stres zwiazany z jazda samochodem :(

O tak, ja z parkowaniem też miałam problem, a jak wykupiłam przed egzaminem kilka jazd w innej szkole, to od razu załapałam o co chodzi i później już parkowałam bezbłędnie

Natomiast jeśli o samo jeżdżenie autem chodzi, to jakoś dotąd się nie przełamałam, ale teraz mam motywację (praca bardzo daleko od domu), to może jakoś w końcu się przekonam

Taaa, gorzej, jak się na tej dodatkowej jeździe okaże, że nic nie umiem

Oby się na tych dwóch skończyło )

Dokladnie, praktyka czyni mistrza.
Ja jeszcze nie jezdze autem tak legalnie, swoim, tylko tyle co mialam 30godzin na kursie. Zawsze Snilam, ze jezdze samochodem, ale zeby mnie niewiadomo jak do tego ciągnęło , to nie. Jednak zdecydowałam sie zrobic prawo jazdy- aktualnie czekam na drugi egzamin:)
Pierwsza jazda, stres. Kolejne, frajda, ale super. Kolejne i kolejne coraz większy stres- po prostu mi sie Odechciewało isc na te jazdy, nie sprawiało mi to przyjemności, bałam sie. To wszystko za sprawa sporych przerw w praktyce. Po jakimś czasie znow mialam płynne jazdy i teraz odkąd, to opanowałam, przyzwyczaiłam sie, nie moge sie doczekac aby wsiąść do auta. Fakt, ze między ostatnia jazda, a ta ktora bede miec dopiero za niespełna dwa tygodnie jest również spora przerwa, ale Dzieki tamtemu okresowi, kiedy sie z tym oswoiłam jakos mi to nie przeszkadza i mnie nie przeraża.
Chce strasznie juz miec swoje prawo jazdy i spędzać godziny za kółkiem!

Wyrzucić ten caly strach, stres przed wejściem do auta.
Nabrać pewnosci, bo przeciez, to wszystko znasz, trzeba po prostu nie bać sie zmienic biegu, zmniejszyć predkosci kiedy trzeba, ustąpić pierwszeństwa.
Takie podejście jest ok. Mnie tak nastawiał moj instruktor, zawsze ma pretensje i sie wydziera- Paula, nie wyglupiaj sie, przeciez znasz, to wszystko, wiesz co robic. Przestan sie mnie pytac, zacznij sama reagować.
I praktyka, praktyka, im jej wiecej, tym wiecej tej pewnosci siebie za kierownicą....

Pewnie, ze ciezko. Rozumiem to w pełni, ale trzeba próbować, nie poddawać sie, to jest tez sprawdzona metoda!

Masz rację, nie każdy musi mieć prawko, ale ja akurat jestem osobą, której bardzo przyda się korzystanie z niego... Mieszkamy na wsi oddalonej od miasta, wszędzie mam daleko - nawet na pocztę, czy do bankomatu, czy gdziekolwiek. Nie wyobrażam sobie całe życie biegać wszędzie pieszo albo jeździć autobusem z 3 przesiadkami, zwłaszcza, gdy pojawi się dziecko. Już w wyobraźni mam taki obraz, że mam malutkie dziecko, z którym muszę szybko dotrzeć do lekarza, a ja najpierw cisnę wózek przez całą wieś, a później tłukę się autobusem. Nie, zdecydowanie muszę się przemóc i jeździć. Skoro poszłam na kurs i jakoś mi szło, skoro zdałam egzamin, to znaczy, że potrafię, tylko po prostu się boję.

JustynaG, to prawda, ze w Lce jeździ się lepiej. Bynajmniej mi też. Wczoraj Pojeździłam sobie trochę swoim samochodem. Już taka pewną nie byłam. W Lce jednak jest ten instruktor, który w razie czego zawsze Ci pomoże czy zapobiegnie kolizji. Ale bez sensu jest się poddawać we wlasnym aucie. Tak naprawdę samodzielne jeżdżenie, to kolejna szkoła. Pocwiczysz, Pocwiczysz i bedzie tylko lepiej, a pozniej juz nikt Ci nie bedzie potrzebny w samochodzie. Praktyka!

