Totalny mętlik w głowie

daenerys7, raczej nie ma szans na ochłonięcie

Póki co jest oszołomstwo level hard i brak czytania ze zrozumieniem - vide: ostatni post w odpowiedzi na mój. Tak jakbym o znajomości prawa w kontekście znajomości przepisów mówiła, a nie zdolności analitycznych. Tutaj autorka poległa ze mną z kretesem, ale jeszcze walczy.. jeszcze się jak płotka po pomoście rzuca.
No dobrze..popatrzę

Bijesz pięściami na oślep...
Ochłoń, przemyśl, wróć gdy będziesz gotowa..

Kiepski z Ciebie będzie prawnik. Ucieczka z miejsca konfrontacji poglądów, gdy rozmowa nie idzie po Twojej myśli..
Są pewne cechy charakteru, których nie nauczą w szkole.

dobranoc

Ja też coś tak czuję

A napisalem jej parę stron wcześniej żeby zrobiła sobie dziki wyjazd nad ciepłe morze, to nie zrozumiała. Ćma też do ognia leci...

Z tego co się uczyłem takie zachowania jak zły nastrój bez powodu połączony z chęcią wyładowywania gniewu na niewinne osoby, są najczęściej spowodowane przez zaburzenie elektrolitowe na poziomie komórkowym, nie jest to brak socjalizacji. Tym samym leczenie jest bardzo trudne, bo wymaga zrozumienia przez pacjenta, że takie zachowania będą się powtarzać i ona będzie mieć trudności z ich kontrolowaniem. Na pewno dużo może pomóc integracja społeczna, działalność w wolontariacie. Jednak pacjenci, unikający kontaktów społecznych, nie chcą się podjąć tego sposobu leczenia. Niekiedy zdarza się że pacjent który wykazuje zachowania takie jakby nie przeszedł socjalizacji, choruje na promiskuityzm, inni z kolei zupełnie usuwają się z życia społecznego i nie chcą z nikim rozmawiać. Problemem jest wciąż brak metod diagnozowania i, co gorsze, zupełny brak skutecznych metod leczenia. Współczesna psychologia i psychiatria, trzeba to przyznać, ma poziom średniowiecza w porównaniu z innymi dziedzinami życia. Ogólnie w medycynie jest bardzo źle.

...cóż....zaglądam ostatnimi czasy sporadycznie, ale o ile pamiętam to siostrzyczka zakonna też mi się kojarzy...tak jak najbardziej powołanie duchowne...

No skoro przegadałaś najlepszego prawnika tutaj, to musi coś być na rzeczy. Ale nie nudziłabyś się tam? Przecież prawnicy nie zapuszczają bród bo im nie wypada,

Chyba że za często będziesz go przegadywać, to ich podwójnie irytuje- raz że jako faceta, a dwa -prawnika

Ale nie czaisz się jak pantera, żeby tylko gościa przegadać i zepsuć mu dzień od rana?

Skarb albo przekleństwo.

Sama, z sobą i dla siebie. Samotność.

Kammis-na tym forum jest tyle ciekawych działów,że każdy znajdzie coś dla siebie.Nie musi to być akurat dział psychologia czy związki.
Możesz przecież się udzielać w działach o prawie,zwierzakach,książkach czy filmie.

