Totalny mętlik w głowie

No ja akurat w miejscu pracy posługuję się swoim prywatnym komputerem Ale przecież nie o komputer chodzi Mogę mieć koszulkę z gołą, wypiętą laską na klacie, długopis w kształcie penisa, albo breloczek od kluczy w kształcie waginy...

Ja widzę ale widzę, że ty nie widzisz różnicy w spędzaniu prywatnego wolnego czasu w swoim prywatnym mieszkaniu i miejscu publicznym

Czyli podjęłabyś działania w reakcji na coś czego nie chcesz oglądać. Ale dlaczego niby masz spędzać podróż z zamkniętymi oczami i uszami? A dzieci mają to do siebie, że są ciekawskie i niesforne. Wydawałoby się, że łatwiej dogadać się z kulturalnym pasażerem, że taki film może sobie obejrzeć kiedy indziej ale jak widać lepiej polegać na inteligencji dziecka... Swoją drogą ja mając laptop w drodze i dzieciaka w pobliżu, choćby zupełnie obcego włączyłbym jakąś bajkę. Radocha dla dziecka, wdzięczność jego mamusi, a ja stary koń też lubię bajki

Biznes prywatny, te słowa powinny ci wystarczyć. Każdy prywatny właściciel takiego przybytku może ustalić swoje zasady, np. takie, że z dziećmi nie wpuszcza.

Kammiś, Kammiś, właśnie widzę, że masz deficyty tego zastanawiania się... Ja na miejscu rodzica tego dziecka stanąłbym ci nad głową i donośnym głosem zaczął rozmawiać przez telefon z moją mamusią. Założę się, że prędzej ty byś z tego miejsca emigrowała.

To bym emigrowala i to bylby moj problem. Jak mi nie pasuje ze np ktos chrzaka mi za plecami to zmieniam miejsce przebywania.

No widzisz, a mi do niczego niepotrzebna ani wdziecznosc mamusi, ani radocha dzieciaka. Animowane tez lubie ale ogladam to na co mam ochote w danej chwili. A ze mi film polecila kolezanka wiec ogladalam.
Pracodawca moze uregulowac rowniez dress code. Moze uregulowac wlasciwie wszystko, co masz w pracy.

Dziecko niesforne i nieposluszne to jest problem rodzica, nie moj. Majac sobie zalozone sluchawki moge ogladac wszystko - oprocz pornografii. Nikogo nie zmuszam do patrzenia. Ksiazki tez nie moglabym czytac bo dziecko ktore czytac umie zagladnie i przeczyta. Znam matke dzieciaka ktory przez przypadek zobaczyl kawalek filmu "Avatar" i mial po nim przez miesiac koszmary bo bal sie tych stworow. A film od 12 lat bodajze, moge go sobie wlaczyc gdzie chce i kiedy chce. Mam sie przejmowac takimi pierdolami? Serio? Zadnych norm etycznych, prawnych ani spolecznych nie lamie.
Tak do tego podchodzac nie moglabym nawet smsa napisac nie wiem o czym? O zabojstwach? O seksie? Z przeklenstwem? Bo biedne dziecko zobaczy i przeczyta. Gazety nie moglabym przeczytac bo przez przypadek bylyby w niej zmasakrowane zwloki. Albo czytac Cosmopolitana tez bym nie mogla, bo tam rozneglizowani ludzie sa.
Musialabym upasc na glowe.

Jeszcze jedno. dlaczego ja mam respektowac widzi mi sie rodzicow z dziecmi skoro oni nie respektuja mojego? Mi sie podoba sie ogladanie nagiego dziecka nad morzem - a zalozenie kapielowek nie boli. Co gorsza dzieci do morza leja - znaczy sikaja. To juz skrajnie obrzydliwe. Nawet psy nie leja - bo pies musi przykucnac albo lape podniesc.

kammiś a ja się zastanawiam jakim ty byłaś dzieckiem grzecznym kochanym spokojnym czy rozwydrzonym bachorem?
I jak reagowali rodzice kiedy ty coś źle robiłaś lub dokuczałaś?

