Kim jest facet-ciapa w oczach kobiet

No nawet nie gadaj że Beyond to psycholog.

Psychologiem jak najbardziej jestem.

Czego wielu ludzi nie rozumie(wliczajac w to Ego),to to, ze psycholog nie jest magikiem, dobra wrozka, ani tym bardziej jakas wersja poduszki na lzy czy mamusi poklepujacej po pleckach. Psycholog jest od tego by klienta wysluchac, poobserwowac i starac sie mu zasugerowac jakas sensowna zmiane zachowan i nastawienia, dzieki ktorym jego zycie sie polepszy. Niestety, sa ludzie, ktorym trudno pomoc, bo maja takie a nie inne zaburzenia osobowosci i po prostu swoich wyuczonych reakcji nie chca zmienic, sa agresywni i tak naprawde nie wspolpracuja.

Nie da sie zmienic czlowieka wbrew jego woli. Ja moge sugerowac, naprowadzac, ale prawdziwa praca lezy w gestii klienta. Niestety rozdzka sie nie da zamachac.

Ego, wcale nie. Uzalanie sie nie jest jakas typowa cecha klientow, ktorzy trafiaja do psychologa. Opowiadanie o swoich problemach to nie jest uzalanie sie- to szukanie pomocy. Natomiast ciagle narzekanie, bez grama checi zmiany swojej sytuacji jest juz dla mnie podejrzane. Niestety, trafia sie na przypadki kiedy ktos chce tylko byc postacia jak z powiesci, niezrozumiana, tragiczna albo na kogos kto ma wyolbrzymione poczucie wlasnej wartosci, jest mitomanem i wtedy uzmyslowienie takim ludziom, ze rania siebie i innych jest niesamowicie trudne. Nie mozna sie do nich dostosowywac bo to kontynuje ich dysfunkcje, trzeba stawiac granice i niejako "uczyc", ze te mechanizmy sa asocjalne.

Wiec nie pieprz mi glupot o rozumieniu ludzi. Rozumienie to jedno, a moc sklaniania do zmian to drugie. Nie jestem czarodziejka by zmieniac czyjas psychike na zawolanie.

Wiesz, jednak popieprzę sobie, bo jak Ty chcesz im postawić granicę, jeśli nie zbudujesz zaufania/nie dasz im poczucia zrozumienia? Bez tego, możesz sobie stawiać granice, która tylko pogłębi Wasz podział - bunt czy sprzeciw tych ludzi. Myślę logicznie, droga Pani psycholog

Wiesz jaki jest Twój problem? Nie wiesz jacy pacjenci trafiają do psychologów i po co. Blackie to wie. To jest podstawowa różnica. Ty teoretyzujesz, ona wie to z doświadczenia. Empiria zawsze wygra z teorią.

Emipira to znaczy doświadczenie, poznanie poprzez doświadczenie. Teoretyzować to sobie możemy. Natomiast empiryk czyli człowiek który ma z tym do czynienia zawsze będzie wiedział więcej. Teoria często nie idzie w parze z praktyką. Znam to właśnie z empirii chociaż to nie wiąże się z psychologią. Byłem pacjentem psychologa i nie poszedłem mu się wyżalić, ale rozwiązać swój problem. Natomiast znam wielu psychologów z racji pracy na uczelni wyższej to i zdarza mi się usłyszeć co nieco. Pracuję na różnych wydziałach bo mam dość uniwersalne wykształcenie, gdzie zapotrzebowanie jest na każdym wydziale, nawet politechnicznym.

Podzielić się nie podzielę. Z zasady nie omawiam przypadków "moich pacjentów". To wiedza dostępna tylko dla mnie.
Ale wnoszę, że nie jesteś pacjentem BeyondBlackie więc nie ma znaczenia czy Ciebie odrzuca czy nie. BeyondBlackie wypowiada się teraz nie jako Twój terapeuta ale jako użytkownik forum. Potrafisz to oddzielić?
Pedagog czy psycholog powinien motywować, ale nie temu jest poświęcony ten temat.
Schematy nie sprawdzają się w zderzeniu z żywym człowiekiem. Gdyby schematy się sprawdzały nie byłoby potrzeby zatrudniania specjalistów. Jak sam napisałeś "dana jednostka". KAŻDA jednostka jest inna, każda osoba kieruje się innymi motywacjami. NIE MA schematu. Każdy przypadek jest indywidualny. Nie tylko w psychologii, ale też np. w dietetyce którą się zajmuję (gdzie psychologia odgrywa ogromną rolę). Nie ma dwóch takich samych osób. Schematy to się sprawdzają, ale w analizie matematycznej, a nie przy człowieku.