Wróciłam
I nie, nie dlatego że problemy się nasiliły – ich już nie ma. Nie były zmyślone. Albo inaczej – tak, tkwiły głównie w mojej głowie ale – dla mnie wówczas subiektywnie – istniały.
Dlaczego byłam wredna? Bo wchodziłam na forum głównie wtedy kiedy miałam doła. Nie wchodziłam tu kiedy miałam dobry humor. Zresztą jestem wredna, ale nie uważam, że to taka straszna wada
Przepraszam te, które obraziłam. Przede wszystkim Elle – przepraszam. Choć nie masz racji w pewnych kwestiach – zwłaszcza co do mężczyzn, a Twój styl życia nie jest dla mnie – nie oceniam, ale nie jest dla mnie, bo jestem inna. Może od tego zacznę. Mam gust specyficzny, dlatego mogę powiedzieć że nie widzę nic i wisi mi w ogóle mężczyzna tylko przystojny, jak ten cały Damian, ten aktor porno. Dlaczego? Bo nie ma pozycji społecznej. Po prostu. Dlatego prędzej już by mnie kręcił sławny poważany Andrzej Zoll, mimo że prezencji nie ma, niż aktor porno, bo aktor porno jest dla mnie na równi z hydraulikiem czy panem wywożącym szambo na terenach nieskanalizowanych. Można tego nie rozumieć, większość kobiet mnie nie rozumie. Przykład – poszłam wybłagana przez koleżankę żeby ona nie szła sama po jakieś autografy bo piłkarze przyjechali do naszego miasta (mecz jakiś wielki chyba był). I co? I nic. Zero reakcji, nigdy nie umówiłabym się z facetem który za piłką gania ani nie interesuje mnie, co on myśli na mój temat. Poza tym nie interesują mnie zawody inne niż prawnicze  w kwestii potencjalnego partnera. Po prostu nie. Może to dziwne, ale tak zostałam wychowana. Jako dziecko nie chciałam „księcia”, chciałam „aplikanta tatusia”. To tkwi w podświadomości. Trochę jak u Dulskiej Całe życie wiedziałam na jakie studia pójdę i że mam być prawnikiem, do malutkiego chodziłam do tatusia do pracy, aplikanci się ze mną bawili, jako nastolatka zaczęłam się za nimi oglądać.
Duuużo się zmieniło. Wyglądam chyba inaczej, choć radykalnej zmiany wskazać się nie da. Wychudłam (tak, lubię to), nie jestem już blada, nie mam już krótkich włosów (znaczy boba), nie mam pieprzyka na czole i blizny na łydce. Duuużo ciuchów nakupowałam. Zupełnie inaczej się maluję.
Co do faceta – jest zupełnie inaczej, chociaż z tym samym facetem. Ale zacznę od tego co było. Nie pisałam tu wszystkiego. Pisałam to co czułam, nie byłam obiektywna. Nie napisałam na przykład: jak dzieliłam łóżko książkami na pół przez 2 tygodnie codziennie (bo powiedziałam mu, że ma się nie zbliżać, a on do mnie głupim tekstem „wnieś o rozgraniczenie”, to się doigrał, jak myśli że jest taki dowpcipny), jak w niego rzuciłam zbiorem karnym, specjalnie z całej siły (Lwica będzie pewnie wiedzieć że to musiało boleć), że mu strzeliłam liścia za to że mnie chciał pocałować, albo jak mu powiedziałam, że jak podejdzie 2 kroki bliżej to go oskarżę z art. 197 k.k.  A chyba bym nie przesadziła, że pewnie miałam wtedy ograniczoną poczytalność Wtedy się przestraszył Nigdy tu nie napisałam, jaką jestem wredną s*ką. Mój ojciec ma rację – żebym ja była miła i żebym się HAMOWAŁA to trzeba być albo panią dziekan albo wybitnym ostrym profesorem powszechnie szanowanym. Prawda jest taka, że nawet na swojego promotora potrafiłam „strzelić focha”. Aż do mnie dzwonił jak tylko przeczytał moje smsy i spam fochów. Mówi że jak tornado jestem A to po mojej stronie była „culpa lata”   Dam przykład – jeszcze jak mieszkałam w domu rodzinnym i na przykład się nie wyspałam, stałam w kuchni i piłam kawę a ojciec wstał, to na przywitanie wywaliłam do niego tekstem „no i czego się gapisz”. Nikt mi nic nie mówił jak byłam wściekła (nawet bez powodu, albo z powodu: nie wyspałam się/pogoda brzydka/korki będą o tej porze), schodzili mi z drogi, dla rodziców wszystko było i jest idealnie póki mam sukcesy w nauce. I teraz żniwo zbiera mój facet. I prawda jest taka, że tutaj, kiedy byłam wredna, to jedynie ułamek tego, jaka potrafiłam i pewnie nadal potrafię być w realu.
Faceta nie traktowałam jak partnera, tylko raczej jak…. nie wiem, piątkę z doktryn albo ze sławetnego Rzymu (stare dzieje)? Super, jest trofeum z przedmiotu – rzezi, mogę się chwalić że jest, nie trzeba już o to dbać ani się tym przejmować.
Jak jest dzisiaj – nie twierdzę że się mu nie podobam albo że nie podobam się mężczyznom. Co więcej – teraz też podobam się sobie – a jestem wymagająca – bo się zmieniłam. Ale Wasze rady niestety nie pomogły. To naprawdę NIC nie da że będzie się usilnie próbowało coś zaakceptować. Lepiej coś zmienić. Ja nawet klinikę medycyny estetycznej odwiedziłam, ale tylko na laser! Na kursie makijażu też byłam.
Zmieniliśmy styl życia – na bardziej hedonistyczny. Skupiamy się na tym, że spędzać miło czas razem. I wreszcie widzę, że się mu podobam. Ja naprawdę nie chcę żeby facet się mną zajmował jak mam grypę albo inne cholerstwo. Wolę żeby się ślinił. Co prawda strojenie się w zdecydowanie za krótką sukienkę i chodzenie do klubu raz na dwa tygodnie nie jest dla mnie szczytem ambicji, ale skoro to jest cena za to że jest tak jak jest – a jest bardzo fajnie – to przeboleję.
Proporcje się zmieniły. U mnie emocje zdecydowanie opadły, jemu zależy bardziej niż mnie. I tak jest dobrze. Nie jest dla mnie całym światem, ciężko powiedzieć że jest najważniejszy.
A – pisanie o jakimś wolontariacie i hospicjach jest naprawdę z tyłka wzięte. Nie to mi było potrzebne. Impreza też nie. Byłam z koleżanką – tą samą co tych głupich piłkarzy wymyśliła – w klubie dwa razy. I co? I moja frustracja sięgnęła zenitu, wyszłam sama (może to było narażenie na niebezpieczeństwo, ale trudno), bo nie mogłam tego znieść. Oczywiście cel był (ona wymyśliła): poznasz kogoś. Podchodzili jacyś. Nudzili mnie. Rzygać mi się chciało jak na nich patrzyłam. Bez ambicji, bez wykształcenia, nie dało się o niczym porozmawiać. A klub był z tych lepszych, ale i tak to  było okropne. Mi nie zależy na uznaniu mężczyzn, na których bym z założenia nie spojrzała. A co mi pomogło? Praktyki w sądzie. Stroiłam się tam (ale profesjonalnie), zawsze szpile Najśmieszniejsze było jak przechodziłam (musiałam, niecelowo) trzy razy przez jeden korytarz i jeden adwokat 3 razy się obejrzał. Koło 40stki, elegancki, zadbany, przystojny. To jest komplement dla mnie, pan z tej samej półki z której się wywodzę, a nie jakiś chłopaczek co jeździ zarobić do Niemiec i myśli że jest „taaaaki super” i „laski” powyrywa. No chyba nie. No i poderwałam jakiegoś młodego prokuratora w windzie, bo „pani jest taka drobniutka, niesie pani takie ciężkie akta (musiałam przeczytać i pisać wyrok łączny w czytelni), a w ogóle ładnie pani w czerwonym” Zabawne i miłe, acz nie celuję w budżetówkę i wolę swego przedstawiciela wolnego zawodu
