Totalny mętlik w głowie

Ale często nie potrafie w obrębie swojego gatunku.
zwierzęta kocham, chyba dlatego, bo nigdy nie zrobiły mi krzywdy - ani psychicznej ani fizycznej (ludzie robili psychiczną) - mimo że przecież koń czy dog niemiecki mógłby mnie zabić, gdyby chciał.
kot mnie leje, ale to dlatego że nie jest przytulasem, a ja nie zawsze to szanuję

Aaaa, ET - mówisz o empatii.
najciekawsze jest to, że nie mam z nią żadnego problemu jeśli chodzi o zwierzęta właśnie.
łatwo mi wyobrazić sobie jak może się czuć, łatwo mi zrozumieć o co im chodzi nawet gdy ich właściciele mają problem.

mhm, ze zwierzętami nie trzeba rozmawiać. rozmawianie chyba przychodzi mi z trudem.
umiem mówić dużo i ładnie, ale nie umiem rozmawiać, takie mam wrażenie.

Ale ja nie wierzę ludziom.
Ludzie co innego robią, co innego mówią, co innego myślą, a co innego jeszcze czują.
zwierzęta nie są obłudne.

Ale ja od zawsze - odkąd pamiętam, odkąd chęć posiadania faceta się we mnie obudziła, znaczy nie chęć posiadania ale zainteresowanie facetami - chciałam mieć silnego faceta który będzie nade mną w jakiś sposób dominował.
(właśnie, mógłby trochę bardziej, bo się rozwydrzam)
właśnie, widzę u siebie strasznie dużo sprzeczności.
podam na przykładzie najbardziej banalnym jaki przychodzi mi do głowy pierwszy z brzegu
mnie facet nie może pytać gdzie chciałabym iść na kolację, do którego kina chciałabym iść i na co itd.
mnie facet może zapytać czy mam czas
i powiedzieć "idziemy tu i tu"
oczywiście ma w gust trafić

1. nie czuję się wyjątkowa ani zayebista. wręcz przeciwnie. czuję że mam braki - stąd lęk przed przytyciem i "piątką" z przodu na wadze
2. nie brzydzę się ludzi. bardziej się ich w istocie boję. brzydzę się tylko dzieci ale to obrzydzenie fizyczne - nie przed samymi dziećmi tylko przed tym co wydalają ciągle i że nic z tym nie robią przez tak długi czas
3. mhm, z tym zaniżaniem wartości innym.... jest sporo osób którym potrafię ją wręcz wyolbrzymiać. opiekun naukowy jest dla mnie panem bez wad - oślepłam, nie widzę nawet że wygląda jak piłka. to nie pociąg, tylko jakiś podziw, platoniczny całkowicie

co do typu mężczyzny - akurat wiem jakiego faceta potrzebuję, tak, tutaj nie mam wątpliwości i to jest constans. wiem to od dawna, od początków liceum jakiego szukałam. opiekuńczego, ale jednocześnie BARDZO stanowczego. wyrozumiałego, ale nie romantyka, absolutnie. i to nie chodzi o to że nie-romantycy nie dają kwiatów. dają. ale nie "jarają" się wszystkim i nie okazują emocji. i co najdziwniejsze - mam ZUPEŁNIE INACZEJ NIŻ WIĘKSZOŚĆ KOBIET - u mnie nie można sobie randki "wychodzić". inne ulegają, dają się zaprosić bo się stara, coś z tego wychodzi albo nie. u mnie nie. ja widzę, potem słyszę ton głosu, widzę mowę ciała i już wiem czy się umówię na te głupią kawę czy nie. albo czy chociażby myśl o umówieniu się przejdzie mi przez głowę.

JAKA KARA?
heh, nie, żadnych kar, na pewno nie z mojej strony
po prostu lubię facetów dominujących i nie cackających się ze mną.

Edit: ja nigdy nie "karzę" faceta. kara to dla mnie coś przemyślanego, z premedytacja. tego nie robię
czasami mi puszczą nerwy nawet niepotrzebne, do tego się przyznaję, kłamać nie będę.
ale żadnych kar

Ale ja już mówię o ZWIĄZKU. Nie o poznawaniu nowych.
Oczywiście że innym bym nie pozwoliła, bo w ogóle na nic im nie pozwalam bo od tego mam jednego.
To nie o ustawianie chodzi. Oj, nie wiem jak to wytłumaczyć, a nie chcę się z najbardziej osobistych aspektów swojego życia zwierzać
po prostu nie jestem osobą która ciągle oczekuje wylewu czułości i romantyzmu, raczej prawie wcale ich nie oczekuję.
I nie chodzi o ograniczanie niezależności.

Co do poznawania faceta - było tak że nadmiernie się wysilający byli z góry skreśleni. Podświadomie, nic nie czułam. Byli tak "oczywiści" że straciłam jakiekolwiek zainteresowanie.
Jakby to powiedzieć... facet nie może (nawet już w związku) za mną ciągle biegać. ma mieć swoje życie i je szanować i nie rezygnować z niego dla serduszkowego wielkiego love. ma zrobić tak, żebym czekała i się w końcu doczekała.
nie wiem jak to ująć.
żeby było mi go ciągle mało mimo że nawet ze mną mieszka a nie żebym chciała od niego odpoczywać ciągle.

nie mów mi o moim facecie i koleżankach, bo mam traumę.
kilka postów wyżej.
moja WIELOLETNIA przyjaciółka zachlana w trupa się do niego przystawiała w MOIM WŁASNYM DOMU (mam silny instynkt terytorialny - to żart, po prostu dom to zawsze był mój azyl).
tak, raczej podoba się kobietom. dopóki ich nie upieprzy na kolokwium.

nie nieczułego, ale bycie czułym można różnie rozumieć.
facet nie może się PROSIĆ o seks bo to mnie odrzuca.
to nie jest kwestia "dania rade". raczej kwestia niebycia serduszkowym romantykiem.
nie wiem jakie mam libido. to zależy. od ilości czasu i od wypoczęcia.
jak mam wolne to duże, jak mam 2 egzaminy/kolokwia w tygodniu to małe.  i od tego ile czytam (ale to tylko ostatnio, właściwie z miesiąc-dwa)
i tu nie chodzi o częstotliwość, to akurat ma mniejsze znaczenie.

