Mój facet nie chce slubu ani dziecka :(

Owszem.Istotą problemu jest fakt, że nie przyjmujesz do wiadomości, że ktoś myśli inaczej.I nawet nie próbujesz dociec toku rozumowania swojego faceta.
Czy Twój facet podziela mój pogląd czy nie- tego nie wiesz. Najwyraźniej nie podziela Twojego, skoro ślubu nie chce.
Najśmieszniejsze, że nie dowiesz się jak jest z jego strony naprawdę.Już po tych kilku powyższych postach widać, że nie warto z Tobą rozmawiać, tylko dla świętego spokoju trzeba Ci sprzedać jakieś banały,które chcesz usłyszeć, bo inaczej będziesz męczyć.

A jako prawnik tym bardziej wie, że ślub, to akt ubezwłasnowolnienia.

Wow, ostro :-)
Przeczytaj jeszcze raz ze zrozumieniem pierwszy post. Wyraźnie napisałam, że mój facet nie chce ślubu TERAZ tj. w tym roku. A co do tego jakie ma poglądy na pewne sprawy, to chyba jednak w tym temacie je znam...

Po kilku postach widac, ze nie warto ze mną rozmawiac. Dziękuje za tak szybką i trafna ocenę :-)

Akt ubezwłasnowolnienia.... człowieku zajrzyj do Wikipedii zanim zaczniesz pisać głupoty.

Każde pierdnięcie wymaga aprobaty współmałżonka, tyczy to przede wszystkim spraw majątkowych.
To jest po prostu fakt.

No wiesz, to jest tylko jedna z opcji, miejmy nadzieję, że nieprawdziwa. Zawsze możesz powiedzieć sobie, że dajesz wam rok. I sobie bądźcie ten rok bez rozmów na ten temat. Cieszcie się sobą, wyszalejcie. A potem zobaczysz. Ciężka sprawa, przyznaję.

Jestem 100% niezalezna finansowo i małżeństwo tego nie zmieni. Skoro teraz nie wtrącam się w jego wydatki (a on w moje) dlaczego mialabym robic to po ślubie ? Co akurat pod tym względem zmieni ślub ?

Podpisuję się pod tym.

Piatgoras Twoje impertynenckie komentarze przyprawiają mnie o zawrót głowy. W niczym nie przypominają dyskusji, czy przyszedłeś tu wyżyć się, może coś ci nie wyszło.....

Co do meritum. Dzielicie włos na czworo. Dopatrujecie się szeregu uwarunkowań, a to że Piotruś Pan, a to że boi się utraty niezależności , a to to a to tamto. Ciekawa jestem ile z was jest w tym momencie w związku małżeńskim?
Przesadzacie rozmieniając się na drobne. Prawda jest jedna i niezmienna.

MĘŻCZYNA OŻENI SIĘ z kobietą, pod jednym warunkiem, iż MA PEWNOŚĆ ŻE MA PRZED SOBĄ WŁAŚCIWĄ KOBIETĘ.

Tyle, i aż tyle. I nawet jak sam nie wierzy, że cokolwiek mu ten papierek pożytku przyniesie, nawet jak to będzie dla niego formalność, to zrobi to ożeni się z nią pod każdą szerokością geofraficzną, jeśli wie, że to dla niej  ważne.

Oczywiście możecie ciosać mu kołki na głowie drogie panie, możecie stawiać na partnerskie (haha) rozmowy. W waszych oczach jesteście postępowe, a w jego oczach przyduszacie go, zabieracie mu właśnie ową niezależność. A tak naprawdę upokarzacie się stokrotnie, i prędzej czy później, nawet jak do rzeczonego mażeństwa dojdzie, ów fakt się na was zemści. Minie trochę czasu, i przyjdziecie tu na forum wylewać swoje żale, że się przyjaźni z koleżanką z pracy, że ukrywa telefon, że was nie szanuje....Chcecie szacuku, zadbajcie o niego od początku. Szanujcie same siebie. Nie zabiegajcie o niego na każdym kroku, nie pierzcie mu tych gaci, w wieloletnich "związkach", bo pocieszacie się, że jesteście nie zależne, a tak naprawde jesteście żebraczkami o pierścionek.

