Weekend u jego rodziców

jesli o to chodzi to zrobilas dobrze ale nie mozesz przesadzac w niektorych osadach. do nas kiedys sprowadzila sie dzika kotka z trzema mlodymi, dokarmialismy je, zadbalismy by mialy spokoj tam gdzie przebywala z kocietami ale sie wyprowadzila bo moj kocur nie lubi obcych kotow

watek byl zalozony z mysla o innym temacie ale jakos gdzies tam w trakcie sie zmienil

Tak, o jej poznaniu rodziców, a potem o jej kłótni z chłopakiem. Skąd się wzięło, że trzeba przypomnieć w tym wątku o tym, jakie ma kammiś poglądy na temat wsi, nie mam zielonego pojęcia.

Tak. To mialo byc niby potwierdzeniem tego ze ja uwazam ze jestem z wyzszych sfer. A w watku w ktorym to napisalam chodzilo o uboj zwierzat... Naprawde, po co wyjmowac z kontekstu?
Tak samo jak inna uzytkowniczka zazartowala chyba ze skoro rodzice faceta zapraszaja na kolacje w strojach wieczorowych to chyba wyzsze sfery czy jakos tak. I potem ktos napisal ze ja mowie ze jestem z wyzszych sfer. Brawo!
To ja juz sprostuje z ta wsia - nie ciagnie mnie, nie chce tam mieszkac chocby mi ktos doplacal miliony. A jak ktos chce? Co mi do tego? Nie moja sprawa. Nie podoba mi sie myslenie NIEKTORYCH osob ze miastowi nic nie robia i nic nie potrafia  - bo z takim sie spotkalam. Powiedzialam NIEKTORYCH, nie wszystkich, zeby znowu nie bylo...
Tak samo jak po jednym watku o jednej sytuacji kiedy mialam naprawde zly dzien niektorzy uznali ze ja generalnie, stale olewam i ponizam swojego faceta. Gratuluje toku rozumowania.

To akurat widać gołym, nieuzbrojonym okiem kiedy się czyta Twoje niektóre wypowiedzi.
Nie wiem czy to jeszcze możliwe, ale fajnie byłoby gdybyś spróbowała trochę wyluzować. I na pewno z korzyścią dla Ciebie. Szkoda młodości na taką, jakby tu rzec... poważną, zbyt poważną postawę i podejście do niektórych spraw.
Wbrew temu jak na pierwszy rzut oka się wydaje, jesteś (choć oczywiście mogę się mylić) osobą trochę zagubioną, trochę przytłoczoną pędem do doskonałości, perfekcyjności.
Może nawet trochę nadwrażliwą. Aż strach pomyśleć jak zetkniesz się z jakąś porażką życiową (a to kiedyś może nastąpić).
W przeciwieństwie do zdania Ludmiły, mnie nie jawisz się jako silna kobieta. Wręcz przeciwnie.

tez nie uwazam cie za silna osobe, kazdy wychowuje swoje dzieci najlepiej jak potrafi i twoja mama wychowujac cie w ten sposob chciala bys byla swietnie zorganizowana perfekcjonistka, potrafiaca sie zachowac w kazdej sytuacji, bys w zyciu osiagnela jak najwiecej wyszlo to troche pol na pol poniewaz perfekcja i ambicja nie sa niczym zlym, absolutnie nie, one pomoga zajsc ci naprawde wysoko ale troche gdzies po drodze sie pogubilas, zbyt mocno przejmujesz sie blachostkami. troche jestem przerazona, w tak mlodym wieku zachowujesz sie jak 30 latka, tak jak ktos juz wczesniej to zauwazyl bedziesz kiedys w koncu zgorzkniala 40 latka, perfekcjonistka do granic mozliwosci a gdzie radosc zycia? wyluzuj dziewczyno, jak troche pobedziesz dwudziestolatka to swiat sie nie zawali, kiedy bedziesz korzystac z zycia jak nie teraz? pozniej juz tym bardziej nie bedziesz miala czasu, jak bedziesz miala dzieci to tez chcesz zeby wspominaly dziecinstwo tak jak ty? siedz prosto, przywitaj sie, przebierz sie a czy napewno dostalas najwyzsza ocene w klasie? zapomnij raz o konwenansach