Ja myślę, że każdemu można pomóc. Owszem istnieją modele. Ale modele sprawdzają się głównie w sytuacjach typowych. Sprawdzają się w matematyce czy fizyce, ale niestety nie w psychologii. W matematyce i fizyce są pewne niepodważalne prawa? A w psychologii nie jest tak różowo.

Specjalista CHCE pomóc ale nie zawsze to się przekłada na współpracę pacjenta. Na serio są osoby które idą do terapeuty by się dowartościować.

OK, ale jak można komuś pomóc rozwiązać problem, nie rozumiejąc go? Aby go rozwiązać, trzeba najpierw go rozumieć, heh.

Po części masz trochę racji, ale nie do końca, bo czy takie ocenianie pacjenta jest obiektywne? Wątpię. Poza tym psycholog powinien potrafić wejść w świat tego "ciapy" i rozumieć jego tok postępowania/zachowania. Gdy psycholog wie, dlaczego jest, lub dlaczego stał się takim "ciapkiem", po pierwsze nie będzie go w ten sposób (negatywny i wręcz obraźliwy) oceniał. Podstawa każdego dobrego terapeuty. Po drugie powinien go naprowadzić - oczywiście istnieją ciężkie przypadki, ale temat ich się przecież nie tyczy.

lilly jak czasem dziwie sie jakie masz podejście do miłości, to jednak Twoja otwartosc mi się podoba. Nie żyjesz stereotypami, pozwalasz ludziom na bycie sobą zamiast czczenia regułek przypisanym płciom. Co za problem że ciapa będzie kontrolowana przez hetere? Ich wybór. Każdy jest jaki jest i wybiera co mu się podoba. Taka typowa wredna kobieta nie mogłaby być z draniem bo by się szybko pozabijali, więc to jest taki dobor naturalny.

Beyond, od Ciebie bije jakaś taka niekoniecznie pozytywna energia, nie chciałbym być Twoim pacjentem. Ogólnie to trochę racji masz, takie wypłakiwanie się u psychologa jest niepotrzebne, ale jakoś dziwnie to wszystko pojmujesz, wydaje mi się że ludzie przychodzący do psychologa to bardziej osoby wrażliwe, dla których pobyt tam sam w sobie pewnie nie jest czymś fajnym. Psycholog powinien być empatyczny, a Ty wydajesz się taka trochę zimna. Ale nie wiem, może to tylko po postach na forum wnioskuję. Bo najmniej fajne jest to, co kolega opisał, po prostu nie masz naturalnych predyspozycji do bycia psycholog. Dlaczego? Tak jak kolega Ego napisał- kogoś, kto się tam trochę pożali (różne ludzie mają problemy, to naprawdę się może zdarzyć, a jak to się dzieje w nadmiarze i Ci nie pasuje to powinnać lekko stonować takiego delikwenta) oceniasz z góry lamusem czy żałosnym człowieczkiem czy cholera wie jak. Chyba że nie wiem, że ktoś żali się z jakiejś megabłahej przyczyny, wtedy to faktycznie tragedia :DDD Z emosami mi się kojarzy. Ocenianie z góry, niepoparte przykładami zachowań,trochę jest słabe.

Nie że mam coś do Ciebie, po prostu tak to widzę. Zresztą co ja mówię co powinnaś a czego nie powinnaś. Takie jest moje zdanie i tyle.

