Totalny mętlik w głowie

Emilia, ale ja chce miec dobre oceny. Tak, chce
Nie czulam zlosci. Czulam rozczarowanie. Po prostu czulam straszny zawod. Jak dziecko ktoremu zdechl ukochany chomik. Nie jak takie ktore go nie dostalo - zle i oburzone tylko jak takie ktore cos stracilo. Tak mniej wiecej sie wtedy czulam.
Nie chcialam krzyczec. Chcialam nic nie mowic i zapomniec.
Jak mysle? Matka i tatus. On byl dla mnie zawsze takim dobrym duszkiem.

O tu sie pewnie wszyscy myla - czesto doznaje uczucia porzadnego w*urwu. Ostatnio na taksowkarza. Na babe w sklepie ktora probowala mi wmowic ze to nie moj dowod tylko przez to ze wracalam z fitnessu i chcialam kupic wino a wygladalam inaczej niz na zdjeciu i mlodo. Oj, mialam ochote sklep rozwalic. Ja sie potrafie denerwowac. Oj, i to bardzo. Na byla przyjaciolke po tym wszystkim tak sie wydarlam ze sasiad przyszedl (4 nad ranem byla...). Na swojego faceta w gorach tez sie darlam ba, zwyzywalam go nawet. Balam sie po prostu bo padalo i grzmialo a ja sie panicznie boje burzy a co dopiero w gorach.
Takze tak, potrafie sie denerwowac. Ale wtedy czulam sie bezsilna. Nie zla, tylko rozczarowana.
Owszem, ojciec chyba wolal spedzac czas ze mna niz z matka.
Od tej niefortunnej sytuacji kiedy zobaczylam ojca z ta dziewczyna wiele razy sie zastanawialam ile ich bylo, czy jak czekalam na niego wieczorem jako dziecko to faktycznie pracowal czy mial jakies panienki itd. Ja wiem, ojciec mimo wieku moze w nich przebierac. Ja nie rozumiem dziewczyn ktore lgna do glupiego garnituru czy samochodu. No nie rozumiem. I boje sie ze takie same moga z takich samych powodow sie czepiac mojego faceta.

Ostatnio jak bylam u psychologa to powiedzial mi ze popelniam pewne bledy. Ze "przepieprzam" czas paradosalnie. Ja przyznaje - mam malo zajec na samej uczelni. W tym semestrze na obu kierunkach lacznie samych cwiczen (wyklady mi nic nie daja wiec nie chodze wole uczyc sie sama) 8 po poltorej godziny. Malo. W dodatku sama ustalam sobie plan wiec nie mam okienek. A potrafie nic nie robic na przyklad do godziny 20 a potem narzekac ze nie mam czasu i ze sie nie wysypiam. Nie wiem czemu tak wyszlo. Obiecalam sama sobie dla siebiw poprawe. I mowil zebym zrobila liste rzeczy ktore w tym roku chce osiagnac i z ktorych nikt inny nie bedzie mnie rozliczal tylko ja sama siebie. I ze mam codziennie wygospodarowac chociaz pol godziny na czysty relaks. Sa takie rzeczy ktore chce zrobic - wrocic do jazdy konno jak zrobi sie cieplej, przeczytac 50 ksiazek, zaplanowac i pojechac na CIEKAWE wakacje i w koncu odwazyc sie wyciachac migdalki. W sumie nikt mnie z tego rozliczal nie bedzie (no oprocz migdalkow - lekarz). Do tego wroce do saunowania bo zapomnialam o tym przez to ciagle chorowanie.

Nie chce mi sie z matka gadac....

Doktorat...  U nas jest 50 miejsc na dziennych na wszystkie katedry. Jest rywalizacja zwlaszcza ze sporo trwaktuje to jak obejscie aplikacji. Chociaz powiem szczerze... Jak widze NIEKTORYCH doktorantow i studentow ze swojego rocznika to wiem ze sie dostane nie martwie sie tak juz

Dobra, zejdz z mojego ojca.
Nie lubie jak sie zle mowi o mojej rodzinie, ok?
Nawet o matce. Ja jak mowie to co innego.

I co jeszcze chcesz, tak sama dla siebie?

Chciałaś, żeby było jak dawniej? Jakby nic się nie stało? Nie ma żadnej gąbki, która wymaże to wspomnienie. Jest za to ojciec, który robi tak, jak robić się nie powinno. Jest ojciec-hipokryta, jest zdradzacz, jest w końcu zwykły, słaby człowiek, który pozwolił, by popęd rządził nim, zamiast on popędem. To, co ty czułaś było naturalne. Dokładnie - jak dziecko, które dowiedziało się, że święty Mikołaj nie istnieje. A gdybyś się wtedy tak naprawdę wkurzyła? Gdybyś ojcu nawrzucała? Moim zdaniem ty się wkurzasz zupełnie nie wtedy, kiedy trzeba. Ale pisząc "wkurzać się" mam na myśli czysty gniew.

No więc właśnie. W innych twoich postach na forum też pisałaś "tatuś". To słowo oznacza miłość, czułość, tęsknotę, słabość i te wszystkie ciepłe, lepkie uczucia. "Matka" u ciebie to opozycja do ojca pod względem jej emocji i żywionych do niej przez ciebie uczuć. Co myślisz o tym, by uzdrowić te relacje? Wypośrodkować je? Tatusia zastąpić tatą, a matkę mamą?