A prowadząc taką rozmowę telefoniczną powinnaś emigrować z towarzystwa od razu, sama i bez konieczności zwracania ci na to uwagę. Ty możesz tego już nie rozumieć, jesteś z pokolenia, które świata nie widziało bez komórki. Ja jednak znam świat bez komórki, dlatego komórka już na zawsze pozostanie dla mnie tylko przydatnym urządzeniem. Wiesz w czasach jak komórki, to była jeszcze rzadkość największego buraka w okolicy można było poznać właśnie po tym, że wśród obcych ludzi musiał koniecznie prowadzić rozmowę służbową, najlepiej kogoś opieprzać jeszcze Teraz to już wszyscy wiszą na telefonach i uważają za rzecz oczywistą, że otoczenie w autobusie, knajpie musi słuchać ich wynurzeń, problemów itp. Ja niestety się nie odzwyczaję od tego jak się wychowałem i jak jestem w towarzystwie obojętnie znajomych czy obcych ludzi, to jeśli muszę porozmawiać przez telefon, to po prostu się oddalam. Parę razy zdarzyło mi się, że ktoś miał do mnie pretensje, że nie odebrałem telefonu, ponieważ wg tych ktosiów fakt posiadania telefonu implikuje konieczność odbierania... Wytłumaczyłem im, że telefon mam tylko z jednego powodu: żebym ja mógł zadzwonić wtedy kiedy będę potrzebował. Co nie znaczy, że się dodzwonię A już najbardziej mnie wpienia jak ktoś się ze mną umawia, przychodzi do mnie w interesie i odbiera telefony. Na szczęście w tej materii coś się zmienia i coraz częściej jeśli ktoś już bardzo musi odebrać, to przeprasza. Kiedyś na spotkaniu biznesowym w jednej firmie takiemu młodemu z tej firmy ciągle dzwonił telefon aż jego szef nie wytrzymał ze wstydu i jak go opier......ł.

Uff, czyli w mojej firmie mogę spokojnie narzucić obowiązek posiadania na tapecie cycatej laluni...

Zmartwię cię, dorośli faceci też masowo leją do morza. I nie tylko morza...

Oj, z tymi telefonami to bardzo nie lubię. Jeśli się z kimś umawiam, a ta osoba odbiera sobie telefony albo smsy (zakładając, że nie czeka na pilną i ważną wiadomość), to drugi raz już się z nią nie umówię i ogólnie szybko się wtedy zmywam. To brak kultury i strata mojego czasu. Sama też odbieram telefon tylko wtedy, kiedy mogę. A potem np. moja mama strasznie narzeka, że po co mi ta komórka, skoro nie można w każdej chwili mnie "złapać". W miejscach publicznych w ogóle nie rozmawiam przez telefon (chyba, że jakaś szybka wymiana pilnych informacji), bo to nawet wygodne nie jest, a też nie mam ochoty drzeć się do słuchawki, by ludzie obok słuchali o moich prywatnych sprawach.

Jeśli jechałabym autobusem i oglądała sobie film mając założone słuchawki, to też średnio by mnie obchodziło, że ktoś mi przez ramię zagląda, bo ja bym nikomu tym nie przeszkadzała. Do bajek niestety nie mogę się przekonać i nudzą mnie w każdej postaci. Próbowałam oglądania tych animowanych cudów nowoczesnej techniki, ale przykro mi, zasypiam. Polski dubbing rani moje uszy i w ogóle nie znoszę oglądać filmów czy seriali z lektorem/dubbingiem. Zasypiam tak po 10 minutach. Zresztą jako dziecko też nie lubiłam bajek. Oglądałam chyba tylko Gumisie, Smerfy, Muminki i może kilka innych kultowych bajek. Ale to było jakieś 30 minut dziennie (chyba tyle trwają dobranocki). Za to bardzo lubię czytać bajki i baśnie z różnych stron świata. A książki dla dzieci potrafią teraz być tak pięknie wydawane, że sama mogłabym sobie jakąś kupić.

