Totalny mętlik w głowie

ET - mhm, zawsze myślałam (być może błędnie) że empatia to umiejętność współczucia i żałowania drugiej osoby. To potrafię, o ile kogoś przynajmniej troszkę lubię lub jest mi obojętny (nie potrafię w przypadku osób których darzę negatywnymi uczuciami). I współczuję mu, zwłaszcza tej byłej. Ale faktycznie od zawsze mam problem z domyśleniem się "co autor miał na myśli".

Dzisiaj jeszcze dużo gadaliśmy i bardzo dużo myślałam. Mamy dobry humor, więc głównie o pozytywach. Poszedł biegać więc mam chwilę na forum
Strasznie podoba mi się to że mamy podobne poglądy. Nie dostosowane do siebie tylko po prostu podobne. Polityczne - liberalne, społeczne - baaaardzo liberalne w pewnych kwestiach. Zdziwiło mnie w ogóle to że jest przeciwny maskulinizacji społeczeństwa (to mnie zdziwiło w kontekście przeszłości i tego pieprzonego kibla, ale już mniejsza o to), temat wyszedł bo widzieliśmy taki mądry filmik robiony przez Francuzów, gdzie całkowicie zamieniono role społeczne.  I to że nie traktuje mojego kota jak mój były (co śmieszniejsze nie mieszkaliśmy razem, a on śmiał na niego najeżdżać). Pamiętam jak mojego byłego obrzydzało to że "kot siedzi dupą na stole przy którym się je". Wielkie mi halo. A będąc z nim mogę oglądać sobie taki miły obrazek jak na przykład dzisiaj rano - facet pije kawę a kot sobie siedzi i zagląda mu do kubka Mój były kiedyś mi chciał uderzyć kota, ale w porę zareagowałam, bo dla mnie to skrajna patologia. A teraz wiem że nawet jak kot ugryzie to mój facet się z tego śmieje. Mój kot jest taki że jak ktoś kichnie nie daj boże (lepiej jak najciszej, żeby nie słyszał) to przyjdzie i MUSI ugryźć. Inaczej nie odpuści, choćby nie wiem co. Więc lepiej dać się ugryźć przez spodnie albo sweter czy marynarę i mieć z głowy, i tak nie boli Zresztą on ma płaską twarz, nie umie mocno złapać I nie wyobrażam sobie być z kimś kto z tego robi problem, bo 11letni kot przyzwyczajeń nie zmieni, a ja nie mam zamiaru robić tak żeby bał się mnie czy kogoś.
Wiem że to błahostka ale jakoś tak sobie pomyślałam że to urocze
Jesteśmy w sumie w trakcie rozmawiania o naszych oczekiwaniach co do związku. Ciekawe co z tego wyjdzie.
Ale jestem optymistycznie nastawiona
Najbardziej mnie zdziwiło to że jemu się podoba że jestem feministką myślałam że faceci tego nie lubią
mi się podoba to że on potrafi przyznać że mężczyźni są okropni.
W sumie chciałabym mieć jeden taki dzień w którym mogłabym zachowywać się jak facet i nie chodzi o związek, bo tutaj nie ma nierówności, tylko na zewnątrz.

No to kwestię faceta mamy już z głowy

Napiszę Ci o czymś innym.
Wiesz dziś z samego rana byłam na cmentarzu u pewnej bliskiej osoby, rocznica. Chodże co roku na cmentarz i mam to samo. Gdy ta osoba żyła miałam do niej straszny żal, ogromne pretensje, zrobiła bardzo złą rzecz, gdyby nie ona życie moje i nie tylko moje wyglądałoby inaczej. Zawsze zastanawiało mnie dlaczego tka postąpiła, co nią kierowało.  Jednak byłam na nią zła, nie nie znosiłam jej, nie miałam odwagi spotkać, porozmawiać. Im byłam starsza tym bardziej chciałam znać prawdę. Ale ciągle coś mnie wstrzymywało. Pewnego dnia dowiedziałam się, że ta osoba miała wypadek z pozoru niegroźny leży w szpitalu.
Wszyscy zapewniali, ze z tego wyjdzie. Obiecałam sobie ze jak tylko wyzdrowieje, muszę sie z nią zobaczyć i wyjaśnić...i co?
Nagle ta osoba umarła. Wystąpiły komplikacje. Do dziś sobie nie mogę podarować, ze z nią nie porozmawiałam, że nie poznałam prawdy i motywów jej postępowania. To mnie męczy bo nie wiem nie umiem jej wybaczyć, zrozumieć. Prawdy mogę szukać albo u osób trzecich, gdzie każdy ma swoja wersje, albo sama sobie dopowiedzieć, domyślać się.
Jak jestem na cmentarzu w myślach zadaję je te pytania; dlaczego ty...? No ale odpowiedzi nigdy nie uzyskam. Z prawda jaka by ona nie była, żyłoby mi się lepiej.  Myślałam, ze mam mnóstwo czasu, żeby dojść prawdy, albo że ta sprawa jest nieistotna.
Dopiero jak tej osoby brakło. Dotarło do mnie jak ważna byłaby rozmowa z nią.

