pomóżcie mi zrozumieć

Jest. Bo u mnie "gotuje się" bardzo szybko i ja sam wiem, że za wcześnie na deklaracje. Cholernie trudno jest mi zapanować nad lękiem, a emocji jest tyle, że całkowicie zaburzają mi obraz sytuacji.

Jakbyś mnie zapytała jakiego związku chcę, to odpowiem Ci, że zdrowego, czy może rozwojowego, ukierunkowanego na coraz zdrowsze relacje, oparte na takich wartościach jak miłość, wzajemny szacunek, otwartość na siebie, akceptację, zrozumienie, wyrozumiałość umiejętność rozmowy, słuchania drugiej osoby, udane, satysfakcjonujące życie erotyczne,  wspólne cele, ale także przestrzeń dla rozwoju jednostki. I to mówię szczerze, choć jak popatrzę na to co mówię, a na to co robię, to jest bardzo duża rozbieżność między jednym a drugim. Bo inaczej jest pisząc o tym na forum a inaczej w praktyce (u mnie).

Zresztą jeśli chodzi o praktykę, to ja pojęcia zielonego nie mam jak to się robi, żeby było tak własnie jak to opisałem. Zamiast tego funduję takie sztuczki jak np. szantaż emocjonalny, wycofanie, zadanie deklaracji uczucia, przerzucenie odpowiedzialności za relację na drugą osobę i oczekiwanie, że będzie tak jak ja chcę.

Niestety na takim etapie "rozwoju" jestem w tej chwili i kompletnie nie potrafię zapanować nad swoim np. lękiem, brakiem zaufania, gdy zaczynam być z kimś blisko.

A ile czasu to trwało od pierwszej wiadomości na Sympatii, do nocy u niego, po której się to rozpadło ?

Hola, hola. Ja bym w to poszedł, a jakbym jeszcze spotkał się z akceptacją na moje "kwatki" w bani (przy założeniu, że coś z tym robię) i dostałbym choć odrobinę wsparcia, to bym zap****  jak dziki, żeby było dobrze. Tylko, że to już nie jest jak w filmach z Hugh Grant;em

EDIT:
Ja na pewno powiedziałbym w czym z mojej strony jest problem, obojętnie co by to było.

Teraz nie będzie już tak ładnie, ale: jeśli by mi zależało, byłbym w stu procentach szczery i powiedział jaki jest problem. Jeśli by mi chodziło tylko o tą jedną noc, kłamałbym, mówiąc, że yyyy bo to nie czas, bo ja muszę to czy tamo. Ale powiedziałbym cokolwiek, a nie przepadł.

Kurde niestety. Za duży galimatias mi się robi w bani. Emocje/leki/emocje/leki/emocje... Nie potrafię nad tym zapanować. W szczytowym momencie nie potrafię oderwać się od potoku myśli nawet na krok. Spada mi wydajność w pracy, mam problemy z koncentracją, moje zainteresowania idą w kąt... Niestety.

Wiesz, jest jeszcze jedna rzecz: jest mi trudno tak komuś powiedzieć "ej słuchaj, bo ja mam lęki przed tym, przed tamtym, przed sramtym i w ogóle..." No siara przecież.

Ale i tak ostatnim razem się odważyłem i powiedziałem o swoim lęku. Bełkotałem jak małe dziecko, uciekałem wzrokiem, ledwo wydusiłem z siebie jakieś tam zdania, ale powiedziałem.

Tyle, że powiedziałem o jednym lęku, a potem pojawiło się pięć następnych i tak do usrania.

No dobrze, czyli bierzesz leki i nie radzisz sobie z emocjami - to nic nadzwyczajnego.

EDIT: Uprzedzasz odpowiedziami moje pytania <co jest?>

No ok, czyli powiedziałeś..rozumiem, że tej ostatniej. No i co, jak zareagowała?