Kur.., mądrze napisałem nawet heheh xDDD

Hm, co do tematu, to dla mnie facet ciapa to nie, nie taki grzeczny, nie w tym rzecz. Facet może być grzeczny, ułożony, a nie być ciapą. Jednak jeśli tak jak na 1 stronie napisała Nina histeryzuje, zachowuje się, jakby czuł się pępkiem świata - dosłownie, to dla mnie jest ciapą. Kobieta jak się tak zachowuje to też oczywiście nie jest ok, taka rozhisteryzowana księżniczka, która tak samo, by mnie odpychała. To także dla mnie facet uzależniony od rodziny, mamy, ich zdania, który robi wszystko pod ich dyktando. W ogóle taka osoba jest niezaradna życiowo, a przebywanie z nią jest jak z dzieckiem. Ktoś wspomniał o facecie, który bije, może jego nie nazywa się wprost ciapą, ale niewątpliwie jest to ktoś słaby psychicznie, który tak wyładowuje swoje niepowodzenia. No i wyżywa się na kobiecie, która statystycznie jest słabsza od niego, co jest tym bardziej żałosne. On sam czuje, że z kimś innym nie miałby szans, wyżywa się na słabszej, często uzależnionej od niego kobiecie. Jak praktycznie każdy z Was wie taki zwykle jest schemat. Facet ciapa to wiadomo ogólnie facet słaby psychicznie, który nic z tym nie robi, tylko dalej popada w ten marazm i od razu wiadomo, że jak się takiego spotka, to jak chodzi np o związek to mąki z tego chleba nie będzie

O rany,jakie znów porażki. Ja już napisałem po co mniej więcej założyłem ten temat i chodziło bardziej o kumpla i jego sytuację, a także ogólny problem. Nie czuję się ciapą,nie jestem żadnym lamusem,lizodupem czy coś w tym stylu,ani nikomu się nie żalę w kaftan. A Twoje drugie zdanie to sama prawda, choć akurat jestem na tym etapie że zaczynam mieć w to wywalone Bekę mam z tego tylko. A co to znaczy że się po kątach chowają, co, każdy musi być w centrum uwagi? Gdyby tak było to świat byłby nudny. Dla Ciebie widzę wszyscy powinni być prostolinijni, mieć jeden rodzaj charakteru. Chcesz, by świat był strasznie nudny . Każdy ma inny charakter i to jest piękne. Ja jak jestem w towarzystwie to lubię czasem pogadać z większością grupy na środku jak alfa-romeo hehe xD a czasem jak mi się nie chce to lubię sobie w spokoju usiąść gdzieś z boku. Więc co, ciapa jestem, haha, bo lubię sobie sam posiedziewć? "Przed kompem siedzą cały dzień" - też śmieszny argument, może niektórzy na przykład mają taką pracę, są informatykami czy coś. To są od razu sierotkami? Wolałbym już kosić taki hajs jak oni koszą, a być tą sierotką.
A to że kobieta nie jest szczupła, ładna, itd. to nie znaczy że nie muszę jej szanować czy olewać. A wy tak robicie. TO nas różni. U was prosta, żelazna logika- albo wóz, albo przewóz. Albo lubicie bo ładny, albo nie lubicie bo brzydki. Nie macie za grosz obiektywizmu.

Jezu Mieczyk, WCALE nie piszę, że każdy ma być taki sam. Są różne osoby i różne charaktery. Ja nawet nie piszę, że ciapa to coś złego. Ja takich osób prywatnie nie lubię, ale są tony kobiet, którym taki partner właśnie odpowiada. I git.

Natomiast irracjonalnym jest oczekiwanie, że jeżeli ktoś tylko w domu siedzi, do ludzi się nie odzywa i w ogóle jest skoncentrowany wyłącznie na sobie, to mu piękne laski powinny wpadać drzwiami i oknami, bo on przecież jest taki wartościowy. Na popularność trzeba sobie zasłużyć własnym wysiłkiem w stosunku do innych, podobnie jak atrakcyjna dziewczyna musi na swój wygląd popracować. Nie ma tu żadnej różnicy.