Mam nadzieję, że ty nie popełnisz tego błędu. Mam na myśli twoją mamę. Bo wiesz różnie w życiu bywa. Warto porozmawiać i dojść prawdy póki jest okazja.
Nawet jak kogoś nie lubimy uważamy ze zrobił na krzywdę. Wiesz ja o tej osobie nie miałam dobrego zdania a dziś cholernie mi je brakuje. Cholernie brakuje mi chociaż tej jednej rozmowy. Tyle rzeczy chciałabym jej powiedzieć, tyle wygarnąć o tyle zapytać...
Teraz jak mam z kimś złe relacje mam mu do wygarnięcia i chcę mu zadać kilak pytań, nie zwlekam, umawiam się na kawę na mieście i po prostu z mostu omawiam sytuację.

Powiedz mi tylko GDZIE ja napisalam ze "juz po sprawie" i ze to dla mnie zamkniety temat, bo ani tak nie mysle ani tak nie napisalam a ktos (znowu!) probuje mi wlozyc w usta nie moje slowa.
Bo nie, nie uwazam ze sprawa jest zamknieta i tak, mysle o tym.
Tylko bardzo mnie ciekawi skad wziely sie Twoje slowa ze ja tak rzekomo powiedzialam i ze tak sadze.
Wyrwalas to "wiem, tylko nie wiem czy mam po co" totalnie z kontekstu! Bo znaczylo ono mniej wiecej tyle "wiem tylko nie wiem czy on bedzie chcial ze mna byc".
O ile krytyke swojego zachowania biore "na klate" o tyle na  wpieranie mi ze cos powiedzialam mimo ze tak nie bylo nigdy sie nie godze.
Napisalam to ZANIM on okazal wyrozumialosc a chronologia akurat tutaj jest wazna. Wtedy mialam dola i myslalam o tym czy mam po co sie starac czy wszystko przepadlo. O to mi chodzilo. Teraz jak wiem ze nie przepadlo to wiem ze bede pracowac nad soba.
Niecierpie wyrywania z kontekstu

Nawet powinnaś nalegać, że bardzo Ci zależy.  Ciekawe czy pójdzie?!....Trzeba stanowczo ,,mamo nie przyjmuję odmowy'', nie w pon to we wtorek, śr,...pt..jak nie to przyjadę do Ciebie do domu, pracy. Po prostu musimy porozmawiać.
Nie daj za wygraną. Wtedy będzie wiedziała, że nie ma wyjścia, że Ci zależy...no i że najwyższy czas skończyć te chore tajemnice i podchody. Koniec zupa się wylała, kawa na ławę.
Wymyśl jakieś fajne miejsce, jakąś przytulna restaurację, ale kameralne, żeby w połowie znajomi nie dołączyli czy może lepiej na świeżym powietrzu, park, zależy co tam lubicie.
No i tylko wy w cztery oczy żadnego ojca, faceta, kota, tylko Wy we dwie.

Możesz sobie zrobić listę pytać o co chcesz zapytać co chcesz powiedzieć. I śmiało, odważnie. To aż i tylko mama. Najwyżej  nie odpowie. Spróbować warto a nawet trzeba.
Czasem jest tak, bynajmniej w moim przypadku, nawet jak kogoś nie lubię, uważam, że rozmowa z nim mało da, że być może nic nie zmieni. Ale warto spróbować, może akurat. Zawsze lepiej żałować, że się zrobiło niż ze się nie zrobiło.
Jak już mam mieć na kogoś złość, to chce wiedzieć za co konkretnie. Musze wysłuchać argumentów drugiej strony, żeby móc zrozumieć jej postępowanie.
O ile rozmawiasz to radziłabym prostu z mostu, zanim Ci odwagi braknie. Daruj sobie kwestie: spotkaliśmy się tu po to żeby rozmawiać o....powiedz wprost co Cię najbardziej boli, czym sprawiła Ci największa przykrość i zapytaj o to co Cię ciekawi, o to o co balas się do tej pory zapytać.

A jeśli czujesz, ze nie dasz rady, powiedzieć tego wszystkiego, złamiesz się, zawstydzisz mamy, rozpłaczesz.
Zrób elegancką kartkę i napisz jej wszystko w podpunktach. O co masz zal, co być chciała wiedzieć, co Cie boli.
Jeżeli zdołasz powiedzieć super, przełamiesz się, jeżeli nie możesz wesprzeć się kartką.

Na neutralnym gruncie. Żebyście obydwie miały ten komfort, że za chwilę nie wejdzie przyjaciółka, profesor, szef itd. że można spokojnie się wyluzować i gadać.
A i dopilnować żeby ojciec o rozmowie nie wiedział, bo jak się dowie, być może nie będzie chciał żeby wyszły na jaw jakieś niewygodne dla niego fakty. I wpadnie na początku spotkania pod pretekstem obiadu, albo spotkania z kolegą.
No i zapewnij mamę, że to co powie zostanie miedzy Wami, nie polecisz do ojca, babci itd...

Bez kota, psa chodzi o to żeby nikt i nic uwagi nie odwróciło. Np. kot żeby nie zrzucił doniczki z okna a pies nie zaczął szczekać jak opętany i zagłuszać wszystko. Żeby nie było pretekstu do przerwania rozmowy. Żeby nie było sytuacji pytanie; dlaczego ty......(niewygodne pytanie)...chwila ciszy...moment muszę psu dać pić ludzie kiedy chcą uciec od pytania,  właśnie robią rożne dziwne uniki, i każdy pretekst dobry. W momencie kiedy nie maja pretekstu, ani za co za kogo się schować, zaczynają być szczerzy, zaczynają się otwierać.