lubię jak facet ma kontrolę nad sytuacją. bez podtekstów. o życie chodzi.
nie wiem czy jestem seksowna. nie wyglądam jak pamela anderson, nie jestem blondynką
nie mam wielkiego tyłka (tak promowanego ostatnio), jestem niewysoka.
nie mam długich włosów
mówią że wyglądam trochę jak Paula z "Brzyduli" - znaczy jestem świadoma że tak się ubieram i maluję (bo lubię klasykę) i dokładnie tak jestem ścięta jaką aktorka miała perukę w serialu. Nie jestem taka wysoka. Koleżanka mówi że jak mnie widzi to ma zawsze takie skojarzenie, że to ta wredna okropna nieczuła postać z serialu co ciekawe, mimo że była wredna to było mi jej żal, nawet bardziej niż Uli. Ale to z jednego powodu - ona walczyła o SWOJEGO FACETA. To on był świnią, nie ona. Jakby nie chodził na boki, to by go nie szpiegowała. Akurat w kwestii szpiegowania jakbym dowiedziała się o jednym romansie to potem X lat pewnie robiłabym to samo co ona. tym bardziej że miała powody, i ciągle jej te powody dawał, a ona była cały czas wierna i go kochała.

lubię swój wygląd bo nie jest pospolity i  nie mam słowiańskiej urody (nie podoba mi się słowiańska uroda w większości).
mam bardzo jasną, bladą cerę, bardzo ciemne włosy i ciemną oprawę oczu. to się chyba nazywa typ europejski
jestem niepodobna do matki - ona ma typ nordycki. jak wzór kobiety III Rzeszy. Blondynka, niebieskie oczy, jasna karnacja, ale nie slowiański, bo słowiański to ciepłe barwy - u niej są zimne odcienie. też jest blada.

ET - mówiliśmy o tyciu/chudnięciu.
Nie przytyję, tego nie mogę obiecać nikomu. Ja mam od dawna świra.
Zawsze największym komplementem było dla mnie "jaka chuda" (np. na wfie w LO), mimo że wcale się za chudą nie uważałam.
pamiętam - ale wtedy byłam przed leczeniem - jak cieszyłam się w sytuacji w której była u nas w klasie jedna dziewczyna z anoreksją (była wysoka i to się baaaardzo rzucało w oczy) i potem jedna koleżanka z klasy powiedziała o mnie "o, następna".
Cieszyło mnie ważenie 42 kg przy 163 cm wzrostu i chciałam ważyć mniej.
Nie chcę przytyć bo dostaję świra i potem chcę na chama równać jak najbardziej w dół. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie siebie np. przy wadze 53-57 kg  (ponoć prawidłowej)
a tak trzymam 49 co przy 163 cm nie jest straszną tragedią (opinia i internisty i psychologa), to właściwie dolna granica prawidłowej wagi, może 0,06 poniżej. Bo BMI prawidłowe zaczyna się od 18,5 a ja mam chyba 18,44.
Nie chodzę głodna, wręcz przeciwnie. Chociaż facet mi narzeka że mam pewnie "skurczony żołądek". zawsze wtedy udaję, że go nie słucham i daje sobie spokój. nie chcę się kłócić o takie pierdoły a do niego nie dochodzi że nie chcę o tym gadać więc wolę ignorować. nie mam skurczonego żołądka bo robię dni w które sobie "folguję" - np. raz na miesiąc i potrafię zeżreć pół pizzy (wstyd, wiem)
ale dużo zmieniło się na lepsze - rozumiem to że np. woda mi się zbiera w organizmie przed okresem i nie frustruje mnie to. że wieczorem ważę więcej niż rano o te pół kilo. kiedyś to był dla mnie powód do głodówki dwudniowej, dzisiaj podchodzę do tego normalnie.

Kammiś, mi nie chodzi o to, żeby cię zmusić do poczęcia w wieku 21 lat, tylko żebyś spojrzała na macierzyństwo z innej, dojrzalszej perspektywy. Na razie masz w sobie jedynie błędne przekonania, a na ich podstawie nie da się podjąć świadomie decyzji. Przypominasz mi jedną moją znajomą, która nie chce mieć dzieci, bo uważa, że pochwa rozciąga się po porodzie do rozmiarów wiadra i nigdy nie wróci na swoje miejsce. Argument o jej elastyczności i o tym, jaki obwód ma rodzące się dziecko w najszerszym miejscu skutecznie ignoruje. To jest zaślepienie i ignorancja, a nie dojrzała decyzja o nieposiadaniu dzieci.

Lekarza - faceta? Który nigdy nie rodził dzieci? Wystarczy, że zapytam matki i dziesiątek koleżanek. Żadna nie powiedziała, że pochwa im się rozepchała i nigdy nie wróciła do poprzednich rozmiarów. Nawet dziewczyna od pięciorga dzieci. To jest żaden argument.

Dziecko to osobista decyzja każdej kobiety. Jedno jest pewne, po tym nic nie będzie już takie samo. Cokolwiek będzie się działo zawsze już trzeba mieć na uwadze to, że nie jest się samemu. Ja mam 27 lat i totalnie nie czuję się na rodzicielstwo gotowa (nie wiem czy kiedykolwiek będę). Może dlatego, że gdzieś w środku sama czuję się dzieckiem , które musi iść swoją droga i odkryć jeszcze wiele rzeczy.

Ludmila - tak, dziadkowie.