A swoją drogą, ten kobiecy pęd, zaczynający się przed 30 tką ( a kończący się już w 33 roku życia hehehe) , a więc ten pęd do reprodukcji, domu, mieszkania i familii .....czasem myślę, że tylko uwarunkowany tylko tym, że koleżanki już mają, też jest żałosny.  Bardzo. Najpierw latami żyjecie w związkach ( gdzie robicie za kucharkę i materac) a potem ciśniecie na małżeństwo. Prowadziecie te swoje PARTNERSKIE  rozmowy. Nie sądzicie że to nieco zakłamane? I gdzie w tym jest miłość? Ani oni was nie kochają żyjąc z wami latami w tak zwanym związku, ani wy ich, traktując w pewnym momencie jako trampolinę do realizacji potrzeby pt. rodzina i dzieci.

Gdy jest to miłość, i co ważne jest to miłość prawdziwa, nie trzeba ani długo się zastanawiać, ani facet nie boi się utraty owej MITYCZNEJ niezależności, ani partnerskich ( pożal się Boże) rozmów, nie trzeba. Jest związek, potem małżeństwo. I tyle. I to dość szybko, i jest to oczywiste dla obojga.

Oczywiście zaraz zostanę zlinczowana, za antyczne poglądy, naiwność itp. Ale nie boję się tego, bo wy tu wszystko linczujecie. W mniej lub bardzej kulturalny sposób.

Masz racje Baziulka... W 100 % masz rację, że facet, który zna nas 2 czy 3 lata doskonale wie, czego chcemy. I to takie oszukiwanie się - nie dorósł / finanse / czeka na awans. Pieprzenie i święta prawda, której nie chcę do siebie dopuścic.
Nie będę przeprowadzac "partnerskich" rozmów bo nikt nie zna mnie lepiej od niego i myslę, że on DOSKONALE wie czego ja chcę. I po prostu widocznie nie jestem dla niego tą jedyna
Daję sobie czas do końca maja (wtedy pewne ważne sprawy się dla nas wyjasnia) i jak nic sie do tego czasu nie zmieni odchodzę.
Nie chcę tkwic latami w związku z kims kto mnie albo nie kocha wcale albo kocha tak trochę po przyjacielsku.

W jednym musze przyznać rację pitagorasowi. Choć przykłady podane przez niego były mierne. Mianowicie my kobiety budujemy sobie pałace własnych wyobrażeń. Czy raczej kieraty w których na własne życzenie się obracamY. Tak, piszę i wiem co piszę, bo to przeszłam. Naiwnie usprawiedliwiać gościa, który tylko trafił mój czas. Dziś mam 34 lata.  Nie sądzę bym zdążyła mieć dzieci. Co myślę gdy zasypiam i po policzku płynie mi gorąca łza? Co czuje gdy spędzam Święta za starym ojcem?  Przeklinam własną naiwność, że nie potrafiłam usiąść i na czysto ocenić FAKTÓW. A przecież instynkt mi podpowiadał.  czemu my kobiety jesteśmy tak głupie, że nie potrafimy myśleć. Osadzić faktów. A żyjemy wyobrażeniami. Czemu nie umiemy myśleć a tylko czuć?  Nie wiem. Może dlatego że nie umiemy mądrze kochać, bo przecież mądra miłość zawiera i stanowczość i rozsądek. Ja żałuję wielu straconych lat. I niezmordowanie będę głosić na tym forum, swoje poglądy. Te antyczne,  nie feministyczne,  wsteczne. Może w którejś dziewczynie coś drgnie, może się zastanowi, zanim najlepsze lata poświęci na kogoś,  kto ma ja w doopie. I nie boje się ataków ani Pitagorasa ani innych
Pozdrawiam

Tak, wiem na tym forum nic się nie podoba. Męczeńska postawa jest zła, zbyt stanowcza też jest zła. Tylko chamstwa nikt nie potępia.

cslady pisze: Są ludzie, którzy nie chcą ślubu i to wcale nie znaczy, że są nieodpowiedzialni, jak tutaj wciskacie. Grunt, żeby oni się razem dobrali i nie zawracali głowy kobietom, które tego ślubu chcą.

To truizmy, nic nie wnoszące do sprawy.

będę pisać na tym forum, w taki sposób w jaki mi się podoba, oczywiście, pod warunkiem, że nikogo nie obrażam.
I będę też opowiadać swoją smutną historię, bo tylko historie z  życia wzięte, mogą coś nauczyć innych. Moja jest jak najbardziej adekwatna do tematu. A że piszę czasem dość barwnie... cóż.... komu się nie podoba niech nie czyta....

