Totalny mętlik w głowie

Rozumiem
Nie czuję się młoda - ten ból
Choć postanowiłam że ten rok będzie świetny - bo uważam że to od nas zależy - i na razie chyba dobrze idzie Choć życia uczuciowego w swoich planach nie ujęłam

Nabijal sie z grubych dziewczyn mlodszych ode mnie. Spasione dziewietnastki? Fe.

Poszukiwanie a poszukiwanie. Jezeli 30stka randkuje bez opamietania z kim popadnie, loguje sie na portalach randkowych i ciagle umawia w tych poszukiwaniach to jest to dla mnie zalosne. Jezeli kogos pozna, np w pracy to wtedy ok.

Poza tym pierwsze slysze ze wiek (tylko i wylacznie) powoduje tycie. Jesli sie trzyma diete i nie ma zadnej choroby to jest sie chudym, jak moja matka - 50 kg, lat 58.
To choroby i zarcie powoduja tycie nie wiek. I bachory. Jedynie choroby moga mnie dotknac.

Naśmiewanie się z wyglądu innych ludzi jest zwykłym chamstwem i nie ma znaczenia tu czy wyśmiewana osoba naście lat czy kilkadziesiąt lat . Nie wiecie  z jakiego powodu ktoś ma nadwagę. Dziwne to twoje środowisko niby wykształceni, a nie wiedzą o zaburzeniach  łaknienia, które powoduje głodzenie się (anoreksja) lub  nadmierne objadanie się zwane przez ciebie żarciem (bulimia). Wyśmiewanie się z tych osób powoduje, że ich choroba pogłębia się. Zaburzenia łaknienia to jest groźna  dla ludzi choroba, która może doprowadzić do śmierci.  Leczenie nie zawsze przynosi efekty.
Cytat z  Biuletyna Wydziału Farmaceutycznego Akademii Medycznej w Warszawie 

"2. Przyczyny otyłości
Przyczyną otyłości jest przyjmowanie nadmiaru energii w stosunku do jej zużycia. Nie zawsze jest ona bezpośrednią konsekwencją przejadania się i braku aktywności fizycznej. Występowanie otyłości warunkują: czynniki genetyczne (ok. 20% przypadków), zaburzenia czynności gruczołów wydzielania wewnętrznego, niewłaściwy skład diety, częstość i obfitość spożywanych posiłków, zażywanie niektórych leków lub uszkodzenie podwzgórza mózgu. Często jest uwarunkowana psychospołeczne ("zajadanie stresów", niekorzystne nawyki żywieniowe w rodzinie) i ekonomiczne. Otyłość może być także skutkiem niedożywienia płodu, które jest rekompensowane w okresie pourodzeniowym lepszą przyswajalnoścą pokarmu oraz wzmożonym łaknieniem. Stałe przekarmianie dziecka zwiększa prawdopodobieństwo jej wystąpienia [14, 15]."

Nikt normalny nie opycha się bo chce wyglądać źle,  ludziom otyłym ciężko jest żyć w naszym nietolerancyjnym społeczeństwie. Wydawało mi się, że wykształceni prawnicy powinni znać definicję tolerancji, no chyba że się mylę.
A tak nawiasem mówiąc nazywanie dzieci "bachorami" też jest nieeleganckie.

Moim zdaniem to ten pan na zdjęciu ma minę jakby się zaraz miał rozpłakać...
Gustujesz w takich "miękkich" facetach?

On nie jest normalny. Dzisiaj mi robił jakieś wyrzuty że mam zbyt dobre relacje z ludźmi z uczelni i że "to się rzuca w oczy" (bo ktoś mu o tym mówił).
Konkretnie chodziło mu o to że stałam na korytarzu i gadałam (nie wiem ile, długo, ale miałam sprawę) z jednym doktorantem i podobno się z czegoś śmiałam (ha ha ha - teraz to sarkastyczny śmiech). Ciekawe skąd wie.
A, i uważa że to bardzo niestosowne że ludzie już mówią że "ona to połowę czasu który spędza na wydziale siedzi w gabinecie (nazwisko mojego promotora)". Wiem że mówią. Od prawie 2 lat to mówią, że ja nic innego nie robię tylko skupiam się na dobrych relacjach z promotorem/opiekunem koła naukowego. Się obudził. I czepiał jak nie wiem.