Czyżby Krwawa Basia? To legenda nie tylko Wrocławia, ale babka jest znana na całą Polskę Gratuluję 4 z egzaminu. Jak widać nie taka krwawa straszna

A to o tym, że jeździ, to nie słyszałam... tzn. po prywatnych to na pewno, bo to norma... choć fakt, egzamin z postępowania do takich lightowych nie należy, bo to przecież nie tylko kpa, ale ppsa i egzekucyjne...

znowu będzie zjazd z tematu, ale to norma tutaj w wątku jak zauważyłam, więc wyrzutów mieć nie będę... Dobrze, że z antykoncepcji zrezygnowaliście o tyle, jeżeli jesteście pewni, że oboje jesteście zdrowi pod kątem chorób, ani o zdradach nie może być mowy... antykoncepcja hormonalna to największe gówno, jakie świat wynalazł w ostatnich latach, ale o jego skutkach dalekosiężnych ludzie się dowiedzą dopiero za kilkadziesiąt lat (przy dobrych wiatrach za kilkanaście), a niektórym wystarczyło poczekać kilka. Nie mniej jednak liczcie się z tym, że życie bywa nieprzewidywalne i już nie takie przypadki znała medycyna, że któreś z partnerów było bezpłodne zdaniem kilku specjalistów, a jak przyszło co do czego, bach! dwie kreski... Ja nie chcę straszyć, to tylko taka mała sugestia... Chyba wszyscy pamiętają wątek Martyny, a jak nie to sobie po moim poście przypomną, bo to niezłe jaja były BTW, nasza koleżanka tyle że z UJ

Może mi się rzeczywiście wątki posrały, nie przeczę.
Napisała natomiast na 100% w tym wątku, że się pokłócili - dla mnie kłótnia jest jednoznaczna z żywiołową wymianą emocji, a więc i podnoszeniem głosu, po prostu mi się tak skojarzyło, może i skojarzenie było błędne - ja się jeszcze po cichu z nikim nie kłóciłam, może dlatego. Czy się ktoś darł, czy nie darł ma dla mnie drugorzędne znaczenie z tego względu, że efekt jest taki, że chłopak nie wytrzymał i poszedł w cholerę i ja go całkowicie rozumiem. Nie dlatego, że się teraz w jakiś sposób próbuję odżegnać od własnych słów. Nie próbuję.

Teo - nie nazwałam jej głupią, więc mi nie przypisuj rzeczy, których nie napisałam, to jest Twoja subiektywna nadinterpretacja. Zaraz wyjdzie, że my tu wszyscy czytać nie potrafimy, łącznie z Tobą. Ja się o to spierać dalej nie zamierzam, bo mi się od takich bezsensownych przepychanek na pawia zbiera, a butów sobie nie chcę pobrudzić, toteż nie kontynuujmy.

Kammiś - Wiesz, pewnie jakbyś tam gdzieś osobno wyciągnęła mu, że z nim nie pójdziesz, że czekoladki "be" itd. To pewnie by to jakoś jeszcze przełknął, ale jak się tak nazbierało wszystkiego na raz, to dla mnie normalne, że się wkurzył i wyszedł. Ja uważam, że nie ma co Cię żałować z tego powodu, bo krzywda Ci się nie stała, dramatycznie sama sobie "z rozpaczy" dziabnęłaś drinka, czy dwa i tyle. Bardziej mi żal jego, niż Ciebie. Rozmowy waszej nie słyszałam, nie wiem jak się do siebie odnosicie i co kto powiedział, jego żal mi na obecną chwilę bardziej, bo ja bym z Tobą nie wytrzymała.
Nie ty jedna masz wykładowcę, co uwala ludzi jak wściekły. Ja w swoim życiu miałam ze trzech. Znam ludzi, co do jednego biegali przez cały następny semestr po 10 razy. Każdy na studiach miał sranie z tym związane.
Moim zdaniem część tego srania na własne życzenie sobie fundujesz, bo cechuje Cię chorobliwy perfekcjonizm, wymyśliłaś sobie, że ty zdajesz wszystkie zerówki, najlepiej na 5 i jak tak się nie stanie, to świat się skończy.
Ja coś o tym trochę wiem, bo w dziedzinach, w których jestem dobra staram się robić wszystko na 100%. Bywało, że mnie nerwy zżerały z tego powodu. Jak sobie wbiłam do łba, że nie zawsze wszystko jest tak jak od siebie oczekuję, bo ja też jestem tylko człowiekiem, to mam w głowie dużo spokojniej i o dziwo czasami wychodzi lepiej niż sądziłam.
Moim zdaniem lubisz też żeby cały świat tańczył wokół Ciebie, a świat, dziad jeden, uwziął się i nie chce.