Dla brzydkich albo przeciętnych facetów jedyną szansą jest lans w mediach bo media potrafią wykreować z każdego przystojniaka, nawet jeśli nim nie jest. Patrz przykład nieszczęsnego co ma zgryz jak kuń

Moje pierwsze skojarzenie - facet uzależniający poczucie wartości od kobiety, stawiający ją wyżej od siebie.  Znałam dwóch takich, którzy w mojej ocenie mogliby być z każdą, tacy byli zdesperowani, i to dla mnie były ciapy. Aczkolwiek, jak widać po temacie, jest wiele cech. Ja akurat zwykłam je określać 'niedojrzałością emocjonalną" (tak jak np. nieumiejętność przyznania się do błędu - paskudna rzecz). Niektórzy też wiążą ciapowatość z różowymi ubraniami, byciem kujonem (inteligentnym, znaczy?) czy wrażliwością, ja się z tym nie zgadzam.

Poza tym przeczytałam cały temat i mam ochotę trochę poodpowiadać.

Nie jestem pewna, czy znam takich ludzi, ale wystarczy odrobina wyobraźni, by wiedzieć, że to odrzucające i szalenie nieatrakcyjne. Nie pojmuję, jak ktoś mógłby widzieć w tym coś ciekawego, jeśli nie szuka niewolnika. Bardzo mnie dziwi, że tak w ogóle sądzisz. Jestem pewna, że dziewczynom (i ludziom w ogóle) takie coś się generalnie bardzo nie podoba.
Co innego, jeśli chłopak naprawdę ma takie zdanie, które się bardzo często pokrywa z moim, i jesteśmy po prostu dopasowani - wtedy jest super. A różnicę między jednym, a drugim, widać błyskawicznie. :>

Myślę, że generalnie tak jest, ale są wyjątki - np. mojemu facetowi naprawdę daleeko do wysportowania, a jest pewny siebie, ma bardzo zdrowe poczucie wartości.

No ale to faceci tacy nie są? Podrywałeś kiedyś jakąś brzydką dla ciebie koleżankę w imię równości społecznej?
Życie nie jest sprawiedliwe per se, jest wiele rzeczy, na które nie mamy wpływu, a od których sporo zależy, jak np. wygląd, to, w jakie rodzinie się urodziliśmy, ale też bardzo wiele możemy zmienić.

Też tak uważam. No, nawet myślę, że należy szanować mimo, że źle postępuje, a przynajmniej próbować - bo sami często źle przecież postępujemy, a ona pewnie ma jakieś problemy, skoro tak robi. Ale odciąć się trzeba często dla własnego dobra.

Współczuję, dymitrop. Powiem ci, że ja, gdybym miała partnera z takim problemem (znaczy, moi partnerzy nie mieli idealnych domów), to starałabym się go rozumieć i wspierać, tak jak we wszelkich innych problemach. Ale przyznam, że mam małą tolerancję na zachowania, które mogą z takiej przeszłości wynikać, czyli np. nerwowość, szczególnie skierowana w moją stronę. Jeden z tych facetów-desperatów, których znałam, miał akurat niefajną sytuację rodzinna, trochę mu chciałam pomóc (choć nie wiedziałam jak ), ale on nawet nie chciał pracować nad sobą, nie dopuszczał, ze popełnia jakieś błędy, uważał, że dziewczyna mu rozwiąże wszystkie problemy. Powtarzały się non stop w jego życiu pewne wzorce, ale nie kwapił się, żeby z nich wyciągnąć wnioski.

Naprawdę? Ale to mówisz o etapie pogimnazjalnym?

Beyondblackie, podpisuję się w pełni. Myślę, że dość dobrze ujęłaś, czym jest "męskość". I to jest fajne, jak ktoś jest grzeczny (w rozumieniu: kulturalny) i umie się rozczulić. (Ja mojego często rozczułam, choc nawet nie wiem, czym xD)
Odnośnie wrażliwości, ja bardzo lubię wrażliwe osoby (a już szczególnie wrażliwe na krzywdę innych). Doceniałam to, że partnerzy przy mnie płakali przy jakichś problemach, bo to było takie okazanie mi zaufania. (No i pokazywało to, że coś jest dla nich ważne).