Moim zdaniem nie chodzi o wiek kobiety, ale o mężczyznę. Jak jest odpowiedni, to chce się i małżeństwa i dzieci. A jak nie jest, to nie chce się dzieci i można być przeciwnikiem formalizowania związków, bo to tylko papierek etc. Chociaż wiem też, że są kobiety, które mają ogólne parcie na dzieci.

Zgadzam się z baziulą poniekąd. Tylko nie wiem, czy to jest "marnowanie czasu". Może raczej czas poświęcony na naukę i dojrzewanie? Kto powiedział, że w czasie "niezmarnowanym" na bycie z osobą X poznałabym osobę Y? Może tak czy inaczej byłabym sama.

Zwodzenie i unikanie tematu - powinna się zapalić lampka ostrzegawcza. Sytuacja jest trudna, bo macie inne plany na życie w tym momencie, ale gotowość do otwartej rozmowy po obu stronach to podstawa.

Trzydziestoletnie panny,żyjące w stałych związkach, które nie chcą ślubu, są jak Yeti. Każdy o nich słyszał, ale nikt ich nie widział.

Mi się wydaje Pitagoras, że nic nie kumasz.
Ten papier, który nazywasz aktem ubezwłasnowolnienie, między innymi jest taki atrakcyjny, bo przynosi satysfakcję i zysk głównie kobiecie.
Między innymi dlatego jest tak pożądany. Tylko naprawdę w danym momencie zaangażowany facet zdecyduje się na krok, który nie przynosi mu wymiernego zysku, a wręcz może mu przynieść straty(np. finansowe w przypadku rozwodu), w celu uszczęśliwienia swojej kobiety.

Mnie ślub jako taki do niczego potrzebny nie jest, ale po pewnym czasie związku również oczekiwałabym,że facet wyrazi gotowość do podjęcia tego kroku. Po prostu jest to papierek lakmusowy dla męskiego zaangażowania. A o to nam głównie chodzi.

Od zawsze mówił, że chce mieć zonę i dzieci. Nawet opowiadał, gdzie będzie zabierał synka jak go będzie miał. Albo żartował, ze jak bedę w ciąży to coś tam coś tam.. Albo że jak będziemy się starać o dzieciaczka to XY.
Ale nie ma żadnych konkretów. Myśle, że popadł w wątpliwości czy wogóle chce tego ZE MNĄ. Jak mam je rozwiać: "ej kochasz mnie jeszcze ? Ożenisz się kiedyś ze mną ? Bo jak nie to odchodzę !". Proszę Was...żenada.
Mój przyjaciel ma teraz dziecko z dziewczyną, słyszał jak rozmawialiśmy i jak spytałam go kiedy się pobierzecie - on (przyjaciel) - a na co nam ślub ?! Jak móf facet to usłyszał pokazał mi tylko "kciuka".
Dodam, że przyjaciel nie chce slubu bo jak mi mówi (tylko mi mam nadzieję) - jak coś to się zawija, płaci alimenty i po sprawie. Taki odpowiedzialny.

magdal
no to faktycznie nie wygląda to dobrze... tak jak to opisujesz. zresztą za unikaniem tematu zazwyczaj nie kryje się nic dobrego. ehh... ta strona, która milczy, unika tematu, zrzuca odpowiedzialność na drugą osobę. chce, aby to ona podjęła decyzję. tak widzę to na podstawie mojego doświadczenia oraz czytania tego forum. oczywiście mogę się mylić. 

tak trochę odbiegając od Twojego tematu: powiem Wam, że dwukrotnie spotkała mnie sytuacja, w której to meżczyzna miał parcie na dziecko... i nie był zaangażowany ze mną emocjonalnie. jeden i drugi chciał zostać tatusiem (jednego kochałam, a drugiego już nie zdążyłam nauczona doświadczeniem), ale nie interesowało ich, że oczekuję od ojca moich dzieci, że będzie mnie kochał. a nie traktował jak narzędzie do reprodukcji no takiego losu to ja bym nie chciała zgotować moim dzieciom, żeby musiały mieć niekochaną, nieszanowaną i zdradzaną w dalszej perspektywie matkę (naturalna konsekwencja braku miłości). taka ciekawa sytuacja, bo jednak częściej słyszy się o kobietach, które w tak przedmiotowy sposób traktują mężczyzn.

Jezu, nie wiedziałam, że Yeti jestem Mam 35 (36 w tym roku) lat i nie tyle dzieci wcale nie chcę, to żyję od kilku lat z moim partnerem, z którym wcale nie zamierzam wejść na kobierzec. Razem jesteśmy właścicielami naszego domu, mamy wspólne konto oszczędnościowe i zdecydowanie nie narzekam na to, że brak mu zaangażowania w nasz związek.

