np rozstania, nie radzą sobie z emocjami a stanowisko jest to przykrywka dla kolejnych słabości, czasem warto inwestować w stanowisko jak nie wychodzi w uczuciach.

Bo Redzia, bez empatii nie da się stworzyć więzi, bo empatia to zdolność do współodczuwania, do interpretacji czyichś i swoich emocji. Bez tego nie da się stworzyć więzi. A niektórzy ludzie całe życie próbują stworzyć z kimś więź, niszcząc w sobie i w innych empatię i nie rozumieją, czemu się nie udaje:)

Hola, hola. Tu nie ma nic do wybaczania. JA przede wszystkim tą schowaną dziewczynkę pokochałem, ale nie dałem sobie rady z tą pozornie silną skorupą. Więc proszę nie imputować mi, że ja delikatność uważam za słabość, bo własnie delikatność u kobiety jest dla mnie czymś najpiękniejszym. Wrażliwość, delikatność - to dla mnie najpiękniejsze cechy u kobiety. Tyle, że bywam skończonym baranem i wiem, że potrafię ranić. A nie chcę ranić nikogo. Nie ważne, czy to kolega, czy obiekt moich westchnień, ale przede wszystkim nie chcę zranić kobiety. Naoglądałem się tego przez pół życia i sam przez pewien okres byłem agresywny (agresja słowna), więc w relacji z kobietą boje się o siebie i siebie.

No kurcze tak ciężko to zrozumieć, że na poziomie projekcji widzę związek jako coś pozytywnego, gdzie jest i miłość i przyjaźń i czułość i delikatność, wzajemne wsparcie, słuchanie siebie, wspólne cele i częściowo wspólne zainteresowania ? Tak to widzę. Tylko nie potrafię do tego dojść, bo jak tylko pojawiają się u mnie uczucia, to wraz z nimi pojawia się dwie tony lęku, którego nie jestem w stanie utrzymać i który mnie zwala z nóg.

Mógłbym to olać, przerzucić winę na drugą stronę i szukać kolejnego obiektu, a zamiast tego biegam do psychologa, działam w kierunku rozwoju osobistego, podpatruję jak to wygląda u innych, analizuję swoje zachowania, więc proszę nie robić ze mnie potwora, który siedzi i kombinuje jak tu komuś uprzykrzyć życie i zabić w kimś pozytywne cechy.

Gdzie napisałem, że mnie nie krytykowała ?

Jechała po mnie jak po ścierce...

Nie wiem jak z jej strony, ale ja się bałem odezwać z jednym tam wyjątkiem, kiedy coś tam wydukałem że mi coś przeszkadza i ona po tej rozmowie zrobiła to jeszcze bardziej, bo powiedziała, że to jest "moje" i sam mam sobie za tym poradzić, więc później... bałem się jeszcze bardziej.

Ona z kolei jak jej się coś nie podobało, to mówiła mi wprost i ja... wszystko brałem do siebie. Bo od początku wyszedłem z założenia, że ona jest dla mnie jakby z wyższych sfer. Dzieliło nas wykształcenie, finanse, ilość przyjaciół, warunki mieszkaniowe, talent, odwaga, doświadczenie życiowe, doświadczenie w związkach - wszystko na jej korzyść.

Więc myślę sobie - gdzie tam ja... No ale to nie takie proste, bo część mnie została z automatu stłamszona, a wcale nie jestem tak daleko od niej, jak się okazuje w wielu kwestiach, tylko nawet nie zdawałem sobie z tego sprawy. Jak ruszyłem d*** to się okazało, że cześć cech, które w niej tak podziwiam mam i ja, tylko może nie aż tak rozwinięte jak ona.

Nie. Przeczytaj raz jeszcze uważnie co napisałem. Nie wiem skąd takie wnioski w ogóle.

to, co pisze athreyu- ma sens...
obserwuje to z drugiej strony:

facet mnie poznaje jako silna, dumna, stanowcza..(co nie znaczy, ze jestem pozbawiona wrazliwosci),
po prostu jest dla mnie kims obcym, nowym, nie znam go, nie rzucam mu sie na szyje, nie tesknie, nie placze po pierwszym spotkaniu...

kiedy poznaje mnie blizej, poznaje moje slabosci, (ktorych jakos celowo nie ukrywam), i mu sie wszystko miesza.
obraz jaki sobie zbudowal w pierwszym kontakcie sie wali...on glupieje, nie wie jak postapic...

i zazwyczaj nie poznaje jeszcze blizej.
(jesli zdarzy sie, ze jednak pozna, to znajomosc trwa latami, ale bardzo ciezko do tego dojsc...)