Reagujesz emocjonalnie niewspółmiernie do sytuacji. A z kolei tam, gdzie powinnaś dać upust emocjom ty nadal działasz, zachowujesz się jak dziecko. Duże, smutne dziecko.
A w górach to jak słyszysz grzmot to robisz wycof, niezależnie, co twój facet myśli. Nie biegniesz, jak burza blisko to siad na plecak, nogi pod siebie, z dala od skał. No i schodzisz z grani. Absolutnie nie drzesz się na faceta. Jesteś dorosła, mogłaś sprawdzić pogodę sama i zdecydować, czy iść czy nie. Umiejętność odwrotu i oceny sytuacji to dojrzałość górska. Ale to tak na marginesie.

To już nie twoja sprawa, to ile panienek twój ojciec zaliczył to nie twój biznes. Fakt faktem, nie jest kryształowy.
Wiesz, są rzeczy, których po prostu nie musisz rozumieć. Niektóre baby tak mają. Trudno. To, że twój ojciec zachował się w taki sposób nie oznacza, że twój partner też to zrobi. Zdrada nie bierze się z powietrza. Często po prostu w związku źle się dzieje. Tak jak pewnie jest między twoimi rodzicami. Nie znaczy to, że usprawiedliwiam twojego ojca. Trzeba mieć kręgosłup moralny, żeby się tak nie zachować, kiedy okazja sama się pcha do łóżka. Sama widziałaś, że partner odrzucił zaloty przyjaciółki. Jest więc szansa, że będzie ci wierny. Nie wszyscy ludzie są tacy sami. Nie mierz wszystkich mężczyzn miarą swego ojca.

Mądrego masz psychologa . Co to znaczy "ciekawe wakacje"?

Przyjdzie czas, że ci się zachce, wierz mi .

Wiesz Kammiś, tak czytam twoje posty od pewnego czasu i widzę siebie sprzed kilkunastu lat. Podobna rodzina, podobny wychów. Sporo pracy przed tobą. Może się obudzisz wcześniej, niż ja się obudziłam. Oby.

Czyli z tym karceniem siebie jesteś już na dobrej drodze. A powiedz, jeśli słyszałaś w swojej głowie ten karcący głos, to do kogo on tak naprawdę należał?

Czyli podoba ci się, jak ktoś rządzi tobą, decyduje za ciebie. Dziecko jesteś jeszcze. Partner to taki tatuś w wersji z penisem. On decyduje, ty się co prawda buntujesz, ale to bunt nastolatki, nie kobiety.

Zawsze możesz jechać w rejon gdzie nie ma Eboli. Może RPA? Trzytysięczniki na rozpalonej ziemi. Plus czterdzieści stopni w cieniu. Brak szlaku, czyli "gdzie wola, tam droga". Co powiesz na takie wyzwanie?
Gruzja - super pomysł. Szczególnie Kazbek. Dasz radę.
Chcesz mieć wakacje, które zapamiętasz, ale boisz się zaryzykować. A życie to ryzyko i adrenalina. Lepiej być zziębniętym połamańcem i mieć super wspomnienia, niż spędzić życie w hotelu pięciogwiazdkowym grzejąc się przed kominkiem i marząc. 
Kiedyś się topiłam. Dziś nie boję się pływać. Przełam swoje lęki, bo sama się przez nie ograniczasz. Nie wykorzystujesz życia do ostatniego tchu. Im wcześniej zaczniesz, tym lepiej dla ciebie.

Zaplanuj sobie dzień. Jest mnóstwo fajnych książek o efektywności, a w necie sporo ciekawych narzędzi ułatwiających planowanie. Masz kasę, więc korzystaj. Czego jeszcze nie wiesz, a chciałabyś się nauczyć? Wiem, już pisałaś. Konie i migdałki. Rusz dupę i zrób ze swoim życiem, to co chcesz.

Jak twojej mamie usuną przy okazji przydatki to będzie miała drugą menopauzę. A ona jest gorsza niż pierwsza, wierz mi.
Po prostu przyjdź do niej, jak będzie w szpitalu. I przytul ją tak po prostu. Jeśli chcesz, to powiedz jej, że ją kochasz. Kiedy traci się macicę - synonim kobiecości, płodności, to bardzo się to przeżywa. Ona myśli, że nie będzie już kobietą, że nie będzie już atrakcyjna. Zostanie jej tylko pochwa zszyta od góry, zamknięta. Pogorszy się jakość współżycia. Matka poczuje, że jest stara, niezależnie ile pln wpompowała w twarz do tej pory. No i nie będzie mogła dźwigać, nie tylko po operacji, ale zawsze. Będzie myślała, że do niczego się już nie nadaje, straci wigor i energię. Przed twoją mamą trudny czas, ale ważny, bo możecie się dzięki niemu zbliżyć do siebie. Wystarczy, że okażesz jej pomoc - zrozumienie i współczucie.

Ale oni umrą, Kammiś. Ojciec i matka. Zwłaszcza, że są już w okolicach 60-tki. Dlatego nie warto tracić w życiu czasu. Dlatego warto rozmawiać.
Jeszcze nie przeżyłaś śmierci nikogo bliskiego, więc nic dziwnego, że nie rozumiesz tego zjawiska. Śmierć jest częścią życia, tak samo jak miłość, sukcesy, uczucia, cele, marzenia, radości i cierpienie. Za jakiś czas bliscy zaczną umierać. A kiedy będzie to dotyczyło także przyjaciół - wypadki, choroby - to poczujesz, że ty też odejdziesz. Myślę, że świadomość własnej śmierci wyzwala. Ja to pierwszy raz poczułam, kiedy straciłam za jednym zamachem trzech bliskich kolegów. Miałam dwadzieścia trzy lata.