Ja thrillery, horrory bardzo lubię, sporo ich oglądam, ale raczej w domu, nie chciałabym w sumie w autobusie, bo chyba nie mogłabym dobrze się skupić. Chociaż wiadomo nocą jak jedzie i ludzie śpią, to czemu nie. W dzień, to nawet bym nie czuła nastroju i w domu też w dzień rzadko oglądam. A skoro w autobusie bym oglądała raczej nocą, to wątpię, że dziecko by zobaczyło. A co do sytuacji w autobusie ogólnie, to myślę, że skoro jest blisko dziecko, to w sumie można by tego horroru nie puszczać. To osobista sprawa jasne i nie jest nic złego puścić i niby mama powinna dziecka pilnować, ja sama np jako dziecko i czasem obejrzałam horror itp w granicach normy jak to było, to mama nie miała nic przeciw. No, ale wolałabym jednak nie oglądać może w autobusie jak blisko obce dziecko. Jak jest blisko dziecko, to wolałabym też nie przeklinać (chociaż i tak rzadko to robię), bo jednak to wtedy no głupio by mi było.

Edit: Na spotkaniach też zazwyczaj nie odbieram telefonu. Wyjątkiem jest jak zadzwoni mama i spyta o której wrócę, bo jednak mieszkam z rodzicami jeszcze, więc skoro chce wiedzieć, to mówię i spoko. A jak zadzwoni ktoś inny, to albo odbiorę i powiem, że nie mogę teraz gadać, by np zadzwonił/zadzwoniła np o tej i o tej, bo jestem z koleżanką np albo piszę sama właśnie, że jestem na spotkaniu i potem pogadamy. No albo jak np jestem właśnie w kawiarni i ciężko byłoby dogadać się, bo czasem głośno, to piszę smsa i tyle. A koleżankę przepraszam, że muszę napisać i tyle. No, a więcej nie piszę, zwykle w ważnej sprawie i nie sms za smsem.

Nie ma go dalej....

No wlasnie zaden straszak
A sceny pobic itd moga sie przeciez bawet w serialach trafiac.

Ja sobie nie wyobrażam na przykład nie czytać czegoś w tramwaju, nie pisać smsa, bo ktoś mi przez ramię może zajrzeć i przeczytać. Nieważne, czy dziecko, czy nie. Filmy nieraz też oglądam na tablecie w pociągach, rzadko, bo rzadko, ale jednak. Na słuchawkach oglądam, tak żeby nikomu nie wadzić, ale jak ktoś koniecznie będzie się gapił przez ramię to ja się nie czuję w obowiązku dostosowania się do preferencji gapiącego się. Jak dziecko może zobaczyć rzeczy, których nie powinno widzieć, to jednak jest rodzica powinność uchronić je od tego, odwrócić uwagę, zabawić, zająć się po prostu tym dzieckiem. Po to filmy mają kategorie wiekowe żeby rodzić wiedział czego oglądanie powinien dziecku umożliwić lub nie.

W myśl tej zasady powinnam nie jeść kanapki z szynką w obecności wegetarian, bo ich to może gorszyć. Nie ma też co wariować. Nie żyjemy w sterylnym środowisku pozbawionym tego na co nie mamy ochoty patrzeć. W ogóle znam dzieciaka, który przed wszystkim co potencjalnie choćby złe i niewłaściwe był całkowicie chroniony - do tego stopnia, że potem kontakt z jakimkolwiek bodźcem stresowym skutkował niemal histerią. Po prostu kompletny brak umiejętności radzenia sobie z czymś, co nie jest po jego myśli. Trochę jednak kalectwo emocjonalne z tego wyszło.

Jak są w danym gronie są dzieci, to pilnuję żeby nie przeklinać, nie rozmawiam na tematy, które dla dziecięcych uszu przeznaczone nie są, bo odrobina empatii mnie przecież nic nie kosztuje, nie żyję sama na świecie.