Może na początku rzeczywiście kawiarnia i kawa, ale wierz mi jak się rozmowa rozkręci, emocje sięgną szczytu, zrobi się tak gorąco, że w zaśnieżonym parku kurtka będzie zbywać
Więc może kawa i spacer Zresztą zobaczysz jak się sytuacja rozwinie.

Denerwujesz się przed konfrontacją?

Ha ha ha
jaka ona jest perfidna!
Powiedziała że ma czas TYLKO  w sobotę.
No już, na pewno w sobotę się z nią spotkam, oczywiście, lecę!

W dodatku nie rano, pod wieczór ma czas!
Bo uwierzę!

dobrze wiedziała, że:
1. nie zostawię faceta
2. nie odpuszczę walentynek
3. nie odpuszczę Greya
doskonale wiedziała
nie mówiłam jej ale głupia nie jest
a to normalne że miałam od dawna plany
ja nie wiem czego ona chce

Akurat w tym aspekcie wiem.

Na temat zdrad facetów nie będę się wypowiadać, bo moje zdanie może być zbliżone, do tego jakie przedstawił pitagoras... Z drugiej strony jednak myślę, że nie ma podstaw, by wrzucać wszystkich "do jednego worka"...
Niemniej mam nadzieję, że nigdy nie doświadczysz zdrady. Naprawdę tego Ci życzę.

Nasuwa mi się jedno pytanie: czy Ty akceptujesz siebie?

Heh, nie lubie pisu ale nie obwiniam go o cale zlo po prostu mam zupelnie inny swiatopoglad i tyle.
Nie ulega watpliwosci ze zrobila to specjalnie

Ja chce przezyc swoje zycie jak najlepiej.
I nie chce powielac schematow.
Dla mnie to jednak az zycie.
Cos waznego. Nic po nim nie ma (wg mnie) wiec to dla mnie bardzo duzo. I nawet babcia, w takim wieku, mowi ze o zycie trzeba walczyc dla siebie zeby byc z niego jak najbardziej zadowolonym na starosc.
I nie uwazam ze to glownie mezczyzni sa przyczynami rozpadow zwiazkow. Kobiety sa czesto gorsze. Wiem po sobie. Po bylej swojego faceta.

To nie tak. Chodzi mi o to, że życia nie należy traktować zbyt poważnie, bo właściwie jest jedną wielką niewiadomą. Nigdy nie wiesz co spotka Cię za rogiem. Stawianie sobie coraz wyższych wymagań, wygórowane ambicje, dążenie do perfekcji, "zarzynanie się"... do czego to prowadzi? Popatrz na siebie- teoretycznie masz wszystko,a  mimo to czegoś Ci brakuje. Co więc daje Ci postawa jaką reprezentujesz? Nie twierdzę, że życie trzeba przeżyć byle jak- sama zresztą nie zadowalam się bylejakością. Chodzi mi jednak o to, żeby w tym dążeniu nie wiadomo do czego zatrzymać się i spojrzeć, czy na pewno to jest to, co daje szczęście. I tak myślę sobie, że to jest rada również dla mnie- wciąż uczę się zatrzymywać

Tu nie chodzi o zarzynanie sie. Chodzi o to ze ja nie rozumiem ludzi, ktorzy nie stawiaja sobie celow a znam takich sporo. Zyja z dnia na dzien. I nie chodzi mi wylacznie o cele typu: skoncze 2 kierunki i zostane pania mecenas i kupie najlepsze audi a6. Chodzi mi o to ze nie rozumiem ludzi ktorzy nie daza do NICZEGO. A to cos to moze byc np lepsza forma, jakis kurs, nauka jezyka, przeczytanie ilus tam ksiazek, urzadzenie domu, wziecie udzialu w zawodach, rzezba ciala, wakacje, podroz, schudniecie, COKOLWIEK. a znam sporo osob ktore celow nie maja. Jedna moja daleka ciotka - nie pracuje, kazdy jej dzien wyglada tak samo - generalnie glownie siedzi przed tv albo czyta plotkarskie gazety - narzeka ze jest za gruba, ze dawno nie byla w teatrze itd. A nic jej nie ogranicza - zdrowie ma, pieniadze tez. Kiedys, jak bylam nastolatka, rownie dobrze pomyslalam ze moglaby juz polozyc sie do trumny i czekac bo przeciez i tak nie ma zadnych planow. Zamiast korzystac z czasu ktorego ma kupe to siedzi przed tv.
Ja nie czuje wyzszosci wobec osob dlatego ze sa mniej atrakcyjne, wolniej sie ucza, sa gorzej ubrane, biedniejsze, nie maja faceta itd. Ale przyznam szczerze czuje wyzszosc wobec studentow ktorych jedynym sensem zycia jest ta wodka wieczorem. A mam w grupie takie osoby. I nie chodzi o to ze nie sa kujonami, bo mam kolege - bardzo go lubie - ktory ma poprawki, jakis warunek, na studiach wszystko byle jak i na ostatnia chwile. Ale za to SAM (mimo ze pochodzi z ubozszej rodziny i mial stypendium socjalne, wychowywala go samotka matka) rozkrecil z kumplem biznes - trudnia sie reklama i juz calkiem niezle sobie radza. Sa swietni! Facet ma cudowna "rzezbe", cwiczy, dba o siebie (slepa nie jestem, z twarzy tez fajny). Inna dziewczyna - sama pracuje jako kelnerka, tanczy, studiuje. Takich ludzi cenie. Nie wiem czemu, nie potrafie (oczywiscie tego nie okazuje) czuc szacunku do dziewczyny, ktora chleje, nie dba o siebie, nie ma zadnych pasji, olewa studia, olewa swoje ZYCIE. nie potrafie i to silniejsze ode mnie. Kiedys pomyslalam ze moj kot mimo ze jest zwierzeciem ma wiekszy sens zycia. Wiem, moze to zle i glupie ale tak pomyslalam.
Lubie cos robic i dazyc do jakiegos celu. Niekoniecznie takiego ktory ktos bedzie sprawdzal. Ale realizacja planow sprawia mi satysfakcje.