Wracając do tego że facet nie jest najważniejszy – po prostu mam inne priorytety, co nie znaczy że go nie szanuję i nie kocham. Obecnie najważniejszy jest rozwój. I powiem Wam, że warto, bo wszystko – zarwane nocki, poświęcenie życia prywatnego itd. wynagrodziły mi dwa zdania usłyszane z ust jednego z najlepszych adwokatów: „z pani jest zdolne dziecko. może by pani przemyślała możliwość robienia aplikacji pod moim patronatem”.  Tym bardziej jestem szczęśliwa bo to człowiek, u którego F. uwalił jeden jedyny egzamin w swoim życiu, hahaha   Powszechnie szanowany, cieszący się respektem, a inni mówią że „jemu wszystko wolno”. Mój ojciec nawet na wypadek gdyby ten mu przyszedł do kancelarii i powiedział że to jego to by chyba stwierdził że „jemu wolno” A mój ojciec przecież ma doświadczenie w zawodzie, no ale nie kupuje zabytkowej kamienicy i auta za milion złotych. Bardzo wymagający, ja go uwielbiam. I po prostu chodzę jak nakręcona, że mnie docenił, on. Przy okazji mimo wieku jest przystojny i uroczy I co najlepsze – dziś dostałam informację, że przyjęli mnie na konferencję międzynarodową <3 W takich właśnie momentach kocham swoje życie.
Może to, co piszę niektórym się wyda straszne, ale taka już jestem. Doceniam wykształcenie, dobry zawód, zaradność życiową (i nie oznacza ona dla mnie: za 1500 zł potrafię utrzymać siebie, żonę i dziecko).
Co jest prawdą – nie jestem dojrzała. Ale bardzo mnie śmieszy jak ludzie myślą, że skoro nie mam inteligencji emocjonalnej, to pewnie nie studiuję prawa (była tu taka jedna albo dwie). To nie idzie w parze. Chodzę do psychologa – mówi że to typowe – wiedza i nauka zdecydowanie do przodu, do przodu ambicje, do przodu praca zawodowa; za to emocje, zdolność współodczuwania, uczucia – zdecydowanie do tyłu. Pan doktor twierdzi, że to widać już u dzieci w wieku szkolnym, w szkole podstawowej. Po części wynika z tego że dzieci dobrze wyedukowane i takie które we wszystkim muszą być najlepsze pochodzą często z rodzin w których się na takie dzieci chucha i dmucha. Takich dzieci się nie naraża na jakiekolwiek doświadczenia które mogą być cięższe. I ja też tak miałam. Przykład – jako dziecko nie zostawałam sama w domu (zawsze z opiekunką), nikt nigdy nie zabierał mnie na pogrzeby (uznawali że nawet w wieku nastoletnim nie powinnam oglądać takich rzeczy), na śluby jako dziecko małe (jako nastolatka już tak) nie chodziłam, żeby nie widzieć pijanych ludzi Nigdy nie widziałam ojca pijanego. Problemy z koleżankami rozwiązywali moje rodzice, więc konfliktów też nie było. Jak mi ktoś raz walnął śnieżką w oko to pamiętam jak zrobili aferę że hoho Jak płakałam bo pan z plastyki nie chciał mi dać szóstki na koniec, to ojciec następnego dnia rano zamiast do kancy to poszedł do szkoły. Nie chodziłam do szkoły sama/nie wracałam sama do domu całą edukację, bo zawsze mnie ktoś woził. Nigdy nie miałam innych problemów niż „muszę dostać 6, muszę wygrać konkurs” (to jako dziecko) czy teraz: trzeba napisać zarzut do pracy, trzeba zrobić praktyki, zdać egzamin, napisać publikację. Albo: „czy ja nie mam pierwszych zmarszczek pod oczami, nienawidzę swojej blizny na łydce, złamał mi się paznokieć, jestem beznadziejna”. Najpoważniejszy problem to dla mnie czy iść na aplikację do ojca czy tam gdzie miałam propozycję i wykorzystać doświadczenie i potem pracować w rodzinnej firmie – start z dobrej pozycji, bo przecież już potem dzieci obecnych wspólników nie będą się ze mną cackać. Chociaż bardzo mnie martwi to, że mojego ojca martwi że jestem zbyt "nieucywilizowana" - znaczy, że (zwłaszcza ostatnio) zwróciłam się w tę karnistyczną stronę. Ale przecież zawsze można rozszerzyć pole działalności firmy i za tym będę się opowiadać To też jest właśnie związane z tym, że lubię wyzwania i rzeczy trudne (choć nie twierdzę że cywil jest łatwy, bo w interpretacji jest oczywiście trudniejszy, ale jednak sprawy karne są większym wyzwaniem - również psychicznym - dla obrońcy.
Nie wymagajcie ode mnie dojrzałości. Nie miałam i nie mam problemów typu „muszę opłacić mieszkanie, muszę opłacić samochód, nie wiem co będzie po studiach”. Wymaganie ode mnie dojrzałości starej baby podchodzi pod torturowanie mnie
A, wracając do F. On chyba też jest zadowolony z tego stanu rzeczy, bo podsłuchałam jak rozmawiał z kumplem i mówił że „odzyskał pierwotną wersję dziewczyny w wersji ulepszonej” Lubi to że mu siadam na kolanach w miejscach publicznych I to że się stroję. Zresztą on się lubi popisywać, wreszcie może popisywać się też mną. Jeden z jego kumpli (też podsłuchane) powiedział „bo ty od zawsze lubisz takie przemądrzałe wypacykowane cizie”, chociaż ja bym siebie tak nie określiła. Ale ma rację – jest cudownie. Ja bardzo lubię taki „klimat” związku, gdzie ludzie może niekoniecznie mieszkają razem, ale razem chodzą na kolacje, do teatru, na koncerty, a jak u siebie nocują to na wypasie z szampanem i owocami Po prostu przerażało mnie to, że miałabym wieść życie smutnego typowego związkowicza – to nie dla mnie.
A, i zaprzyjaźniłam się z jedną dziewczyną. Życie płata figle jednak. Jesteśmy jak siostry z innej matki. Ona szefuje innym kołem naukowym. Jest ambitna. Robi dwa kierunki, w tym oczywiście prawo. Ma chłopaka – aplikanta, doktoranta. Mamy podobne poglądy polityczne (choć ona ciut bardziej na lewo, w sensie – ja bardziej PO i KOD, ona bardziej Razem), ale najważniejsze że obie mamy wiadomy stosunek do partii rządzącej. Co poniedziałek rano przesiadujemy w Starbucksie, z podkrążonymi oczami, ziewamy i pijemy kawę Mamy TAKIE SAME poglądy na dzieci, rodzinę i rolę kobiety. Obgadujemy „mamuśki” (no, bo dla niektórych nieważne konferencje, aplikacje, studia, doktoraty, najważniejsze czy masz jakieś tam dziecko ). Obie jesteśmy niewierzące. Tylko ona nie ma kota Nigdy się przy kimś nie czułam tak komfortowo.
A – co do zdjęcia – Cyniczna, są tu osoby które dostały moje zdjęcie. Z jedną się nawet spotkałam dwa razy, ale to niestety przeszłość bo jesteśmy zbyt różne. Wiem jakie rzeczy tu pisałam nie tylko o sobie, dlatego nie wstawię zdjęcia. Za to wiem jak Ty wyglądasz. I stało się to przez przypadek. Nie będę tu opisywać, bo nie zamierzam nikogo demaskować, jak niektórzy. Ale masz (przynajmniej na fb) długie włosy i zdjęcie z gołym facetem i publikowałaś zdjęcia wagi – gratuluję!!! I właśnie dlatego że tak łatwo kogoś namierzyć nie używam swojego prawdziwego imienia. Może nie mam inteligencji emocjonalnej, ale staram się być zapobiegliwa