Wiesz jakbym była zainteresowana jakimś facetem i on by mi powiedział że ma problem z tym tym i tym to naprawdę bym to docenila. Nie wiem czy weszła bym z nim w relacje, ale przynajmniej miałabym wybór. JA! Nie, że ktoś decyduje za mnie. Czy bym weszła? Zależało by to od tego czy ja dała bym sobie radę z jego problemami. Ale może ja sama mam coś nie tak głową?

athreyu: A czy Ty , gdybyś został postawiony przed podobną sytuacją, tylko to partnerka by miała problemy, to zachowałbyś się tak samo wyrozumiale i ją wspierał, czy "kopnął w tyłek" pod byle pretekstem, bo byłaby w Twoich oczach słaba?

Z tego co napisałeś o poprzedniczce to Twoje "wsparcie" dla niej polegało raczej na wykorzystywaniu faktu, że łatwiej ci będzie z kimś takim utrzymać związek, bo nie czułeś się gorszy..ale czy to było prawdziwe wsparcie..

Pytam specjalnie, by ci pokazać, że oczekujesz czegoś, a czy sam potrafisz to dać?

Dokładnie, o to właśnie chodzi.
Tylko jak mówię - gdy spotykasz się z Mężczyzną, to jemu właśnie na związku , a nie zwodzeniu czy "odfajkowaniu " Ciebie zależy. Gdy spotykasz się z facetem, on Twoje zaangażowanie/zainteresowanie wykorzystuje w 1 celu - dowartościować siebie, a potem jesteś mu niepotrzebna. a potem scenariusz do powtórki, i do powtórki..

no niestety.

Ale paradoks tej sytuacji, którego tacy faceci nie sa w stanie zarejestrować, jest taki, że nawet najpiękniejszą i najmądrzejsza kobieta w momencie gdy "da się zdobyć", tj. zachowa się jak dorosła Kobieta, a nie Kobieta-widmo i powie :" OK. To spróbujmy coś razem zbudować. Co Ty na to?" ..w tym momencie jego podświadomość zaczyna widzieć nieatrakcyjna, przeciętną (przez swoja "dostępność") i słaba dziewczynę, taką jak 1 000 innych.
Bo te "najlepsze" to sa nie zdobyte przecież! heeej

Dlatego pisałam Ci, że jeśli DASZ SOBIE WKRĘCIĆ, że to z Tobą coś nie tak - przegrałaś. Nie dlatego, że jesteś słaba, tylko że pozwoliłaś jakiemuś dupkowi decydować o tym, jak masz się czuć, dlatego, że on sam źle się czuje ze sobą i musi krzywdzić innych żeby doznać chwilowej ulgi.
Nieistotne czy robi to świadomie czy nie , ale ROBI, a Ty masz prawo się bronić.

A na przyszłość to działa jak 'impregnat'..ja takich typów rozpoznaję dziś na kilometr i nie wchodzę w bliższe relacje nigdy, bo wiem, że taka osoba na koniec wzruszy ramionami "co złego to nie ja", a z problemem zostaje się samemu.
Dlatego po co je generować.

Powiem Ci to samo co napisałam athreyu: Jeśli spotykasz ciągle ten sam typ mężczyzn tzn., że tacy Cię pociągają. Co innego spotkać raz, no góra dwa -ok, bo dobrze się maskował, ale nie cały czas, nie lata.. Musisz być szczera ze sobą.
Coś w Tobie, w Twoich PRZEKONANIACH n/t Miłości jest takiego, że się garniesz do niedostępnych emocjonalnie facetów.

Ja tez to w sobie odkryłam i dlatego mogłam to stopniowo przełamać.
I wiem, że mi się to udało, bo w ostatnim i ubiegłym roku mogłam bez problemu wejść w tego rodzaju układy. Nie byłam zainteresowana SZCZERZE.

Także wiesz - jedno to mówmy prawdę jak wygląda sposób myślenia takich facetów, ale bądźmy tez odpowiedzialne - ja biore odpowiedzialność za to z kim jestem/byłam i będę, a Ty?