hahahaha
Powaliłaś mnie (w pozytywnym sensie, nie mogę przestać się śmiać)
traktuję go jak wujka facet koło 50tki z wielkim brzuchem, sympatyczny i pomocny
lubi mi "dokuczać" -  np. na konferencji rzucił tekstem (mówił pierwszy): "drodzy państwo, muszę siedzieć, bo pani (moje imię) postanowiła, że siedzimy, bo ma zbyt niewygodne buty żeby stać" (tylko zabić takiego). Albo (to już niepublicznie): "czytałem ostatnio artykuł że właściciele kotów są bardziej wredni, widocznie autor panią poznał".
Generalnie dużo mi pomaga, chcę żeby był moim promotorem na doktoracie (czego jest od dawna świadomy i nie oponował).
Człowiek który na ogol lubi ludzi. Ostatnio oprócz pisowców
Ma syna mniej więcej w moim wieku ale zdecydowanie nie w moim typie Za to ma fajnego psa pies jest śmieszny, bo ponoć sam nie wyjdzie na ogród przed dom bez człowieka, bo jest tak towarzyski
Przy promotorze dobrze czuję się psychicznie z jednego powodu - zawsze mnie rozśmiesza
Muffinki mu robiłam, bo wiem że lubi jeść jak miałam cukierki czekoladowe  to całe opakowanie (ze 20 jakoś) mi wyczyścił
Swojemu lekarzowi też zaniosłam muffinki Ale ten akurat jest chudy i łysy
Wiem że jeden z nich mnie podrywa - i NIE jest to promotor. Ale lekarz podrywa wiele młodych pacjentek, byleby nie były grube To sąsiad rodziców. Sąsiadce mówił że jest ładna Na wizycie On ma fajnych synów (trzech aż)
Promotor sam mówi, że przypominam mu jego córkę
Generalnie opiekunowie kół naukowych mają dość przyjacielskie relacje z przewodniczącymi kół. No są wyjątki, ale to typy wyjątkowo wredne.
Ale ta katedra - w której piszę pracę, mam koło naukowe i chcę robić doktorat jest idealna W sumie nie mogę wskazać nikogo wrednego. Jest kolega mojego promotora - bardzo w porządku, też przyjacielski człowiek, jest kierownik katedry - ostatnio zagadywał mnie w windzie że mam fajną kolorową ustawę (zakreślaczami mazałam jak się uczyłam ), jest trochę dziwny profesor który ma zapędy polityczne i uważa że w RP powinno wprowadzić się monarchię elekcyjną i cenzus wykształcenia w wyborach (nienawidzi ludzi niewykształconych, aż się cały czerwony robi ).

On nie jest zazdrosny Uważa że to niestosowne - dużo osób chyba tak uważa, ale w sumie mnie to nie interesuje. Zależy mi na dobrych kontaktach z tą katedrą, więc nie tylko z promotorem rozmawiam poza tym ich lubię i są ciekawymi ludźmi.
CO do jednego albo jest zazdrosny albo go nienawidzi, albo i jedno i drugie. Ale to doktorant z tej samej katedry (nie z tej w której się bronię). Nie wiem czemu facet nie ma dobrej opinii, bo moim zdaniem jest uroczy. Choć raz rzucił takim tekstem, że nie wiedziałam co powiedzieć.
Ale może jemu zazdrości (nie wiem z jakich powodów), bo ten doktorant jest niezwykle wszechstronny Pierwszy rok jest u nas na doktoranckich, bo pierwszy rok studiów III stopnia robił we Włoszech.
Jeden i drugi jest pewny siebie ale mają zupełnie różny styl bycia w odniesieniu do studentów - jeden formalny i ostry, drugi wymagający, ale luźny. I opowiada brzydkie żarty. Generalnie z jego zajęć można się dowiedzieć czegoś tam o przedmiocie, czegoś tam ogólnie o pracy i rzeczy typu: "google cenzuruje porno, ale nagich piersi już nie"

Jak zwykle nie mogę spać Ale powoli się przestawiam. Znaczy wstaję wcześniej. Dziś o 9, jutro o 8 (bo ma kolokwium, a dalej nie śpię, cholera). Jestem zmęczona w ciągu dnia. Około godziny 21 mój organizm dziwnym trafem cudownie budzi się do życia. Nieważne że nie spałam, i tak o tej porze się budzi.
Zastanawiam się, kiedy to się zmieni i się przestawię. Jutro powinnam usnąć jak koci noworodek