No tak, jeśli twoją zasadą było 'zrobię wszystko, co inna osoba powie'', to wiesz.. Pretensje, że byłeś ''sługusem'', to tylko do siebie. Jak się nie szanuje samego siebie, to to do niczego dobrego nie prowadzi w życiu i w związkach. A kobiety, wydaje mi się, bardzo dobrze wiedzą czego chcą i otwarcie o tym mówią. Tylko też trzeba mieć swój kręgosłup, można się zmieniać, ale to żeby nam i innym było lepiej z nami, a nie, żeby ''zasłużyć na akceptację''.

Powiem szczerze, że takie wymaganie (jeśli nie jest to hobby, które w jakikolwiek sposób szkodzi, zagraża, itd) jest samo w sobie śmieszne i jak dla mnie, dość niedojrzałe. W dodatku oglądanie się we własnym życiu i związku na to, co rodzina myśli - śmieszna dziewczyna trochę, wydaje się jeszcze bardzo mało dojrzała. No i co to w ogóle za wymaganie, żeby jakiś człowiek się pod ciebie dopasowywał? Co innego praca np. nad bałaganieniem, a co innego rezygnacja z czegoś, co jest cżęścią ciebie.
Z mojego punktu widzenia - nawet bym nie rozważała takiej rzeczy, bo moim zdaniem w związku chodzi o to, żeby do siebie pasować takimi, jacy jesteśmy, więc to w ogóle stawia na głowie całą koncepcję ''związku''. Podsumowując, na pewno dobrze zrobiłeś.

No dokładnie Ego. Już widzę, jak ten jej aktualny partner jest taki super-turbo-hiper-kozak. Na pewno go tak samo nieobiektywnie ocenia jak ta koleżanka tego lamuska. Albo po ludzku jest dziany, miał dzieciństwo jak pączek w maśle dzięki dzianym starym i nie ma na co narzekać. Blackie, ile jesteś ze swoim aktualnym partnerem (wybacz prywatność pytania)?

Zasadniczo jako facet śmieszy mnie, jak inny facet się użala nad sobą przy kobiecie, mam tu na myśli z powodu jakichś pierdół albo z powodu częstotliwości tych narzekań. Ale jak facet na przykład ma poważne problemy w pracy to co, nie powinien mówić o tym otwarcie, bo jest leszczem?

Nie chciałbym pójść do takiego terapeuty jak beyondblackie o ile naprawdę jest nim, wiem co nieco o psychologach którzy umywają ręce po jednej wizycie bo ich to przerasta i wysyłają do ośrodków bo tak jest najłatwiej. Jeżeli terapeuci są tacy sami, mają gdzieś człowieka a biorą olbrzymie pieniądze za wizytę to o czym my tu mówimy? Bo wygadać się można byle komu.

Właśnie za pomoc, i zrozumienie przynajmniej po część problemu.

Zrozumienie czyjegoś problemu nie oznacza kompletnego wczuwania się w bycie przyjacielem klienta. Nie jestem ani przyjaciółką, ani bratem łatą, ani mamusią dla kogoś kto do mnie przychodzi- jestem terapeutą, którego zadaniem jest pomóc poprzez obiektywną ocenę zachowań klienta. I robię to tak dobrze jak potrafię.

Opinia, że psycholog z każdym "współodczuwa" jest nie tyle absurdalna, co zupełnie w sprzeczności z efektywną terapią.

Ego, moje prywatne chęci czy niechęci nie mają tu nic do rzeczy. W pracy nikogo nie oceniam. Nie muszę lubić, żeby komuś pomóc. W końcu klient to nie jest ktoś, kto jest potencjalnym partnerem z którym się planuję intymnie wiązać. To jest ktoś kto przychodzi bym mu pomogła przeanalizować jego tok myślenia i zachowań. To trochę tak jakbyś pisał, że muszę lubić klientki w sklepie by im doradzić w czym im jest najlepiej.