Mam cztery pytania.

Po pierwsze z czego to może wynikać, takie zachowanie ?  Dodam, że chyba nie ograniczałbym go do jednej płci. Panie też potrafią kokietować, uwodzić, kusić, a na końcu pada słynny tekst o przyjaciołach. Z czego to wynika, że dziś przede wszystkim flirtujemy, zdobywamy, a jak przychodzi czas decyzji to sobie nagle przypominamy, o przyjaźni, albo jak główny bohater posta wracamy do jaskini.

Drugie. Często jest tak, że motyle w brzuchu pojawiają się już po dwóch, trzech tygodniach. Zwłaszcza wśród osób, które już dłuższy czas pozostają same. Nagle pojawia się kandydatka, kandydat i zaczynamy myśleć, o Boże to chyba TA/TEN ! Tyle że wtedy jesteśmy wręcz jakby na haju. Jak schłodzić głowę, by nie dobrać sobie partnerki, na zasadzie "bo ona lubi Guns n' Roses", tylko bardziej świadomie podjąć decyzję wiążącą na lata, w założeniu na kilkadziesiąt lat.

(od siebie dodam, że ostatnio właśnie zacząłem na chłodno kalkulować, patrzeć na to jaką byłaby żoną to miałem z tego tytułu poczucie winy, że to nie miłość, a wyrachowanie).

Trzecie NAJWAŻNIEJSZE, składające się z dwóch "podpytań". Ok - ustaliliśmy już, że tak jest. Ja jestem żywym przykładem. Rzeczywiście jak nie idzie to księżniczka, a jak jest w garści, to dookoła dopiero są księżniczki. Jest taki schemat (i nie przypisujmy go do jednej płci, to już ustaliliśmy). Więc pytanie pierwsze -jak zbudować sobie zdrowe poczucie własnej wartości, by kobieta nie była wyznacznikiem tego poczucia tylko rzeczywiście partnerką. PARTNERKĄ, towarzyszką życia w tym naszym pobycie tutaj. Kochaną i kochającą  partnerką.

Druga część pytania - jak z faceta stać się mężczyzną ? Ja np. wyczuwam ten moment, jestem jego świadomy. Wiem, że jak mi idzie dobrze, to zaraz "oho, a tu jaka fajna niunia w autobusie"... Potrafię siebie zaobserwować na tyle, że widzę "TEN" moment.

Potem jak już z reguły nie idzie dobrze, albo wcale nie idzie, jest lament, płacz i zgrzytanie zębami, bo przecież ONA to właśnie była ta. Ona jest taka, sraka, owaka, jak ja mogłem tego nie zauważyć. Jak więc czując że jest się w relacji na emocjonalnej górce, widzieć że druga strona ma maślane oczka, chłodzić łeb i powiedzieć samemu sobie, ej gościu, Ty mi tu teraz Żigolaka nie udawaj, tylko biegiem do domu, bo jutro masz z NIĄ spotkanie, pamiętaj jak ostatnio beczałeś cwaniaczku za pińć groszy.

Czwarte pytanie - jako, że ja nigdy nie doszedłem do tego etapu, mam pytanie - kiedy jest ten moment, że można dopuścić do siebie myśli, że tak, to chyba zmierza ku związkowi, kiedy można otworzyć się z uczuciami, żeby nie było, np., że za szybko ? Po czym poznać, że można okazać zaangażowanie, tak by nie spłoszyć kandydata/kandydatki  zbyt szybkim przyparciem do muru ?