Ale miałam dzisiaj przeżycia....Jadę sobie zarejestrować samochód na umówioną już godzinę, skręcam w lewo a tu jakiś młot we mnie wjeżdża!  no i co ...czekanie godzinę na policję ...plus 2 godziny spisywania co jak i kiedy...naprawdę bezcenne....dzień zmarnowany bo nic nie załatwione, samochód do naprawy...a mam go 3 tyg dopiero eh

Moje liceum wydzwoniło wszystkie swoje pierwsze samochody jakie mieli, a niektórzy po 3 sztuki.

już mi przeszło ...jak dostałam odszkodowanie to ten samochód jak za darmo

Musisz się  przełamać to nic strasznego:) Wiem sama po sobie. Jak robiłam prawko mialam niesamowity lek przed jazdami, myslalam ze bedzie lepiej. Jednak jak dostalam juz prawko bylo tlyko gorzej i unikalam samochodu jak tylko moglam, zupelnie nie potrzebnie! Ciagalam zawsze kogos jak mialam gdzies jechac bo sama sie okropnie balam. Niemniej jednak postanowilam sie przelamac i jezdzilam sama (z poczatku unikalam ruchliwych drog) i jakos poszlo! Koniecznie musisz wsiadac za kolko i to sama bo inaczej nie dasz rady się przelamac. Bede trzymala za Ciebie kciuki!! Pozdrawiam:)

Witam niestety mam ten sam problem, strasznie sie denerwuje jezeli wiem ze ktos na mnie patrzy, ze moge zle zrobic ze odrazu jestem przeklinana przez wiekszosc kierwowcow

Aha i dziekuję za te trzymane kciuki

Ale samochód masz....

Tak

To ja mam omamy słuchowe.

I w ramach trenigu zabić kogoś.

Jeźdźę po tych moich wioskach sama na zakupy itp. nadal sie boję ale czuję sie coraz pewniej.

Jeżeli chodzi o jazde jakimkolwiek pojazdem, czy to samochód, czy motocykl, najważniejsze to spokój, nie spiesz się, spokojnie rozglądaj się, nie przejmuj się klaksonami i gestami innych. Jest kilka najważniejszych rzeczy: spokój, życzliwość na drodze, lusterka, brak nerwowych ruchów, odpowiednie sygnalizowanie manewrów i przede wszystkim ROZUM. Po czasie dojdziesz do wprawy.

Jestem "blondynka za kierownicą".
Mimo że prawo jazdy mam od dwudziestu lat, a jeżdżę samochodem od dziesięciu to nadal:
- boję się zaparkować gdy jest mało miejsca. Szczególnie równolegle (to znaczy, że nie zaparkuję jeżeli nie ma miejsca na co najmniej dwa samochody) I wtedy też rzadko kiedy uda mi się zaparkować przy samym krawężniku. Na parkingu przed marketem najczęściej parkuję tak, żeby przejechać przez jedno miejsce i bez problemu wyjechać przodem. Parkuje tam gdzie jest dużo wolnego miejsca, czyli najczęściej dosyć daleko od wejścia. No, ale nogi mam jeszcze zdrowe, mogę się ten kawałek przejść....
- jeżdżę właściwie tylko po swoim mieście. Tam czuje się pewnie za kierownicą. Nawet denerwują mnie kierowcy wlokący się 30 km/h tam, gdzie spokojnie można jechać 50. Denerwują mnie kierowcy ruszający ze skrzyżowania długo po tym jak zapali się zielone. Ale jednocześnie jadąc wybieram taką trasę, żeby było łatwiej. Żeby nie trzeba było skręcić w lewo tam, gdzie wiem, że będzie jechał długi sznurek samochodów a ja będę czekała aż zrobi się dłuuuga luka i będę mogła się włączyć do ruchu. Wolę przejechać trochę dalsza trasą, ale nie przejeżdżać główną ulica miasta w godzinach szczytu (nie, żeby u mnie ruch był jak w Warszawie, ale zawsze trochę większy niż w godzinach wieczornych czy porannych)
- poza miastem niestety jestem raczej utrapieniem dla innych kierowców. Boję się rozwinąć większą prędkość niż 70, w porywach 80 km/h. Boje się wyprzedzać. Potrafię zjechać na stację benzynową, bo przede mną jedzie np. traktor i boję się go wyprzedzać. Trudno, poczekam chwilę, on sobie pojedzie dalej i na pewno gdzieś niedaleko zjedzie z drogi a ja nie będę się stresować...
Ale już przestałam się tym przejmować. Trudno, super kierowcy ze mnie nie będzie. Ale jazda samochodem sprawia mi już przyjemność i doceniam wygodę własnego auta.
Acha, podczas moich wyjazdów za miasto (krótkich, bo na odległość najwyżej 30-40km) zabieram czasem autostopowiczów. Lubię sobie porozmawiać i wtedy czas szybciej mija.
Dziewczyny, a czy radzicie sobie np. ze zmianą koła w samochodzie? Ja w tym zakresie tez jestem "blondynką". Nawet nie chciałam się uczyć jak mąż chciał pokazać. Co prawda jeszcze mi się nie zdarzyła taka konieczność, ale mam nadzieję, że jak się zdarzy, to ktoś pomoże...