Miałam w grupie na studiach dziewczynę, która miała dokładnie takie same parcie na wszystko - musiała być najlepsza, mieć najwyższą średnią itd. Ja wkuwać bezsensów nigdy nie lubiłam, a jak lubiłam, to nie musiałam, bo samo wchodziło. Miałam podstawowy cel - zdać jak najszybciej i się nie musieć więcej na oczy wykładowcy pokazywać. Na jaką ocenę? A na jaką wyjdzie, byle było zdane. Kiedyś mi ta ambitna usiłowała nieumiejętnie dosrać, coś tam o moim olewatorskim i lekceważącym podejściu do nauki i najbliższego otoczenia.
Niewesołą miała minę, jak po wliczeniu wszystkich średnich z pracy, całych studiów i jakichś tam innych bzdur okazało się, że mam na dyplomie taki sam "bardzo dobry" jak ona. Ja się szczerze ucieszyłam, że wyszło tak ładnie, nie spodziewałam się szczerze mówiąc. Koleżanka przez całe studia miała parcie, a potem dalej ją parło, że taka leniwa Witch, co kserowała notatki, bo jej się pisać nie chciało, na wykłady nie chodziła, do kółek studenckich nie należała ma takie same 5 jak ona. Zamiast się cieszyć, że skończyła na 5 miała głębokie poczucie niesprawiedliwości. Na własne życzenie. Jak się przegina z perfekcjonizmem, to może się okazać, że to, co osiągnęliśmy nie daje nam wcale szczęścia.

Ja nie widzę nic złego w tym, że ktoś potrzebuje spokoju, tylko to można w bardzo różny sposób zakomunikować. U Was sądzę, że nieporozumienia wynikają głównie z problemów w komunikacji i odmiennych oczekiwań.

Na ocenę ze studiów (tą ładną na dyplomie ) nie składa się tylko ocena za obronę pracy, do tego się liczy jeszcze średnią z całych studiów, u mnie to była też ocena z praktyk i czegoś tam jeszcze, chyba egzaminu inżynierskiego u mnie się jeszcze wliczało, bo ja dwustopniowe kończyłam. Nikt Cię nie będzie i tak potem pytał, czy z tego, czy innego przedmiotu miałaś 5. Ja nawet nie spotkałam jeszcze pracodawcy, co by dyplom sobie nawet życzył oglądać. Mają w dupie jakie miałaś oceny, pytają za to co potrafisz praktycznie. Ja w swojej specjalizacji umiem całkiem sporo.
Co będę finalnie robić też życie pewnie zweryfikuje. Jakbym miała jeszcze raz iść na jakiekolwiek studia, to mając tą wiedzę o życiu co teraz bym się w ogóle mocno zastanowiła.
Tak, obrona pracy to nie jest nic trudnego. Ale jak byle co napiszesz, to Ci pracę może recenzent ocenić słabo, a to też się wlicza do oceny końcowej.
Każda metoda gwarantująca przetrwanie w danych warunkach jest moim zdaniem dobra. Jak mogłam coś bezproblemowo zaliczyć na 5, to i zaliczałam. Jak się zaliczyło na 3, to też super, nie trzeba iść na poprawkę. Studia nigdy nie stanowiły sensu mojego życia, ja mam dużo innych zajęć, pasje fajne mam, nie widziałam najmniejszego sensu w ryciu regułek, które mi się nie przydadzą do niczego, bo nikt mnie nie będzie o to w robocie nigdy pytał. Skoro można było sobie zmontować ściągę w pół godziny i mieć więcej czasu na rzeczy, które lubię robić, to dlaczego nie. Jak się natomiast trafił przedmiot, który autentycznie lubiłam, to nie było w nim na mnie mocnych, bo mi nauka wtedy sprawiała przyjemność.
Życie zresztą szybko pokazało, że książki swoje, a praktyka swoje - z książek nikt się praktycznej pracy ze zwierzętami nie nauczy. Jak chcą kogoś zatrudnić do pracy z końmi, to się nie pytają co ktoś miał z przedmiotu "użytkowanie koni" tylko pytają, czy umiesz jeździć. Ja umiem i to nieźle, bo zamiast wkuwać regułki biegałam całe studia na treningi. Na coś się trzeba zdecydować.