Praca nad sobą to takie mozolne wspinanie się na górę. Trzeba po prostu zrobić pierwszy krok a potem sukcesywnie realizować następne. Nie możesz całe życie być noszona przez tatusia na barana. Twoje życie - twoja góra. Ty musisz ją zdobyć. To jest proces.

Mimo wszystko, według tego co ja miałam to miałaś luksusowe dzieciństwo, na pewno byś się ze mną nie zamieniła, ani na mamę ani na ojca tym bardziej, wierz mi inni mieli o wiele gorzej. Jak sobie przypomnę swoje dzieciństwo...a nawet nie ma co wspominać. Ty nie martwisz się o finanse, o prace, masz dwoje rodziców. Tak pomogli Ci zorganizować życie, żebyś zdała na dobre studia, miała mieszkanie, faceta. Owszem ty sobie nauką wypracowałaś studia i ty poznałaś faceta. Ale byłaś do tego zdolna. Ja w wieku coś chyba 18 lat byłam strzępkiem nerwów, miałam nerwice, załamanie nerwowe, nie byłam zdolna do normalnych relacji.
Lekarz sam zapytał czy jest możliwość żebym zamieszkała sama z daleka od rodziny bo inaczej po prostu się wykończę.
To jak ja miałam w domu rodzinnym, sprawia że rodzinę stawiam na bardzo odległym miejscu w hierarchii wartości.

A prosilam zeby nie bylo hejtu. Dzieki, naprawde dzieki.
Kto mi placi za studia? Chyba tylko budzet panstwa, bo ja STACJONARNIE studiuje, wiec nie, rodzice nie oplacaja mj studiow.
Niektorzy znajda KAZDA okazje zeby dowalic innym - po prostu KAZDA.
Nie, nie zamierzam sie niczym chwalic. Niektorzy nie zrozumieja ze ktos moze miec potrzebe zeby sie po prostu wygadac bo nie ma komu.
Staram sie jakos poukladac sobie wszystko w glowie - jak widac dla Ciebie to cos niepojetego.

PS Zmien nick, bo nijak do Ciebie nie pasuje.

PS2 nigdzie nie napisalam gdzie mieszam i najsmieszniejsze jest to jak wiele osob zle trafia

Ja sie nie denerwuje, mam dzisiaj bardzo dobry humor i ciezko mi go popsuc. Po prostu dziwie sie ze ludzie sa tacy a potem wymagaja zeby byc dobrym dla nich.

Żadna wiązanka nie pójdzie, bo nie lubię przekleństw na ogół
Każdy sądzi wg siebie
Jak ktoś nie wie co to są problemy natury PSYCHOLOGICZNEJ, bo o takich tu mówię, to nie ma o czym gadać.
Zastanawiam się czy jesteś podobna do laski ze zdjęcia - jak tak to wygląd odzwierciedla stan umysłu i nie ma co się dziwić, że Ci ciężko pewne rzeczy pojąć. Tak, to był hejt
Pozdrawiam najserdeczniej

Hehe, człowiek sobie coś zaplanuje, a tu tatuś dzwoni z wieścią w stylu "dziecko moje kochane, za 2 lata skończysz studia, czas się czegoś nauczyć, załatw mojemu klientowi pozwolenie na ogródek w centrum miasta, tylko nie próbuj dawać tego facetowi, bo się dowiem. moim pracownikom możesz zlecać TYLKO czynności stricte techniczne".
Bleeee
Ale dobra.

Matka wydaje się tak odległa emocjonalnie, że myśl o empatii w jej stronę może być bolesna.
Wejdź więc na jakieś forum guglając "jestem po usunięciu macicy" - nawet jeśli zostawią jej jajniki to i tak ma przeyebane. Masz okazję załatwić sprawę z matką, bo możesz nauczyć ją okazywania uczuć sama je okazując. Jeśli to zrobisz COŚ MOŻE SIĘ ZMIENIĆ. To dobry moment, kiedy człowiek w chwili słabości dowiaduje się KTO MU POZOSTAŁ NAPRAWDĘ. Przynajmniej będzie miała wybór, choć zgadzam się, że to ona zamknęła uczuciowy szlaban. Dojrzałość to mędzy innymi wzniesienie się ponad emocje dziecka i zastąpienie tych prostych (egotycznych/egoistycznych) emocji  emocjami płynącymi ze zrozumienia innych ludzi.

Mhm... jakby mi osobiście mieli nawet teraz usunąć macicę i jeśli i tak nie mogłabym mieć dzieci to pewnie bałabym się tylko tego żeby coś w czasie zabiegu fizycznie się nie stało. Nie wyobrażam sobie natomiast jakby mieli mi usunąć pierś czy nogę - czułabym się wybrakowana. Coś w środku - ok. Nie wiem, ale tak czuję.

Miałam przed chwilą skypowe pogaduszki z dziewczyną kumpla faceta.
Coś czuję że się zaprzyjaźnimy
Wykorzystujemy jak oni nie słyszą i gadamy, a akurat obaj są w pracy.
Mój mówił jej facetowi że ten związek jest dla niego jakby odpoczynkiem po poprzednim.
Ona mi zacytowała mniej więcej tak: "miło jest przychodzić do domu i albo być witanym rzucaniem się na szyje od progu albo słyszeć jakąś Cleo zamiast zrzędzenia na samym wejściu i słuchania czego się nie kupiło albo nie zrobiło".
Nie wiem, ale mam wrażenie że tamta panna była okropna. Sama nie mogła kupić/zrobić?
Jak mi czegoś brakuje to albo ide do sklepu albo godzę się z tym że nie ma jak mi się nie chce iść a nie komuś zrzędzę.
Podobno bardzo chwalił sobie to że na niego nie naciska i dlatego tak szybko zamieszkaliśmy razem - właśnie dlatego że ja nie miałam presji żeby razem mieszkać. Dla mnie to było właściwie tylko pewnego rodzaju ułatwienie i oszczędność czasu, tak szczerze mówiąc.