Mała, Ty jednak czasem nawet sensownie myślisz.

Wiedziała, wiedziała.
tym bardziej że to moje pierwsze Walentynki w życiu - wcześniej wychodziło tak że akurat zawsze byłam tego dnia sama
na ten tydzień odpuściłam
w przyszłym zadzwonię

Czyli on mnie nie kocha. wybrał racjonalnie, bo mu tak wygodniej. nie da się kogoś kochać dlatego że akurat ta osoba nie chce mieć czegoś czego my nie mamy. i nie da się kogoś kochać licząc że się diametralnie zmieni. smutne to.
tak, on jest cholernie inteligentny, więc ma niezły poziom kumania.
I wiem, że jest dla mnie za dobry. to był jedyny w życiu facet o którym myślałam czy ja będę dobra dla niego a nie odwrotnie.

W prawie nie chodzi tylko o recytowanie formułek, no ale bez znajomości przepisów ani rusz. no i trzeba mieć gadane, chyba mam

wiem, że to głupie, ale tak szczerze... ja bym wolała te psy, nawet hodowlę niż dziecko.

mimo że nie kocha?

na medycynie to on się nie zna.
powtarza po moim lekarzu.

no trudno było o sanktuarium skoro ja też chcę "w branży" robić i już mnie to bardzo interesuje i w wolnych chwilach zamiast czytać... nie wiem... panią domu? czytam gazetę prawną i emocjonuję się mocno tym co Trybunał powie na temat przyznania radcom prawnym kompetencji bycia pełnomocnikiem w sprawach karnych... nie da się zostawić za progiem.

trudno, nie chcę być gruba.

I ja też będę w tym brudzie na co dzień uczestniczyć, a sądzę, że (NIESTETY) z racji wychowania mój poziom empatii nigdy nie będzie tak wysoki jak jego.
Jego rodzice NIGDY nie bawili się w sprawy karne, a jego matka miała odpowiedzialną, ale niezbyt kontrowersyjną pracę - jest notariuszem. Tam się nie robi... właściwie nic, co mogłoby ciążyć na psychice. Oprócz odpowiedzialności całym swoim majątkiem.
Ja zostałam wychowana tak (wiem, że to okropne ale nie jestem w stanie nic na to poradzić), że fascynuje mnie praca komornika. Absurd, wiem że mi to niepotrzebne, ale błagam ojca żeby mi załatwił wakacje w kancelarii komorniczej (praktyki).
WIEM że to jest złe ale owszem, potrafię być zimną suką. O ile bliskich nie ranię, o tyle obcych ludzi - zdarzało się.
Pamiętam taką sytuację, byłam wtedy jakoś pod koniec gimnazjum. Wpadł do nas do domu sąsiad cały spanikowany, bo przywalił jakiejś babci na przejściu i niestety, nie przeżyła. Nie był pijany, więc policja po tym jak przyjechał prokurator i wszystko załatwili go wypuściła, sprawa była do dalszego rozpoznania. No i powiedział co się stało. Ja byłam w szoku na początku (zwłaszcza że to się stało 300 m od naszego domu), ale jak zobaczyłam na jakim luzie tata do tego podchodzi, to... też pomyślałam "a tam". Wiem, wstyd się przyznać, ale tak było.
Wiem, że tak być nie powinno, ale nie robią na mnie wrażenia wieści zabraniu przy postępowaniu egzekucyjnym rowerka dziecka. Myślę "takie jest prawo, a dłużnik mógł pomyśleć".