Także rozbijmy pewien mit. Nie każda kobieta i nie każdy facet chcą ślubu i dzieci, i nie ma to nic wspólnego z odpowiedzialnością czy jej brakiem, a jest wyrazem po prostu pewnych przekonań w kwestii regulacji prywatnego związku przez państwo/ kościół i na posiadanie potomstwa.

Co do Autorki, sprawa jest prosta: jeżeli zależy jej na macierzyństwie i ślubie, to facet musi dostać ultimatum, że albo za np. rok bierzemy ślub, staramy się o dziecko, albo goodbye.

O!,  Fajnie , że się odezwałaś Beyondblackie.Nie wiedziałam, że istniejesz!!!:D
No to jak Yeti jednak istnieją, to znaczy, że można sobie znaleźć partnerkę o podobnych antyślubnych zapatrywaniach , zamiast zwracać głowę takiej, co ślubu chce.

Równie dobrze może to być dowód na wypalenie się pewnych ról i instytucji. Może dziś ludzie zwyczajnie nie potrzebują całych formalnych ceregieli związanych z kobiercem (czy to cywilnym, czy to kościelnym).

5 Kobiet trzydziestokilkuletnich, żyjących w stałych związkach, które nie chcą ślubu, czy zadowolonych z siebie dwudziestolatek, które jeszcze po prostu nie są na tym etapie?

Zabrzmiało jakby żyły w rezerwacie....

No ja się nie będę upierać. Sama podobno jestem jak Yeti, bo jestem trzydziestokilkuletnią singielką z wyboru i też muszę, się wiecznie tłumaczyć, że nie jestem wielbłądem i że mi tan stan na ten moment odpowiada.:)

tacy jesteśm nowocześni i postępowi, że aż odbyt ściska, że zwieracze puszczają
ale odpowiedź będzie teraz:
niedawno byłam na kolacji, i mama mojego faceta opowiadała o swoim 2 synu, który od x lat żyje w związku, mają 5 letnie dziecko, i po tylu latach razem przeżytych "ta mama" nie wie jak nazwać partnerkę syna; " to jest ta ...ta...ta....ta....ta...." trochę się kobieta zacieła
no kto?
partnerka?
konkubina?
kochanka?
wybranak życia?

tyle określeń, ale żadne przez usta nie przejdzie
skoro jesteśmy tacy nowocześni to czemu mamy problem z nazwaniem?
( mój facet też nie wiem, jak nazwać partnerkę brata)

Nie wiem w jakim środowisku Ty żyjesz, ale u mnie nie ma problemu powiedzieć "partnerka". Jak mnie i faceta zapraszają gdzieś to piszą/ mówią albo "Misiek i Beyond" albo "Misiek i jego partnerka" i wszyscy widzą o co chodzi.

Moje skromne zdanie:
1)  Do tanga trzeba dwojga i juz.
2)  Życie jest stanowczo za krótkie na bycie nieszczęśliwym
3)  Bardzo łatwo można sobie zniszczyć życie rozkładając nogi przed nieodpowiednim facetem.

Niestety więcej znam nieszczęśliwych matek dzieci niewłaściwych ojców niż nieszczęśliwych singielek. Nie oznacza to, ze wszystkie matki jakie znam są nieszczęśliwe. Jednak wydaje mi się, że ciąża zmienia wiele w życiu przede wszystkim kobiety a nie mężczyzny. Stąd naprawdę 10x trzeba się zastanowić komu odda się macicę. I to nie facet ma nas babki wybrać i uszczęśliwić ale my faceta. My więcej na tym interesie reprodukcyjnym tracimy! Mam 31 lat, za sobą kilka związkow, w tym jeden 6-cioletni, i nie trafilam na faceta o którym moglabym powiedzieć z czystym sumieniem - to będzie ojciec mojego dziecka.

Jeszcze jedna myśl, którą sprzedał mi mój ex przy rozstaniu - nadzieja zawsze umiera ostatnia. Niestety.