Gojka - wątek o prawie nie jest dla mnie z jednego prostego powodu - ludzie piszą totalne głupoty i się wkurzam Bo to tak jakbym ja się wypowiadała o medycynie i kazała komuś wyrostek robaczkowy rumiankiem leczyć, to właśnie takie rady.

Lwico - trafiłaś w sedno. Może dlatego że jesteśmy podobne. I ja wiem, że mój stan zadowolenia nie potrwa długo, bo ja ciągle chcę więcej. Kiedyś wpadałam w zadowolenie po konferencji, potem po publikacji, teraz to mnie nie cieszy - stało się zwykłą pracą, jedynie ta międzynarodowa mnie mile połechtała.  Pewnie radość i pozytywne nakręcenie potrwa krótką chwilę, jeden wieczór. Nie wiem czemu. Może dlatego że rodzice tak do tego podchodzili, że zawsze im było mało wszystkiego.
Co do F. masz rację - najbardziej atrakcyjny był dla mnie wtedy kiedy był wyzwaniem. Kiedy myślałam, że się nawet nigdy nie spotkamy nawet na jedną kawę. Wtedy był dla mnie najbardziej atrakcyjny. Problemem jest to, że mężczyzna mi MUSI bardzo imponować, bo tylko wtedy mogę go szanować jako partnera. Nie powiem, że F. mi nie imponuje, choć coraz rzadziej, niestety.
Co do rodziców - wiem że oni nie są wzorem udanego związku. Ale nie umiem o tym z nimi rozmawiać, nie wyobrażam sobie tego na chwilę obecną.
Masz rację, że mi ciągle czegoś brakuje. Nie wiem czego. Aplikacji? Tytułu zawodowego? Naprawdę sporych osiągnięć? (jak JG, 2 rok, na pewno pamiętasz, nie da się jego nie pamiętać ). Wiem, że to brzmi głupio, ale moim największym marzeniem byłoby być za lat 35 w takim miejscu. Albo jak Łętowska. Albo jak Rzepliński. Teraz celem jest dla mnie aplikacja i doktoranckie. Ale wiem że jak już na nich będę to nie będzie to dla mnie wystarczające.
Czasem mnie "rozwala" jak inni ludzie - w moim wieku - mówią "o matko, jak ty dajesz radę ze wszystkim". Po prostu np. konferencja nie jest w moich własnych oczach osiągnięciem - prawda jest taka, że żeby gadać przez 10-15 minut wystarczy przysiąść wieczorem, poczytać, machnąć prezentację i tyle. Prawda jest też taka, że publikację pisze się jak i magisterkę. Żeby napisać te 15 stron mając źródła wystarczą 3 dni. A ludzie ze ścisłych mówią że to niemożliwe i że kłamię Ja jedną (opiekun koła zadzwonił: "ma pani 2 i pół dnia!!!") pisałam po nocach tylko. Wielka zaleta naszego kierunku, że badań nie trzeba prowadzić tylko wystarczy czytać i słuchać mądrych ludzi Ale to już mnie nie satysfakcjonuje, to najgorsze. Jest dla mnie czymś zwyczajnym.
Problem w tym, że ja nigdy nie miałam jakiegoś parcia na podróże - owszem, wyjeżdżam, jak każdy, na urlop, dwa razy w roku, chyba że obowiązki nie pozwolą, to raz. W typowej wersji - biuro podróży, hotel. Ewentualnie bez biura, jak mi ktoś (np. facet) coś zorganizuje. Nie można tego nazwać jakimś wielkim podróżowaniem.
Czego bym chciała dzisiaj? Dziś pomyślałam że potrzebuję jednego dnia wolnego, ale nie zapowiada się. Są ODPP, jest sezon konferencyjny, a ja już zaliczam przedmioty, więc... no way Czekam na lipiec tydzień będę leżeć i się nie ruszę po tym maratonie