Rodzice nie nauczyli mnie żadnych zasad oprócz niekrzywdzenia zwierząt i szanowania swojego ciała (dlatego na punkcie jednego i drugiego jestem wyczulona).
Ojciec zawsze podkreślał, że "wszystko dobre co się dobrze kończy" i uważał że ważne jest to żeby spaść na 4 łapy.
Od własnego ojca dostałam propozycję pomocy w... ściąganiu na maturze. Nie skorzystałam, ale nie dlatego, że uważałam że to nieuczciwe, tylko ze zwyczajnego strachu. Na szczęście dobrze mi poszło. Ale było: "a może schowasz sobie tableta za kibel w toalecie albo telefon włożysz do rajstop? wiem że umiesz ale zawsze można się zdenerować i nie trafić w temat, pamiętaj że każdy może wyjść  do toalety i nikt nie ma prawa cię przeszukać" itd.
Skutek? Dzisiaj nie ściągam, bo chodzę na ustne i nie ściągam bo boję się złapania. ALE jak było wiadomo że z historii jest samowolka to ściągałam. Mam po prostu zakodowane w głowie że liczy się skutek i że cel uświęca środki.
I tak, wiem, nie mam teraz oporów przed wchodzeniem komuś w d**** jeżeli widzę że to mu się podoba czy przed delikatnym (bez zdecydowanych podtekstów i cycków na wierzchu) kokietowaniem wykładowców. Albo przed stwarzaniem wrażenia "profesjonalistki" czy wygadanej baby - zależnie od tego co wykładowca lubi. Dlatego dziewczyny w grupie czasem krzywo na to patrzą, bo bez oporów potrafię wytknąć komuś (innemu studentowi) błędy jak coś mówi. Ale mój facet o tym wie. To u niego na zajęciach palnęłam: "widzę że wcześniej zabierająca głos koleżanka pomyliła się nawet co do liczby członków organu kolegialnego i co do definicji siły wyższej".
Wiem, okropne, ale czasem nad tym nie panuję. Zwlaszcza że "pan doktorant" sam był wrednawy a mi się podobał i chciałam się popisać.
Jakoś w listopadzie była taka sytuacja że poszłam zaliczać sobie wcześniej kolokwium i szedł jeszcze kolega. Różnica między naszym poziomem wiedzy nie była duża, powiedziałabym że pół oceny na moją korzyść. Ale ja dostałam 5 a on 3. Właściwie tylko za wrażenie. Nic konkretnego, takie "małe sztuczki". Widziałam że pan magister sobie masował skronie, to dałam mu tabletkę. Dostałam 5, mimo że się pomyliłam. Co pomyślałam? nie ma sprawiedliwości na tym świecie, trudno. Facet pewnie nawet nie skojarzył że jest niesprawiedliwy, bo miał wrażenie ogólnie po zajęciach i po moich rozmowach po zajęciach z nim (żeby o coś dopytać albo zapytać o egzamin, przecież sam niedawno go zdawał itd.) że jestem taaaaaaką wybitną studentką. I nie on jeden tak myśli.
Mój opiekun na indywidualnym toku studiów: "ale okropne te studenty, ale pani jest wyjątkiem który potwierdza regułę"
Wiem że to okropne ale miałam to wpajane przez 20 lat. Nawet w podstawówce. Nikt mi nie mówił, że ściąganie jest złe, że okłamanie koleżanki/nauczycielki jest złe, zła jest tylko "wpadka" i ważny jest efekt, a nie sposób działania.
Mam świadomość tego że i w szkole, i na studiach, i potem na aplikacji i wreszcie w pracy nie jest sprawiedliwie i że trzeba być cwanym.
W życiu osobistym się już nie da.
Piszę to tutaj po to bo to chyba jedyne miejsce gdzie mogę to powiedzieć. Poza gabinetem psychologa.

Dlatego pewnie nigdy nie dam "ciepła" jak typowa łagodna kobieta. 

Nie wiem co go "trzyma".
Może to że może mnie wszędzie zabrać i się pokazać? Bo jestem młodsza a jednak wstydu mu nie narobię bo mam sporą wiedzę jak na ten wiek?
Cholera wie.

To jakieś pustkowie IMHO, które można oczywiście czymś wypełnić, zagłuszyć i zatupać np. zarabianiem i konsumpcją, życiem na zasadzie bodzieć-reakcja. Jakbyś chciała być błyszczącym opakowaniem prezentu w którym po otwarciu pudełka czegoś się szuka ale niewiele znajduje.
Przykro mi z tego powodu, że nikt dotąd, włącznie z Tobą nie zajął się zawartością.

No właśnie przyjaciółek nie krzywdziłam.
Nie krzywdzę ludzi bliższych i darzę ich pozytywnymi uczuciami i chcę dla nich jak najlepiej.
I ja nie chcę żeby tak było. Ale takie myśli same przychodzą do głowy. Nad myślami ciężko zapanować.
Często hamuję swoje wredne odruchy ale nad myślami nie panuję.
Wam przedstawiłam swoje MYŚLI.

Co ciekawe - zauważyłam to już dawno - NIGDY nie interesowały mnie dzieci.
Nie mówię o chęci posiadania, ale o zwykłej chęci wiedzy.
Jako dziecko interesowałam się np. rozwojem zwierząt - psów i kotów, oglądałam programy. o chorobach, o wychowaniu. były dzieci - od razu przełączałam. Po prostu mnie brzydziły i brzydzą nadal.

Nie wiem jak zostało się przyjaciółkami.
Zazwyczaj podobne podejście, wspólne tematy.
Zagrożeniem? Jeśli można tak to ująć, to w gimnazjum i liceum z jedną ciągle ścigałyśmy się która będzie mieć lepsze oceny.
Jest ładna. Nie, nie mogłabym jej pogrążyć. Tak samo jak dzisiaj już nie mogłabym zrobić niczego dziewczynie kumpla mojego faceta, bo ją polubiłam.
To nie jest tak że ja się czaję tylko żeby kogoś pogrążyć. Generalnie wisi mi co kto robi. Tak jak np. ten kolega. Dostał 3, jego problem. Dostałby 5, też jego sprawa. Ja się martwię o swoje sprawy.

