Mój facet nie chce slubu ani dziecka :(

Baziulu, owszem, nie jestem jeszcze po ślubie, ale to nieważne, jejku. Chodzi o to, że nie każdy facet jest taki jak Twój były. To trzeba już wyczuć sytuacje. Bywa tak jak mówisz, ale zdarza się i że facet naprawdę nie jest gotowy. Przytoczyłam Ci przykład np chłopaka mojej siostry, który niby ślubu tak specjalnie nie chciał, są teraz 8 lat, ale jednak teraz chce, dojrzał do tego jak sam mówi i nikt z nas nigdy nie miał wątpliwości, że kocha ją, to raczej widać tutaj. Zależy od sytuacji widzisz. Nie mówię, żeby ciosać facetowi kołki na głowę czy łudzić się, bo owszem, czasem widac, że facet nie traktuje kobiety poważnie i wtedy żaden ślub też nic nie zmieni, ale po prostu też nie zawsze tak jest i są różne sytuacje, nie można wrzucać wszystkich do jednego worka.

Podpisuję się pod tym.

Ja tam się czuję bezpiecznie niezależnie od obecności mężczyzny w moim życiu bądź nie, więc ten argument u mnie nie ma zastosowania. Ale każdy znany mi opiekuńczy, dbający mężczyzna ożenił się ze swoją kobietą albo dlatego,że sam tego chciał lub jeśli wiedział, że to dla niej ważne.
Jak ktoś ma w nosie twoje potrzeby to znaczy, że nie jest kochający i dbający. Dla mnie akurat posiadanie dziecka jest ważniejsze niż ślub. Jak by odkładał jego posiadanie w czasie i jeszcze do tego oznajmiał jawną niechęć do  ślubu, to by został odprawiony. 

Tak z doświadczenia cslady, na ślub generalnie alergię mają panowie, ci którzy są dbający, ale o siebie tylko i wyłącznie.
Ciepli, czuli,odpowiedzialni i dbający o kobietę jakoś się nie zapierają. 

No to się nie kwalifikujesz Beyond do mojej definicji Yeti. Akurat rozwódek, które preferują życie na kocią łapę to znam mnóstwo.
Jak kobieta nie planuje dzieci i dobrze sama zarabia, to jej ten ślub faktycznie na kij potrzebny.
Ja w takiej sytuacji też bym ślubu nie brała.

Ale w przypadku panien jest inaczej.
Naprawdę po trzydziestce status panny zaczyna uwierać, jakbyś utknęła na jakimś etapie krótkich gatek.
No ja nie chciałabym bym pięćdziesięcioletnią panienką. To jak z kawalerami. Jak czterdziestolatek jest kawalerem to wiadomo,że jakiś felerny. Z kobietą w tym wieku jest podobnie. Wiem,że to trochę głupia argumentacja, ale tak to czuję.
Ja się wiecznie muszę tłumaczyć, dlaczego taka atrakcyjna i fajna kobieta jest sama. I zaczyna mi to przeszkadzać, bo czuję że życiowo jestem do tyłu w stosunku do moich rówieśników. Tylko u mnie to mój wybór, więc się nie przejmuję i to od niedawna zaczęłam tak postrzegać.

Po Twoim wpisie faktycznie widać, że masz mandat do nauczania kultury i klasy.

Oj  już zostawcie te wycieczki personalne. Pitagoras jest ciekawym głosem w dyskusji właśnie dlatego,że prezentuję skrajnie odmienną postawę i przedstawia jakieś swoje racje, choć czasem nazbyt obcesowo.
I dodatkowo możemy dzięki temu poznać motywację i retorykę ślubofoba. Zawsze to warto zrozumieć kogoś kto stoi z drugiej strony barykady ....:D

Odświeżam temat. Minęły 2 miesiące, trochę sie w naszym zyciu pozmieniało - małe problemy w pracy. Ale między nami niestety nic. Przed świętami poruszyłam temat nas i naszej przyszłości. Wiecie co usłyszałam ? "Nie chcę na ten temat teraz rozmawiać".
I mam dosyć. Okropnie się czuję ale postanowiłam, że dlużej nie będę tkwiła w tym związku, który prowadzi do nikąd.
Mam 30 lat, poświęciłam 3 lata na relacje z kimś kto na koniec dnia...widocznie mnie nie kocha.