Co do faceta mam plan. Plan, sprawdzenie, ciężko to nazwać. Trochę będzie cieżko mi się przemóc żeby go zrealizować ale trudno. I postanowiłam że od wyniku będzie wszystko zależało. Albo tak, albo nie. Zobaczymy. Oczywiście nie będzie świadomy testu.
Muszę sprawdzić co i jak bo nie wiem czy on zachowuje się nie tak jak powinien czy ja popadam w paranoję.
Jakoś mnie natchnęło jak czytałam bloga Piotra C. A uważam go za niegłupiego i mam często podobne poglądy (inne kobiety by mnie zlinczowały ). Zamieścił jakiś obrazek z podpisem "kiedy on cię wkur*** bo tupie kot" czasem tak mam. dzisiaj. przyszedł do mnie z pokojowymi zamiarami a mój kot zrobił sobie ze mnie otwieracza drzwi. ciągle miau, miau, miau. Potem rozlał wodę i ściągnął moje dekoracje słomkowe. No i komu się dostało? Przecież na zwierzęciu się nie będę wyżywać na jego miejscu to bym sobie poszła, ale jak widać odporny na krytykę jest

Właśnie dla tych 5 % nigdy nie miałabym odwagi naśmiewać się z ludzi odbiegających  od normy. Nie mam możliwości sprawdzenia książeczki  zdrowia osoby otyłej czy mogę wiec określić  z jakiej przyczyny osoba ta jest otyła?  Znam młoda dziewczynę, zaburzenia emocjonalne skłoniły ją do próby samobójczej, teraz leczy się psychiatrycznie i z osoby bardzo szczupłej stała się osoba z bardzo dużą nadwagą. Każdy kto jej nie widział dłuższy czas widząc zmianę czuje się w obowiązku poinformować ją, że to widzi i dać radę "dziewczyno rób coś z tym i ha, ha", no bo to takie śmieszne. Czy każdemu trzeba tłumaczyć, że ich uwagi jej nie pomagają.  Oni sobie odchodzą w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku. Ja widząc ile łez wylewa  i mam jej powiedzieć, że oni tylko chcą jej dobra, oni chcą ja tylko zmotywować?
Podczas pobytu na neurochirurgii miałam w swojej sali 4 osoby po usunięciu guza mózgu. Leczenie pooperacyjne spowodowało, ze osoby te znacznie powiększyły swoje rozmiary.  Chyba każdy napotkał na swojej drodze osoby leczące nowotwory, tak te osoby powiększają swoje rozmiary i to bardzo.  Czy mówienie na ich widok   "Fuj, czy Fe" pomoże im w walce z rakiem? I nie ma tu znaczenia czy mówi się im to prosto w oczy czy tylko rzuca słowa mimochodem.

Osób z zaburzonym łaknieniem jest może i faktycznie około 5%, ale ile jest osób z zaburzeniami psychicznymi? Sam piszesz o sobie, że cierpisz na zaburzenia  emocjonalne, a innym nie dajesz prawa do tego prawa. Ty swoje problemy rozwiązujesz poprzez sport, ćwiczysz  ale inni może nie mają takiej siły lub ich zaburzenie emocji jest na tyle duże, ze tylko leczenie farmakologiczne może im pomóc.
Bardzo szkoda, że u niektórych  tolerancja na inność obniża się wraz z podnoszeniem wykształcenia, mam nadzieję że nie u wszystkich.
Sama doznałam uczucia nieakceptacji od swoich teściów, po operacji kręgosłupa, usłyszałam "wyprostuj się  kobieto bo niezbyt to dobrze wygląd  jak jesteś  taka przechylona na bok" i drugie stwierdzenie "wiem, ze masz teraz jedną nogę krótszą, ale może  coś z tym zrób". Tak te rady usłyszałam od teścia (dyrektor szkoły, niewątpliwie  osoba wykształcona) i nie docierało do niego że czekam dopiero na rehabilitację. Od teściowej też usłyszałam (nauczyciel) zamiast włóczyć  się po szpitalach powieś się lepiej na rurce (w sensie gimnastyki chyba to było, mam taka nadzieję ) bo ona tak robi jak tylko ją coś zaboli w krzyżu i ból przechodzi. Jej ból po tym przechodzi  to u mnie też powinien ustąpić.
Do zdrowia całkowicie nie wróciłam, jestem osoba niepełnosprawna, chociaż z chorobą  radzę sobie dość dobrze, teściowie nie zaakceptowali mojego kalectwa, wszelkimi metodami próbowali doprowadzić do rozwodu. Stosunki nasze zostały przerwane, wg. nich z mojej winy, bo obraziłam się na dobre ich rady.
Martainn, czy gdyby jednak nie udało ci się schudnąć to mówił byś teraz o osobach otyłych spaślaki?
Również przepraszam za offtop