Chyba będę miała kasę, bo chce mnie tam już zatrudnić. Ja sama się zastanawiam, czy chcę - i postanowiłam sobie, że podejmę decyzję dopiero jak zobaczę umowę i przeczytam, a  umowy umiem czytać nieźle Ja wiem że ojciec jest pogodzony z tym że koło 70tki przejdzie na emeryturę i będzie tylko pomagał czasem. Więc wiem że powinnam poznać tych ludzi, cały zespół, skoro mam być wspólnikiem i współszefem. Fajnie. Lubię być szefem Mam swój warunek - totalnie elastyczny czas pracy. Chcę to pogodzić o obydwoma kierunkami. Mimo że rodzice mówią żebym olała magisterkę z ekonomii, bo licencjat wystarczy. Jak zaczęłam, to skończę.

Mi daje radość zdrowy tryb życia. Mój kumpel mówi że świetnie pasowałabym na jakiegoś trenera personalnego Ale ja nie mam cierpliwości do ludzi, więc wiem że nie. Lubię zajęcia typowo w stylu fitness, nienawidzę gier zespołowych, a przez całą edukację szkolną byłam do nich zmuszana i nielubiana za to że nie umiem odbić piłki (mam słabe ręce i nie umiem serwować, choćbym nie wiem jak się starała, a tę durną siatkówkę ciągle wałkowali nie wiem po co - nawet nie rozwija sprawności choć w połowie tak jak step czy aeoroby). Długo myślałam że jestem beznadziejna we wszystkim co związane ze sportem, dopóki nie trafiłam na step - po tańcu mam wyczucie rytmu (a tam są układy), łatwo pamiętam kroki i długo wytrzymuję

No wiesz, ja widziałam po ojcu że to nie takie łatwe....
A on ma twardszą rękę ode mnie.
A ja... chciałabym być jeszcze dzieckiem. Tak, chciałabym. Kurde.

Swoja drogą, twój ojciec mimo, że jest takim biznesmenem, musi być bardzo niedowartościowany i niepewny siebie.
Seks z małolatą we własnej kancelarii, tak żeby wszyscy wokół widzieli i kryli. Cóż za konspiracja normalne jak małolaty w akademiku.
To był krzyk rozpaczy, i chęć zwrócenia na siebie uwagi. Może specjalnie tak zrobił i liczył, że ktoś go nakryje, córka, a może najlepiej zona. Jakby był pewnym siebie, na pewno wziąłby sobie kochankę ze swoich kręgów, na swoim poziomie, jakąś bizneswoman po 30. No ale wątpię, że jakaś szanująca się porządna kobieta, zgodziłaby się na taki układ seks w kancelarii najlepiej żeby wszyscy widzieli. Jakby tu chodziło o prawdziwy romans to raczej zaprosiłby kochankę do hotelu na drugi koniec Polski i nikogo nie wtajemniczał w swoje życie intymne. To raczej była próba zwrócenia na siebie uwagi.

A ty robisz podobnie. Wydaje mi się, ze niektóre sytuacje, jak jakaś chwilowa choroba, upadek ze schodów, histerie, że to też jest chęć zwrócenia na siebie uwagi. Spadłaś ze schodów, ale pierwsze o czym opisałaś to nie to czy Cię zabolało, czy coś złamałaś tylko jak zareagowali rodzice.

Haha, dzięki, przegięłaś.
jasne, celowo spadłam ze schodów i, za przeproszenie, rozpier****** laptopa na którym były wszystkie moje artykuły jeszcze niewysłane. Ubawiłaś mnie. Jasne, nie mam lepszego sposobu na zwrócenie na siebie uwagi tylko rozwalenie własnych prac do których jestem przywiązana
Jasne, celowo zalapałam chlamydię (w gardle, żeby wątpliwości nie było, nie weneryczną) żeby sobie dla przyjemności brać antybiotyki i kolokwium pisać z gorączką.
To moja pasja, robienie sobie krzywdy
Pisałam to w pewnym kontekście - w kontekście porównania zachowania matki do ojca.

Fajnie, nudzi mi się, wyjdę na klatkę, spadnę ze schodów i rozwalę laptopa, może ktoś zwróci na mnie uwagę

Ale ja dbam o swojego faceta najlepiej jak potrafię. Staram się żeby był zadowolony. I żeby przy mnie odpoczywał po pracy. Dzisiaj kupiłam wino myśląc tylko o nim, żeby mu było miło jak wróci bo wiem że mieli ciężki dzień w pracy.
Wiem że on się przy mnie wyluzowuje, o ile ja sama nie jestem zestresowana czymś tam. Ale zazwyczaj jestem dzień przed egzaminem i tyle.
Ja się musiałam naprawdę dużo nauczyć i zrobiłam to tylko dla naszego związku. Wcześniej byłam takim związkowym inwalidą Nauczyłam się stopniowo zasypiać w czyjejś obecności - wcześniej tego nie umiałam totalnie, naprawdę. Dla niego to było strasznie dziwne że mogłam zasnąć tylko na drugim końcu łóżka odwrócona plecami, bo przecież to zazwyczaj świeże pary się przytulają i w ogóle. Ale na szczęście to się zmieniło i już mogę zasypiać niewyalienowana
Ja bym dla niego wszystko zrobiła.
Nie odpisałam na to, że jak ja przestanę być "dziewczynką" to dużo się zmieni bo nie wiem co odpisać - nie chcę żeby coś się między nami zmieniało...