Ja nie mogę powiedzieć, że nie lubię wszystkich dzieci, bo i nie wszystkich dorosłych nie lubię. To chyba normalne. Dziecko to też indywidualny charakter, dzieci nie są z fabryki. Na przykład lubię 4 letnią córkę mojej koleżanki, bo mała jest naprawdę fajna, ostatnio chciała układać ze mną puzzle, to układałyśmy, zajmowałam się nią chwilę i było całkiem ok. Z kolei dzieciaka mojej kuzynki nigdy nie trawiłam, strasznie był zawsze męczący i wkurzający.
Takich bardzo małych dzieci poniżej 4-5 lat to ja w ogóle nie ogarniam i nie chcę ogarniać. Nie czuję ochoty ani potrzeby. Niemowlęta to mnie w zasadzie odrobinę brzydzą momentami.
Dzieci których bardzo nie lubię, to po prostu te niewychowane, jeszcze bardziej od takich dzieci nie lubię zaś rodziców, którzy mają gdzieś, czy ich pociecha zachowuje się skandalicznie i w ogóle nie próbują dziecku wpoić, że na przykład w restauracji nie przeszkadza się innym klientom, nie rzuca jedzeniem itd. W tramwaju nie usiłuje się ludzi zganiać z siedzeń, nie kopie się obcych osób, a zwierząt się nie bije i nie ciągnie za uszy.
Jak nieraz patrzę co dzieciaki potrafią wyczyniać, to sobie myślę, że jakbym tak w dzieciństwie zrobiła, to by mnie chyba matka ze skóry obdarła, ale nigdy mi  nawet nie przyszło coś takiego do głowy, bo miałam jasno wytłumaczone co wolno, a co nie i za robienie rzeczy, których robić nie wolno trzeba ponieść konsekwencje.
To nie jest dziecka wina, że ma nieudolnych rodziców, ale niech ci rodzice też nie oczekują, że świat będzie to bez końca tolerował. Bo nie będzie.

No ja mam inaczej, bo mnie niemowlęta zachwycają Starsze dzieci są. No po prostu jestem tutaj trochę stereotypowa i rozczulam się najczęściej

No fakt, dlatego nie mówię, że to coś złego oglądać horror w pociągu. Chociaż sama bym nie chciała, chyba, że by była noc jak pisałam i nastrój, jak to w domu, też w nocy. Jednak jakby dziecko było za mną i tak zaglądało, to chyba tutaj wolałabym sobie odpuścić oglądanie horroru, no tak mam, ale oczywiście nie mam nic do tego jak ktoś zrobi inaczej i obejrzy, mimo że dziecko za nim. Nie chodzi by przesadzać, a każdy robi jak uważa za słuszne i rozumiem to.

Kammiś, pewnie tak reaguje na stres, że teraz chce pobiegać, nie myśleć chwilę o tym.

Ja właśnie do dzieci podchodzę podobnie jak do dorosłych. Niektórych dorosłych lubię, innych nie lubię, a większość dorosłych jest mi obojętna. Z dziećmi jest tak samo, bo jeśli nie mam z danym dzieckiem żadnej więzi emocjonalnej, to nie widzę powodu, by piszczeć na jego widok z radości. Trzymać cudzych dzieci nie chcę i opiekować się nimi też nie chcę, bo to duża odpowiedzialność i nie mając doświadczenia mogłabym trafić na jakąś sytuację, w której nie wiedziałabym jak mam się zachować. Z własnym dzieckiem to inaczej, bo stopniowo przechodzi się różne etapy i trzeba sobie radzić na bieżąco.

A co do bezmyślnych rodziców, to dziś wieczorem byłam w supermarkecie i widziałam jak mamuśka dała dziecku do zjedzenia dwie bułki. Oczywiście dała mu do zjedzenia w sklepie, nie poszła z tymi bułkami do kasy. Myślałam, że może przy kasie powie o tym i każe doliczyć sobie te bułki, ale nie powiedziała. Taka bułka co prawda droga nie jest, bo kosztowała jakieś 60 gr, ale ktoś potem będzie musiał te pieniądze wyłożyć z własnej kieszeni.