Heh, mam spac a moj mozg jest wlasnie najbardziej aktywny. Leze i sie wierce, facet padl po filmie
Ja ryczalam (na filmie). Czesto rycze na filmach. Zwlaszcza takich.
Napisalam o sobie - to co szczerze mysle - ze potrafie byc bezwzgledna wobec innych ludzi. Moze i potrafie jakos tam krzywdzic. Ale zauwazylam jedno, nie wiem czemu. Rownych sobie. Nie mam serca odmowic slabszemu. Dziecka nie skrzywdze, mimo ze za nimi nie przepadam. Jak mnie ktos poprosi zebym kupila mu jedzenie to kupie (pieniedzy nie dam zeby nie przepil). Przed chwila skonczylismy ogladac film i przez ciekawosc wygooglowalam sobie czy to (testy lekow i zabijanie ludzi w Afryce) mialo naprawde miejsce. Mi sie to nie miesci w glowie. Ogladam ten film 5 raz i zawsze na nim rycze
Ja bym czegos takiego nie zrobila, chocbym mogla zbic mjliony. Nie znecam sie nad slabszymi, slabszym trzeba pomagac.
Nie mam z kolei oporow zeby "przysrac" dziewczynie z grupy. Publicznie. Ale nie tej cichej i spokojnej - jej nigdy. Tej pyskatej i pewnej siebie, niech zobaczy ze na tych swoich trojach jest kretynka, skoro mowi o mnie ze jestem kujonem. Sa u nas w grupie dwie "wieksze dziewczyny" - obie nie ucza sie zbyt dobrze. Jedna jest wlasnie cicha i spokojna i jej nie mialabym czelnosci "przysrac", ba, nawet nie mialabym sumienia bo zle bym sie z tym czula. Druga jest ordynarna i bezczelna, mowi na mnie "panna idealna". Jak pierwszy raz powiedziala to na glos to jej powiedzialam co mysle - bylo to upokarzajace, bo wytknelam jej wage i to ze 90 procent mezczyzn jest bardziej kobiecych niz ona. Wyrzutow nie mam, nie potrafie. Jak ktos zaczyna znaczy ze sam sie prosi. A nie jest "slabsza" ode mnie, ani psychicznie ani spolecznie wiec sie doigrala.
Uznaje rywalizacje i "dobijanie" tylko w grupie mniej wiecej rownej. Sprawia mi to satysfakcje. Sprawia mi tez satysfakcje pomoc slabszym.
Jeszcze jedno - pewnie wszyscy mysla ze oceniam wartosc czlowieka przez pryzmat zasobnosci portfela. Nie. Szanuje prawnikow i lekarzy, ale jednoczesnie bardzo szanuje policjantow ktorzy kokosow nie zarabiaja. Tak samo urzednikow szanuje (mimo ogolnej pogardy studentow prawa wobec studentow administracji) - maja mniej nauki niz my, tak ciut mniej, ale to nie jest ten shit jak na naukach spolecznych.  Nie potrafie z kolei (moze szanowac to zle slowo) studentow dziennikarstwa, politologii, komunikacji wizerunkowej, stosunkow itd. Z jednego prostego powodu - jak ktos sam mowi "latwiej wypasc z tramwaju niz nie zdac na dziennikarstwie to sorry". Na naszym wydziale uwalaja u nich zdaja wszyscy dla zasady... Prowadza okropny tryb zycia. Bylam u nich na konferencji i w kiblu slyszalam jak laska sie zalila ze dostala 4 a uczyla sie AZ 3 GODZINY! W ogole co oni robia w zyciu? Mam tam znajomych ktorzy nie pracuja, studiuja tam jeden kierunek i tylko chleja.
Nie potrafie tego docenic. Duzo bardziej szanuje robotnika ktory haruje 10 godzin zeby sie utrzymac niz tych nierobow i darmozjadow zylujacych na spoleczenstwie i nic do niego nie wnoszacych (co wnosi politolog??????). Nie wiem czemu. Moze dlatego ze ja cale zycie musialam zapieprzac. Najpierw w domu bo rodzice chcieli, potem do matury, teraz sama chce co nie znaczy ze przepraszam bardzo - u nich zdawalnosc jest wlasciwie 100 procent u nas zazwyczaj ponizej 50, bywa ze i 10. Kolezanka ciagle marudzi ze sie nudzi i ma srednia 4,6 u nas na taka srednia trzeba zapieprzac. Dla nich ogarniecie 20 stron na zajecia to jest duzo.  Niech wyucza sie ze szczegolami (bo przeciez wszystkie wylaczenia stosowania ustawy zwolnienia od kazdego podatku trzeba znac na pamiec, tak samo kwoty, terminy itd) 100 stron w jednym dniu - ze szczegolami, prawie na pamiec, to pogadamy. I jeszcze te ich narzekanie. Nie bez powodu u nas na wydziale jest zart "a wiec mowisz ze taka ciezka ta twoja politologia?". Wszystkich bawi.
No nie potrafie doceniac tych studentow. Co oni wniosa do spoleczenstwa? Wyzszy wskaznik bezrobocia?
Czasem sama siebie nie rozumiem. Na przyklad dlaczego ryczalam na tym filmie. Nad Tessa, nad Justinem czy nad zbiorowa mogila ludnosci afrykanskiej - sama nie wiem.
Chcialabym znowu nie jesc miesa - jedzac mam wyrzuty sumienia. Frustruje mnie strasznie to ze nikt tego nie rozumie, nawet moj wlasny facet. Czuje sie jak hipokrytka. z drugiej strony jak nie jem to zaraz mam wyniki do kitu. Poszlam do dietetyka ktory jest przychylny wegetarianom ale stwierdzil ze na razie powinnam jesc chociaz dwa razy w tygodniu.
Bezsens.

To forum mi pomaga. wygadywanie sie mi pomaga.

tak myślę o tych dzieciach - nie to zdecydowanie nie jest dla mnie, przynajmniej w ciągu najbliższych kilku lat.
Dla mnie po prostu priorytetem jest pewna wolność. Zawsze silnie odczuwałam potrzebę... mhm, nie wiem jak to nazwać, ale na przykład: nie wolno ruszać mojego laptopa, mojego telefonu, rodzice musieli pukać (i nawet matka pukała) do mojego pokoju, mimo że NIC specjalnego tam nie ma - nie romansuje przez sms, fb itd. A mimo to czuję się bardzo niekomfortowo kiedy ktoś bawi się moim telefonem albo tabletem - nie dlatego że może coś znaleźć tylko dlatego że to bardzo osobista rzecz.
Jestem w stanie wymienić od ręki - bez namysłu - ze 20 argumentów które świadczą o tym że dzieci nie są dla mnie:

1. Nie lubię dzieci. Nie mam instynktu.
2. Lubię ciszę. Dzieci mnie drażnią, bo są zbyt głośne.
3. Nie mam oczu dookoła głowy i nie czuję takiej potrzeby.
4. Jak śpię, to śpię. Wstawać specjalnie na życzenie niesamodzielnego stworzenia nie zamierzam.
5. Jestem pedantką. Mam koleżankę z byłej pracy która też jest pedantką i ma dziecko. I widać że ona tego dziecka nie lubi. Bo brudzi. Bo pociachało jej sukienkę za 2 tysiące, sukienkę, która była dla niej bardzo ważna. Bo nie potrafi pojąć w tej swojej główce że jak mamusia ma białą spódniczkę to sie nie dotyka po wyjściu z piaskownicy. I że nie rysuje się paneli jakimiś durnymi samochodzikami. Tak, nie zniosłabym śladów łap na szybach, pochlapanego lustra, ubadźganej i porysowanej podłogi. Kot nie świni - możecie mi wierzyć. Po zwierzętach trzeba sprzątać sierść - czyli raz na dwa dni wystarczy przepuścić po domu I-robota. Nikt mi nie bierze i nie rozgniata ukochanej szminki dopiero co kupionej która starcza na ogół na parę miesięcy.
6. Chcę móc wyjść z domu SAMA wtedy kiedy tylko mi się podoba. Tak jak wczoraj. Przypomniało mi się że muszę załatwić jedną rzecz w urzędzie to po prostu wyszłam, a potem spotkałam się z ojcem. Wypiłam w ciągu dnia drinka z ojcem nie martwiąc się że muszę odebrać nie wiadomo skąd dziecko.
7. Mogę oglądać sobie każdy film jaki chcę o każdej porze dnia. Tak jak wczoraj, oglądałam swój ulubiony film i NIE DO POMYŚLENIA jest dla mnie że dzieciak mógłby mi go przerwać, a może nie daj boże miałabym odpowiadać na szereg bezsensownych pytań w stylu: a czemu ten pan płacze? a czemu ta pani ma taki wielki brzuch? a czemu ten pan rozbiera tę panią? a czemu ci panowie biją tego pana? a czemu ten pan wymiotuje? a czemu ten pan strzela sam do siebie? itd. Pewnie powiedziałabym coś głupiego albo straciła cierpliwość - jedno z dwóch, zwłaszcza że po paru drinkach byłam.
8. Mogę sobie słuchać muzyki kiedy chcę mając wzgląd tylko na sąsiadów - w większości przygłuchych, starszych osób albo samotną matkę która pracuje a jej córka jest w szkole i same słuchają głośno. Nie muszę się martwić, że dzieciaka obudzę.
9. Nie muszę się pilnować co, kiedy i jak mówię.
10. Nie muszę udawać zadowolonej jak mam zły humor, bo o jeju dzieciaczkowi będzie smutno a nic złego nie zrobił.
11. Mogę sobie chodzić rozebrana po domu jak chcę. Bez podtekstów, robiłam tak odkąd zamieszkałam sama. Po prostu jak się człowiek rano szykuje i musi iść np. wziąć coś z łazienki - np. dezodorant to nie zastanawia się czy ma bluzkę czy nie. Zazwyczaj jedyną osobą która może mnie zobaczyć wtedy jest kot albo lekko wścibska sąsiadka w wieku po 70tce która siedzi w domu i wygląda przez okno a mieszka piętro wyżej niż ja jak mi się zdarzy przejść za blisko okna.
12. Nie muszę wszystkiego ciągle tłumaczyć. Jak mi się podoba to mogę założyć słuchawki na uszy i niczym się nie przejmować, mieć wszystko gdzieś.
13. Mam wiecej czasu dla siebie - nie piorę bez przerwy, nie sprzątam w każdym tygodniu, zakupy robię hurtowo raz w tygodniu, pranie raz na 2-3 tygodnie. Bo ja nie świnię spodni po 1 razie bo nie tarzam się po podłogach i nie wycieram w nie brudnych łap. Wiem czego potrzebuję a nie mam zachcianek w stylu że akurat chcę jakieś durne chrupki.
14. Chodzę spokojnie na zakupy i spędzam na nich tyle czasu ile mi się podoba. Ostatnio słyszałam koło centrum handlowego: "mamusiu, tylko nie do galerii, ja nie chce do galerii". Matka straciła cierpliwość, powiedziała  w końcu: "zamknij się". I się jej nie dziwię. Nie powinna użyć takich słów ale nie dziwię się że nie wytrzymała, bo pewnie tak całą drogę było.
15. Mogę mieć każde zwierzę jakie chcę. mhm, a ja znam swojego kota i to jak potrafi przypieprzyć. On się nie cacka, ja bym dziecka nie biła, ale on by sprał. Wiem jak jest jak sama sie spiesze i biegam po domu rano - nie raz mocno gryzie mnie w łydkę. Ostatnio się położyłam i kopał mnie w głowę tylnymi łapkami tylko że JA WIEM ŻE NIE MOŻNA KOTU ODDAWAĆ TYLKO TRZEBA DAĆ MU SPOKÓJ. A nie wyobrażam sobie żeby ktokolwiek uderzył mojego kota, szarpał go za ogon. Wyszłabym z siebie, wiem. I to mocno wyszłabym z siebie. Bardzo mocno. Zwierzę jest u mnie istotą która ma prawo do wolności od jakiegokolwiek bólu - poza koniecznymi zabiegami medycznymi - to prawo bezwzględne i nieograniczone, nie ważne co owe zwierzę zrobi. Wiem jak potrafi mój kot jak coś jest nie tak. Raz zdarzyło się że zupełnie przez przypadek przytrzasnęłam mu ogon trzymając go na rękach - ślepa ja. Dostałam 4 zęby prosto w torebkę stawową. I co sobie powiedziałam? Że on się bronił I TAK BYŁO. On nie wiedział że nie celowo. Ale naprawdę nie zniosłabym maltretowania kota - za to nie karciłabym kota za drapanie i łapanie, bo nie uznaję karcenia zwierząt. Kota się nie szkoli jak psa, żeby nie gryzł.
16. Mogę się zabrać gdzie chcę i jechać gdzie chcę.
17. Jak chcę to się mogę nawet upić i zachowywać jak idiotka. Nie chcę, ale tu o wolność chodzi. Nie muszę się przejmować że ktoś to sobie widzi albo nie widzi.
18. Nie biorę na siebie zobowiązań. Jak w związku by nie wyszło, to można sie rozstać bo się odpowiada tylko za siebie.
19. Nie muszę przerywać żadnych swoich zajęć i mogę pracować w spokoju absolutnym.
20. Nie muszę robić szeregu beznadziejnie nudnych rzeczy od oglądania bajki do układania puzzli po czytanie bajeczek.

Niektórzy twierdzą że jestem egoistką i że to co mówię jest złe - np. Emilia. Że to niedojrzałość. Ja staram się pokazać, ze to nie bierze się z powietrza bo znam siebie na tyle że wiem że dziecko by mnie drażniło.
Heh, lepszą na pewno nie. Niektórzy twierdzą że gorszą.