Zastanawiam mnie też moje podejście do dzieci - jest specyficzne.
Bardzo nie lubię dzieci w wieku 3-4-5, są dla mnie męczące.
Uwielbiam z kolei dzieci koło 10-12 lat.
Uczę teraz angielskiego dzieci znajomej - przyjacielska przysługa. Dwie bliźniaczki, 12 lat.
Ja je uwielbiam! I one mnie też, bo traktują mnie trochę jak starszą koleżankę.
Znaczy one mogą mnie o wszystko zapytać - np.  "a proszę pani co to jest hiv".
Ale mój facet uważa że pozwalam im na zdecydowanie za dużo.
A ja uważam że rodzice przesadzają, bo one I TAK COŚ ZROBIĄ.
Wiem, że oglądały kac vegas, wiem że były na wagarach itd. Wiem jakie mają tematy.
Nie wiem, może źle robię i trochę robią się przy mnie rozwydrzone, ale dzięki swobodnej atmosferze chcą się tego angielskiego uczyć.
Najgorsza była sytuacja jak poszłam do łazienki na chwilę bo musiałam posprzątać bo mój kot narzygał.
One akurat włączyły piosenkę (no fakt, nie dla dzieci, ale przecież i tak będą takich rzeczy słuchać) "Bogini seksu".
Mój facet wszedł do domu i zapytał "a czego ty słuchasz" normalnie stał z otwartymi ustami jak zobaczył kto tego słucha, w takim był szoku uważa że nie powinnam im pozwalać. ale one to włączyły jak ja wyszłam, coś jak wtedy kiedy wychodzi nauczyciel. Od razu wyłączyły, bo one się go trochę wstydzą są grzeczniejsze, mimo że nic im nie mówi ani się nie wtrąca, nawet jak jest w innym pokoju. I mówią do mnie szeptem żeby nie słyszał
No nie wiem
Ale mogłabym mieć takie dzieciaki w domu, takie fajne.
Chłopców nie lubię, nie umiem z nimi rozmawiać. I maluchów.

Edit: Ojciec ma słabość do młodych kobiet. Młodszych nawet niż ja teraz.

No to dlaczego nie weźmie rozwodu i nie ożeni się z jakąś panną 18? Ja myślę, rozwód to dla twoich rodziców byłaby czystą formalność.
Skoro ma takie zapędy, jakby był uczciwym facetem to przestałby się tak zachowywać, wziął rozwód, byłby wolnym człowiekiem i wtedy mógłby zmieniać partnerki nawet co noc.
Małżeństwo ma sens tylko wtedy jak ludzie są wobec siebie uczciwi i lojalni.
Co byś wolała żeby twój facet był wobec Ciebie lojalny w momencie kiedy przestaje Cię kochać przyznał się do tego i rozstać się w przyjaźni czy żeby grał na dwa fronty i zdradzał po bokach, a udawał wzorowego?

Hejt? Ale gdzie? Chyba coś Ci nie pykło Masz problemy emocjonalne i tutaj nawet najlepsze wyniki w nauce czy "zlecenia" nie pomogą, jeżeli nie weźmiesz się w garść. Stajesz się forumową maskotką, która tupie nóżką, gdy ujrzy odpowiedzi nie takie, jakich by się spodziewała. Nie od wszystkich usłyszysz ochy i achy na temat swojej zajebistości, rozwoju kariery, ambitnych planów itd. Przeciętni ludzie również potrafią uzyskać to samo, bez tatusiowych koneksji, kasy na wyciągnięcie ręki itd. Nikt przy tym nie jęczy tak jak Ty, chociaż niejeden w życiu ma sto razy gorzej. Nie zauważasz tego co masz. Czekasz tylko, aż ktoś z tu obecnych pogładzi po główce, pocukruje i podbuduje Twoje nadwątlone ego...smutne.

Oj nie nie.
A zauważyłaś, że ET nie daje mi odpowiedzi takich jak chcę i nie głaszcze po główce?
Ludmiła też nie.
Emilia też nie.
Wcale nie cieszę się na te wszystkie rzeczy które tu piszą, że powinnam dojść do ładu z matką i przestać traktować ojca jak Boga itd.
Ale nie piszą mi jaka okropna jestem bo ja WIEM jakie mam wady i właśnie napisałam tu po to żeby uzyskać poradę jak to zmienić.
Wiesz jaka jest różnica między nimi i Tobą? Że wiedzą w czym rzecz i wiedzą że chodzi o psychologiczną pomoc, a nie o głaskanie po główce.
Mój psycholog też nie daje mi odpowiedzi takich jakie chciałabym usłyszeć.
Oni też nie cukrują... A nie zauważyłaś, że na ich odpowiedzi się nie burzę?
Mhm? A może zauważysz dlaczego?
Bo nie ma w nich złośliwości, panno blondynko. I są bardziej konstruktywne.
Zamiast się czepiać - bo się czepiasz, więc idź z tym czepianiem gdzie indziej - starają się coś z sensem powiedzieć.
Nawet skrytykować, ale z sensem. Pokazać CO źle robię i CO KONKRETNIE mogłabym zrobić inaczej a nie się czepiać.
Próbują powiedzieć JAK ogarnąć swoją psychikę, a nie czepiają się że ona jest nieogarnięta.
Bo ja o tym wiem i dlatego tu napisałam, więc się delikatnie mówiąc odczep. Skoro wiem że powinnam zapanować nad swoim stanem emocjonalnym, ale nie wiem jak, to Twoje bezsensowne powtarzanie że powinnam nic nie da.
Będziesz powtarzać inwalidzie że ma wstać i chodzić? Palaczowi że ma nie palić? Czy raczej postarasz się powiedzieć mu JAK to zrobić?
Albo jakbyś mówiła inwalidzie jaki to jest okropny bo nie może wstać, właśnie mi to teraz robisz, panno "ŻYCZLIWA".
Właśnie.
Ja się nie burzę na krytykę, jeśli ktoś mi mówi co robię nie tak, a nie kiedy ktoś pisze żeby pisać jaka to jestem okropna i jaką to mam złą cechę, skoro akurat napisałam o niej, że chcę ją zmienić.
Naucz się czytać ze zrozumieniem.
Ale wiem, typowe blondyny tak mają
Jeszcze nie zmieniłaś nicka?