Mnie to nie rusza, że ktoś mi zarzuci lenistwo, czy brak ambicji. Ambicje mam ulokowane tam, gdzie uważam to za słuszne i potrzebne, rozwijam do perfekcji te aspekty mojego życia, które mam ochotę, a przy innych takiej potrzeby nie mam. A jak mogę się napracować mniej, a finalny efekt będzie taki sam jak gdybym się napracowała bardziej to po co się będę przepracowywać.

Niechęć mam tylko do ludzi, którzy mają ze mną personalnie jakiś problem, jak w wypadku wspomnianej koleżanki. Nie zazdroszczę Ci niczego, bo ty dziewczyno żyjesz w nieustannym stresie związanym z dążeniem do perfekcji w czym się tylko da. Dla mnie to jest po prostu koszmar.
Jakoś tak zauważyłam, że to właśnie osoby, które na własne życzenie ryją wszystko na 5 jak wściekłe mają straszny ból dupy, że ktoś ten sam efekt osiągnął po mniejszej linii oporu.

Założyłaś temat na forum, bo chciałaś usłyszeć opinię innych ludzi. No to słyszysz. Nikt nie obiecywał, że wszyscy będą podzielać Twoje zdanie. Ja nie podzielam.

No tak, sporo zależy też od specyfiki studiów. Niemniej, warto popracować nad tym perfekcjonizmem tzn postarać się trochę odpuszczać (co nie oznacza, by olewać naukę, nie o to chodzi), bo przecież, jeżeli będziesz kiedyś prawniczką, do czego pewnie dążysz po takim kierunku, to stresów będziesz miała wystarczająco. Lepiej spróbować nad tym zapanować.

kammiś - ale o co ty się spinasz? Wiem jak wyglądają studia prawnicze, nikt Ci się nie każe nie uczyć, tylko ogarnij, że świat nie jest taki jednoznaczny jak Ci się wydaje. Myślisz, że u mnie nie było nigdy kucia? Całe tabele z żywienia, anatomia wszystkich zwierząt domowych, chemia i biochemia to było samo kucie wzorów, wszystkie te nazwy drobnoustrojów z mikrobiologii i który jaki jest i co robi. Prawo w hodowli zwierząt też było. Od zarąbania materiału. Jak człowiek musiał, to się uczył i zdawał. Jak już mówiłam - stres jest na Twoje własne życzenie, bo nie umiesz wyluzować.
Twoje studia nie są jakieś wyjątkowe w tym temacie, na każdych trzeba zapieprzać, studia generalnie są od tego żeby się uczyć. Jak chce się iść na doktorat, to trzeba być dobrym. Ja nigdy nie chciałam, mam inne podejście do życia i Twoje nie jest od mojego lepsze ani gorsze, jest po prostu inne.
Poza tym wyryć kodeks na pamięć może każdy, zastosowanie zdobytej wiedzy w praktyce to inna bajka.
A ty się cieszysz czasem życiem w ogóle? Szczęśliwa jesteś tak ogólnie?

jakie to wszystko inne od tego co ja znam:) zawsze mialam kontakt z dziecmi, gdy bylam mala to z kolezankami bawilysmy sie na placu zabaw, jezdzilysmy na rowerkach, przesiadywalysmy u siebie w domach, jezdzilysmy nad jezioro, w wieku 16 lat wyjechalam ze starszymi znajomymi na 10 do wegier, korzystalam z zycia, bardzo dziekuje rodzicom za to co mialam i jak mnie wychowali, zawsze przy mnie byli, nie bylo ze nie mieli czasu czy ze sa zmeczeni, nigdy nie mowili ze mam sie ubrac tak a nie inaczej, nie mowili do jakiej szkoly mam isc ani z kim sie przyjaznic dzieki nim nie boje sie zycia:) na imprezach nikt nie karze ci sie upijac ale chociaz sprobowac zachowywac sie jak dwudziestolatka a nie jak trzydziestolatka, szkoda twojego zycia, to dobrze ze jestes szczesliwa ale wydaje mi sie ze czegos bardzo istotnego brakuje w twoim zyciu a jak to przegapisz to to juz nigdy nie powroci