W każdym razie, ja gdyby mi na facecie zależało to chciałabym wiedzieć z czym i jakie ma problemy, żeby je wspólnie rozwiązać albo przynajmniej znać powód dlaczego dziwacznie się zachowuje.

Naprawdę nakręciłeś się na te jej tytuły, talenty, i wszystkie zewnętrzne atrybuty jak łysy na suchara.. Nie sądzę być poświęcił 1/10 czasu na rozmyślania o tej kobiecie, gdyby Ci w tych materialnych aspektach nie imponowała.

Słabe to strasznie

dokladnie.
chcesz jej imponowac, ale nie wiesz jak...
czasem wydaje ci sie, ze ona potrzebuje misia pocieszacza, czasem, ze decyzyjnego samca..

tak, czy owak, zawsze masz wrazenie, ze zrobiles z siebie idiote, i ona w duchu sie z ciebie smieje...

Nie zgadzam się z tym. To bardzo uproszczone. To, że dostrzegłem jej zewnętrzne zalety to żadna zbrodnia. To, że napisałem wyżej iż zajrzałem do jej wnętrza i zobaczyłem tam m.in. wrażliwość, kruchość, delikatność, kobiecość, pominęłaś.

elle- z mojej obserwacji(z rozmow z panami), to wyglada tak:

albo jestes
wrazliwa, miekka, slodka, mila, czula, emocjonalna= idiotka

albo jestes
twarda baba, decyzyjna, samodzielna, wymagajaca, krytyczna, apodyktyczna, = zimna suka

idiotki nikt nie traktuje powaznie, bo...jest idiotka, a tej silnej facet sie boi, bo- jest krytyczna
(czepia sie, krytykuje, zazwyczaj ma racje, niestety, ciezko jej zaimponowac, jest samodzielna i facet jej do niczego nie potrzebny, bo wszystko zrobi i zalatwi lepiej..

takie samiec alfa vs slodki mis....

jesli ta twarda, samodzielna ma jakies emocje, empatie, to sie wszystko sypie..
jak to, ona umie i myslec i odczuwac????
to kiedy ona mysli, kalkuluje, a kiedy wzrusza sie i odczuwa??

cholera, nie wiadomo, co z tym zrobic...

(i niema to nic wspolnego z border, raczej z ta pania dyrektor, czy prawniczka, ktora- niestety, tez MA UCZUCIA.)

Zresztą laska też ma problemy jakieś skoro jak dobrze przeczytałam że chciała uderzyć faceta z którym się spotyka. Wniosek jest taki dlaczego autor chce być z kimś kto podnosi na niego rękę i z osobą przy której boi się odezwać i dlaczego boi się odezwać. Pomieszanie z poplątaniem.
Jeszcze takie pytanie napisałeś kiedyś że szantażujesz emocjonalnie, wykorzystujesz w jakiś sposób słabsze dni? To kiedy to się dzieje?

elle- ale to nie moj podzial!!

panowie czesto w ten sposob roznicuja..
pytaja np. jakim typem jestem, i zaleznie od odpowiedzi dostosowuja swoje postepowanie(uwodzenie)

mysle, ze o czyms takim pisze athreyu....

Wtrace się troszkę
Dziewczyny a co w przypadku kiedy raka taka ja jestem właśnie osoba dość silną. Potrafię sama o siebie zadbać itp.mam trudny charakter i chciałabym mieć faceta silniejszego ode mnie, który jeśli sytuacja by tego wymagała potrafił by postawić mnie do pionu, który potrafił by podjąć decyzję za mnie kiedy by trzeba było itp itd. No takiego faceta z jajami. A przyciągam samych takich z problemami, którymi trzeba się zaopiekować? Tak jak np ten z wątku (oczywiście nue mam gwarancji że on ma jakieś problemy). Od samego początku pprzyciągało mnie do niego to ze jest jakiś inny niż reszta. Że jest "dziwny" i weszłam w rolę, że to ja muszę przejąć stery a on wtedy uciekł?
Ja wcale nie szukam takich facetów, ja bym chciała chociaż raz w życiu w związku nie musieć nosić spodni. I jak to zrobić? Jak to zmienić? Obawiam się że znowu na takiego trafię i jak mu się polepszy to mnie kopie w cztery litery.