Edit:
To jest ciężkie, bo ja się nie potrafię cieszyć tak po prostu. Widzę że niektórym wystarczy tak mało do szczęścia. Ładna pogoda, odwołany wykład, piwo na wyspie (tego ostatniego nie miewam). Ja nie potrafię. Nie potrafię się też cieszyć z rzeczy materialnych - tym się cieszy wiele osób. Na przykład wiele osób "jara się" jakie JG (to do Lwicy szyfr) ma auto. Dla mnie auto jak auto. To wyniosłam z domu. Nie będę kłamać, że nam czegoś brakowało, choć ojciec nie bierze 50-100 tys. za instancję jak (podobno!) wyżej wymieniony, ale stosunek do rzeczy materialnych zawsze w domu był taki że one po prostu są, nie trzeba przywiązywać do nich dużej wagi, nie trzeba ich nawet specjalnie szanować, bo to dobra łatwo zastępowalne (na przykład na dziewczynach z klasy matki się wyżywały za zniszczenie ciuchów, dla mnie to była abstrakcja, moja matka tylko komentowała: jak ty wyglądasz ). Tak samo nie cieszą mnie pieniądze, chyba że są miarą osiągnięć i sukcesu zawodowego (jak u wyżej wymienionego), ale mnie cieszy/imponuje mi osiągnięcie a nie pewna abstrakcyjna wartość majątkowa.
No właśnie, cieszą mnie osiągnięcia. Kiedy pojawia się problem? Wtedy kiedy osiągnięcie staje się codziennością i rutyną. I tak było ze wszystkim. Dostanie się na studia, koło naukowe, szefowanie kołem naukowym, konferencje, publikacje - wszystko to po kolei stało się dla mnie czymś zwyczajnym, o co dbam, ale co nie cieszy tak jak cieszyło kiedyś. Tak też się stało z F.
Jestem estetką - oceniam rzeczy nie po wartości majątkowej czy funkcjonalności, tylko po tym, czy są ładne. A, i w sumie to mnie cieszy, ale i muszę 1. sama być ładna 2. przebywać w ładnych miejscach - np. mieć ładne mieszkanie, w sensie ładnie urządzone, kwiaty na stole itd. To dla mnie jest ważne i sprawia mi przyjemność. Nawet i takie rzeczy jak samochód, telewizor, telefon, laptop - oceniam po wyglądzie (co i mojego ojca i F. doprowadza nie raz do szewskiej pasji ). Dbam o porządek, nawet w samochodzie. wszystko tam też musi być "ładnie" Za to jego stan techniczny mnie nie rusza, choć wiem że jest dobry, bo ojciec to regularnie kontroluje i jeździ mi na przegląd W sumie on jest właścicielem, można powiedzieć że zawarliśmy umowę użyczenia
Zwierzęta mnie cieszą. I to chyba jedyna rzecz która mnie cieszy bezwarunkowo. Potrafię się wyżyć na człowieku, przy zwierzęciu się bezinteresownie hamuję nawet jak mam najpodlejszy humor, albo jestem noc przed egzaminem a kot drze mordę To też mam wpojone od dziecka - zwierzęcia nie wolno "ruszyć", w sensie zrobić mu krzywdy ani nawet krzyknąć.
Dzisiaj ucieszył mnie bokser który mnie zaczepił na Świdnickiej i polizał mnie w nos I to autentycznie mnie ucieszył. Albo - jak na przykład jestem w ogrodzie u rodziców to nie działa mi na nerwy szczekający pies sąsiadów, ale jak dzieciaki (innych sąsiadów, nie od tego psa) drą mordy to już tak. Nie wiem, po prostu tak mam. Poza tym ten pies - cudowny golden - zawsze się ze mną wita a one nawet dzień dobry nie powiedzą. Widać kto ma więcej kultury
Tak, zwierzęta mnie cieszą. Koty są trochę na mój gust ciut za mało uczuciowe, chociaż swojego kota kocham najbardziej pod słońcem. Kozy uwielbiam. Owce. Lamy. Alpaki. Czadowe są i śmieszne. Specjalnie wykupiłam karnet do zoo żeby móc w każdej chwili iść pogłaskać kozy. A właśnie po drodze mi w sumie, bo to prawie Biskupin.
Ale bardzo mnie też cieszy uśmiechnięta psia morda oko w oko naprzeciw I to właśnie lubię te wylewne psy, które w ramach radości człowieka powalą na ziemię. Nie żadne szkolone! Po prostu, psa który się wpakuje do łóżka, przytuli, a jak się wejdzie do mieszkania zrobi wielki szał i powali z radości człowieka na podłogę. Taki pies to musi być wielki przyjaciel w życiu. Bo kot ma często człowieka w swojej małej kociej d*pie. A pies który jest optymistyczny dzień w dzień, co więcej - nie wymaga niczego innego niż miłości (a przecież takiego psa się nie da nie kochać!) musi być mocną podporą psychiczną. I to taki duży pies. Albo chociaż średni, jak bokser (zauważyłam że boksery są optymistyczne).

A, działalność w samorządówce też mnie satysfakcjonowala na chwilę, niestety. Tam też ciągle mi było mało
Jeszcze jedno - ja NIE POTRAFIĘ odpoczywać. Nie raz już ZAPLANOWAŁAM sobie dzień wolny. I co? No i skończyło się na tym że przeglądałam na fb grupę z ogłoszeniami o konferencjach, albo zaczęłam przekładać rzeczy czy oby na pewno równo leżą na swoim miejscu, albo - to ostatnio - sprawdzać zmiany jakie mają się pojawić w k.k. i k.p.k. (znowu, do cholery). I zawsze tak się kończy. ZAWSZE. No chyba że aktywny odpoczynek, to wtedy już prędzej. Chociaż i wtedy MUSZĘ, po prostu muszę być "in touch" - toż to jak w Pradze byliśmy, to ja z promotorem na fb pisałam Obudziłam się szybciej, od razu pierwsze (zawsze!) - telefon. No i piszę z promotorem o konferencji planowanej. F. się obudził, pyta co ja robię, a ja mu mówię "no, piszę z .... o tej multicentryczności". Oczy mu na wierzch wyszły

Aaajjj odpisalam Ci duzo ale telefon (glupi!) mnie wylogowal i wszystko trafil szlag
Odpisze krocej - kiedys mnie pies wybadzgal porzadnie przed egzaminem ustnym. Cos sie stalo? Nic. to radosne glupkowate kochane zwierze bylo. Stalo sie to stalo sie.
Musialabym przejsc naprawde traumatyczne przezycie (juz kiedys pogonila mnie lama, zrebak poszczypal - one maja odruch ssania, przez dzikiego kota wyladowalam na oddziale zakaznym i lekarz zastanawial sie czy mnie szczepic przeciw wsciekliznie czy nie, pies znajomych dziabnal, kon chcial kopnac - mialam szczescie ze byla barierka, walnal obiema tylnymi nogami, moglabym nawet nie przezyc).
Moj kot co noc spiewa mi sonate. I drapie bardzo glosno w kratke od lazienki (otwartej!) bo wie ze dziala i ze wstaje
I co? No i nic. Kocham zwierzeta.
Przy moim kocie dzieciak mialby niezle pokiereszowana facjate na szczescie nie planuje - ja mam spokoj, kot ma spokoj. Nie wiem dlaczego moja niechec wobec dzieci jest niezrozumiala, ale ostatnio poznalam dziewczyny ktore tez nie chca miec. I super, nikt nie powinien nikogo przekonywac. Dzieci maja dzialanie "agresjogenne" w moim przypadku. Znaczy jak sa spokojne to nie, ale jak zaczynaja cudowac to mam ochote wziac, wytargac za kudly, posadzic w kacie i niech siedzi cicho, niech sie nawet zaryczy na smierc, byleby nie przeszkadzalo
Dlatego tez nie moge MIEC psa - wymaga zbyt duzo uwagi, a kot jest idealny.

A co do wyksztalcenia - szanuje bardzo ludzi po innych kierunkach (lekarze, fizycy, anglisci itp.) ale lepiej przebywa mi sie w prawniczym gronie

No i teraz jestem szczesliwa wlasnie sie zbieram (spalam do 12.30, bo srody mam wolne, a siedzialam w nocy nad artykulem, jak to ja) na obiad z facetem. Glowkuje w co sie ubrac

Czasem człowiek nie możliwości przebrania się bo pobrudzi pies na ulicy.I w tym momencie pretensję mam wyłącznie do właściela-nigdy do psa oczywiście.
Dlatego nie pozwalam moim psom robić takich numerów.Ani na mnie ani na innych.
Ja za dziećmi małymi także nie przepadam.Jednak dla mnie moje dziecko było zawsze genialne,grzeczne i  inteligentne.