Ale nie lubię już 15-16 - są wulgarni i nieposłuszni.
Nad 10-12 latkami jest łatwo zapanować i nie sprawiają problemów. Są jeszcze dziećmi i nie buntują się jak nastolatki, ale równocześnie nie są.... obrzydliwe. Tak, tu też o obrzydliwość chodzi. 10 latka sama sobie radzi w toalecie, w kąpieli itd.

mhm, nie no, słuchają raczej.
moja matka też nie słucha jak ktoś jej powie że ma być cicho. wpada w furię.
to tak żartem.

Wiem.
Są pozytywy, ja nie mówię że nie. Pierwszy z brzegu to samodyscyplina co ułatwia życie i to lubię.
Skupiłam się na negatywach (co tak mocno zauważyła nie-Życzliwa) dlatego, że JAK NA POCZĄTKU ZAZNACZYŁAM OD RAZU (to do wiadomości nie-życzliwej) chciałabym się skupić na ich wyeliminowaniu lub zmniejszeniu.
Napisałam, że ogólnie nie czuję się nieszczęśliwa i nie uważam że jest tragicznie.
Chciałabym po prostu zapanować nad pewnymi sferami nad którymi nie panuję, może też dojrzeć, jak niektórzy mówią, dlatego utworzyłam ten wątek, dla konstruktywnych porad, które od niektórych osób uzyskałam i dziękuję tak żeby poprawić swoje życie i swoją psychikę.

Niektórzy mi pomogli parę rzeczy w głowie poukładać.
Podjęłam decyzję - dzięki Wam, że jednak się zmuszę i pogadam z matką. Nie wiem jeszcze jak miałoby to wyglądać, ale coś wymyślę.
I wygadanie się dużo mi daje - łatwiej mi wtedy realizować te swoje zamierzenia (konie, 50 książek itd). Nie wiem czemu ale dla mnie napisanie/powiedzenie komuś czegoś to jak początek robienia
Na dzisiaj uciekam, chcę spędzić wieczór z facetem a nie z laptopem
Jak ktoś coś mądrego napisze, to chętnie jeszcze poczytam i odezwę się jutro

Chciałabym się mylić, ale wydaje mi się, że rozmowa z matką niewiele zmieni. To ona musiałaby chcieć coś naprawić, a chyba nie widzi problemu. Może taka już jest, może sama miała w jakiś sposób nadwichnięte dzieciństwo. Kammiś to już zawsze będzie w Tobie, ale musisz spróbować stopniowo wygaszać ten wpływ. Jest łatwiej jeśli nie mieszkasz z nimi. Idź swoją drogą. Widać, że jesteś ambitna i masz wiele marzeń

Mój "niecny plan" polegał na tym, aby Kammiś odwróciła relację matka-córka i dała jej trochę uczucia i ciepła wtedy kiedy będzie w największym dole po histerektomi - czyli dokładnie to czego sama od niej potrzebowała :-)  Niech się zabawi w przylepę, pielęgniareczkę. Niech da jej do zrozumienia że ONA JEDNA jej nie oleje cokolwiek byśię nie stało - ale swoim zachowaniem a nie gadką.A potem to już mogą "se" rozmawiać o czym chcą. :-)
Do rozważenia.