On nikogo nie KRYTYKOWAL.
Azbestowa dopowiadasz sobie dalej.
Byl to zart w towarzystwie samych osob bez nadwagi. Jestem tam chyba najgrubsza a mam 47-48-49 kilo wagi przy 163 wzrostu
Zart "teraz mowia ze to swieta a byly spasione juz w sierpniu" naprawde jest taki karygodny? W towarzystwie osob szczuplych?

kammis, na ktorym roku prawa mialas najwiecej nauki?

Stwierdziłam dzisiaj, że mam po prostu dosyć, ale to tak na maksa dosyć wysiłku bez efektów.
Nie ma sensu się starać tylko i wyłącznie po to, żeby być trochę mniej przeciętnym albo trochę mniej do d*** w danej dziedzinie. To tak jakbym uczyła się malować obrazy tylko dlatego żeby nie malować jak z dwoma lewymi rękami tylko tak o przeciętnie. Albo jakbym studiowała jakiś inny kierunek dobrze wiedząc że się na czymś nie znam i mogę się jedynie prześlizgnąć przez studia jakimś cudem.
Zajmę się tym co mi po prostu wychodzi - czyli studiami i pracą.
Szkoda tylko, że straciłam tak dużo czasu i pieniędzy. Na ćwiczenia które nie dały i nigdy nie dadzą na mojej figurze bardzo dobrego efektu, na przedłużanie rzęs, na hybrydę, na kosmetyki, na ubrania - podczas gdy dobrze wiadomo że wymagany jest ode mnie jedynie wygląd profesjonalny. Klienci i współpracownicy mają głęboko gdzieś to czy ja ważę 5 kilo mniej czy więcej, czy mam niepomalowane paznokcie, blade nogi, bezkształtne ramiona i niewymodelowane ciało. Nikt mi nie będzie w kancelarii pod spodnie i bluzkę zaglądał, a rozbieram się tylko przy lekarzu i kocie - a ten drugi najbardziej zainteresowany jest tym czy nie mam przy sobie czasem kociego żarcia albo dlaczego "śmierdzę" psem którego głaskałam na ulicy.
Żałuję że kupowałam te wszystkie rzeczy, bo mogłam kupić białe albo kremowe bluzki, czarne spodnie, czarne spódnice do kolana i czarne żakiety (no i szare, granatowe itd.) które mi się do czegokolwiek przydadzą a nie robić z siebie małpę.
Odwołałam tego durnego native speakera z włoskiego, bo ojciec ma ABSOLUTNĄ RACJĘ - "po co Ci to dziecko potrzebne, nie mamy klientów Włochów, a nawet jakby się trafili to rozmawia się po angielsku".
Oddałam sąsiadce karnet na fitness, niech sobie pochodzi. Ja mam to już totalnie w d***. Niezdrowej nadwagi nie będę mieć, bo nie mam ku temu predyspozycji.
Zamówiłam sobie pizze, kupiłam popcorn (ten sam który mój ojciec żre po nocach, jak matka śpi, dobrze wiem bo słychać - ojciec tak samo jak i ja nie może spać, matka śpi za to z 9-10 godzin na dobe). Nażarłam się i mam wypukły brzuch. I szczerze mówiąc mi to wisi. Pani mecenas z kancelarii ojca też ma. Jakoś żyje i ma się dobrze.
Nie opłaca się starać żeby być - wg koleżanki, i tak zbyt łagodnej bo się lubimy a jak się kogoś lubi to się go łagodnie ocenia- 6/10. Za 60 procent to u nas na wydziale ledwo tróję można dostać - formalnie i jeśli jest test. Ledwo, bo i nie każdy da. Na opisówkach 60 procent to de facto 2.  Krwawa to nawet za 60 procent usosa nie otworzy, bo jak sama mówi szkoda jej czasu i zachodu z takim czymś - 2 się samo wpisze przy zamykaniu jak nie będzie oceny. Więc po cholerę się starać na wynik GÓRA trzy? Chyba debil by się starał. Albo jakby ktoś mi dzisiaj powiedział że dostanę 1300 wypłaty? Nie starałabym się, w życiu. A tutaj walczyłam z wiatrakami.
Starałbym się jakby mi ktoś powiedział że mogę mieć tylko 3? Nie. 3 to w ostatecznym rozrachunku ma każdy. Więc tutaj też nie warto. Żałuję tylko że tyle cennych "zasobów" (czasu, pieniędzy, wysiłku) zmarnowałam, a mogłam energię przeznaczyć na coś innego.
Aż się wściekłam na samą siebie.