te imprezy to tylko taki przyklad, pierwszy z brzegu wiec nie musimy na nim konkretnie sie skupiac :)ale to jak opisujesz swoje zycie jest takie sztywne, do bolu przewidywalne, wszystko od poczatku do konca wypelniaja konwenanse. wiadomo ze kazdy czlowiek jest inny i kazdy oczekuje od zycia czegos innego, ja gdybym byla na twoim miejscu to bym umarla a ty pewnie na moim miejscu tez czulabys sie zle dlatego nie jest latwo tobie doradzac:) mam takich znajomych, na stale mieszkaja w niemczech, sa ze soba jakies dwa lata, moze niecale i rok temu postanowi rzucic dotychczasowe zycie i razem wyjechac do Australii, nie mieli nic, pare groszy w kieszeni, zatrudnili sie w restauracji, zarobili na jakies auto, zmienili prace i pojechali dalej, w glab Australii, jakis czas temu wrocili, nie masz pojecia jak ich podziwiam i im zazdroszcze ze mieli tyle odwagi i tyle jaj by to zrobic, teraz planuja kolejna podroz, wyjada na rok, moze dwa tylko jeszcze nie wiem dokladnie gdzie tym razem. sa mlodzi, wolni, niezalezni i beda mieli co wspominac, nie obudza sie pewnego ranka ze stwierdzeniem ze ich zycie bylo nudne i przewidywalne i zrob cos bys tez nie musiala kiedys wstac i tak stwierdzic. zacznij zyc. dodam ze on ma 23 lata a ona 22

zakupoholiczka;) kazdy ma swoje slabostki:) a pytanie z innej beczki, chcialabys byc kiedys dla twoich dzieci taka jak twoja mama? czy ona jest dla ciebie wzorem?

to zrob wszystko co mozliwe by nie byc taka jak ona:) to przykre ale to nie znaczy ze ty kiedys nie bedziesz ich miala:)

Ja maniakalnych zachowań nie przejawiam, ja tylko uważam, że ze stresem sobie nikt za nas samych nie poradzi, niezależnie od tego czym jest spowodowany. Kto by nam tego stresu nie wyrobił, to my musimy dążyć do panowania nad własną psychiką.
Ja też super różowo w pewnych kwestiach od dziecka nie miałam. Myślę, że nikt tak naprawdę nie miał.
Mój starszy brat wiecznie był o mnie w jakiś sposób zazdrosny i zatruwał mi przez to życie, bo czego bym nie zrobiła, to było głupie, bez sensu, ja wiecznie byłam dla niego "gówniarą", wiecznie miał jakiś problem ze mną i z resztą świata w sumie też.
Gimnazjum to był horror, bo nie dość, że z rówieśnikami się nie rozumiałam, to byłam za swoje poglądy zwyczajnie prześladowana. Nie akceptowano mnie i zwalczano. Do tego stopnia, że w końcu matka się wkurzyła i wezwała policję po tym, jak mnie chciano utopić w kiblu (na szczęście nieumiejętnie, bo stawiałam czynny opór). Wrogość nie zmalała, ale przynajmniej nikt mnie już w klopie nie napadał, raczej słownie dokuczano, raz mnie zepchnięto ze schodów.
Generalnie nigdy nie czułam przynależności do żadnej grupy, w której się znalazłam. Dopiero teraz, gdy należę do trzech klubów sportowych, to są ludzie, z którymi trzymam kontakt, wychodzimy gdzieś razem po treningach.
Wcześniej miałam koleżanki, kolegów, na domówki i wyjazdy różne uczęszczałam, ale i tak się zawsze czułam trochę obok. Jakiś taki dystans mam do ludzi, jak nie muszę, to się nie angażuję w pewne sprawy.
Do samodzielności zawsze mocno dążyłam i na szczęście nikt nie bronił. Ojciec zawsze bardziej próbował mnie ograniczać niż matka. Niby już stara baba jestem, ale jak rok temu pojechałam sobie na wakacje na stopa po Europie, to się fest stresował. Kiedyś też pracowałam jako kierowca busa w Skandynawii, miesiąc spałam w namiocie bez podłogi. Do szkoły mnie dowożono i odbierano, ale były też epizody, że jeździłam autobusem, nieraz chodziłam pieszo (do domu miałam z 6km).