1. Może najpierw odniosę się do Karmelowej Truskawki - czytam właśnie o tym... ale ja nie uważam że moje osiągnięcia są wybitne. Wręcz przeciwnie. Uważam że powinnam osiągnąć dużo dużo więcej. Na pewno nie jestem zazdrosna.
Natomiast źródło jest - matka dokładnie jak z Wikipedii.
Ciężko mi o tym mówić, bo o psychologii mam naprawdę blade pojęcie, wręcz żadne. Ja w ogóle (naprawdę, musicie mi wierzyć), nie potrafię wziąć czegoś i myśleć o tym abstrakcyjnie. Dla mnie jest czarne albo białe - właśnie dlatego prawo tak bardzo mi się podoba, bo to przyporządkowanie stanu faktycznego do normy i jest "czarne na białym". Jest interpretacja, ale rządzi się ona też określonymi normami i jest ograniczana. Ja lubię myśleć, ale nie lubię myśleć nad czymś, czego nie "widać", co jest dla mnie abstrakcyjne. W pewnym sensie mam słabą wyobraźnię, a w pewnym sensie czasem dobrą (zapobiegliwość i strachliwość - akurat tu mam na myśli strachliwość w stylu "nie chodzę sama po ciemku w wąskich uliczkach" - myślę że to mądre i dobre i nie chcę tego zmieniać, wolę sie takich rzeczy bać i uważać).
Ale narcyz chyba nie jest zdolny żeby kogoś kochać? A ja kocham. Kocham ojca i kocham faceta. Kocham na swój sposób jeszcze swoje przyjaciółki - tę byłą też, ale nie jestem w stanie jej zaufać. Swojego kota kocham. Wiem że to nie jest zwykła sympatia bo nie wyobrażam sobie bez tych istot (ojca, faceta i kota ) życia. A przecież nie są mi do niczego potrzebni w sensie zimnej kalkulacji - facet czy kot. Kot to już w ogóle, przecież to ja się nim opiekuję a nie on mną. Ale kocham go za to że mogę się nim opiekować i że jest tak po prostu. Skupiłam się na kocie tutaj, bo przecież to jest stworzenie które nie jest w stanie dać mi nic w zamian. Nie wyobrażam sobie zrobić komuś słabszemu krzywdę. Równy z równym, kiedy ktoś celowo chce mi dokopać i gra nie fair, to tak. Ale nie słabszemu.  To chyba nie jestem taka najgorsza... A może jestem. Dobiłam się trochę. Staram się generalnie nie być zła....

2. Myślałam dużo i chyba łatwiej mi zrozumieć że moja matka może mieć żal - nie rozumiem tylko dlaczego do mnie. Powinna mieć tylko do ojca. Wiem, że ja dla ojca byłam dużo ważniejsza. Przypomniała mi się jeszcze niedawna sytuacja, już byłam na studiach, miałam wyprowadzkę za miesiąc, więc jeszcze mieszkałam z rodzicami. Tata zdążył kupić dwa ostatnie bilety do teatru. Przyszedł do domu i zaczął się chwalić że dorwał dwa ostatnie i zdążył przed jakimś tam gościem prawie że na wyścigi (tak, mój tata nie jest takim sztywniakiem jak moja matka, potrafi wyluzować). I na koniec: "Kama, idziesz ze mną?". Matka miała minę jakby dostała w twarz. Tak samo ze szpitalem - jak matka leżała to poszedł jakoś 2 razy, na godzinkę, przy mnie siedział cały czas, nie chodził nawet do pracy. W sumie to mi jej szkoda, ale ciężko mi jej żałować, bo jej nie lubię.

3. W koooooooońcu (tak, nareszcie) porozmawialiśmy sobie szczerze z facetem o pewnych rzeczach. Długo, bo od 2 do 5 nad ranem, czyli jakoś 3 godziny rozmowy. Ciężko mi tu to streścić, bo strasznie dużo tego było.
Powiedział mi o swojej byłej i tej nieszczęsnej sytuacji. I stwierdziłam że ta sytuacja z ojcem i z tym gościem który przez 2 tygodnie spotykał  się ze mną i z 2 innymi to pikuś. Ojciec ma swoje życie, ma prawo. Tamto to był śmieszny epizod. A jego to naprawdę strasznie zabolało. Wiem (i od niego, i wcześniej już o koleżanki - dziewczyny jego kumpla) że potem bez przerwy chodził na panienki. I przyznał, że miałam być po prostu następną panienką, trochę mnie to na początku zabolało, no ale jak mieliśmy być szczerzy to byliśmy. Przyznał mi się, że jak był singlem to robił różne rzeczy, ale w związku nigdy żadnej nie zdradził. Trochę mnie tym uspokoił. Co do tych panienek to mówił że po prostu bał się związku a potrzeby miał. Właśnie mi się już wcześniej koleżanka żaliła, że jej faceta deprawował, a teraz przynajmniej ona ma spokój. W sumie się nie dziwię że się wkurzała skoro łazili po jakiś Cocomo i innych podejrzanych miejscach (ponoć tam pracują "nasze" studentki, ble. ale ponoć one tam się rozbierają "tylko" do majtek i tańczą). No ale ja nie mam pretensji. Przecież miał może coś w rodzaju depresji (nie znam się na psychologii). Mówił że myślał że nie ma szansy na jakikolwiek związek, więc szalał. (tak nawiasem to teraz się boję czy "podołam" i czy on jest zadowolony z tego aspektu naszego życia, skoro miał takie "atrakcje"). W ogóle jakiś absurd, ale on mi się przyznał, że jak mnie zapraszał pierwszy raz na te kawę, to myślał że seks na najdalej 3 randce jak nie na 1-2 (zwłaszcza że wiedział że mi się podoba, bo ponoć to było widać nawet przy szykowaniu konferencji ), 2 tygodnie i papa. Tak niefajnie. Ale on uważa że każdy normalny facet na początku nie znając kobiety dobrze zwraca uwagę na to czy go po prostu kręci i każdy facet myśli wtedy tylko o seksie. No i mówił że mniej więcej na 4 randce zmienił zdanie.
Co do tej jego byłej - to jakaś masakra. On już chciał dać sobie, za przeproszeniem, igłę w jaja wbić (jezu, jak to musi boleć!) a ona mu taki numer wywinęła. Jaka to musi być okropna baba.... Nie dziwię się, że się podłamał.
On mówi że wie że jestem dziecinna ale że to nie jest (jego zdaniem) taka typowa dziecinność. Bo mówi że zna kobiety nawet starsze ode mnie które nie dają sobie rady kompletnie z niczym - mieszkają z rodzicami, nie wiedzą jak zrobić zakupy, zapłacić rachunek, zrobić przelew, zatankować auto. A ja sobie radzę przecież w życiu, bo przez ponad rok mieszkałam zupełnie sama i miałam swoje sposoby żeby wszystko sama ogarnąć (tak, wciąganie pająka przez rurę z odkurzacza albo namawianie kota żeby go zeżarł i robienie zakupów w Tesco z dowozem jak byłam chora ale dawałam radę sobie zupełnie sama i wiem że facet nie jest mi potrzebny do rzeczy technicznych, poza tym on nic więcej niż ja nie potrafi w tej kwestii, ale jak już jest to niech on pozbywa się robali ). Twierdzi, że jestem bardzo samodzielna ale dziecinna emocjonalnie.  W sumie ma rację.  I uważa że jestem inteligentna. Nie ma racji Nigdy nie uważałam się za inteligentną. Mam po prostu dobrą pamięć i szybko łapię wiedzę. Matka zawsze dawała mi do zrozumienia że jestem głupia. Ostatni tekst: "już tyle razy ci mówiłam żebyś tak nie stawiała tych naczyń w zmywarce, ty nigdy nic nie rozumiesz jak taki bachor z poprawczaka" no
martwie się o swojego faceta. nie wiem czemu ale się martwię. jakoś tak podświadomie.
z drugiej strony miałam dzisiaj jakiegoś powera. może dlatego że postanowiłam sobie że będę sobie lepiej planować czas żeby mieć w życiu czas też na coś innego niż naukę (bo marnowałam ten  "pozastudiowy" czas strasznie) i nawet mi to wychodzi, dzisiaj na przykład i nawet wstałam o ludzkiej porze i nie śpię w ciągu dnia
ale to dziwne. i to martwienie się połączone z chęcią robienia czegoś ciągle.
Tak mnie nosi, że mimo że wstałam dopiero o 10 (musiałam jednak te 5 godzin pospać, facet ma przerąbane bo spał jakoś 3 ) to byłam już na fitnessie, u fryzjera, zrobiłam zakupy, pranie (no, znaczy pralka zrobiła), odwiozłam książki do oddania do biblioteki, ogarnęłam mieszkanie (takie tam wietrzenie, włączyłam tego robota co sobie jeździ i sprząta i mój kot go nienawidzi, ogarnęłam kuwetę, kota wyszczotkowałam itp), byłam u dentysty (4 lata bez ubytków, ha )  kupiłam świeże kwiaty, duuuużo kwiatów do całego domu (coś mnie naszło) i zastanawiam się czy nie zamówić stolika/biletów do kina i nie pojechać i nie zabrać faceta prosto z pracy gdzieś, bo o 18 mówił że powinien skończyć.