Z rozmowy z koleżanką i z czytania bardzo życiowej książki i bloga Piotra C., kimkolwiek jest (wątpię, że jest radcą prawnym, ale to akurat nieistotne).

Edit: to że nie ma sensu się starać żeby osiągnąć 60 procent to już moja własna opinia, miałam ją właściwie zawsze. Odkąd pamiętam nie potrafiłam nigdy się do czegoś przyłożyć jeśli z góry wiedziałam że wyjdzie tak sobie. Olewałam to wtedy i robiłam tylko minimum, to co musiałam (jak już na przykład było z matematyką czy fizyką w liceum).

Ha! Jestem z siebie dumna! Posprzątałam i zrobiłam porządek również z panami z którymi miałam coś do załatwienia.

1) z promotorem sobie wyjaśniliśmy w żartobliwym tonie że ma refleks szachisty przy dzisiejszym czytaniu wiadomość w messengerze i że wkurzyłam się pod drzwiami, ale już mi przeszło
2) do skarbnika koła naukowe który nie bierze od pół roku pracach w zarządzie skrobnęłam maila z kulturalnym, acz stanowczym pouczeniem, że utrudnia nam pracę i że albo się zmobilizuje do pracy, albo będziemy musieli poszukać innego rozwiązania (w domyśle innego skarbnika)
3) do ojca również skrobnęłam maila że to zwykłe sku***syństwo (tak napisałam, bez gwiazdek) nie odbierać od własnej córki od 2 dni telefonów (nic się nie stało, do pracy chodzi, bo mam wtyki!)
4) załatwiłam sprawę z facetem raz na zawsze. Dzwonił, więc w przypływie odwagi napisałam mu smsa: "nie możesz zrozumieć że cię zwyczajnie nie chcę?". Nie odpisał, nie dzwoni więcej, więc mam spokój dożywotni. Brutalne acz skuteczne. Nie mogę być dłużej z osobą przy której byłam: niewykształcona, brzydka, niezadbana, źle ubrana (próbowałam z tym walczyć, nic na mnie dobrze nie leży, tylko straciłam kupę kasy - żeby dobrze wyglądać musiałabym 24 na dobę chodzić w eleganckim płaszczu wiązanym w talii i kozakach, a latem i w pomieszczeniach się nie da), niewysportowana, niezamożna (ja jako ja, nie jako rodzina, ogólnie nie, ale przy nim i owszem), nieelokwentna, nieinteligentna, przygruba, nieutalentowana, nieuzdolniona, nieciekawa (wręcz nudna), niewyrzeźbiona, nieatrakcyjna - wymieniać można wiele. Ludzie to widzieli, za nim się kobiety oglądają, za mną faceci nie. To się aż rzucało w oczy. Żałuje trochę, że musiałam to napisać w takiej formie, bo to nie jest prawda, ale innego wyjścia nie było.
I nie chodzi o to że mu czegoś nie wybaczyłam. Teraz czuję, że wybaczyłam. Nie mam do niego żalu o nic. Do siebie mam żal, że się nie nadaję i nie podołałam. A najbardziej jestem zła na siebie że byłam zaślepiona i w tym zaślepieniu nie mierzyłam sił (swoich własnych) na zamiary. Skończyć się tak musiało. Coś jak ludzie którzy nałogowo grają w lotto i myślą że im się wielka wygrana trafia nie widzą jakie jest prawdopodobieństwo.
W swoich "dzialaniach" (cudzyslow celowy) bylam tak zalosna jak studenci u ktorych jedyna poprawa jest podwyzszenie sredniej z 3,2 do 3,5 - niczego to nie wnosi do ich zycia, nikt tego nie zauwaza (bo wykladowcy zwracaja uwage albo na tych z 2 ktorych musza przyjmowac czesto albo na tych ktorych uznaja za zdolnych z danego przedmiotu), wiec generalnie mimo staran maja pecha i frustracje, ze sie starali. Mam taka kolezanke w grupie. Juz sie nie stara i powiedziala ze chce tylko zdac i ma gdzies skoro jej nie wychodzi, starczy jej 3. I przestalo to byc smieszne. Sympatyczna dziewczyna, ale takie staranie sie bez efektow naprawde wyglada smiesznie i tak tez wygladalo u mnie, wiec go zaprzestaje w trybie natychmiastowym.