Co do mojego eks męża, to uwierz, że nie tyle współpracowałam z jego psychiatrą, co naprawdę starałam się być wyrozumiała, ale niechęć samego zainteresowanego do jakiejkolwiek współpracy i jego paranoja wynikająca ze schizotypowego zaburzenia osobowości (już nie mówiąc o przemocy) były nie do przeskoczenia. I tyle.

paulina -> a jaka jest różnica między byciem sługusem a robieniem tego o co ktoś Ciebie prosi? no właśnie
teraz mam w pompie, jak nie widzę własnego interesu w tym co robię to zlewam panienkę; i jak pisałem -> działa to lepiej niż gdy im pomagałem. PS: mój ulubiony temat -> jeśli ktoś pozwala się wykorzystać to można go wykorzystać? Bo wy kobiety chyba uważacie, że tak i robicie to z czystym sumieniem
PS: "KOBIETY WIEDZĄ CZEGO CHCĄ" - cytaty miesiąca; mam nadzieję, że to żart right ?

No wlasnie ta niechec do zmiany, ale chec do pozerania wspolczucia i jeczenia to jedna z cech jakie dla mnie ma prawdziwa cipa

Jedno przeczy drugiemu. Lubić, nie oznacza, szanować, rozumieć. Mylisz pojęcia. Nie musisz ich lubić. TY masz ich rozumieć. W pracy nie oceniasz, ale na ulicy już tak? Co Ty masz zdolności nadprzyrodzone?   Niestety nie da się tak, bo to jest nierozdzielne. Jeśli tu się wyrażasz tak krytycznie, o typie osób, które do Ciebie przychodzą, to oznacza, że w pracy dostajesz amnezji A tak na poważnie nie rozumiesz potrzeb pacjentów, co z kolei przekłada się na rezultaty leczenia. 

A czym różni się Twoja definicja cipy? Musisz sobie świetnie sama radzić, ale uważaj, bo kiedyś Ciebie może ktoś "rozdeptać" i nie będzie wesoło.

Ty się lepiej lecz!

Blackie, jak się leczy agresję?

Nie zgodzę się do końca. Jak można pomóc komuś nie rozumiejąc problemu, czyli osoby, która z nim przychodzi? Niemożliwe. Empatia niekoniecznie, ktoś tu o tym mówił, ale przede wszystkim zrozumienie problemu, z jakim przychodzi pacjent. Bez doświadczenia, odrobiny empatii, zrozumienia problemu osoby, jego powodów, sytuacji itp. nie będzie to możliwe. "Książkowe" leczenie nie przyniesie dobrych rezultatów.

To tak jak lekarz. Lekarz musi rozumieć chorobę, jej przyczyny, sposób leczenia. Jeśli nie będzie rozumiał przebiegu choroby, nie wyleczy pacjenta, nawet jeśli będzie w stanie ją rozpoznać (objawy).

No właśnie, nie każdy ma do tego predyspozycje, dlatego najlepszymi psychologami byli i są ludzie "psychiczni"

Dlaczego musze sobie swietnie sama radzic, zeby ktos mnie nie rozdeptal?
Czlowiek, ktory czasami potrzebuje pomocy konkretnej jakiejs, to nie jest cipa.
Zreszta nie przytrafilo mi sie zebym sobie nie radzila SAMA lepiej czy gorzej. Mimo, ze wiele przeszlam.

Jak ktos nie jest cipa, to sie go nie da rozdeptac

czasami - z takiej ciapy - wychodzi brylant, ja radzę uważać

Może po prostu lubisz balbusting??

DOKŁADNIE.
Bardzo dobrze autorka cytatu podchodzi do swojej pracy. Niektórzy maja problem z rozróżnieniem na czym polega empatia a czym jest "zatracanie się" w czyichś emocjach - wtedy zamiast 1 nieszczęśliwej i zagubionej osoby mamy 2.

Absolutnie nie ma niczego złego w tym by podchodzić do czyichś jak i swoich emocji z dystansem i pewną taką 'przestrzenią', by nie sklejać się z nimi w jedno.
Kto tego nie rozumie ten jest sterowany przez swoje nastroje. Nie o to w byciu świadomym chodzi.

A kto tak mówi o swoich pacjentach? Widocznie coś przeoczyłam.

no właśnie o to chodzi, że ona piszę o wielkim dystansie -> tzn. że rozumie problem ale się nie "wczuwa" ale jakoś nie przeszkadza jej to w pisaniu o nich jak o życiowych spierdolinach i o to właśnie się rozchodzi