No popcorn, to jest spore udogodnienie i postęp. Za moich dziecięcych czasów trzeba było specjalnie kartki papieru brać do kina żeby robić z niego kulki i rzucać

Nie mam takich problemów. Lubię dzieci, a to są takie sprytne stworzonka, że wyczuwają takie rzeczy i poziom ich wredności się do tego dostosowuje. Mój starszy syn ma ten poziom empatii chyba po mnie, bo na spacerze, w sklepie zawsze podejdzie do jakiejś dzidzi w wózku i ją zabawia, wygłupia się, rozśmiesza jak np. akurat płacze. I ten rozanielony wzrok mamusi tej dzidzi Dobrze, że żonaty jestem...

He, he tęskno ale mojego kina już nie ma, zburzyli. Nie próbuj jednak przypisać tych zachowań do rzekomego wieśniactwa, bo to prostacka teza. Rzucało się i rzuca, bo to frajda. Głównie o ile pamiętam polowało się na zakochane pary albo zgrupowania dziewczyn. Rozumiem oczywiście, że może to oburzać przedstawicielki płci, która najczęściej była (jest) celem

Ojej, wielkie słowa , a dla dzieciaków, to po prostu fajna zabawa. I tak się cieszcie, że chyba taka popularna zabawa z moich czasów jak strzelanie z proc wyszła z mody Były jej dwa modele. Wiejski czyli klasyczna proca drewniana z solidną gumą i uchwytem na kamień. Z takiej procy można było ustrzelić ptaka. W warunkach miejskiej partyzantki słabo się jednak sprawdzała więc powstał nowoczesny model miejski - proca ze stalowego drutu. Mała, poręczna, można ją było schować w każdej kieszeni. Jako napęd wystarczała porządna gumka wyciągnięta z takich szerokich gum do majtek. Oj ile się matki wnerwiały o to wyciąganie gumek Strzelało się też nowocześnie, bo metalowymi skobelkami z drutów w kształcie litery "U". Zdobywało się je ze starych urządzeń, kabli. Pamiętam wyprawy na skład kabli telekomunikacji po amunicję Strzał z takiej amunicji i procy w tyłek bolał nawet przez spodnie. Kiedyś takiego skobelka musiałem wydłubywać z przedramienia tak mi się wbił podczas jednej z potyczek. Kot trafiony w tyłek z takiej procy wyskakiwał w górę na metr...  do postronnych osób z tego się raczej nie strzelało, głównie między zainteresowanymi grupami. Na laski była lżejsza amunicja, można było strzelać takimi skobelkami z papieru wygiętymi w "V". Ech czasy....

Współczesne dzieci będą wspominać jak to kiedyś było fajnie, że przychodziło się ze szkoły i siedziało na fejsie. Potem łapało się kolację i grało w coś tam na komputerze/tablecie. A potem znowu wchodziło się na fejsa i siedziało do rana

Do proc najlepsze były gumy z wentyli rowerowych., te od majtek to wersja light.
Moje dzieciństwo przebiegało pod znakiem motorynek i komarków, które były obowiązkowym prezentem komunijnym dla chłopaka.
Jak sobie teraz myślę, o kupnie takiego ustrojstwa dziewięciolatkowi, to tak trochę dziwnie...
Ale i ja żyję i inni też...

No to gidze byli rodzice? Swoja droga który normalny wojskowy, udostępnia dzieciom, tego typu rzeczy? To samo z tą procą, wiesz ja znam przypadek gdzie chłopka zabił chłopaka strzałem z takiej procy.
Słusznie kammiś mówi jak się ma dzieci to trzeba ich pilnować!

Vian, a niektore bachorstwo (bachorstwo to nie o dzieciach ogolnie, tylko o TAKICH dzieciach) slini te kulki, to jest juz totalnie obrzydliwe.
I chlopcy sa gorsi. Dziewczynki owszem, wariuja, ale czesciej sa grzeczne i po prostu ogladaja.
Z dziewczynkami tez latwiej sie dogadac - mowilam ze lubie dzieci mniej wiecej o 8-10 roku zycia, zapomnialam zaznaczyc ze DZIEWCZYNKI.
Sa grzeczniejsze i szybciej sie rozwijaja. Mniej glupawki maja. Lubia spiewac na karaoke, nagrywaja jakies filmiki i wrzucaja na fejsa. Boja sie petard i nie wagaruja tak czesto. Przynajmniej te dziewczynki ktore mialam okazje poznac, a troche ich bylo.
Ogladaja jakas Violette ciagle i zachwycaja sie jakims chlopakiem z tego serialu
Chlopcy? Tylko latac by chcieli i sa glosniejsi.