4. Matka - mój facet uważa że podstawowy błąd to to że spotykam się z nią w domu rodziców, gdzie ona odczuwa silną przewagę. Mówi że powinnam ją po prostu wyciągnąć na kawę na mieście jak koleżankę. No i ja już nie wiem - mam jej wszystko wygarnąć, spróbować spokojnie porozmawiać, opiekować się nią po zabiegu czy zaprosić na kawę? Bo wszystkiego na raz nie zrobię...

Owszem, nie powinnam wtedy iść.
Chociaż z drugiej strony tatę też staram się zrozumieć. Może on to robił dlatego że ja okazywałam mu swoje zadowolenie, to że się cieszę, a matka nigdy... sama nie wiem.
Nie, to nie była rywalizacja, bo on z góry mnie faworyzował. Im byłam starsza tym bardziej. Nawet jak byłam mała, nie wiem z 10 lat to tańczył ze mną itd. Nie powiem, wtedy mi się to podobało. Ale matka pewnie była poszkodowana, że na nią nie zwracał uwagi.
Pamiętam, nawet na weselu nie pił, nie tańczył z matką tylko się mną zajmował, tańczył ze mną za rączki (jak to z dzieckiem, tu żadnego podtekstu absolutnie nigdy nie było), potem jak byłam już starsza jak gdzieś szliśmy to łapałam tatusia pod rękę itd.
Babcia mówi że to dlatego że on zawsze chciał "mieć córeczkę", a jestem bardzo późnym dzieckiem którego się nie spodziewał i z którego sie cieszył.

Ok.
Ale mimo wszystko matka mogła to z nim załatwić a nie mnie nienawidzić od dziecka.

Moi dziadkowie są kochani!!!!!!! <3
Chciałabym żeby moja babcia była moją mamą!
Ona W OGÓLE nie chciała dzieci i ciągle mówiła to mojemu ojcu a on ją namawiał że chociaż jedno.
I wpadli.
To mi babcia mówiła.
Moja matka podobno rozważała usunięcie, ale mój ojciec powiedział że absolutnie. Wdzięczna jestem mu za to.

Jezu, nie.
Mój ojciec? Nigdy.
On jest taki... misiowaty.
Nie jest nawet stanowczy.

Ale on się nigdy nawet matce nie postawił, nawet jak się darła na niego.
Nigdy na nią nawet nie krzyknął.
Jest biznesmenem skur.... w pracy.

Nie, to jest niemożliwe.

No z jakiś powodów ta żona jest dla niego taka niemiła.
Myślisz, że odkąd się poznali była mu taka nieprzychylna? I wziął ją za żonę mimo że była dla niego niemiła?!
A on w ogóle jest dla niej miły?

No tego by brakowało żeby się darł. W takich sytuacjach, to jest szantaż, zastraszanie, a nie darcie...