Black_widow, to co napisały Tobie poprzedniczki facet Ciebie zdobył, zauważył że Ci zależy i zwiał, taki athreyu . Druga strona medalu może facet nie lubi bliskości oraz obowiązków jakie niesie za sobą związek, on lubi jak jest miło i można się seksić i przytulać. Ciesz się że otworzyłaś się teraz nie za kilka lat, kiedy chciałabyś np założyć z nim rodzinę, bo w tym momencie zapewniam Ciebie facet na samą myśl o zobowiązaniu i odpowiedzialności np za dziecko by zwiał, on nie może wiedzieć że coś i ktoś jest zależne od niego.
Kolejna rzecz jaką zauważyłam u Ciebie za bardzo chcesz mieć kontrolę nad czyimś życiem, zwłaszcza na emocjach i chciejstwie innych, kontrolę masz nad tym co Ty zrobisz w danej sytuacji. Cytat "JA! Nie, że ktoś decyduje za mnie." Ty za niego nie zdecydujesz. Dlatego polecam czasem wrzucenie na luz i nie zastanawianie się co autor miał na myśli.

Kiedy można się otworzyć, sprawa dość indywidualna, to zależy w jakim stopniu zaczyna się ufać danej osobie, jak swobodnie się przy niej zaczynasz czuć. Wiesz że nie musisz niczego udawać. Nie czujesz się jak w za ciasnych gaciach . Nie boisz się czegoś zrobić, bądź powiedzieć. Jesteś otwarta na bliskość i ktoś ją przyjmuje z bananem na twarzy.

Dodam jeszcze że będąc na stałe z partnerką/partnerem nie można się zamykać na innych, i wchodzić w skorupę i buty danej osoby. Nie uśmiechniesz się do kogoś, bo to zdrada, bo coś może z tego wyjść, takie właśnie myślenie oznacza brak pewności siebie i braku zaufania do siebie.
Często bywa tak że w związkach zapominamy o sobie o tym co my lubimy a komuś może wydawać się śmieszne, NIE (w dupę z takim myśleniem ) i za wszelką cenę przejmujemy zainteresowania drugiej osoby, by tylko Nam nie uciekła.

Redapples chodziło mi o to, że nienawidzę jak ktoś decyduje za mnie, jak niby wie co dla mnie jest najlepsze. On mógł uznać, że ja dla niego nie jestem tym co najlepszego może mu się trafić, ale jeśli uznał, że lepiej dać nogę bo wydaje mu się, że dla mnie to będzie najlepsze no to, to już mnie wkurza (!)
Dalej, ten od samego początku mówił, że dzieci chce mieć (nie, że ze mną ). Więc jeśli już to stawiam na to, że albo się przestraszył, bo dla niego za szybko, albo uznał że mnie zdobył i starczy, albo faktycznie ma sam ze sobą taki duży problem, albo w końcu może uznał, że nie pykło. Powtarzam co by to nie było, to ja chciałam tylko wiedzieć jaka jest prawda.
A już tak na przyszłość to chciała bym wiedzieć jak nie dać zrobić się w balona. Bo tak jak Oldorando napisała: albo jesteś z takim dłuuuugo i dopiero wtedy się otwierasz, a on daje nogę, albo moja teza przeciwstawna otwierasz się kiedy uznajesz za stosowne, może być to po krótkim czasie, bo czujesz że to to, a on zwiewa bo go przestraszyłam. To, że dla mnie z czasem jest ok, nie musi znaczyć, że dla niego też. i jak znaleźć złoty środek?

athreyu no ja np. jestem taką osobą, która związkowi oddaje się cała (tzn. część siebie zachowuje typu pasje, ale ogólnie mówiąc). Jeśli wysyłam facetom sprzeczne sygnały to robię to nieświadomie, ALE jeśli już jakiś mi się podoba to nie ma mowy o sprzecznych sygnałach, ani o owijaniu w bawełnę. Mówię jak jest i tyle. A faceci się wtedy zaczynają bać (?)
Wy z jednej strony chcielibyście mieć w domu księżniczkę, ale taką co to sama o siebie zadba. Perfekcyjną panią domu, a równocześnie bogini w łóżku. Taką, którą możecie gonić, ale żeby się nie bać że odejdzie, bo niestabilna na nią mówicie. A nam wolno okazywać uczucie i zainteresowanie? Nie. Bo Wy wtedy uciekacie! Jak facet lata za laską to jest ok, ale jak to laska przejmuje inicjatywę i bierze sprawy w swoje ręce to Wy już to odbieracie jako coś nie halo! I jak Was zrozumieć i ogarnąć to wszystko?