Teraz oglądam śmieszne koty w necie. Znieczulenie piwem dobra rzecz

Doszłam do etapu w którym gardzę samą sobą.
Śpię do 13, większość czasu spędzam w piżamie, wychodzę jak muszę.
I mam wrażenie że to bardzo zły etap.

Nie zamierzam nad niczym pracować.
Dzisiaj nie ruszam się z kanapy i nie przebieram z piżamy.

Osoba która nic nie robi cały dzień i wstaje o 13 jest żałosna według każdego.
Nawet żul pod sklepem jest mniej żałosny.

Ta. Za studia.
To nie chodzi o docenianie i lubienie tylko o ogólny całokształt życia. Każdy uznałby mój dzisiejszy dzień za żałosny.

Nikt. Przypadkowa osoba wzięta  z ulicy. Nie wiem. Starsza pani? Matka z dzieckiem? Urzędnik? Nauczyciel? Robotnik na budowie? Informatyk? Każdy kto by to widział złapałby się za głowę.
Zapytaj kogokolwiek, przechodnia, czy normalne jest żeby zdrowy człowiek spędził cały dzień w piżamie.  Nie pierwszy raz.
Z nikim się nie ścigam.
Chciałam osiągnąć jakiś poziom sama dla siebie ale nie wyszło. Znaczy wyszło, na góra 60% czyli na marne 3.

Wyglądać jak człowiek. Mieć się z KIMKOLWIEK spotkać w wolnym czasie. Być smukła (niemożliwe przy moim wzroście). Mieć jakieś zainteresowania. Może być na tyle wysportowana, że to będzie widać. Dobrze się ubierać. Dobrze się malować.

To wszystko nie wyszło, tylko straciłam czas, kasę i energię.
(przykład: nie poradzę nic na to, że na mnie bluzka za 3 stówy leży jak na bezkształtnej masie, a inna w bluzce za 3 dychy wygląda jakby właśnie zeszła z wybiegu).
Więc nie zamierzam nic z tym robić. Tak samo jak ćwiczenia nie dały żadnego efektu, nie zmienię proporcji ciała.

Mam 22 muszę to poprawić

Nie, nie, to nie o to chodzi.
Elle, ja nie mogę powiedzieć że jakoś specjalnie nie lubię siebie. Jakbym siebie nie lubiła to nie starałabym się polepszyć swojego życia.
Koło 30stki makijaż i wygląd ogólnie dlaczego się poprawiają? A no dlatego że taka dziewczyna przerzuca się z kosmetyków za 2 dychy na kosmetyki koło stówy. Ja już się dawno przerzuciłam - np. jeśli chodzi o podkład, więc co ma się niby polepszyć.
Nie EKSPERYMENTUJĘ z makijażem i fryzurą, Elle. Eksperymentowałam mając 12 lat. Wiem co mi ogólnie pasuje a co nie. Wiem jak się malować. Nie maluję się karykaturalnie. Wyglądam na 30stkę. Nie noszę świecącego podkładu wyglądającego jak maska jak niektóre dziewczyny.
Problem w tym, że jestem do bólu przeciętna i to z tych niżej przeciętnych.
Mam 22 lata, chcę się czuć piękna tak jak niektóre dziewczyny. I tak wyglądać. Ale to jest niemożliwe.

Fajnie relacja z ojcem i promotorem jest dobra

Nie przymierzam 3 godziny jednej bluzki
Właśnie nie porównuję się do nikogo. Mam w głowie swój ideał, ale to nie jest inna osoba, tylko ja w ulepszonej wersji.

Moje otoczenie nic o tym nie wie

A to jest żałosne, że wstaję o normalnej porze tylko wtedy kiedy muszę wyjść. I nie chodzi mi o 6 rano. 8-9-10.

Może mój ojciec go przyciągnął?

W szczerość tego że chciał ze mną być - ale byliśmy dzieciakami, związek polegał na tym że jaraliśmy razem fajki czekoladowe i piliśmy piwo - wierzę w przypadku jednego chłopaka. Rok młodszy ode mnie, syn naczelnika skarbówki i wnuk prezesa banku. Rozkapryszony dzieciak, bardzo skrajnie rozkapryszony, którego największym problemem było urobienie dziadka żeby na 18 kupił mu mercedesa dostanie się na studia już nie, bo ojciec ma znajomości.
Byłam pewna, że jakby nie chciał ze mną być, to by nie był. Jego nie można było do niczego zmusić.