Chodziło mi dokładnie o to, żebyś sobie uświadomiła, czego chcesz, a czego nie i dlaczego, żeby każda decyzja, którą w życiu podejmujesz była świadoma w stu procentach. Żebyś umiała wybrać to, co w danym momencie dla ciebie jest najlepsze. Żebyś nabrała zdolności do autorefleksji. Czyli w związku z tymi kilkunastoma punktami mogę uznać, że cel osiągnięty i nauczyłaś się zadawać sobie samej pytania i na nie odpowiadać? Warto, żebyś jeszcze poćwiczyła empatię. I umiejętność patrzenia na dany problem z różnych perspektyw unikając wartościowania. Ne mówię teraz tylko i wyłącznie o kwestiach związanych z byciem mamą bądź niebyciem.

Czy on chce mieć dziecko w tym momencie?

No tu to się nie zgodzę.
Ty jesteś osobą zdolną, bez większego problemu nauczysz się tych 100 stron. Natomiast dla kogoś mniej zdolnego te 20 stron to będzie dużo. Jest też kwestia tego, że przecież nie każdy będzie prawnikiem lub lekarzem. W społeczeństwie musi być równowaga.
Na studiach prawniczych trzeba wkuwać bo z tego co mi wiadomo są tam same praktyczne rzeczy, ustawy, kodeksy. Natomiast jest wiele takich kierunków studiów na których, duża część przedmiotów jest tylko teoretyczna, a praktyka daje zupełnie co innego. Np. psychologia społeczna, dziennikarstwo, tu chyba najbardziej liczy się pasja, umiejętności, podpatrywanie mistrzów. Ja uważam, że wiele z tych kierunków społecznych powinno studiować się zaocznie, a umiejętności praktyczne nabywać w pracy.

Ty masz takie podeście, o czym już pisałaś, że lubisz uczyć się rzeczy konkretnych praktycznych prawo, ekonomia. Coś co da Ci stabilną przyszłość i pewne pieniądze. Ale są tacy ludzie o duszach lekkoducha, artysty, podróżnika...i ich takie rzeczy praktyczne by nudziły.
Oni może nie tyle olewają co maja inne podejście. Np. znam taką dziewczynę po stosunkach międzynarodowych, która studiowała bardziej dla papieru, a całe studia jeździła na misje, podróżowała, działała w różnych organizacjach. Powiedziałabym, że ona ma dużą większe doświadczenie i wiedzę niż nie jeden co studiował dziennie na samych 5.

Bardzo trudno by porównać naukę prawa do dziennikarstwa. Prawo to bardziej stabilna, stała praca. Uczysz się ustaw, one potem się przydają. A dziennikarstwo? Tego raczej uczysz się przez całe życie, odkrywasz, jesteś artystą, to od Ciebie zależy co napiszesz, co stworzysz.
Wy macie więcej nauki bo studenci prawa uczą się tego co już jest napisane w książkach, w tych wszystkich kodeksach.
A studenci dziennikarstwa uczą się sami pisać, kreatywności, koncepcji, pisania, komponowania, wyobraźni.

Ty już w miarę możesz określić czym się będziesz zajmować po studiach, na czym to będzie polegać, gidze będziesz/możesz pracować.
A dziennikarz? Cóż gdzie praca tam on. Jest akcja, jest materiał, jazda! To raczej praca niestabilna, z drugiej strony zależy od profesji czy rzecznik prasowy, korespondent, czy redaktor pisma.
Ale ja mówię tu o takich dziennikarzach z pasją, dla których dziennikarstwo jest misją. Nie tylko papierkiem dla mgr.
Każdy zawód jest dobry, jeżeli wykonujemy go z pasją z zaangażowaniem, jak najlepiej.

Nie wiem. Chyba nie. Ale boje sie ze bedzie chcial zanim mi w ogole przyjdzie do lba ze on moze chciec. Bo - to mi uswiadomila kolezanka, moze przez nia troche sie tak nakrecilam - on bedzie przed 40stka a ja bede dopiero swiezo po aplikacji i doktoracie, jak wszystko dobrze pojdzie.

Emilia - mhm, myslalam ze mowisz to tak o, ale jak masz sama ten problem to juz sie nie burze
Dla jasnosci - ja szanuje tych ktorzy sie staraja i im nie wychodzi. Jest jedna taka Jola, uczy sie uczy ale zalapala warunek. Ale ona obwinia o to siebie a nie caly swiat. I nie, nie gardze nia, wyslalam jej notatki, chetnie jej pomoge. Moja ogolna niechec jest do tych co calymi dniami nic nie robia a potem maja pretensje do wszystkich - do wykladowcy, do uczelni, do "przemadrzalych kujonow" bo im rzekomo progi podnosza - do wszystkich tylko nie do siebie. I ja nie potrafie myslec o nich lepiej. No nie potrafie. Ja rozumiem jak ktos robi co innego (pracuje) i studia zeszly na drugi plan. ale jak ktos nie robi w zyciu W OGOLE NIC i ma waty o wszystko ze to wina wszystkich w kolo to po prostu wlacza sie we mnie wewnetrzny terminator.

Hehe, prawo i stabilna praca? Ciezko tak nazwac prace przedstawicieli wolnych zawodow.
Nie chodzi o to CO sie robi tylko ile czasu poswieca.
Nie, nie uczymy sie praktyki. studia prawnicze nie daja zbyt wiele umiejetnosci przy wykonywaniu zawodu. Taka jest prawda. Nikt po nich nie pamieta calego kodeksu czyli tego sie uczy na egzamin i jego znajomosc nie jest konieczna. Nikt po studiach jesli sam sie nie nauczy nie umie sporzadzic pisma procesowego bo tego nie wymaga nikt na egzaminie za to w pracy to podstawa. Nie mamy ZADNEJ praktyki i sami musimy sie ja zdobyc na wlasna reke. Tym bardziej fakt ze mamy 10 razy wiecej do zrobienia niz student filologii polskiej czy dziennikarstwa moze sie wydawac niesprawiedliwy. Mam tylko szczera nadzieje - i nie tylko ja mam te nadzieje, wszyscy od nas z kierunku - ze rownie niesprawiedliwe beda niedlugo zarobki. Bo przepraszam bardzo jak slysze ubolewanie wielkie nad tym ile zarabia nauczyciel ktory porownuje swoje zarobki do zarobkow sedziego to szlag mnie trafia.mam przyjaciolke na filologii polskiej i wiem co robi, ile sie uczy itd. Nie praktykuje, bo po samych studiach jest gotowa na prace w szkole. Uczy sie dzien przed egzaminem, bo tam sie oczywiscie streszczenia czyta, nie ksiazki. Taka mi polonistka, co przez cale studia nie tknela podrecznika i ksiazki tylko na skryptach jedzie.
No, poswieca na to srednio ze 20 razy mniej czasu niz ja. Nie musi w zaden sposob praktykowac. Zaraz po studiach idzie do pracy. Ja wakacje po obronie spedze oczywiscie dzien w dzien nad ksiazkami, bo egzaminy wstepne na aplikacje coraz gorsze - podobno. Potem 3 lata kolokwiow i egzaminow. I - z tego co slyszalam - cholernie trudny egzamin zawodowy.
I jej (kolezanki) rozwazania jakie to niesprawiedliwe ze prawnik zarabia tyle a nauczyciel tyle.
Niesprawiedliwe. Hahaha.