Moj dziadek jest emerytowanym wojskowym.
Ma lat 82. NIGDY broni do domu nie przynosil bo byla 2 dzieci. Ale do tego trzeba KRZTY rozumu i wyobrazni.

Nie wiem, jak jest dziś, ale jeszcze w 2005 podobnie rzecz wyglądała z częściami samochodowymi.Raz do roku trzeba było zgłosić zapotrzebowanie na części zamienne do pojazdu- czyli przewidzieć co się w danym aucie zje*bie.
Jako, że jest to dość trudne- żołnierze zamawiali wszystko co się da a następnie część zakopywali za warsztatami, a to co się dało wynieść opychali na allegro albo na szrotach.

Moj dziadek tez mogl przynosic.
Ale on szeregowym nie byl, Snake.

Ja bym nie potrafiła przestać kochać. Tzn. mówię o każdej mojej relacji, nie tylko o partnerze. No ale ja nie rzucam takich słów na wiatr i one dla mnie coś znaczą. Gdyby partner zrobił mi jakieś wielkie świństwo, to rzuciłabym go, ale nie oznaczałoby to, że już go nie kocham. Nie wiem, może potem mogłabym sobie jeszcze ułożyć życie, bo przecież nie jest tak, że kocha się tylko jeden raz i jedną osobę... ale ten obecny partner już by został jakoś częścią mnie.

To zależy też jak się kochało. Spora część ludzi nazywa kochaniem związki oparte na chemii. Chemia mija i nic z kochania nie zostaje. O miłości mówiłabym dopiero po kilku latach znajomości, po wspólnym mieszkaniu itp. Na pewno nie po roku czy dwóch, gdzie jeszcze są silne motyle.

Ja moge przestac kogos kochac w minute jesli cos zrobi.

Tak. To po prostu zalezy od tego co ktos zrobi.

Jakie to ma znaczenie czy ktoś da radę przestać kochać? Ważne czy on jest w stanie to zrobić. Porównywanie się z jego była wpędzi Cie tylko w kompleksy i będzie podtruwać wasz związek. Przeszłość to przeszłość, liczy się to, co jest teraz. On szukał przygód, rzucił się w destrukcyjne zaliczanie byle kogo, byle gdzie. A potem wybrał Ciebie. To jest naturalne, że skoro taka kobieta jak była przyniosła mu wielkie "g..." to teraz nie będzie powielał schematu i wybierze inną. Gdyby chciał Cię do niej upodabniać byłby problem...
Opowiedz co się działo

Tak kammiś, można.Ale w Twoim przypadku to nie zadziała, bo Twój lovels poleciałby na skrzydłach do tej swojej byłej, gdyby tylko mógł.
Jak facet ma wywalone na laskę, to nie babrze się we wspomnieniach o niej przy nowej pannie.

Kammiś, a Ty oczywiście wierzysz, że jesteś inna, wyjątkowa itp...Prawda?
Widzisz jaki ma gust, wiedz, że jesteś jedną z nich.Ten sam mianownik znaczy:D
Deczko obiektywnego samokrytycyzmu dobrze robi.
Za jakiś czas, jakaś laska, będzie gdzieś w necie pisać tonem wyższości, że jej facet kiedyś spotykał się z taką 'rewelacją', co uważała przedłużenie rzęs za wielkie halo.