Takiego wątku bym nie założyła, bo decydując się z kimś związać muszę być tego pewna właśnie po to żeby nie krzywdzić swoim niezdecydowaniem. Obawiam się za to czy gdyby tak zrobił, to ja nie poczuła bym się na tyle pewnie że weszłabym mu na głowę to chyba byłby mój problem. Ja i tak mam ego sporych rozmiarów, a takie coś by je jeszcze tylko rozbuchało.
Ale nie powiedziałeś gdzie jest granica między tym co Was kręci, a co odstrasza?

athreyu rozumiem, ale mam wrażenie, że takich mężczyzn jak Ty jest cała masa i z nimi nauczyć się postępować też jest dobrze i też mi się przyda, bo wg tego co pisała Elle, to coś mi się wydaje, że właśnie taki typ przyciągam.

A gdzie jest reszta Panów obecnych na forum???

Nie, nie nie. Absolutnie nic nie chciałam w nim zmieniać. On nawet takie dziwne zachowania we mnie wywoływał jak np.: jestem gadułą, mocną, ale jak z nim rozmawiałam to nie miałam ochoty mówić nic, tylko słuchałam chociaż mówił o pierdołach. Nie ważne o czym. Ważne że to było fascynujące Chciałam tylko żeby spróbował mi zaufać, otworzyć się przede mną, ale też nie nalegałam. Mówiłam, że jak nie chce odpowiadać na jakieś pytanie to ja to rozumiem.

athreyu trzeba dać Ci pole do popisu. Czyli co? Jak to rozumiesz? Czyli kobieta, która wychodzi z inicjatywą jest już spalona?

Dżizas, mam to samo jak się mocno wkręcę w relacje. I tu nawet nie do końca chodzi tylko o partnera, czy potencjalnego partnera, ale o przyjaciół też. Ale z partnerem głównie tak bywa. Chciałabym pójść tu i tu, ale decyzję uzależniam od niego. Nie potrafię powiedzieć: nie to nie, idę sama. Bo później będę miała wyrzuty sumienia itp. No nie potrafię być taką dobrą egoistką i zołzą. Dlatego pisałam o tym wchodzeniu na głowę.
Halo! Czy ktoś mądry może mnie ogarnąć?

No ja w tej chwili zamierzam szukać SWOJEGO. Czegoś, co będzie MOJE i w co będę zaangażowany bez względu na to czy ktoś jest czy nie, ale patrząc by to było coś innego niż kolejny nałóg (nałogiem może być wszystko, więc trzeba uważać). Czegoś co będę robił z wewnętrznego przekonania, dla SIEBIE, a nie na pokaz. Czegoś, co będzie mnie jednocześnie rozwijać i dawać satysfakcję. To pewnie nie jest jeszcze recepta na sukces, ale powinno być łatwiej.

O żadnym byłym już nie myślę, chodzi mi raczej o przyszłość Ten i tak nie chce mieć ze mną kontaktu. Poza tym czytając co piszecie dowiaduje się/rozpoznaję nowe rzeczy o sobie.
Redapples, widzisz boję się, że mimo że nie chcę, to mogę też zachowywać się jak huba. Cholera wie? Może taki facet co x czasu jest sam i nagle mu baba próbuje "organizować czas" będzie wolał sie zmyć? Tego nie wiem, bo nie doszłam do takiego etapu Z tą hubą to takie raczej doświadczenie z poprzedniego długiego związku, gdzie już zapomniałam gdzie kończę się ja, a zaczyna on.