(((

Autorko!
Jestem w podobnej sytuacji. Proszę, odezwij się do mnie na priv. Chciałabym z Tobą porozmawiać.

IMHO, jeśli facet w ogóle chce mieć dzieci, rodzinę to z całą pewnością z kobietą, którą kocha. W kwestii ślubu to już nieco inaczej - facetowi ślub nie jest do niczego potrzebny ale nie będzie się opierał jeśli tego pragnie kobieta, którą kocha.
Zatem - jeśli facet nie chce ślubu i dzieci to możliwe są dwie opcje:

1. Nie chce zakładać rodziny (bo nie czuje takiej potrzeby - może kiedyś, może nigdy).
2. Nie chce zakładać rodziny z Tobą.

Jeśli tutaj mamy do czynienia z opcją 1 to pomyśl, czy chcesz czekać na coś, czego może nigdy sie nie doczekasz (zegar biologiczny itp., facet ma czas). W drugim przypadku sprawa prosta - nie kocha Ciebie ale jest mu z Tobą dobrze (lubi Cie, macie dobry seks itp. ale nie widzi Ciebie jako matki swoich dzieci).

A dla Ciebie nie jest oczywiste, że najpierw trzeba mieć pracę i mieszkanie, żeby zakładać rodzinę? Czyli proponujesz, żeby rodzice utrzymywali dorosłych ludzi oraz ich dziecko? Posiadanie pracy i mieszkania to warunek konieczny, jeśli chce się zakładać rodzinę. Nie chodzi mi też o jakieś mieszkanie na własność czy kredyt, ale nawet jakieś wynajmowane, byle nie na głowie rodziców. A teraz powiedz ilu 20-latków może sobie na to pozwolić? Najpierw są studia i praca, żeby mieć za co tę rodzinę utrzymać. Inaczej to zwykłe rozmnażanie się jak zwierzęta, bez żadnej odpowiedzialności i ono bynajmniej nie świadczy o dojrzałości, tylko wprost przeciwnie.

No właśnie "jakoś się żyło". Sorry, ale nie sprowadziłabym na świat dziecka po to, żeby ono jakoś sobie żyło. I dla mnie to właśnie przejaw dojrzałości. Teraz nie jest jak kiedyś, że jedyną Twoją perspektywą jest życie z rodzicami i czekanie na mieszkanie socjalne. Sama możesz zapracować na dobre życie dla Twoich dzieci. Jeśli ktoś woli tego nie robić i czeka aż mu z nieba spadnie, to jest niedojrzały. A jak chcesz pogodzić pracę, studia i dziecko?  To się zawsze odbije na którejś dziedzinie. Jeśli 20latki mają pracę i mieszkanie po babci, to super, niech sobie robią dziecko. Ale popieranie patologicznego modelu, gdzie nie ma się na dziecko, ale chce je mieć, nie jest fajne. Dziecko to nie jest zabawka.

Dla mnie to mówienie o ślubie po studiach ma dwa powody. Po pierwsze, te początki 20-stki to właśnie najlepszy moment na naukę, rozwój i pracę. Trzeba to wykorzystać, bo później już nie będzie się taką osobą bez zobowiązań. A po drugie, to właśnie wśród małżeństw zawieranych na początku 20-stki jest największy odsetek rozwodów, bo w tym wieku nie jest się za bardzo dojrzałym emocjonalnie. A to, że ktoś potrafi wziąć wtedy ślub bez myślenia co będzie po tym ślubie, tym bardziej nie świadczy o dojrzałości. Gdybym miała dziecko w wieku 20-stu lat to zmarnowałabym sobie życie, bo nigdy nie doszłabym do tego, co mam teraz, gdyż zwyczajnie nie miałabym na to czasu przy dziecku. Pewnie żyłabym uwieszona na partnerze i modliła się, by tylko mu się nie odwidziało. A z tym mieszkaniem to właśnie o to chodzi, żeby dążyć do jak najlepszej pracy i mieć na spłatę. Zaradny człowiek z doświadczeniem zawsze znajdzie pracę, więc wymówka ze stratą pracy jest kiepska.