Eh, Pitagoras, Ty to kobiet nie zrozumiesz.
Nie, nie mysle ze jestem wyjatkowa.
Nie uwazam ze przedluzenie rzes to rewelacja, uwazam ze to cos calkiem normalnego. Bede uzupelniac co 4 tygodnie, bo podobam sie sobie i bardzo oszczedza to czas
Ale nie widze wspolnego mianownika.
Znaczy jeden z pania doktorantka - taki ze ona tez musi lubic zwierzeta skoro nawet na stronie kancelarii jest ze dziala pro publico bono w tym aspekcie. Pewnie musi byc fajna z charakteru. W tym tygodniu nawet miala sukces - wyrok skazujacy za zabicie psa.

Cslady - nie umiem Ci odpowiedziec, bo sama nie wiem. Ja czasami o czyms mysle mimo ze nie ma powodow.

Wbrew temu co Pitagoras mysli nie uwazam ze jestem wyjatkowa tylko boje sie ze wypadam niekorzystnie na ich na tle. Nie bylam modelka, nogi mam chude, ale nie dlugie jak pani doktorantka, nie mam kaloryfera na brzuchu i nie umiem robic salt ani szpagatow.

Niska, 8 miesiecy.
Ale i tak sukces, bo bez zawiasow. Odsiedziec musi. Do tego 3 tysiace na fundacje. A dla "pana Stasia" z zapyzialej wioski to duzo. I bardzo dobrze. Niech nie ma co zrec i zdechnie z glodu i niech przyjdzie do niego komornik.

Nie wiem. Mam ostatnio jakies kompleksy chyba. I to zanim sie dowiedzialam co nie co o jego bylych bo przeciez to bylo niedawno. A na rzesy celem poprawy humoru umowiona bylam od tygodnia.
Nic sie nie zmienilo. No zmienilo sie tyle ze w czasie chorob schudlam 3 kilo. Przytylam juz 1. Mam przytyc jeszcze 2.
Ale wszystko jest tak samo. Nie przefarbowalam wlosow na kolor ktory mi sie nie podoba, nie przestalam sie ubierac tak zeby bylo ladnie, maluje sie jak zawsze, zapuszczam wlosy (nowosc).
Wiec nie wiem o co chodzi.
Porownuje sie ze wszystkimi mijamymi kobietami na ulicy. Nie wiem czemu. Nawet tego nie kontroluje, bo same mi mysli naplywaja do glowy.

Ale to nie chodzi ze nie jestem pewna jego.
Predzej juz nie jestem pewna siebie.
I nie chodzi tylko o to co on mysli ale bardziej o to co ja mysle.
I nie chodzi tylko o wyglad. Nie wiem czemu mam jakies wrazenie ze wszyscy na okolo ciagle robia cos fajnego w zyciu. Ale dobra, przyjdzie wiecej zaliczen, od 17 zaczynam staz, to sie rozwazania skoncza.
Ta psycholog powiedziala ze ma wrazenie ze ja ciagle czegos szukam i sama nie wiem czego a wszelkie gorsze dni rekompensuje sobie nowa bluzka, szminka albo paznokciami i ze to jej zdaniem nie jest dobra metoda bo przynosi u mnie zadowolenie tylko chwilowo.

Nina, włącz opcję wiadomości
I błagam Cię, skasuj to imię

Jest ładna, tego nie da się ukryć. I genialnie wychodzi na zdjęciach.
Nie znam jej właściwie, więc nie wiem jakie ma serce.
Na pewno lubi zwierzaki, za to duży plus.
Ale nie powiedziałabym, że "nic specjalnego z wyglądu". Może niekonieczne w todze, ale w tym worze to się nie da dobrze wyglądać

Dobra, może uległam magii zdjęć.Chociaż znam X facetów, którzy się nią jarali. Studentów, oczywiście.
Było parę takich spraw chyba ostatnio, bo słyszałam o jeszcze jednej... gdzie pies nie przeżył, niestety.
I o 9 i 10 letnich gówniarzach którzy zamordowali ciężarną kotkę. A najgorsze jest to, że nie mogą ponieść konsekwencji, choćby sędzia chciał, jest związany ustawą.

Dziękuję za usunięcie Serio, połowa osób pewnie by się oburzyła i nie usunęła.