Witam, zacznę możne od początku. Mam prawo jazdy już 2,5 roku. Zawsze czułam się bardzo dobrze za kierownica, mój maż uwielbia szybka jazdę (trochę adrenaliny), nauczyłam się przy nim dobrze jeździć, tak ze niekiedy nawet faceci nie mogli za mną nadążyć. Ogólnie jeździło mi się bardzo dobrze, mieliśmy wtedy peugeota 3 drzwiowego, ale potrafiłam jeździec różnymi samochodami. Zawsze dużo jeździłam, mój spokojnie pozwalał mi prowadzić i był bardzo zadowolony ze może sobie odpocząć. Nie bałam się prędkości, zawsze dość szybko jeździłam. Bardzo lubiłam jeździć w dalekie trasy, nigdy jazda mi się nie nudziła. Po roku od mojego prawka maż kupił inny samochód(sedan), też dobrze mi się nim jeździło, pewnego dnia jechałam do teściów(znam ta drogę na pamięć, każdy zakręt, jest to dwupasmówka). wcześniej lekko pokropiło, ale nie raz jeździłam na deszczu. wjeżdżałam w dość duży zakręt lewym pasem nagle nie wiem z jakich przyczyn kiedy wyjeżdżałam z zakrętu pociągło mnie na lewo na barierkę, zaczęłam jechać po niej, odbiłam z powrotem na pas i się zatrzymałam. wpadłam w panikę, zawsze mąż mi mówił ze jak samochód ma gaz to możne wybuchnąć, po chwile dostałam ataku, nie mogę wtedy oddychać(nie miałam go już od 6 lat). Policja stwierdziła że miałam opony zimowe czego nie wiedziałam. W swoim życiu miałam jeszcze drugi wypadek ale to jak miałam 9 lat i jechałam z ojcem(auto było do kasacji). Po wypadku auto trafiło do kasacji, rozwalony przód i cały bok.
Na początku nie dałam rady jeździć bałam się (mówiłam sobie ze już w ogóle nie poprowadzę). Bez samochodu u mnie to jak bez nogi nie dojadę do klientek wiec musiała na nowo jeździć. Jechałam bardzo wolno i na zakrętach zwalniałam nawet do 60 km/h.
W tej chwili mamy kombi, dobrze mi się go prowadzi. Dalej mam lek przed szybka jazda, ledwo do 100 dojeżdżam na dwupasmówce.
Mąż często dale mi samochód ale przez to się nie raz kłócimy,on chciałby żebym tak jeździła jak przed wypadkiem ale ja nie daje rady. Coraz bardziej się boje, jak zaczynam przyspieszacz to od razu myślę że coś się stanie, dlatego zawsze się wlekę i to bardzo wkurza mojego męża.
Teraz od jakiś kilku miesięcy doszło już do tego że jak z kimś jadę (mężem, mamą) boję się, jak zaczynają lekko szybciej jechać mówię żeby zwolnili. Mąż nienawidzi tego gadania dlatego przy nim zamykam oczy i trzymam się mocno drzwi żeby się nie odzywać, a jak jedzie wolniej to próbuje skupiać się widokach, nie myśleć o jeździe.
Moje pytanie jest takie czy ktoś kiedyś miał podobny przypadek i jak z tym sobie poradzić.(od razu mówię że nie dam rady pójść do psychologa, ponieważ nie potrafię rozmawiać o swoich problemach twarzą w twarz dlatego się tu pytam.)
Przepraszam że się tak rozpisałam.