A co do par w których "nic się nie dzieje", to skąd wiesz jaka jest przyczyna? Może oni nie chcą, żeby się działo. Nie każdy marzy o ślubie i dziecku, a zakładanie rodziny to nie jest jedyny właściwy sposób na życie. I na pewno nie ma on niczego wspólnego z dojrzałością.

Zaczynając od końca Twojej wypowiedzi, właśnie autorka tego wątku założyła go, bo nic się nie dzieje w jej związku. Jej partner nie chce ślubu i dziecka. Są przed 30-stką, ona chce on nie, więc do tego się odniosłam. Że ma spełnione punkty ze studiami, pracą i mieszkaniem.

Koleżanka z liceum wpadła z chłopakiem, wzieli ślub, za dzieckiem pojawiło się niedługo kolejne. "nie zmarnowała sobie życia", po prostu zmieniła swoje priorytety, urodziła dziecko poszła na studia zaoczne, urodziła drugie wzięła dziekankę, potem skończyła studia, poszła do pracy. Owszem mąż utrzymywał ją i dzieci, ale to nie jest nic złego, wziął za nie odpowiedzialność, bo tak się robi. Dali radę. Po slubie nie jest moje czy twoje, ale nasze.

Ja swojego przyszłego męża poznałam rok temu, w tym bierzemy ślub, dziecko najwcześniej w przyszłym roku- oczywiście jak się uda, bo niektórzy starają się wiele lat. Im później ma się dziecko, tym jest trudniej. I z perspektywy lat właśnie jako osoba zaradna wiem, że studia nie były mi do niczego potrzebne. Mało tego na studiach wiele osób pracowało, żeby po studiach nie mieć doświadczenia, a mieć sam dyplom. Nie będę tego rozwijać, bo to nie ten wątek

Nie mówię i nie mówiłam o "patologii", ale o tym, że wiek kiedy zawierało się małżeństwo przesunęło się o kilka lat dalej, dla kobiet robi to różnicę, a dla mężczyzn nie. Poza tym jeśli ktoś jest na tyle dojrzały by uprawiać sex to musi liczyć się z konsekwencjami, że może być z tego dziecko i trzeba będzie wziąć odpowiedzialność.  Nie uważam również 20-latków za niedojrzałych emocjonalnie, mam wśród znajomych pary z gimnazjum, które brały ślub i są nadal razem , znam ludzi dobrze po 30-stce, którzy w przeciągu roku się rozwodzili. Nie dlatego, że byli niedojrzali, ale zbyt przyzwyczajeni do swojej racji, swojego zdania, że trudno było im iść na jakikolwiek kompromis.

Tak, jakoś się żyło, co nie oznacza, że źle, że patologicznie. Jak to mówi Ferdynand Kiepski od tego dobrobytu to się ludziom w d... poprzewracało.  Najważniejszy jest czas poświęcony dziecku i miłość między rodzicami, a nie tablet czy coroczna wycieczka do Egiptu Jak są dobrzy teściowie to można żyć pod jednym dachem, są różne sytuacje życiowe i nie zawsze można mieszkać osobno. Sama mieszkam przed ślubem z narzeczonym, ale biorę pod uwagę różne możliwości, życia się nie przewidzi. A z perspektywy, doświadczeń patrzę na to wszystko trochę inaczej.

Odnośnie Kertesza pytania. Chcę mieć dziecko właśnie z narzeczonym, nie w ogóle, ale konkretnie z nim. On też chce, więc nie ma problemu. Znajoma(35 lat) chciała dziecko po prostu. Zaszła po prostu z byle kim, od ojca dziecka nic nie chce.
Jeśli ktoś chce a ktoś nie to taki związek prędzej czy później się rozpadnie. Nawet podświadomie będzie prowokować awantury o cokolwiek, bo będzie się czuć pokrzywdzonym w związku. Widok wózka z dzieckiem, rodzinnych zabaw będzie się kończył ukłuciem w sercu. Czasem to facet chce, a kobieta nie  chce, bo kariera, bo to, bo coś tam, więc reguły nie ma.