Wolalabym wyrosniete niz male
Wyrosniete sa fajne
I rozumieja. I nie mecza zwierzat (jak nie maja czegos nie tak z psychika)

Heh, czytam wlasnie ksiazke. Mialam jej nie czytac ale kolezanka mi wcisnela mowiac o jednej bohaterce "ona jest jak ty, ona jest jak ty"
Babka jest po 30stce, jest radca prawnym, pracuje w korpo. Nie ma dzieci. Pracuje po 12 godzin dziennie, w weekendy imprezuje zeby sie zresetowac po tygodniu. Potomstwa brak. Nie umie gotowac i nie ma nawet garnkow w domu. Wstanie w dzien wolny o 9 rano to dla niej tragedia i powod do rzucania kur**mi. Ona nie oszczedza kasy na nowe zabawki i spioszki. Ona w jednym dniu wydaje wieksza czesc wyplaty na ciuchy. Albo oszczedza na cholernie drogie krzesla i ogolnie wystroj mieszkania. Ona robi co chce, jak chce sie schlac w trupa i zrobic impreze na ktorej polowa zachlala sie tak ze rzyga to taka impreze robi. Nie mowie ze ja bym robila ale sama swiadomosc ze moge.
Czytam i widze siebie za 10 lat. I cholernie mi sie to podoba.
Tez chce byc wolna. Robic co chce i kiedy chce. Bez obawy ze musze cos zrobic, musze wrocic do domu, musze byc cicho bo cos tam, musze sie zachowywac bo cos tam.

Pokolenie Ikea.
Finalu wlasciwie brak. Wlasnie skonczylam i zadnych wnioskow opisuje zycie hedonistycznie nastawionego do swiata i kobiet 30paroletniego radcy prawnego. Ta babeczka to jego kumpela z pracy.
Skonczylo sie tak ze ona chce z nim byc a on za przeproszeniem pieprzy w kiblu u niej w domu jej kolezanke, ale ona o tym nie wie bo jest zbyt schlana w trupa zeby miec tego swiadomosc. On jej nie skrzywdzil, nawet nie wiedzial, sa jak brat i siostra a on jej opowiada o swoich przygodach w klubach. Ksiazka nie ma nijakiego finalu i nijakiego zakonczenia. Duzo wulgaryzmow, troche o korpo, troche o tym jakie pan mecenas ma podejscie do kobiet i tyle.
Jedyne przemyslenia pana mecenasa to dupy i to ze mu sie pracowac nie chce ale musi zarabiac bo dupy lubia kase.

O, druga czesc zdaje sie byc fajniejsza. Narratorem jest juz ta kobitka.
Zaczyna - nomen omen - od swojej  matki :
Haha, ona tez poucza ciagle corke i jest doskonala. Ale jest troskliwa.

Idź poćwiczyć. Zrobi Ci się lepiej. Tylko w wersji wojskowej, żebyś się porządnie zmachała

Dobije mnie ta ksiazka.
Glowny bohater zdradzil glowna bohaterke. W KIBLU

Szkoda ze moj tez lubil.
Dobra, nie rozpamietuje...

Oho, dla mnie juz sie zaczal piatek 13-go... Torebka wpadla w bloto, akt z archiwum ktore potrzebne mi na konferencje jeszcze nie ma... piekny dzien, nie ma co ale obiecalam sobie ze nic nie zepsuje mi humoru, bo jest takie piekne slonce. Jeszcze mam psychologa zaraz. Zastanawiam sie czy on mi pomoze bardziej niz zakupy

Ludmiła - no właśnie nie bardzo z tymi praktykami/stażem bo w wakacje będę mieć 1. najpierw usuwane migdałki podniebienne 2. potem usuwany migdałek gardłowy (nie wiem czemu nie razem ale zakładam że lekarz wie lepiej)
I tak szczerze mówiąc chciałabym być w domu... nawet całkiem sama, ale w domu. I jak najbliżej mojego... nie, nie faceta, nie taty - mojego lekarza. Ale za rok pojadę na pewno, już z nimi wstępne ustalenia poczyniłam, bo to znajomi mojego opiekuna na indywidualnym toku studiów.
I chcę wyjechać na wakacje na 3 tygodnie co najmniej. Wakacje, nie pracować. I nie upcham tego w jednym, bo na te zabiegi muszę sobie wyciąć 3 tygodnie na jeden - przerwa (nie wiem jeszcze ile) - 3 tygodnie na drugi. Przed nimi mam się jeszcze pobadać

Ja już nie mieszkam w swoim mieście. Mieszkam w dużym mieście gdzie studiuję i wszyscy są anonimowi. Rodzice mieszkają 25 km za miastem, pracują tam gdzie ja studiuję, ale wolą mieszkać w spokojnej okolicy. Prawie że pod lasem
Od dziecka znałam tylko jednego profesora, brata mamy. Ale on z fizyki, abstrakcja wiedziałam że nigdy nie będzie mnie uczył. Swoją drogą całe życie go podziwiam. Chłop nie w ciemię bity. I o żonę jak dba!!! Dzieci nie mają.

Kiedyś raz wyjechałam daaaaaleeeeeko. Na 3 miesiące na staż do Brukseli. Fajnie było Podobało mi się miasto i ich czekolada Tak sobie myślę, że jakbym tam żyła to byłabym spasiona na jakoś 100 kilo
ALE mimo wszystko nie czułam mniejszej presji.