Uczyli, uczyli. Na egzaminie były trzy obowiązkowe sposoby parkowania: tyłem prostopadle, po skosie i "koperta". I zdałam.
Ale teraz nie widzę powodu żeby się stresować czy się zmieszczę, czy nie uszkodzę auta za mną lub przede mną. Podjadę sobie kawałek dalej i zaparkuję spokojnie. To nie jest kilometr dalej, tylko 20-50m.  A zakupy jak większe to i tak wiozę wózkiem sklepowym. Jak mniejsze to nie biorę samochodu

Na placu. Na zasadzie: jak się w tym okienku pojawi pachołek, to trzeba kierownica mocno skręcić w prawo, a jak się zacznie pojawiać za słupkiem, to odbić w lewo
A teraz nie mam słupków, i samochód tez inny (tamten to był maluch. Który na rondzie jak sie za mocno skręcało to sobie sam z siebie trąbił )

Teraz większość szkół uczy tak samo. Zobaczysz gdzieś tam z tyłu coś, to skręć pół obrotu itd. wliczając nawet miasto i parkowanie równoległe. Kolejnym minusem jest to, że nie uczą korzystać z lusterek, tylko obracasz się do tyłu, ręka za fotel/zagłówek i cofasz.

W takim razie z czym nie mam racji?

Ja też jeździłem w jednej, już dawno, ale wiem z pierwszej ręki jak to wygląda obecnie.
Faktycznie wydźwięk wypowiedzi mnie zmylił. Teraz wszystko jest jasne

auta są dośc twarde.

Weź młotek i spróbuj je rozwalić

I nie smiejcie się, musisz zaufać troche konstruktorom samochodu. Nic Ci sie w nim nie stanie.
Możesz również wykupić dodatkowy pakiet ubezpieczeń który w razie jeśli kogoś przerysujesz pomoże Ci spłacić szkody.

Mimo,iż jestem lekowcem to jeżdżę autem z taką samą swobodą jak chodzę. Nie było tak od początku, ale jedyna droga to przełamywanie się.

Musisz trenować to oczywiste. Jeżeli mąż nie wykazuje wystarczająco dużo cierpliwości to może jakaś koleżanka/kolega/ktoś z rodziny kto dobrze prowadzi i jest cierpliwy pojeździ z Tobą? A i żaden wstyd! Nikt nie urodził się z genem super kierowcy!  Natomiast jednym idzie lepiej drugim gorzej (chyba tylko nieliczne przypadki nigdy nie powinny dostać prawka) Mi znajomi mówią, że dobrze jeżdżę, a uważam się za przeciętniaka drogowego też się stresuję

Głowa do góry!

Witam może jeszcze ktoś tu zagląda. Zaczekam kurs. Teoria zdana za pierwszym razem ale jazda to jakiś dramat... Brakuje mi tej koordynacji... Mam za sobą 7h jazdy i ciągle te same błędy już mi głupio jest nawet przed instruktorem.... Nie mogę wyczuć kiedy zmienić bieg długo się zastanawiam z nad tym co mam zrobić... Chcę mieć prawko czuje ze mogę to zrobić tylko moje cialo i głowa nie chcą działać razem...

Moim zdaniem, zbytnie "chcenie" przeszkadza.
Co prawda, za pierwszym razem, dokładnie 40 lat temu już zaliczyłem i "B" i "A" bezterminowo.
W międzyczasie jednak, od mojego wychowawcy w szkole i instruktora jednocześnie ( bo prawko zrobiłem w szkole jeszcze), kilkakrotnie po łapach dostałem i wyzwisk trudnych dla ucha usłyszałem.
Bo to fachowiec był. I do dziś, bezkolizyjnie jeżdżę z wpojoną mi przez niego zasadą, że "... sam na drodze nie będziesz, a życie mamy tylko jedno..."
Zmarł przedwcześnie, ale doświadczenia z jego nauk nie zapomniałem.
Chcę przez to powiedzieć, że to doświadczenie czyni mistrza. A rozsądek z tremą zawsze wygra, gdyby coś.
Za moim przykładem chociażby.