Magdal, pociesz sie tym, ze zorientowalas sie TERAZ, ze Twoj facet nie da Ci przyszlosci jaka chcesz, a nie za jakies piec lat. To jest realny pozytyw. Poza tym jestes mloda, masz 29 lat- cale zycie przed Toba

Taaa wykorzystaż to w kolejnym związku o ile taki w ogóle będzie np za 10 lat.Pozdrawiam.

No siedzą i czekają w rządkach po 5 na krzesłach coś jej jeszcze fajnego poradź:)

A Ty co poradzisz? Bo nabijasz sobie jedynie bezsensowne komentarze. Skoro Autorka chce rzucić faceta, to pozamiatane. Trzeba wyciągnąć wnioski i ruszyć do przodu.

Nabijam sobie hmm otóż mam złe wieści dla autorki jeśli oleje swego faceta będzie miała bardzo ale to bardzo ciężkie kłopoty to nie złośliwość to fakt.Nim znajdzie innego bedzie podstarzała panna,której tak naprawdę nikt nie chce a czas niestety nie gra na jej korzyść.Potem bedzie stękać jaki to świat zły i faceci do bani.Poczytaj cit wątków starszych lasek może olsnienie nastapi:)

Oczywiście masz jakiś nowy super pomysł dla autorki wątku ????słuchamy z niecierpliwością:) może się czegoś nowego nauczę? z tym ,że zanim zaczniesz poczytaj wątki dekadę starszych pań tu to uśmiech Ci zniknie z buziaka:)Pozdrawiam

Nie mam traumy po prostu szczery do bólu jestem i tyle:)
Daj autorce radę mądrą a posypę głowę popiołem.Łatwo się mówi 30 latce olej,zostaw, znajdziesz nowego.Acha już to widzę oczami wyobraźni co najmniej 10 księciuniów na swych rumakach mknie aby ukoić ból autorki:)

To, ze jestes szczery nie zmienia faktu, ze Twoje myslenie jest nieprawidlowe.

Slodko Kwasny, Ty albo bardzo prymitywny jestes w swoich wymaganiach wzgl plci pieknej, albo klamiesz w kwestii swojego wieku (tj jestes pryszczatym nastolatkiem).

Kobieta lat 29 to jest rarytas. Jest mloda, atrakcyjna, jedrna, ma doswiadczenie, baze i poglady- zyc nie umierac

Tylko defektywny facet moze narzekac.

Hahahaha, no patrzcie panstwo jaki ideal.

A skąd wiesz,że nie jestem:)Wiem natomiast,że Jesteś jakoś w moim wieku i zamiast pomagać tu powinnaś bezwzględnie pomagać rówieśniczką,które zaczynaja wyć w kolejnym wątku.Jak to możliwe skoro jest tak dobrze i fajnie???

Słodko-kwaśny, czytałeś w ogóle ten wątek? Bo piszesz takie głupoty jakbyś nie czytał. Nikt tu od początku nie doradzał Autorce rzucenia faceta ot tak. Po prostu po jej licznych wypowiedziach widać, że do siebie nie pasują. Ona nie będzie w tym związku szczęśliwa. A takie doradzanie, żeby być z kimś z kim nie jest się szczęśliwym, jest delikatnie mówiąc głupie. Niektóre kobiety nie są w stanie być same i dlatego są nieszczęśliwymi 40-letnimi pannami. Uważam, że lepiej być samotną i zadowoloną 40-latką, która może nie cieszy się z braku związku, ale realizuje się w życiu na swój sposób (a nuż miłość ją jeszcze spotka), niż być nieszczęśliwą w związku. Samotna 40-latka może być szczęśliwa sama ze sobą, ale kobieta niezadowolona ze związku nigdy taka nie będzie. Formalnie będzie w związku, ale i tak będzie się czuła samotna i niezadowolona. Związek z rozsądku, który proponujesz, może mieć zaletę jedynie dla kobiet, które nie są w stanie się same utrzymać albo dla kobiet, które na siłę chcą mieć dziecko. A partner nie chce dać Autorce dziecka, więc w jej przypadku związek z rozsądku nie ma żadnych zalet.