Dlatego fajnie chyba byłby się z kimś spasować ale tak na prawdę dobrze. Czytałem taką książkę: W pogoni za Mettalicą" (można tu podawać tytuły ?). Fajnie się ze sobą spasowało małżeństwo, przynajmniej na zewnątrz tak to wygląda.

Myslę, bo doświadczenia nie mam, że jak dwie osoby lubią to samo, to się wzajemnie nakręcają na to co robić razem, a jak jeden lubi komedie, a druga horrory, to jest potem kwas na co iść do kina. Oczywiście bardzo upraszczam, ale chodzi mi o przedstawienie pewnego schematu.

Nadal nie odpowiedziałaś mi (czy przeoczyłem) ile czasu minęło od pierwszego kontaktu do tej nocy w łóżku.
A teraz na chłodno sobie zobacz, że chciałaś się związać z facetem, o którym nic nie wiesz i z którym nie rozmawiałaś na tematy luźne, a gdzie tu mowa o poważniejszych...

Kurde szybko, trochę. Znaczy też ten okres niepewności to dla Ciebie udręka ? Będzie coś z tego/nie będzie ?

Na początku nie ma okresu niepewności ani rozmyślania czy będzie ze mną czy nie. Dla mnie seks zaczyna się w głowie to po rozmowach z dana osoba zaczyna budzić się pożądanie, dlatego np randki internetowe bywają nieudane bo dwie strony są nastawione na cel, nie dają się wzajemnie poznać a mają już oczekiwania względem drugiego, ważne są chyba pobudki, idzie się do łóżka bo się ma ochotę, bo jest nić porozumienia a nie by kogoś do siebie przywiązać. Miesiąc czasu nie jest za szybko, ex autorki to taki typ, jakby poczekała i pół roku to skończyłoby się podobnie.

I to jest również bardzo prawdopodobne. Niestety
Oczywiście, że do łóżka mnie nie zaciągnął. Od początku było jasne jak to się skończy. Zaskoczeniem jednak był dzień kolejny. Bo serio, mógł mi powiedzieć, że "nie wiem czy jesteś dla mnie partnerką, może nie, ale chciałbym pójść z Tobą do łóżka", albo już po wszystkim, że chodziło mu tylko o to, a nie karmić mnie głodnymi bajeczkami.

otoz to!

nie chodzi o lozko, tylko o przywiazanie.
nie wazne ile czasu potrzebujesz, zeby facet zaczal ci sie podobac..
nie wazne, czy idziesz do lozka, bo chcesz,(nie planujac z tym konkretnym panem zwiazku)

on chce twojego przywiazania- nie seksu, nie oszukuj sie..
dlatego mowi ci to, co , w jego mniemaniu, chcesz uslyszec..

a co chcesz uslyszec, dowiaduje sie od ciebie- w rozmowach.
zaleznie od twojej postawy/zachowania, bedzie opowiadal o dzieciach, domku z ogrodkiem, wycieczkach, stalosci, zabawie...

athreyu, czytając co piszesz odnoszę wrażenie, że w żadnym ze swoich 'związków' a raczej krótkich relacji z kobietami nie byłeś prawdziwy, nie byłeś sobą.

Skoro działasz zawsze wg jednego schematu: pana huba/ potem jest wycofanie (asekuracja) a potem lament lub ucieczka.. Nigdzie pomiędzy nie ma nic o autentycznej komunikacji z tymi kobietami. Wszystko z pozycji nastawionej na 'wynik', żeby czegoś nie spieprzyć albo żeby uciec i mieć z głowy, ale zero konstruktywnego podejścia.

I co gorsza, to jak ogłupia Cię wygląd.. To już w Twoim wieku nie powinno mieć AŻ takiego znaczenia,  żeby przesłaniało brak dopasowania czy uruchamiało tak daleko idące projekcję związane z ew. małżeństwem po 3 tyg. np.