Elle, mam takie rysy twarzy chyba. I to nie chodzi o to że mi się nie podoba akurat to że wyglądam na 30stkę.
Ale chciałabym wyglądać na "fajną" 30stkę.

mhm, a może szukał brzydszej dziewczyny niż wcześniejsze żeby mieć pewność że go nie zdradzi?

Też sądzę, że z tym postarzaniem to chodzi o Twój styl ubierania się. Być może również o makijaż, nie wiem jak to u Ciebie wygląda. No ale jak zakładasz poważne żakiety, marynarki, spódnice i bluzki, to wyglądasz na 30-letniego korpoludka i każdy tak ma, nie tylko Ty. I nie chodzi mi o to, że kupujesz jakieś niemodne czy nieładne ubrania, tylko o ten styl ubioru. Nawet jak kupisz sobie piękną jedwabną bluzkę i super elegancką spódnicę za kilka stów, no to będziesz wyglądać pięknie i elegancko, ale jednak starzej.

Postarza również stres, przejmowanie się wszystkim, nieodpowiednia dieta oraz mała ilość snu. Jeśli tutaj sprawa się sypie, to najlepsze kosmetyki nie pomogą. Sama na sobie widzę, że jak się czymś przejmuję czy pośpię mniej niż 8 h, to wyglądam dużo, dużo gorzej niż jak o siebie dbam. Skóra wtedy nie ma takiego blasku itp. A jeśli chodzi o kosmetyki, to przetestowałam zarówno takie za tysiące złotych, jak i te z naturalnych produktów i zgadnij co jest lepsze? Teraz robię sobie jakieś domowe maseczki z naturalnych rzeczy, bo na mnie dużo lepiej działają niż drogie kremy. No ale tak jak napisałam, podstawą jest sen, odpowiednia, zróżnicowana dieta, w miarę spokojny tryb życia itp. Elle ma rację, że 30-latki wyglądają lepiej, ale to nie o kosmetyki chodzi. 30-latki po prostu przestały się przejmować pierdołami i są zadowolone z siebie i swojego życia. A uwierz mi, kiedy ktoś promienieje szczęściem i lubi swoje życie, to już żadnych drogich ulepszaczy nie potrzebuje. Niestety po 20-stce każdy stres i zmartwienie odbija się na wyglądzie.

Zrobiłam porządek, wykąpałam się, ubrałam, pomalowałam jak zawsze, zjadłam obiad, pobawiłam się z kotem.
Rutyna to jednak dobra rzecz, bo czuję się ciut lepiej.

jedyna osoba która mi powiedziała że dla niej to nie  muszę się zmieniać (w ogóle w żadnym aspekcie)? taka Justyna
gadamy ze sobą regularnie  ona jest osobą bardzo pogodną, trochę się to człowiekowi udziela.
Najlepsze (najśmieszniejsze) jest to, że ona jest zupełnie, zupełnie inna niż ja (w sensie psychicznym).
Ale ona jest bardzo towarzyska, a czasu ma mało bo studiuje, pracuje i ma masę znajomych. I to studiuje dość wymagający kierunek, bo związany z zębami ludzkimi
Justyna nie ma mamy, ale mam wrażenie że jej to nie przeszkadza. Ale nie pamięta jej, więc może dlatego.