Odnośnie dzieci? nie wiem, to podświadomość. Nie czuję ŻADNEJ chęci opieki. Nie przeszkadzają mi dopóki nie muszę nic z nimi robić i ze mną nie mieszkają.
Szczenięta nie są tak obrzydliwe. Nie trzeba ich przewijać, sprzątanie ile trwa? 3 miesiące i pies już dobrze umie wychodzić na spacer. Kot korzysta z kuwety natychmiastowo.
Nie obrzydza mnie nowonarodzony mały pies i jego poród
Obrzydza mnie - za przeproszeniem - obsrana pielucha. Nie obrzydza mnie sprzątanie kupy po psie czy kocie. Nie wiem czemu. Uczucie obrzydzenia jest podświadome. Po kocie sprzątam codziennie. I nic. Śmierdzi i już. Nie wiem, nie czuję obrzydzenia do kota który przed chwilą zeżarł muchę albo wyrzygał mi na łóżko bo mu kłaczek wszedł. A nie chciałabym rzygającego dzieciaka w domu. PODŚWIADOMIE. Nie mam żadnego instynktu, nawet jego szczątek, który mają moje koleżanki, w wieku nastoletnim chociaż w wersji szczątkowej. Lubię dzieci takie już mniej więcej po 8 roku życia - mówi, zrobi dużo koło siebie, można pogadać normalnie, zajmie się też same sobą jak trzeba, rozumie co sie mówi.
Czuję mocny instynkt opiekuńczy wobec szczeniaka czy nawet dorosłego psa czy wobec kota.
Zwierzęta są mniej problemowe. I krócej trzeba poświęcać im właściwie 100 procent czasu. W przypadku kota nie ma właściwie takiego wymogu - dostajesz 2 miesięcznego kociaka, który sam je, sam załatwia się do kuwety. W przypadku psa jest więcej obowiązków i szczenięciem trzeba się bardziej zajmować ale jest to okres krótszy, a i szczenię dużo przesypia. Szybciej sie uczy.
Co mi jeszcze przyszło do głowy - szczeniak okazuje uczucia POZYTYWNE bezpośrednio wobec człowieka. Kot też. I to już pierwszego dnia po zapoznaniu się. Szczeniak to jest dla mnie po prostu coś ta NIESAMOWICIE POZYTYWNEGO że nie potrafię przejść koło takiego stworzenia obojętnie.
Nie wiem. Ja nie steruję swoimi myślami.
Dam przykład - podchodzi do mnie małe dziecko, jest mi to obojętne, a wręcz wolałabym żeby nie podchodziło. (Nie bójcie się, krzywdy mu nie robię i nie uznaję robienia krzywdy). Podlatuje do mnie DOROSŁY labrador, skacze na mnie, wywala mnie na ziemię, a ja się cieszę, wewnętrznie, przepełniaja mnie pozytywne emocje. Dam się polizać psu po twarzy, dam skakać na siebie kozom i owcom (marchewki ), dam drapać się kotu, dam chodzić po ramieniu szczurowi etc. I mnie to cieszy. Obecność dzieci mnie nie cieszy, chyba że trochę starszych. dzieci, które rozumieją, z którymi można o czymś fajnym pogadać, z którymi samemu można się rozerwać. Bo nie ukrywajmy, z 8latką można spędzić fajny dzień - wyjść do kina, pośmiać się, wyjść na basen, iść do zoo, pośpiewać, zrobić coś fajnego dla obu do jedzenia, razem - ona pomoże, iść na długi spacer, jechać na wycieczkę. Z maluchem tego nie zrobisz.

Mój ma 2.5 roku i dziś przywitał mnie kałużą na kanapie.
I jeszcze się patrzy tym wzrokiem: ''i co mi ku*wa zrobisz, przecież jestem taki słodki''

No mój nie leje gdzie popadnie ale zwymiotować mu się zdarzy.
Jego uczyli korzystania z kuwety od małego, w hodowli.
Sikał gdzie popadnie jak miał zapalenie pęcherza bo nie mógł utrzymać po lekach rozkurczowych.
nie czułam specjalnego obrzydzenia do niego.
Kotu narobić gdzieś zdarza się rzadziej niż dzieciakowi robić w pampersa. Tak samo psu rzadziej sie zdarza nasikać, i to jeśli się zdarza to zwykle z winy człowieka (mowa o psie dorosłym). Był pies w domu i nie nasikał na teren ogrodu nawet - musiał wyjść chociaż za bramę. Koty tak samo - bardzo kulturalnie. Ba, nawet chomik robił w jednym miejscu klatki a nie pod siebie jak leci.
Ja uwielbiam czystość, jestem pedantką. I widzę to że zwierzę nie siedzi w swoim g*wnie nawet jak gdzieś narobi. Dziecko i owszem, potrafi. Zwierzę nie babrze sie jedzeniem. Nie pluje na człowieka. Nie narzyga na człowieka, ucieka szybko wtedy żeby się pochylić i zwymiotować. Nie rzuci w ciebie żarciem bo mu nie smakuje. Może Ci coś zniszczyć, ale nie rozmaże ci jedzenia po ścianach bo ma taki kaprys. Nie sra tam gdzie śpi. szybko uczy się że w nocy śpisz. jak łazi, to niech łazi. pomiauczy i przestanie, zostawiasz wodę i suchą karmę i nie ma problemu. psa uczy się szybko że nie wychodzi się w nocy, mieliśmy psa to wiem. po prostu wieczorem zabiera się żarcie. wychodziło się jak wołał ale to bardzo rzadko, przy chorobach.
Nie ma wstawania do zwierzęcia w nocy i  nie chodzisz później jak zombi.