Ty po prostu masz nie rozwiązany w głowie konflikt tego, co uważasz za naprawdę dobre i właściwe dla Ciebie, czyli taki związek oparty na zdrowych zasadach, jak opisałeś, a to co masz w podświadomości, która pcha Cię do relacji, w których przerabiasz to swoje odrzucenia i niespełnienia.
Czyli prosty wniosek:  w tym ciągłym niespełnieniu i byciu odrzucanym jest coś co Cię podnieca i TO jest 'chore', w tym sensie, że pokazuje inklinacje do masochizmu psychicznego. Dając tym samym gwarancję, że NIGDY nie będziesz w spełnionym, dobrym związku z tym, co masz w bańce aktualnie, bo będziesz sam taki związek niszczył.
Więc albo, albo. Albo kochasz platoniczne relacje, albo chcesz pełnowartościowego związku, który nie jest idealny, bo trwa dłużej niż do momentu aż Ty lub ona go kończycie, czyli jeszcze zanim się zaczął na dobrą sprawę..

Jestem tez prawie pewna, że jesteś typem faceta, który rzadko lub wcale nie inicjuje kontaktu erotycznego, czy powiedzmy spoza 'friendzone', a jeśli tak to sam się do tej szufladki wkładasz i potem trudno z niej wyjść.
Przytulanie jest fajne, ale kobieta powinna wiedzieć w którą stronę to zmierza żeby się otworzyć, a facet, którego trzeba prowadzić za rękę we wszystkich damsko-męskich sferach jest hmm..mało pociągający i męski.

Faceci to też niestety tchórze. (nie wszyscy) i wolą kłamać niz prawdę powiedzieć. Boją sie też histerii kobiet,ze będą ich chciały zatrzymac na siłe itp.

Kurde mam ten sam problem... W dodatku fakt, że mieszkam w małym mieście to utrudnia. Po prostu oprócz jednej dyskoteki nie ma gdzie poznać nowych ludzi. Dlatego wylądowałam na tej sympatii głupiej, a i tam facetów z mojego miasta jak na lekarstwo...
Ten stwarzał pozory, że właśnie szuka takiej relacji. Dziewczyny nawet konto na sympatii usunął!
Serio zaczynam już myśleć, że wszyscy fajni faceci są zajęci, a cała reszta to odrzut z defektem! A przecież to nie może być prawda!

Trafione do bólu...

Edit. Nie trafione z wyglądem. Obie kobiety w których ostatnio byłem (w jednej jeszcze jestem zakochany) nie podobały mi się fizycznie na samym początku. Dopiero obcowanie z nimi sprawiło, że w trakcie relacji dostrzegałem iż są do tego jeszcze całkiem urodziwe.

Dlatego nie stworzysz więzi z żadną "Gwiazdą", bo one nie mają czasu ani chęci wgłębiać się w twoje problemy, tylko z kobietą o dużej empatii i wiedzy psychologicznej i inteligencji emocjonalnej.
ale takie Cię nie interesują, bo odbierasz jako słabe

Paradoks polega na tym, że wszystkie z moich znajomych, które odbierane sa jako kobiety w typie Margareth Tather: wyniosłe, dumne (na zewnątrz!), w bliskim kontakcie sa odwrotnością tej pozy, z kolei najbardziej wrażliwe kobiety są z reguły najsilniejsze psychicznie, bo mają kontakt ze soba, ze swoimi emocjami.

Musisz przedefiniowac czym jest prawdziwa siła psychiczna a czym nie jest, w chwili obecnej dla ciebie siła= gesty, poza, podniesiona wysoko głowa..tak ciebie odbieram.

Sam grasz, więc nie przeszkadza Ci, by inni grali, byle "wiarygodnie", tzn. jednowymiarowo, bo wtedy Ty tez możesz spokojnie odgrywać swoja rolę, którą jest podziwianie.. Tylko czy to jest cecha, o która chodzi w związku?