naucz sie nie prowadzic, tylko dac sie prowadzic...

nie sztuka zlapac za wiertare, sztuka znalezc takiego, ktory bedzie CHCIAL zlapac dla ciebie za wiertare....

sama tego nie umiem...wciaz wiertare obsluguje sama.....

najpierw trzeba miec faceta, ktory wie, za ktory koniec srubokreta trzymac....
potem sie bede martwic, jak mu go z reki nie wyjmowac.....

my tu mowimy o facetach:

-atrakcyjnych
-wolnych,
-uwodzacych nas(to oni podrywaja, inicjuja kontakt)
-deklarujacych, ze chca zwiazku,
-nie szukajacych seksu,
-poswiecajacych nam sporo czasu i zaangazowania,
i bedacych na portalach

serio- sa tacy.

(o pozostalych, np. zonatych szkoda tu gadac)

Zbyt to upraszczasz. Pamiętajmy, że nigdy nie doświadczyłaś stanu zakochania, więc może po prostu nie wiesz do końca o czym mówisz.

Jak się okazało, że jest bardzo utalentowana, to co jej miałem powiedzieć ? Nie, sorry, nic z tego nie bedzię, bo Ty masz talent i jeszcze powiedzą, że ja dla tego talentu z Tobą jestem. No litości.

Nie ważne. Cokolwiek było, to było.

Teraz i tak mam na jakiś czas amory z głowy.

P.S. I to, że nas tyle dzieli, sprawiło, że ruszyłem tyłek do roboty, wiedząc, że i tak nic z tego nie będzie, bo oszukiwanie samego siebie to jedno, ale realia są  takie jaki są.

Właśnie to, że wykonuję konkretne ruchy by z chłopca stać się mężczyzną, myślę już teraz w "perspektywie rodzinnej", działam na płaszczyźnie zawodowej, psychologicznej i za chwile duchowej oraz cielesnej świadczy o tym, że wyciągam wnioski z lekcji.

Oboje mamy zaburzenia emocjonalne, oboje jesteśmy chętni do pracy z tym (ona jak i ja pracujemy nad tym, każde osobno. Więc wyszedłem z założenia, że skoro każde z nas pracuje nad sobą, to zdobywaną wiedzę, można też wykorzystać w budowaniu związku,  a  następnie razem pracować na rożnych kursach dla par itp.

Mnie od lat ciągnie w takie klimaty jak różnego rodzaju techniki rozwoju także dla par, a jak zobaczyłem, że ją też, tom chyba normalne, że uznałem to za punkt wspólny. Było ich więcej. Ale to nie ważne, bo i tak nie ma nad czym dyskutować.

Za chwilę fakt, że oboje macie oczy i nogi będzie kolejnym PUNKTEM WSPÓLNYM.

Ja mówię pas. To beznadziejny przypadek fiksacji

Jeśli to faktycznie silna osobowość tak jak mówisz, to jeśli zachowywałeś się cały czas tak jak teraz tylko gorzej - bo podobno teraz sie lepiej "pilnujesz" to pasujecie do siebie jak pięść do oka
Ja bym Cię przemieliła na miazgę z twoim dupowatym podejściem, sorry

No tak jest - zachowałem się jak pipa i tyle.
Jedną anegdotkę bym przytoczył, ale nie chcę publicznie, więc zostawię to już dla siebie.

Natomiast w dzień dodałem posta, a w nim cztery pytania. Chętnie bym przeczytał co Ty o tym myślisz. 

Zaraz je tu wkleję.

Nic nie jest 'z dupy', tylko Wszechświatem (w tym -związkami i relacjami) rządzą pewne stałe zasady. Część ludzi je zna 'intuicyjnie', a część jest obciążona (wzorce, trudne dzieciństwo) i musi je dopiero w dorosłym życiu poznawać.