Ale ja nie chce być milionerem
Pieniądze są dla mnie NAJMNIEJ WAŻNE. W ogóle o nich NIE myślę. Może dlatego że zawsze były. Nigdy nie były dla mnie celem (tak jak pisałeś że zrozumiałeś że nie będziesz milionerem) - ja na pieniądzach się w ogóle nie skupiam, bo one zawsze były, w sumie mam je gdzieś. Pieniądze są dla mnie środkiem do celu, a nie celem.
Podobnie jak nie myślę o tym czy będę miała pracę, mieszkanie, samochód, bo to nie jest coś czym się przejmuję. Jest i już. Ktoś ma pieniędzy więcej niż ja, ktoś ma mniej? I co mnie to obchodzi? Wystarcza mi na moje potrzeby i tylko i wyłącznie o to się martwię. Po co mi samo bycie milionerem?
Nie zamierzam nigdzie chodzić, na siłownię tym bardziej
Nie nosiłeś czegoś TYLKO dlatego że nie jest markowe? Super, bardzo mądrze. Nie, tak nie mam, więc nie mam takiej samej obsesji jak Ty. Nie myślę o pieniądzach i o czymś czy coś jest markowe. Nie potrzebuję NIKOMU udowadniać że mam pieniądze. Więc nie byłeś bardzo podobny. Zresztą pokazywanie że się ma pieniądze jest śmieszne i cechuje ludzi którzy albo się niedawno dorobili albo tak naprawdę ich nie mają, albo żyją ponad stan. Serio, mam gdzieś czy ktoś widzi markowe albo niemarkowe ciuchy i czy uważa że mam pieniądze czy nie. Może sobie nawet myśleć że nie mam co jeść, mam to gdzieś.
Pieniądze to ostatnia rzecz jaka może rodzić we mnie jakiekolwiek kompleksy. Tak samo praca, studia, rozwój zawodowy czy szeroko pojęta "kariera zawodowa".
Nie szukam na siłę NICZYJEGO uznania. Nie chcę niczego MIEĆ w życiu.  Nie byłam chyba nikim (w oczach innych, abstrahując od opinii własnej), bo zawsze byłam najlepszą uczennicą i dziewczynką z dobrego domu. I to zupełnie nie chodzi o bycie nikim czy kimś. Mam to w sumie bardzo gdzieś, bo nie oceniam ludzi przez ten pryzmat przez pryzmat pieniędzy również. O wiele bardziej przez pryzmat wykształcenia (tak, dlatego się czepiam błędów ortograficznych, nie tylko Ciebie, bo mnie rażą) i wyglądu.
PS kobieta na siłowni nie potrzebuje SUPLEMENTÓW, bo nie jest facetem, któremu zależy na budowie mięśni. Kobieta chce być CHUDA, nie nabita.
Mamy zupełnie inny obszar "zainteresowań" i zupełnie inny obszar kompleksów.

Ja tam nie rozumiem, po co niektórym chęć bycia bogatym dla samego bycia bogatym.
Np. "chcę być milionerem" - no i po co?

Co do ścigania się z kimś Z nikim się nie ścigam. Nie mam wybranych osób które chcę prześcignąć albo którym chcę dorównać.
Uważam że każdy idzie własną drogą.
Oczekiwania innych ludzi - np. w dziedzinie wykształcenia - mnie nie interesują. Ktoś może uznać że jestem głąbem, np. w liczeniu, debilem ostatnim, wstyd i hańba. No i? Są tacy, co tak myślą zapewne o mnie A mnie to jakoś nie rusza
Np. prowadzę bloga. Nie ścigam się z tym że inne blogi mają więcej polubień. Jak będzie więcej, to super, ale zdobywam czytelników nieścigając się z nikim.
Ale ja nie spełniam SWOICH WŁASNYCH oczekiwań.

Bo dzięki pieniądzom można spełnić wiele marzeń. Ja z kolei nie rozumiem pracy dla samej idei pracowania. No chyba, że jakiś wolontariat, to jednak zupełnie inny wymiar ma taka praca.

Też nie rozumiem pracy dla samej idei pracowania
Pracując muszę widzieć efekty. Inaczej rzucę to w cholerę. Ucząc się tak samo - nie uczę się dla samego uczenia.
Podobnie z ćwiczeniem, więc je rzuciłam. Nie wyobrażam sobie ćwiczyć dla samego ćwiczenia, jedzenia w określony sposób dla samego faktu zdrowego żywienia itd.
W ogóle nie uznaję robienia czegokolwiek bezcelowo (coś w stylu: sprzątam żeby było czysto a nie po to, żeby wykonywać samą czynność sprzątania).

Chodziło mi o to, że nie widzę sensu bycia bogatym dla samego bycia bogatym. Wiele osób nie chce czegoś zrobić czy spełnić danych marzeń, nie potrafią nawet powiedzieć PO CO im pieniądze. Moim zdaniem to szkodliwe i bezsensowne.

Ja tam muszę we WSZYSTKIM widzieć efekt.
Poczynając od podstawowych czynności jak np. sprzątanie, poprzez część zawodową - pracę i studia, na dbaniu o siebie kończąc - ćwiczenia, jedzenie.
Jak nie ma efektów przez dłuższy czas, to rzucam coś w cholerę, nie potrafię inaczej. Jakbym na studiach wyrabiała ledwo na 3, a w pracy bez przerwy robiła błędy w pismach procesowych od roku te same, to już dawno nie zajmowałabym się prawem, na pewno.

Zawsze może wygrać w lotto