piszesz tak jakbys polecała tym porytym kobietom związki z oszustwa
znasz choc jedna kobiete ktora jest signielka, nie ma romansow i jest szczesliwa?
ja nie
po czasie takiej kobiecie wlacza sie gwizdek pt "chce byc kochana i kochać"
co jest jeszcze ok w czasie studiow, ciagle imprezki, duzo kolegow, kolezanek, przypadkowego seksu
ale pozniej sie to konczy bo to plytkie i placz

Ja byłabym wdzięczna za takie rady i uwagi gdy jakiś czas temu czekałam aż "mój były dojrzeje".
Wiesz czemu ja tak radzę autorce? To proste.

Za parę lat to on ją kopnie w dupę i spotka kilka lat młodszą od niej siksę z którą się ożeni w ciągu roku .... a autorka dopiero wtedy zostanie w ciemnej dooopie. (dokadnie tak było ze mną ). Bez szans na dzieci i na związek.

Twoje rady to lipa przyjacielu. Czekaj czekaj może on dojrzeje.... Baśń. Zawsze staram się to przekazać dziewczynom tu na forum. I ta bujda że może za parę lat on będzie chciał....Proszę Cię. Są już ze sobą całkiem na tyle by poczynić takie plany, znać swoje założenia życiowe, jeśli nie jest im pod drodze to najwyższy czas to zakończyć. I to tylko dla dobra autorki. Bo za kilka lat naprawdę nikt na nią nie spojrzy a teraz jest kobietą w pełni sił, zasługującą na szczęście. A nie wieczne czekanie.

My kobiety mamy ograniczony czas. Ty możesz wziąć sobie kilkanąście lat młodszą żoną i powiedzą o tobie OGIER. Jak ja wezmę za męża kogoś takiego powiedzą ZBOCZONA WARIATKA.

Ty możesz płodzić dzieci do starości, mój czas się kończy koło 40 tki.

My kobiety mamy mniej czasu.... nie możemy i nie powinnyśmy czekać latami bo zasługujemy na szczęście.  Tu nie chodzi o pęd do reprodukcji, tu chodzi o realizację życiowych pragnień. Jeśli on nie chce tego samego co ona, a ne chce bo już by to realizował, ostatni dzwonek zwijać żagle i szukać człowieka o podobnych poglądach. A suma sumerum okaże się tak jak w większości przypadków, że ten NIEGOTOWY DO MAŁŻEŃSTWA zagubiony żuczek raz dwa się ożeni z młodszą. Bo nie był gotowy do małżeństwa .....ale z autorką....

Zielony Domek nawet nie wiesz jak poprawiło mi to humor.
A co do komentarzy słodko-kwaśny..ręce mi opadły. Nie znasz mnie, dlaczego od razu prorokujesz..powiedzmy szczerze ŻE NIKT MNIE NIE ZECHCE BO ZBLIŻAM SIĘ DO 30 I JESTEM JUŻ STARA ?!

Jestem atrakcyjną kobietą, zaradną, wykształconą, normalną, inteligentną. I co z tego że mam prawie 30 lat ?
Wiem, jest ryzyko, że zostanę sama, po 40. Ale jest też ryzyko, ze spotkam kogoś przy kim rozkwitne, będę miała swoją rodzinę, będę szczęśliwa.
Teraz nie jestem. To mam w tym tkwić bo nikt inny mnie nie zechce ? Super. DZięki.

Słodko-kwaśny, tak jak cenię sobie Twoje opinie i zgadzam się z większością Twoich obserwacji, to tutaj uważam, iż absolutnie nie masz racji.
30 lat to jeszcze całkiem młoda kobieta, ma jeszcze ok. 10 lat na założenie rodziny i urodzenie dziecka. Jeśli nie ma zbyt wygórowanych wymagań (co jednak nie oznacza, że ma się godzić na takie byle co w jakim tkwi obecnie), to w tym czasie spokojnie znajdzie sobie fajnego faceta, który - jeśli będzie ją kochał - sam będzie pragnął, by została matką jego dziecka i nie będzie się wzbraniał przed ślubem.