Macie racje z tym skakaniem, to prawda.
Ja mam kota - inaczej na to patrze.
A co do ludzi ktorzy przychodza - dzieci zadne do mnie nie przychodza (i przychodzic nie beda). A jesli komus sie np. nie podoba ze kot chodzi po stole (przed jedzeniem scieram stol, poza tym czesto jem poza domem albo np. na kanapie - duzo siedze przy biurku, to jedzac sniadanie nie chce sie meczyc na krzesle) to jest jego problem, nie problem moj czy mojego kota.
Nie mam potrzeby wychowywania kota
Zreszta kota chyba nie da sie wychowac, a zadnego straszenia nie uznaje.
A co do psa - pozwalalabym na siebie skakac, na ulicy oczywiscie trzymalabym go na smyczy, wiec nie byloby takiego problemu.
Co wiecej - pies nie skacze sam z siebie najczesciej. Co zauwazylam - psy nie zaczepiaja ludzi, psy skacza dopiero gdy ktos je zaczepi i zacheci do witania. Tak jak ta mila bokserka ktora spotkalam - to ja ją zaczepilam pierwsza, nie ona mnie. Staram sie pytac wlasciciela, chyba ze widac aprobate bo np. sie usmiecha albo mowi jak pies ma na imie.
Za to dzieciaki podchodza do psow pierwsze mimo ze wlasciciel moze sobie nie zyczyc. Pytaja? A w zyciu. I te mamuski "chcial tylko poglaskac". No i co ze chcial? A ja chce slonia w karafce. To psu nie wolno, a dzieciakowi wolno? A jak ugryzie to bedzie wielkie halo?? Ja nie robie afery, bo mnie pies znajomych chcial ugryzc - z mojej winy, bo wystawilam reke i chcialam mu zabrac jego pilke (malutki psiak, wielkosci miniyorka). Ale "dzieciaczek" jest zawsze niewinny. I jeszcze gapi sie psu w oczy.
Nie mam psa, ale i tak mi sie to rzuca w oczy.
Po prostu przy obecnym matkoterrorze nie da sie lubic dzieci.
Gojka - ja to rozumiem ze kochasz swoje dziecko i to oczywiste. Po prostu nie rozumiem dlaczego ludzie wymagaja ode mnie bycia mila dla ich dzieci (nie mylcie bycia niemila z bycia chamska). To nie sa moje dzieci, ja nie szukam z nimi interakcji, wiec jak do mnie podchodzi mam swiete prawo odwrocic wzrok i chciec swietego spokoju. Kiedys jedna matka zrobila wielkie halo bo w autobusie (boje sie jezdzic autem trasa do rodzicow) dzieciak (siedzial jej na kolanach, ona usiadla kolo mnie) normalnie wyciagal reke i macal mi telefon. Za trzecim razem kulturalnie, acz stanowczo zwrocilam jej uwage ze sobie nie zycze zeby jej dziecko tak robilo. Łomatkoboska jakie larum wszczela
No jakbym co najmniej jej to dziecko z autobusu wywalila, a nie powiedziala spokojnie, zeby je pilnowala.
To sa ICH dzieci, nie moje, nie musze ich lubic i byc milusia. Nie robie tym dzieciom krzywdy, nie zwracam na nie uwagi. Tak samo jak nikt nie musi lubic mojego kota, nawet jesli do mnie przychodzi - oczywiscie nikt nie robi mu krzywdy - jego sprawa, kochac nie musi.
I wydaje mi sie ze to zdrowe podejscie, stad nie rozumiem oburzenia mamusiek ze ktos nie gloryfikuje ich dziecka.
Albo ze ktos nie uwaza ze maja "szczegolna role" w spoleczenstwie. czlowiek jak czlowiek, nie przyznaje nikomu pierwszenstwa tylko dlatego ze jest matka. Wole przepuscic w kolejce starsza pania zeby nie musiala stac niz rozwydrzonego dzieciaka. Niestety wiekszosc spoleczenstwa ma odwrotnie, czego nie rozumiem. To starsze osoby moga byc bardziej zmeczone i chciec isc do domu. Albo nie moze dlugo stac. Jak mnie nie raz (od butow) nogi bola i ciezko mi sie stoi to CO DOPIERO STARSZEJ PANI? Dzieciak moze postac, tylko histeryzuje, dziekuje bardzo.
Dlatego ze ludzie sie tak zachowuja nie przepadam za dzieciakami.
Ani pies, ani kot, ani osoby mlode, ani osoby niepelnosprawne, ani osoby starsze nie wlaza nikomu pod nogi na ulicy. Nikt nie maca wszystkich towarow w sklepie jak leci (moze nie chce brac odkrecanego balsamu wybadzganego przez dzieciaka albo takiego cienia). Nikt tego nie robi tylko dzieciaki. Nikt nie jest tak glosno jak dzieciaki.
Mam szczescie ze mieszkam w kamienicy gdzie jest duzo osob starszych. Jest cisza, jest spokoj, a mila pani kolo 70tki zawsze mi przynosi ciasto (ja jej wyprowadzam psa-staruszka czesto). Juz widze jak matka z dzieckiem   bylaby taka mila i wbrew obawom te starsze osoby nie sa wredne. Nikt nigdy nie komentowal ze wracam do domu w nocy albo ze mieszkalam z facetem. Oni mnie maja za dobre mile dziecko jak zgubilam klucze (na klatce mi wypadly) to starszy pan z 5 razy przychodzil i nasluchiwal az wroce zeby mi te klucze oddac

Edytowalam wyzej
To widac tez np. w sklepach. Nikt sie nie zachowuje tak jak dzieci.
I to nawet w sklepach kosmetycznych czy odziezowych - och, to macanie ubran
Mnie jak bylam dzieckiem miliony kotow drapaly i jakos rodzice tez nie robili afery ze kot zly albo ze dostane "choroby kociego pazura" (ach to przewrazliwienie)