Masz 34 lata, to nie jest wiek starca. Możesz wszystko zmienić, zależy od Ciebie i od Twojego podejścia, ile chcesz z siebie dać.
I czy potrafisz żyć inwestując w teraźniejszość, przeszłość chowając tam gdzie jej miejsce - wyciągnąć z niej wnioski i żyć tak, jakby to był rozdział zamknięty. To nie oznacza, że masz wyrzucić ze swojego życia wszystkich ludzi z przeszłości, z którymi coś nie wyszło, tylko zwrócić im wolność, pozwolić odejść - nie kombinować, nie "zatruwać" im życia swoimi uporczywymi myślami, intencjami i wałkowaniem tematu.
Te emocje z tym związane ranią tylko Ciebie, ktoś kto odszedł nie czuje nic. Obojętność. Reszta to Twoje projekcje "co by było gdyby"..ale nic by nie było, bo w danej chwili zachowujemy się zawsze tylko tak, na ile  potrafimy najlepiej i na ile nas stać, na ile pozwala nam nasza wiedza i stan psycho-emocjonalny.

No dobra a co jeśli facet sam do mnie napisał, ja zugnorowalam. Napisał następnego dnia znowu. Odpisałam. Pisaliśmy jakoś się to toczyło ale większych starań z jego strony nie było? Oprócz odwiezienia mnie Z jego inicjatywy dwa razy w nocy do domu? To jak to się ma do starania i przeliczenia?

Hihihihi trolem nie jestem. Chociaż może szkoda.
To nie tak, że on w ogóle nic. Pisał do mnie od rana do nocy pierwszy. Codziennie. Pisał, że taka jedtem i owaka.
Ja przez wiele lat byłam w jednym związku i dlatego tak teraz błądze jak dziecko we mgle i dlatego pytam i czytam i dopytuje. Żeby na przyszłość nauczyć się jak najwięcej
Edit. Nic mi nie obiecywał. Pisałam o tym od początku. Tylko kiedy ja zapytałam jak on dalej chciałby żeby to mogło kiedyś wyglądać, w jakim kierunku iść, bo dla mnie moglibyśmy się bardziej poznać i może za jakiś czas spróbować być razem to wtedy zwial. Ja jego za to nie winie. Chciałam tylko wiedzieć dlaczego, żeby móc wyciągnąć wnioski o czegoś o sobie się nauczyć.

Chyba jakoś tak mam, może to pozostałość po poprzednim związku, że szukam winy również w sobie? Może to dlatego, że i tak uważam że mam bardzo wysokie poczucie własnej wartości i staram się je jakoś zanizyc? Taaak teraz szukam co ze mną tak w ogóle jest nie tak a może faktycznie to doopek i nie ma o czym gadać? Tylko jeśli tak to chciałbym wiedzieć na przyszłość jak takiego rozpoznać. Tylko tak się chyba nie da... Ten właśnie przez ten nachalny brak spotkań wydawał się taki "inny"...

Oldorando właściwie wszystko się zgadza!
Wszystko super, rewelacyjny kontakt, on niby też okazuje zainteresowanie i nagle twierdzi, że jest taki i owaki i lepiej urwać kontakt. No to dla mnie poniekąd to brzmi jakby napisał o sobie tak, żeby łatwiej mu było zniknąć... A tak naprawdę to ja coś zrobiłam.

"To nie Ty, to ja "

Klasyka gdy ktoś próbuje coś nieudolnie zakończyć tak by druga strona nie czuła się winna, a kończy się zawsze odwrotnie - jak widać

A tam, ja zostałam przedstawiona Mamusi i to niczego w podejściu nie zmieniało

Jedyne co zmienia to gdy CZUJESZ, nie słyszysz czy czytasz, że komuś zależy.

Oraz: Ja takich panów co piszu piszu, ale nie palą się do spotkania to eliminuję szybko, nie zawracam sobie takimi niemotami głowy.
Teraz ma problem ze spotkaniem, to co będzie dalej

:DDDDD
To mało śmieszne jest, ale nie sposób się nie zgodzić:D

nieee, no , dajcie spokoj...
na pewno na swiecie jest masa wolnych, fajnych, wartosciowych i dojrzalych emocjonalnie mezczyzn...
tylko my sie z nimi mijamy..(ale to nie znaczy, ze ich nie ma)

No właśnie ja jakoś nie mogę na takiego trafić
Mam całą masę koleżanek po 30, które są same, bez rodziy, bez faceta i wg mnie niczego im nie brakuje. A ja zaczynam się bać że i mnie to czeka. .