Nie, nie mam w rodzinie dzieciaka, za którym nie przepadam. Nie jeździliśmy oglądać małych dzieci. Psów też nie jeździliśmy oglądać (szkoda! ). To nie chodzi że z psami mam dobre skojarzenia a z dzieciakami złe. Po prostu mnie obrzydzają i nie mam wewnętrznej potrzeby opieki.
Szczeniaka nie trzeba codziennie kąpać. Kota nie trzeba w ogóle.
Samodzielność zwierzęcia w porównaniu do samodzielności dziecka w ciągu pierwszych kilku lat życia jest PORAŻAJĄCA.
A ja nie zamierzam gnić w domu cały rok albo i dłużej, to nie dla mnie. Zadusiłabym się i zdechła na nerwicę.

Ja sobie tak myślę - jakby on się uparł to ja bym mogła nawet dzieciaka za ileś lat urodzić. Pod warunkiem, że on bierze urlop macierzyński (ja tylko obowiązkowo na czas uregulowany w ustawie), on bierze rodzicielski, on go przewija, on go karmi, on wstaje w nocy, on chodzi po lekarzach, a ja zarabiam. Ewentualną gromadę psów mogłabym wziąć na siebie

Nie masz bladego pojęcia o macierzyństwie.
I myślę, że z tym gniciem i zdychaniem to przesadziłaś. Obrażasz osoby, które myślą inaczej niż ty. Może dlatego, że nie wiesz co mówisz, ale w końcu jesteś dorosła i powinnaś umieć wypowiadać się o ludziach żyjących inaczej niż ty starając się unikać wartościowania.

On nie może mieć dzieci normalnie bez ingerencji medycznej, więc to czysta abstrakcja
Byłam w liceum jak mi się WYDAWAŁO, bo jestem panikarą.
Jedyne o czym myślałam to "wycieczka" do zachodniego sąsiada.
Nie wiem co zrobiłabym dzisiaj, ale nie uważam aborcji za zbrodnię z racji liberalnych poglądów, więc proszę o brak krytyki jaka to jestem nieempatyczna, bo dla mnie to tylko płód i to nie jest zależne od poziomu empatii.

Nie zamierzam się zmuszać.
napisałam to tylko dla pokazania że nie wyobrażam sobie opieki nad dzieckiem, bo dla mnie praca (przyszła) jest ważniejsza.
Nie potrafiłabym zrezygnować ze studiów dla nieistniejącej istoty. Potem z aplikacji. Potem z początków pracy. I tak, jak będę mieć już ustabilizowaną pozycję będę pewnie koło 35tki. Nie da sie robić aplikacji, doktoratu i jeszcze pracować i mieć dziecka, to niewykonalne. A ja chciałabym tam wcisnąć jeszcze podyplomówkę, może ze spółek handlowych albo z czegoś podobnego. Więc nie, nie wyobrażam sobie mieć dziecka i nie poświęciłabym dla niego tylu pięknych rzeczy. I widzę właśnie że bardzo dużo doktorantek u nas i jednocześnie aplikantek już koło 30stki i młodych pań doktor nawet po 30stce NIE jest mamami. I mój facet potwierdził moje spostrzeżenia - nie są, bo nie mają czasu i wybierają pracę, bądź co bądź nie lekką, bo aplikacja to też praca dla patrona i normalne zajęcia i egzaminy. Do tego pianie doktoratu to prawie pełen etat przeliczając na czas w ostatnim roku. Widzę jak facet pisał to wiem.
I dlaczego mi ma nie być dane zrobić doktorat skoro chcę? Jakieś uprzywilejowanie mężczyzn? Dlaczego mi ma nie być dane tak rozwinąć się zawodowo i naukowo jak on się rozwinął skoro tego chcę od życia? Wolno mi tyle samo ile mężczyźnie.

Po 8? Żartujesz? Gdzie?
Powiem ci na przykładzie mojej koleżanki. Ona wolny zawód artystyczny, on inżynier. Dziecko od drugiego mies. w skałach. Każdy weekend pod namiotem od końca marca do końca października. W nocy zimno? Nie szkodzi. Śpiwór z komfortem w minus 20 załatwia sprawę. Chcą się rodzice powspinać? Byle jaka ciocia bierze małą i popyla pod skałkami pokazując na roślinki i zwierzątka. Koleżanka owszem, siedziała z małą, ale i tak by siedziała przed kompem i rysowała te swoje grafiki i tak. Dziecko w chustę, przynajmniej się nie rusza, sutek w buzię i mała albo jadła, albo spała. W między czasie można iść na jakiś kurs. Mała i tak albo śpi, albo je. W życiu nie widziałam, żeby któreś z dzieci znajomych (wszystkich z pewnego środowiska) wyło albo chorowało. Wychowywane w duchu rodzicielstwa bliskości, nieszczepione, do kilku lat na kp i jedzonku wege. W pewnym momencie mała sama się odstawiła od piersi, a potem wylazła z łóżka, w którym spała z rodzicami. Bo ona chce sama. Moje też takie będą. A zresztą w ciąży też się można wspinać, a skoro tak, to robić milion innych rzeczy.
Nie wiem jak to jest, ale wspinacze to wolne duchy, mało osób pracuje na etatach i jest związana umową, tudzież boi się, że jak nie wróci po roku z macierzyńskiego, to nie będzie miało po prostu gdzie wrócić.