Kammis-jesteś wielbicielką kotów,wydawało mi się,że więcej wiesz o ich psyche.Owszem,da się kota wychować:)

Co do dzieci i psów-ciągle się z tym spotykam.Jak dziecior podłazi do psa,wyrywa mu zabawkę albo wali łapką po głowie a pies warknie ostrzegawczo albo lekko chwyci za rękę to zaraz awantura,że mam psa na smyczy trzymać.
A ja mam teraz jamnika-pies bardziej niż duże wrażliwy na dotyk i nigdy sam z siebie nie podchodzi do ludzi.Ma,owszem swoich znajomych ludzi-najczęściej też psiarzy i wtedy się wita.Albo jak ktoś do niego podchodzi.
I nie chodzę z psem na smyczy ale ona jest nauczona,że sama do ludzi ma nie podchodzić.
Nie podejdzie sama do dziecka( chyba,że to znajomi córki) ale okoliczne dzieciaki owszem podłażą.Razu jednego jamnica ugryzła dziecko brata męża bo mała szarpała ją za ucho i kopnęła w brzuch.
Powiedziałam dziecku,że tego nie wolno robić a rodzicom,że ma mają pilnować co dziecko robi ze zwierzakiem.

Ale mam taką sąsiadkę,której dzieci piszczą z przerażenia jak widzą mojego psa,machają rękami,uciekają.
Na początku sucz myślała,że to taka zabawa i pogoniła za dzieckiem.
Teraz jak dzieci jadą windą z moim psem na smyczy i pies nawet na nie patrzy to są szlochy i płacze bo pies się zaraz do gardła rzuci.
A mamusia na to: już,zaraz wyjdziemy i nie będzie się ten okropny pies na ciebie patrzył

Ja też nie lubię jak mnie obce dzieciaki macają i od razu daję to do zrozumienia.Na szczęście nikt mi focha nie strzelił.
Co prawda raz jedna mamusia powiedziała,że pewnie dziecka nie mam to nie rozumiem takich zachowań.
Powiedziałam,że mam ale moje dziecko jest dobrze wychowane

Wiedziałam, że wrócisz
Ale.. fajnie, że wróciłaś

Tytułem dementi tylko: Gdybyś "znała" mnie trochę, a raczej orientowała się lepiej w moim specyficznym poczuciu humoru, wiedziałabyś, że często mówię tonem 'serio' coś co jest totalnym żartem albo małą prowokacją, a żartobliwie mówię o rzeczach 'poważnych' czy mających dla mnie jakąś wartość.
I uwierz mi - pomimo, że męskość/wygląd jest dla mnie ważny, to nie umawiałam się nigdy z facetami, którzy poza tym nie mieli nic ciekawego do zaoferowania w sensie osobowości czy 'statusu społecznego' jak to nazywasz
Inna sprawa, że nie ograniczam się do konkretnych zawodów i uwielbiam facetów o duszy artystycznej niż prawniczej raczej

Ps. Mam nadzieję, że będziesz do nas zaglądać w lepszym humorze i dzięki temu być może mniej 'defensywnie' reagować na ewentualne różnice zdań

Jasne - na dziś Twój typ jest kompletnie inny niż będzie..powiedzmy za około 10 lat

Ja miałam tak samo (każda z nas chyba ma, no, chyba że w ogóle się nie zmienia jako osoba i jako kobieta ): przez dłuuugi czas jako młoda dziewczyna, nie zwracałam kompletnie uwagi na mężczyzn, którzy nie wyglądali jak gwiazdy rocka, ewentualnie szaleni artyści czy muzycy amatorzy

Wiele lat później nie mogłam patrzeć na facetów w długich włosach, czy skórzanych kurtkach, tatuaże itp. - odrzucało mnie.

Dziś "mój typ" to złoty środek z obydwu grup, tzn. 'artystyczna dusza' i tzw. mężczyzna sukcesu, czyli trochę hipster, trochę "drwal" i trochę seksowny biznesmen czyli poprzednie 3 typu wymieszały się w taką 'hybrydę' nieokreśloną na pierwszy rzut oka, bo sama taka jestem chyba.

Także spoko luz, jeszcze nie raz samą siebie zaskoczysz jaki typ facetów będziesz podświadomie wybierać jako atrakcyjny. No, chyba że faktycznie to prawo tak Ci się seksualnie wkręciło, że będą zawsze tylko prawnicy.. biorąc pod uwagę kim jest Twój Tata i jak duży ma na Ciebie wpływ, to dopóki będzie nadal Twoim "Ideałem" to może tak zostać

JA też lubię bardzo zadbanych facetów z wyglądu, ale niektórym zarost (dobrze przystrzyżony zaznaczam !) dodaje męskości i seksapilu i świetnie się prezentuje w połączeniu z eleganckim stylem, trust me
Co nie znaczy, że nie lubię facetów ogolonych na gładko - każdemu pasuje co innego, ważne czy ma 'swój styl' i wie w czym mu dobrze.

Jasne, prześlij. Ty też byś się pewnie zdziwiła jaki mam "rozstrzał" i nie jest to tylko Daniel , który nota bene - już mnie nie kręci od dawna.. jesteś nie na bieżąco !!

Biedny Daniel! Poszedł w odstawkę
No ja widziałam właśnie u tego pana (którego Ci wyślę) w kancy jednego młodego, dość przystojnego, z zarostem. Obiektywnie ok, ale jednak to nie to. Pomyślałam sobie "ogól się, facet"

Wysłałam Ci linki do zdjęć swojego obiektu westchnień

No powiem Ci, że zaskoczyłaś mnie trochę, fakt

Ale nawet nie tyle dlatego, że koleś w wieku Twojego Ojca - rozumiem ten rodzaj fascynacji, sama go przechodziłam , tyle 'imidż' gościa.
Sama niedawno miałam 'crusha' z mężczyzną prawie 20 lat starszym (opisuję ten dramat w swoim wątku ), ale on raczej młodzieńczy z wyglądu jak i ubioru bardziej.