Facet wygodnie sie ulozyl, brak dziecka i slubu, nie jest za nikogo odpowiedzialny, w swojej swiadomosci jest wolnym facetem. Nie bedziesz juz mlodsza a zegar biologiczny tyka jesli zdecydujesz ze on jest wazniejszy a bez dziecka potrafisz zyc nie oznacza to ze nigdy sie to nie zmieni, moze nadejsc czas ze zaczniesz go winic za stracone lata a wtedy moze byc juz za pozno

No dobrze, ale w jaki sposób papierek daje Wam poczucie bezpieczeństwa? Sama biorę niedługo ślub, ale nie będę tego odczuwać jako tego, że jestem jakoś mniej narażona na "kopnięcie w d..ę". Jak będzie chciał kopnąć, to kopnie. Fakt, że jak baba uparta, to po sądach trzeba latać, ale co to dla Was zmienia? Rzucić i tak rzuci, a mściwa kobieta może jedynie rozwód utrudnić i tu jej władza się kończy. Tym bardziej, że rozwody są teraz powszechne i nie są żadnym tematem tabu, więc co miałoby faceta powstrzymać?

Tak, chęć slubu u faceta to spory wyznacznik zaangażowania.
Co to poczucia bezpieczeństwa - absolutnie nic małżeństwo nie daje. Jak ktoś ma odejść to i tak odejdzie. Rozwód krótka piłka.

Amen.

Pitagoras - straszny cham i prostak, czemu moderacja nie zablokuje tego wulgarnego chama? I czemu takie kompletne zero, ordynarne, chamowate wzięło sobie za nick sławnego matematyka? Pitagoras się w grobie przewraca. Bardziej by do Ciebie prostaku pasował nick: "zarozumiały bufon".

Tzn. ja rozumiem ten argument, ale jaka jest pewność, że on się nie oświadczył dlatego, że: a) tak wypada, bo takie są konwencje w naszej kulturze, b) wie, że jego kobieta tego oczekuje, więc bierze ślub, żeby nie marudziła? Tego tak naprawdę nie sprawdzicie. Dużo większym dowodem miłości jest to, co facet robi na co dzień. Przysięga to tylko słowa, a liczą się czyny. Inaczej nie byłoby tylu rozwodów, gdyby ludzie się pobierali z wielkiej miłości. Jeśli mężczyzna opiekuje się w chorobie, robi kolację nawet wtedy, gdy wraca zmęczony z pracy, wychodzi rano z psem, żebyśmy mogły dłużej spać i wykonuje tysiąc innych drobnych gestów, które świadczą, że mu zależy, to naprawdę rzuciłybyście go, bo nie chciałby papierka? Trudno mi w to uwierzyć. To trochę absurd, że jedno słowo i podpis znaczą dla Was więcej niż milion drobnych gestów na co dzień i to z papierka wnioskujecie miłość, chociaż on często jest podpisywany dlatego, że taka tradycja i że kobieta tego oczekuje.

To mężczyzna prosi, ale z jakiego powodu? Ja znam niewielu mężczyzn, którzy od małego marzyli o ślubie. Kiedy dorastają to oświadczają się, by sprostać oczekiwaniom kobiety i otoczenia, bo to po prostu utarty schemat i kolejny "etap" związku.

I nie w każdej cywilizacji, bo to tylko nasza kultura. Są kultury, gdzie to kobieta się oświadcza, są kultury, gdzie kobieta ma wielu mężów albo mężczyzna ma wiele żon itp. Same małżeństwa z miłości to w ogóle bardzo nowy wynalazek, bo jeszcze nie tak dawno mężczyzna żenił się, by miał kto sprzątać, w polu pomagać i dzieci wychowywać.

Cslady, ty już po rozwodzie i ja też. Drugi raz na tą minę nie dałabym się wciągnąć. Ale weź pod uwagę, że my patrzymy na kwestie ślubu z innej perspektywy, po pewnych przeżyciach. Młoda, pełna ideałów kobieta może mieć inne spojrzenie. Do mnie z tamtych lat nie dotarłaby taka argumentacja. W moich czasach tak większość robiła, jak byli parą to potem był ślub. Skoro ktoś chce to dlaczego ma z tego rezygnować? Tysiące ludzi pobiera się w tym kraju, wszyscy się mylą? Ja tam rozumiem autorkę.

Ja odpowiem- 10 lat zwiazku mam za soba bez slubu...ja tego slubu tez nie chcialam...
Rozpadlo sie, ale nie z powodu slubu, lub jego braku.

Tym niemniej znam opinie mojego faceta i jego kolegow na temat slubu i jak sie ta opinia zmieniala przez te lata, i co wplywalo na zmiane opinii.

Jak sobie mysle, po fakcie, na chlodno i spokojno, to byl taki barometr ich zaangaxowania.

Oczywiscie - to jest generalizowanie...ale na prawde sporo opini facetow poznalam- wystarczy na probe statystyczna:-)