Twoja poleciała, tak? Bo nie chciała mieć dzieci. Bo myślała o nich tak, jak ty myślisz. Niestety jesteś kalką swojej mamuśki pod tym względem. Możesz jednak zechcieć dostrzec, że ona cię skrzywdziła i postanowić, że ty swoje dzieci będziesz kochać bezgranicznie. I będziesz chciała je mieć. Zacznij od uświadomienia sobie, że ona robiła źle. Że cię skrzywdziła, a mogła dać ci coś niebywale cennego. Potem postaraj się dać to sama sobie teraz. Ale pytanie brzmi, czy ty tego w ogóle chcesz - być inna, niż ona.

No bo ty masz super, wyrozumiałego tatę. A twoja mama może nie miała nikogo takiego kto by jej pomógł. Nawet, jeżeli nie usunąć to przyzwyczaić się do sytuacji, pomóc pokochać dziecko.
A czy twoja niechęć do dzieci czasem nie jest stąd (u mnie tak było, ja tak myślałam)  czy uważasz, że zniszczyłaś swojej mamie życie,  i ty nie chcesz żeby tobie tak ktoś zniszczył?

Jeżeli ty chciałaś usunąć a miałaś wsparcie od taty i dziadka to miałaś wspaniale, nie ma nic piękniejszego niż usłyszeć deklarację: niezależnie od twoje decyzji będę Cię kochać i wspierać. To daje kopa pewność siebie...

Ludmiła - ja  nie uważam że samo dziecko niszczy życie bo ono nie bierze się z powietrza. niszczy brak odpowiedzialności czy zła decyzja o tym dziecku, np. nie w porę.
ja MOŻE zmienię zdanie jak zrealizuję swoje plany. A nie chcę potem żałować że młodość spędziłam w pieluchach, bo facet jest ode mnie starszy i mu sie ubzdurało mieć dziecko.
Niech on też pomyśli czasem o tym że on miał szansę skończyć studia, aplikację, teraz kończy doktorat i rozkręca biznes i że ja w niczym się od niego nie różnię pod tym względem mimo że mam macicę i jajniki.

Moja praca nie będzie wyglądała na siedzeniu przed komputerem i rysowaniu grafiki.
Będzie polegała na dbaniu o interes klienta, co by to nie znaczyło. A jak klient będzie zamożny, to i wieczorem do domu będzie się do niego jeździć jak będzie sobie tak życzył. Ojcu się zdarzało. Z dzieckiem pojadę? Może będę je przewijać u klienta w salonie?

Być może...
postaram się z nią pogadać. w sumie nie jestem dzieckiem, może mnie polubić

Poza tym... dlaczego z 20latka rozmawia sie o dzieciach?
Mam ochotę wykrzyczeć facetowi: "hej, ja mam 21 lat, jak byłeś w tym wieku to myślałeś o dzieciach? przede mną 2,5 roku studiów, aplikacja i doktorat! sam miałeś na to szansę to daj mi też spokój i szansę na to!"

nie jestem do końca taka jak matka. może w tym aspekcie, ale sporo różnic by też się znalazło.
Śmiem twierdzić, że na egzamin nikt by z dzieckiem nie wpuścił... Przynajmniej na naszym wydziale.
Nie czepiam się słówek, chciałam tylko pokazać że można bardzo szybko wrócić do pracy, jeśli się to "zrzuci" na faceta.
No widzisz, ja nie wyobrażam sobie mieć 6 dzieci, bo bym zwariowała - i nawet osoby LUBIĄCE dzieci powiedziałyby to samo, i pewnie byłoby ich sporo. Mam koleżankę, która dzieci lubi, ale mówi wprost - 2 to góra bo chce mieć SWOJE życie i np. wyjeżdżać bez dzieci.
Dobra, odsuwając sprawy zawodowe. Dla mnie priorytetem w wolnym czasie jest iść pobiegać czy wyleżeć się w wannie.
Tak, jestem wygodnicka i nie wstydzę się tego, bo nie jestem wygodnicka w sensie lenistwa.
Ja nie wyobrażam sobie wieczorem ganiać za dziećmi, rezygnując z filmu, książki, pogaduszek z koleżanką przez telefon.
JEDNO dziecko? Może kiedyś, jeżeli będę chcieć. Ale z JEDNYM dzieckiem mimo wszystko nie jest aż tak ciężko (słowa kuzynki), zwłaszcza jeśli jest niania do pomocy, to i w wannie mozna się wyleżeć i posiedziec z drinkiem przy kolacji nawet i 2 godziny.
Kurcze, mam się poświęcać podczas gdy moi znajomi - wszyscy w grupie - mogą po prostu być młodzi niezależnie co to oznacza - czy rozwój zawodowy, czy lenistwo, czy imprezy czy podróże? NA STUDIACH? W życiu.

Edit: NIE WSZYSTKIE kobiety które nie chcą dzieci są od razu okropne.

Ja naprawdę chciałabym sie zmienić w pewnym sensie.
znaczy nie że mieć dzieci teraz już przed 30stką ale inaczej do tego podchodzić.
tylko że nie radzę sobie ze swoimi myślami i o ile zachowanie jest zmienić łatwiej na poziomie świadomym o tyle mysli zmienić się ot tak nie da.

Mogę być szczera?
trochę mnie pocieszyłaś.
bo naprawdę już jestem podłamana że jestem wyjątkiem który nie ma żadnych uczuć