Tak czy inaczej - nie oceniam, podoba Ci się to co Ci się podoba
Ważne, że jakbyśmy wyszły razem na miasto to nie byłoby "walki kotów" o facetów, bo inne typy mamy

podszkól się, kammiś, przyda Ci się na przyszłość, gdy będziesz innym wytykać ich błędy. Dla mnie możesz pisać jak umiesz Zwrócilam Ci uwagę, bo nie lubię takich mądrali, co to innych pouczają a sami przykładem nie świecą.

http://język-polski.pl/zasady-ortografi … -czasownik
http://jaksiepisze.lav.pl/jakis_czy_jakichs_2.html

kammiś, ja się nie czepiam dla zasady, bo mnie to wisi jak kto pisze, tyko chciałam Ci utrzeć nosa, panno przemądrzała. Następnym razem może się zastanowisz nieco zanim zaczniesz zgrywać mądralę, która wszystkie rozumy pozjadała, bo jesteś lekko niestrawna
pa!

Cześć Kammiś! Ale fajnie, że wróciłaś

Wiosenne zmiany dopadły także mnie, też zrzucam kilogramy i zmieniam makijaż
Cieszę się, że poukładało Ci się z facetem, z pozytywnych zmian i że nam to napisałaś!

No, mam nadzieję, że będziemy się częściej "widzieć" na forum.

Póki co schudłam 7kg, drugie tyle przede mną, a najlepiej jeszcze 8, żeby moc powiedzieć: schudam piętnaście kilogramów!

Mi udało się przestawić totalnie rytm spania o 6h, półtora roku temu
Miałam wtedy "wolny" semestr (studiuję muzykę), czyli nie miałam żadnych zajęć poza instrumentem głównym i własnymi projektami. Miałam wtedy między innymi trio z tubistą i waltornistą, którzy też byli nocnymi markami, do tego waltornista pracował i miał czas na próby sopiero koło 22. I tak się przerzuciłam, wstawałam koło 14, śniadanie o 15, jechałam na uczelnię i ćwiczyłam do 4-5 nad ranem. Koło 6 byłam w domu i spaaaać to było bardzo fajne doświadczenie.

A,e to był semestr letni, więc dodatkowym pluem były chłodniejsze noce (w dzień nie potrafiłam ćwiczyć, było mi za gorąco) i wolne sale na uczelni.
Uwielbiałam nad ranem wracać do domu, jeździłam rowerem przez prawie całe miasto, wzdłuż rzeczki i widziałam wschody Slońca, jak miasto budzi się do życia <3 a ja szłam spać

Ważę 65kg/165cm i nigdy nie byłam szczupła niestety wyniosłam z domu bardzo złe nawyki żywieniowe (choc moja mama uważa inaczej, uważa, że bardzo zdrowo gotuje), biały chleb 2x dziennie, białe makarony, kluski (polane masłem, bo jak inaczej), kupa ziemniaków, sosy (choć za sosami nigdy nie przepadałam), zabielane zupy, ciasta, smażone mięso, biały ryż, przekąsk, kupne soki. Nie znałam smaku wielu zdrowych rzeczy: soczewicy, ciecierzycy, komosy ryżowej, brokułów (!), cukinii...dopiero odkąd mieszkam sama mogę to odkrywać.
Od 3 lat mieszkam w Niemczech i rzadko przyjeżdżam do domu. Od tego czasu też powoli zmieniam sposób żywienia i kiedy przyjeżdżam do domu zauważam, że tam nie ma warzyw!takich do kanapek- pomidor, ogórek, papryka, rzodkiewka, nic! Także teraz jak przyjeżdżam, to zawsze idę do sklepu (mieszkanie jest niedalego Almy, kocham ten sklep!) i kupuję coś do sałatki i na chleb (bo jem pumpernikel i pełnoziarniste). Kiedyś jako nastolatka zapytałam lekarki o jakieś rady, jak schudnąć, to ta mi powiedziała, że z moją figurą i genami nigdy nie będę szczupła wtedy sobie na długi czas wszystko odpuściłam.
Także NIGDY nie zaznałam bycia szczupłą i bardzo chcę to zmienić.

Byłam dziś na zumbie, zazwyczaj nie chodzę na ten kurs, ale wieczorem idziemy z chłopakiem na koncert, więc wybrałam przedpołudniowy i lekki, żeby nie być trupem i zobaczyłam dziś babkę, która miała idealne ciało! Miala tak fantastyczną sylwetkę i tak się ruszala, że nie mogłam oderwać od niej oczu. Także już wiem, do czego dążę

A Twoje spanie jest jak spanie mojego chłopaka! On tez czasem śpi 12h, czasem 3. Ostatnio obudził się w środku nocy i włączył komputer, zrobił sobie coś do jedzenia...myślałam, że zwariuję.
Rozumiem problemy z rozmiarówką, mam tak z butami! Lubię myśleć, że mam małe stopy (głupie, wiem) i większość moich  butów ma rozmiar 37, ale głupi Lasocki ma inną rozmiarówkę i muszę kupować 38! A rozmiaru stopy już nie zmienię.

Wyjście o 8:40 ja bez baaaaardzo poważnego powodu nie wstaję przed 8, a w tym semestrze będę musiała wstać przyjamniej 3 razy JUŻ O 7. Rzucam studia

Ja w zasadzie noszę buty głownie z Lasockiego.I zawsze na mnie dobra jest czterdziestka.Więc moim zdaniem numerację mają standardową.
Nie lubię Almy-taki sam market jak każdy inny.Wolę Piotra I Pawła.Nie dość,że można tam kupić wiele koziego nabiału,dobry chleb to jeszcze mają świeże warzywa.
W Almie spotkałam się kiedyś ze spleśniałymi mandarynkami.

Ślimaczyco,
ważę tyle co Ty:)

Gojka, sama waga niewiele znaczy, można ważyć 65 kg i mieć bardzo dobre, wysportowane ciało (chyba Chodakowska ma 63kg), można też mieć 65 kg i mieć brzuch i nieładne uda, jak ja

Od soboty nie jem słodyczy i jem tak zdrowo, jak potrafię (np.dziś na śniadanie kromka pumperniklu z twarogiem, ogórkiem, jajko i pół gruszki, przekąska pół twaożku wiejskiego z bananem, kiwi, 50g malin i garść mixu orzechów, potem obiad- sałatka z komosy ryżowej i filet z kurczaka (ale mięso jem rzadko, raz-dwa w tygodniu), na kolację reszta serka wiejskiego i 50g malin) do tego dużo herbaty zielonej, wody, naparów owocowych i ziołowych.
Ale smutno bez słodyczy!