Czekam na wieści od koleżanki, czy da radę z pracą i studiami ogarnąć i chcę jechać do Krakowa na parę dni. Sama nie chcę, bo nie lubię sama podróżować. Jechać sama na staż mogę - tak jak do tej Brukseli - ale jakoś sama zwiedzać nie. Ja gaduła jestem nie mogę tyle czasu gęby nie otwierać

Wczoraj miałam jakiś masakryczny dzień. Ale to trochę później napiszę bo idę sobie na spacer bo pogoda piękna. Wczoraj w sumie pierwszy raz od czasu tej niefortunnej awantury pomyślałam że facet może jednak mnie naprawdę kocha. A wszystko zaczęło się od tego że stuknęłam faceta na drodze. Nie moja wina - był pijany i sam wlazł mi pod auto, jechałam jakoś 20 mniej niż na znaku, jedyne co mogę sobie zarzucić - zapomniałam okularów przeciwsłonecznych i słońce mnie oślepiało. Niby nie moja wina i to ten potrącony nomen omen dostał mandat (policja nawet mówiła że mogę się ubiegać o odszkodowanie za porysowane auto, ale ja nie chcę), ale i tak czuję się winna w jakiś sposób, nigdy wcześniej nikogo nie potrąciłam.
Dobra, ale o tym później, jak wrócę bo mi słońce zajdzie

Nie wiem czy chciała odbić czy tylko się z nim przespać ale na jedno wychodzi.

Dobra, napiszę o dniu wczorajszym. Zacznę od pierdół (nie myślcie że się przejmuję takimi rzeczami), bo chcę jakoś nakreślić sytuację i to jakiego miałam wczoraj cholernego pecha.

Wstałam rano, jakoś koło 7 bo miałam dość dużo do ogarnięcia. Miałam dobry humor, bo pogoda piękna i w ogóle. Mój pech zaczął się leciutko - kosmetyczna odwołała mi wizytę bo biedna chora. No myślę ok. Potem - zlew się spieprzył. Ale powiedziałam sobie że nic mi nie popsuje humoru. Potem wyszłam i torebka wpadła mi w kałużę zaraz po wyjściu. Ok, poszłam zmienić. Potem dowiedziałam się - na miejscu w sądzie że sorry, jeszcze akt do wglądu z archiwum nie ściągnęli, a mnie terminy gonią, bo mi to na konferencję potrzebne do referatu. Niby może być bez tego ale z tym byłoby fajniejsze, coś bardziej twórczego.

Pojechaliśmy rano - to istotne - rano moim autem, ja prowadziłam i potem miałam po faceta przyjechać po południu bo i tak miał cały dzień w biurze a chcieliśmy jechać razem. Zapomniałam (i to też istotne) okularów przeciwsłonecznych.
Ale było ok. Byłam w bibliotece, potem zanieść jeden papier na uczelnię, potem w sądzie, potem na zakupach, potem na fitnessie, potem w saunie - super dzień.
I potem zaczął się już chyba jakiś koszmar - wczoraj miałam swój piątek 13go.
Pojechałam po faceta, wchodzę do biura a sekretarz (facet - studiuje prawo, rok młodszy ode mnie, brat jednego wspólnika) mówi że tam nie wolno absolutnie teraz.
A mi się przypomniała sytuacja z ojcem. Powiedziałam do chłopaczka pod nosem: "jasne, nie wolno".
I weszłam. I co zobaczyłam?
Trzech facetów: mój, wspólnik i jakiś obcy - chyba klient, ale widać ich znajomy. Aż mi się głupio przed samą sobą zrobiło.
Swoją drogą swoje usłyszałam z ust swojego faceta (nie do mnie, widać kończył zdanie w momencie mojego "wtargnięcia"):
"(....) no i te kur**** pier***** umowy tego j***** c***". a jego wspólnik: "do ch*** z nimi". Nie wiedziałam że on tak klnie. Przy mnie nie klnie. Aż w szoku byłam. Zobaczył mnie i przeprosił za słownictwo, wspólnik też, że w obecności kobiety.  I tak jestem w szoku czasem słyszałam jak coś tam przeklina przez telefon w drugim pokoju, ostatnio było: "pamiętaj żeby zapłacić te je*** składki" ale żeby AŻ TAK