Hmm... imho to kwestia doświadczeń, które są pryzmatem przez który postrzegamy życie. Ty jesteś w szczęśliwym związku, od lat. Ja jestem po rozwodzie. Rozwód był dla mnie wyzwoleniem z toksycznego związku. Mógłbym w nim tkwić i być nieszczęśliwym. A teraz - może będę jeszcze miał rodzinę, może nie, okaże się, mam czas. Natomiast dla autorki tematu teraz jest właśnie najwyższy czas, kiedy musi podjąć decyzję, czy tkwi w czymś, co z góry przekreśla jej szanse na realizację marzeń, czy też podejmie ryzyko i da szansę szczęściu.
Poza tym, jestem dogłębnie przekonany, że gdyby rzeczywiście ją kochał (wiedząc, że ona kocha jego) - nie robiłby problemów ze ślubem. Można założyć, że facet przed 30 jeszcze nie ma 'feelingu' by mieć dzieci, jednak jeśli wiąże swoją przyszłość z kobietą i nie wyklucza jej jako matki swoich dzieci (np. w razie wpadki) to tym samym nie widzi przeszkód by ją poślubić.
Facet, który nie chce poślubić kobiety jednoznacznie określa, iż jest ona tylko dłuższym lub krótszym epizodem w jego życiu.
Pozdro

Zgadzam się z Coldwind. Uważam, że mnie nie kochał i po prostu długo się oszukiwałam.
Co nie zmienia faktu, że teraz jakoś nie mogę się odnaleźć. Nie mam z kim spędzić weekendu, majówki, wakacji (wszyscy znajomi są w związkach i spędzają we dwoje). I bardzo, ale to bardzo mi go brakuje Nie z dezperacji tylko zwyczajnie za nim tęsknię...

Nie...cały czas próbuje "walczyć". Dzwoni, pisze, przeprasza. Rozmawialiśmy i z tego co mówił zrozumiałam, że tak naprawdę chodzi mu o to, że nasz związek nie jest idealny, że się kłócimy i on po prostu nie był / nie jest pewien.
Że mam trudny charakter ale zależy mu na mnie.

mam nadzieje, że podbudowałeś sobie ego pisząc te brednie

wiesz, " ty dobry jak wino", wy też się starzejecie w porównywalnym tempie
dopada was bezpłodnosć ( wiem, bo służba zdrowia jestem, uczestnik wielu konferencji wiec wiem o czym pisze) i impotencja związana z trybem życia, stresem, pracą, nadmiarem estrogenów (obecne w srodowisku), o łysince już nie wspomne

także piszcie sobie te bajki, wy wiecznie młodzi,

Niestety, jest w tym sporo racji co napisał samciec100% (ps. dość pretensjonalny nick )
Jako kobiety po 30-ce, nawet jeśli bardzo dbamy o siebie, nie zatrzymamy objawów upływu czasu.

Tak samo jak prawdą jest, że po 30-ce - o ile nie zatrzymaliśmy się emocjonalnie na poziomie rozwoju l.o.- zupełnie inaczej podchodzimy do relacji niż mając lat 20-cia, gdzie pierwszy haj i szaleństwa na tym tle nie da się już później odtworzyć. No, chyba że taki związek przetrwa, inaczej zawsze pozostaje jakas 'blizna', która przeradza się w cynizm. Byle nie za bardzo..

Można sie na taki stan rzeczy obrażać, a można po prostu szukać w grupie mężczyzn o nieco wyższym poziomie świadomości i rozwoju duchowego, którzy postrzegają związek z nieco innej perspektywy niz walka o dominację czy dowartościowywanie się młodszymi kobietami.
Ale też im 'lepsza partia' tym więcej sama kobieta musi sobą reprezentować by takiego zatrzymać i v-ce versa. Podobne przyciąga podobne, nie ma co rozpaczać, tylko zacząć od siebie