No i potem część właściwa:
mieliśmy jechać na obiad a potem do kina. no i jedziemy, ja prowadziłam, nie miałam tych durnych okularów, włączyłam muzykę głośno, wyluzowałam się, ale jechałam powoli, zawsze jeżdżę bezpiecznie, stosuję się do znaków, nie przekraczam prędkości (facet mi marudzi, bo on lubi jeździć ZBYT szybko). uważam że jeżdżę dobrze tylko mam problemy z parkowaniem, cofaniem, takimi manerwami na małej powierzchni, no ale to nie stwarza niebezpieczeństwa na drodze.
No i jadę i nie wiem jak to się stało - facet mi wyszedł prosto pod koła. Nacisnęłam hamulce, facet złapał mi kierownicę i próbował wykierować ale nie pomogło.
Ja wpadłam w panikę - przyznam się że pierwszy odruch i pierwsza myśl była taka - wezwę karetkę i pojadę. Ale nawet nie zdążyłam jej wypowiedzieć i pomyślałam sama do siebie: chcesz siedzieć za nieudzielenie pomocy i ucieczkę z miejsca wypadku?
Facet wyszedł, stwierdził że potrąconemu nic nie jest (że jest przytomny, że nigdzie nie ma krwi i że klnie) i że wali od niego wódą na kilometr.
Ja zaczęłam panikować. Od razu mi się przypomniał kodeks karny i od razu zaczęłam rozpaczać że dostanę 3 lata. Wiem, że 3 lata może dostać ten kto (nawet nieumyślnie!) ponosi winę. Ale przecież różnie bywa z policją - niektórzy mają zasadę że to zawsze wina kierowcy. I jak udowodnię że nie.
A facet do mnie: "przesiądź się". Ja mówię że nie. On mówi: "przesiądź się. ja prowadziłem". Nie przesiadłam się. Zadzwoniłam na policję. Ale naprawdę jestem pod strasznym wrażeniem że on chciał winę wziąć na siebie.
Co prawda nie dostałam nawet mandatu - dostał pijany pieszy. Ale przecież nigdy nie mógł być pewny co policja powie. A jednak chciał wziąć na siebie MOJĄ WYŁĄCZNĄ WINĘ. Ja dostałam mandat za małą naklejkę na tablicy rejestracyjnej. Ha ha ha. Ale dobra.
No i po wszystkim - pogotowie zabrało gościa (ma tylko złamaną rękę), policja pojechała.
A ja rozmyślam - a co by było jakby tak upadł że bym go zabiła? Nawet nie ze swojej winy? Może to moja wina że słuchałam muzyki i śpiewałam i nie byłam w pełni skupiona? Że zapomniałam tych pieprzonych okularów? A jakby sie wszystko tak dobrze nie skończyło?
Facet kazał mi dalej jechać. Ja nie chciałam, chciałam żeby on prowadził dalej. Ale on powiedział że mam prowadzić bo potem będę to odwlekać i będę się bała jeździć. No to pojechałam. Wszystko było ok, aż do momentu parkowania. Nogi mi się trzęsły na sprzęgle, ręce na kierownicy. Pech chciał że było mało miejsca - parkowałam obok auta swojego faceta. Urwałam mu lusterko i porysowałam auto. Nic nie powiedział. Słyszałam tylko jak głośniej wciąga powietrze. Uznaję że to odruch bezwarunkowy. Powiedział tylko "idź do domu, ja go zaparkuje". Podziwiam jego wyrozumiałość. Zwłaszcza że to jego oczko w głowie i rzecz którą kocha chyba najbardziej na świecie. Nie ma nawet roku... Zaparkował i wrócił do domu. Przepraszałam go, powiedziałam mu że mu odlakieruje to auto i pojade z tym lusterkiem. Powiedział że nie ma sprawy i że sam to załatwi (i tak odlakieruje razem ze swoim, muszę ojca poprosić żeby pokrył koszty obu aut....). Przecież to moja wina i nie mogę tak tego auta zostawić.
Potem pojechał do sklepu żeby kupić jedzenie i ugotować nam obiad/kolację. Ja się poryczałam. O nic konkretnego - emocje puściły. Nie zdążyłam się ogarnąć zanim wrócił (chociaż chciałam). Powiedział żebym nie płakała bo tamtemu facetowi nic nie będzie i równie dobrze mógł sam sobie te rękę złamać w takim stanie. I że "to tylko głupie auto" ( o swoim samochodzie).
Potem ugotował taki pyyyszny obiad że aż szok. I wepchał we mnie 3 pączki
Jestem pod wrażeniem że on czekał cierpiliwie i leżał ze mną aż zasnę - nawet się nie przebrał tylko krawat ściągnął. Żebym się uspokoiła. I dopiero jak po 2 godzinach gadania i kręcenia się zasnęłam to on wrocił do papierów i siedział nad nimi do 3. I właśnie wtedy jak się obudziłam o tej 3 to pomyślałam że on mnie może jednak kocha.

W sumie dzień się skończył humorystycznie. Jakoś 5 nad ranem dzisiaj - dzwonek do drzwi. Ja się przestraszyłam, bo ja strachliwa jestem poza tym kogo może nieść o tej porze do mnie? I zaraz potem: łup łup łup w drzwi. Chciałam dzwonić na policję nie pozwalałam facetowi otworzyć. I zaraz głos jego jednego kumpla (wolny strzelec): "mecenaaaas, chodź się naje*ać!". Nie przestał walić dopóki mu nie otworzył. Odwiózł kumpla do domu i wrócił. Trzeźwiuteńki, zajęło mu to z pół godziny.
Jeszcze wlazł ten kumpel do środka, mówi do mnie: hej, a ty czemu nie śpisz? i mówi do mojego faceta: "a tobie kto tak auto urządził? urwałbym mu jaja!". mój facet mówi że miałby problem bo sprawca nie ma jaj. pijany kumpel: "to rozwaliłbym ryj pedałowi"
Mimo wszystko lubię tego kolegę, pozytywny taki jest, mimo że dużo pije.

Na tym ma polegać ta twoja ekhm..."samodzielność i niezależność"?
Ot studenckie świrowanie "dorosłego"

Skoro twoja to i z własnych zaskórniaków powinnaś pokryć straty, wszak na fitness, kosmetyczkę i saunę nie brakuje

Tak, i na to też dostaję kasę od ojca bo przysyła mi pieniądze. Tak się umówiliśmy i śmiem twierdzić że to tylko wyłącznie ojca sprawa na co on swoje pieniądze wydaje. Umowa była z góry - do końca studiów on pokrywa wszelkie koszty mojej egzystencji.
We wszystkich rodzinach - czy to bogatszych czy biedniejszych nawet tam gdzie biorą stypendium socjalne - rodzice podsyłają kasę studiującym dzieciom. Nawet jak owe dzieci dorabiają, to i tak co miesiąc czekają a rodzice przyślą kasę. Dorabiają/stypendium wydają na rozrywki.
Komu rodzice NIC nie przysyłali na studiach, niech rzuca kamieniem

On wie dlaczego ja wparowałam do tego gabinetu. Bystry jest, domyślił się.
Powiedział że dzisiaj wieczorem pogadamy sobie na spokojnie i wytłumaczy mi jak działa mózg faceta. Tylko że będzie musiał mówić bezpośrednio bo mózg faceta działa bezpośrednio.
Ciekawe co będzie mówił.

Zna te sytuacje.
Mówiłam mu. I mówiłam też że przez to jestem przewrażliwiona.

Ale to coś co bardzo mocno rzutowało na moją psychikę więc chciałam żeby wiedział.
On mojego ojca nie ocenia źle tak ogólnie. Może tylko te akcje
Nie wygada się na pewno.
A ja chcę być z facetem szczera.

I co pogadaliście sobie?

Pamiętasz Kamilciu, jak Ci mówiłem, że wszyscy faceci klną?
Zapewniałaś, że Twój nie, bo skąd, bo nie,bo taki inny.
W tym samym poście mówiłem Ci, że każdy skoczy w bok, jak będzie miał dość ciekawą opcję:D
Pzdr

A film jak się podobał Wam?
Co do koleżanek, to chyba niepotrzebnie się stresujesz, przecież to że jesteście para to nic złego, a najważniejsze jeżeli jesteś na dystans z grupą, i oni mało Cię znają, mało o tobie wiedzą, to raczej nie jesteś pod ostrzałem zainteresowania i plotek ze strony grupy.