Ja piję jak jest dobra atmosfera - nie piję jak mi źle, bo to się źle kończy. Generalnie piję raczej okazyjnie i w małych ilościach, nie lubię być mocno pijana, przynajmniej nie często. Poza tym często nie piję w ogóle, bo się wożę własnym samochodem.

Dyskotek nie lubię, podobnie jak wesel i oficjalnych przyjęć. Za to luźny kurs po pubach, koncerty, ogniska, imprezy integracyjne po seminariach treningowych i zawodach bardzo lubię.

Ja na przykład nigdy nie miałam sesji we wrześniu, bo by mnie chyba szlag trafił jakbym miała mieć krótsze wakacje, więc zaliczanie zerówek rozumiem doskonale. Nie jest natomiast dla mnie końcem świata jak muszę iść na kolejny termin. Czasem mi się zwyczajnie nie chciało, albo się szło na zasadzie "a nóż, widelec...", zwłaszcza w sesji zimowej.

To ja miałam dużo więcej zajęć. Bywały takie dni, gdzie niemal od rana do wieczora. Jeszcze po wszystkim na trening, do stajni. Nieraz wychodziłam o 6 z domu, a wracałam o 20. Wykłady olewałam zawsze, bo nigdy nic ciekawego z nich nie wyniosłam, nie pomogły mi w żaden sposób.
Na inżynierskich poza tym, że teorii też jest dużo, to bywa że są na przykład całosemestralne projekty. Taki projekt to jest po prostu za przeproszeniem wrzód na dupie.

Zwierzęta też mnie bardzo relaksują - z naciskiem na psy, konie i właśnie kozy. Uwielbiam kozy.
Zakupy lubię, ale najbardziej mnie cieszą i relaksują sporty walki i jak się mogę doprowadzić do granic fizycznej i psychicznej wytrzymałości podczas treningu. Lubię walczyć. Jak się to robi z kimś kogo znasz i w miłej atmosferze, to jest całkiem wesoło. Strzelać też lubię, mam nadzieję, że będę mieć na to więcej czasu i pieniędzy.

Bardzo lubię dobrze wyglądać - makijaż, fajne ubrania, kosmetyki itd. Ale czasu mi to zajmuje mało. Jak trzeba to się w pół godziny ogarniam do wyjścia.
Sprzątać nie lubię i robię to jak jest brudno, nie wcześniej. Porządku nie umiem utrzymywać, bo mam nawyk rzucania wszystkiego w miejscu, gdzie się akurat zatrzymam po wejściu do domu. Moją matkę doprowadza to do szału odkąd pamiętam.

No, to sie porobilo. Mialo byc tak fajnie, mialam miec dla niego duzo czasu w przerwie swiatecznej, mielismy razem eychodzic itd. A wyszlo tak ze leze z zapaleniem oskrzeli. Teraz mam wyrzuty sumienia ze obiecalam a wyszlo jak wyszlo. Dzisiaj sie ogarnelam, umylam, pomalowalam i ubralam - chociaz tyle moglam zrobic zeby bylo normalnuej. Ale i tak jedyne co moge mu zaproponowac to wspolne ogladanie filmow z herbatka
Ja to mam pecha.
Albo bardziej on ma pecha

No tak kammiś, przecież to wyłącznie Twoja wina, że się rozchorowałaś. Jak mogłaś? Przeproś go, a najlepiej błagaj o wybaczenie Pamiętaj też, żeby smarkać i kaszleć z wdziękiem, bo jeszcze go zrazisz do siebie...

Zacznij walczyć ze swoim perfekcjonizmem, bo się wykończysz. Zresztą prędzej czy później wykończysz też faceta.

A to sie mylisz, bo wcale tak nie bylo.
Oj, ja tego wstawania nie zrobilam dla niego.
Chcialam sie poczuc bardziej ogarniefa jak sie juz lepiej poczulam i tyle.
Glupio mi bylo nawet samej przed soba - bo mialam tyle fajnych planow a tu zapalenie oskrzeli.

Pitagoras, mistrzu! Jak ja uwielbiam twój sarkazm

To dlaczego tak strasznie przejmujesz się chorobą, skoro nie jesteś obłożnie chora i dajesz radę normalnie funkcjonować - a zatem i spędzać czas z partnerem?

Bo naobiecywalam a nie moge sie wywiazac.
Spedzac czas normalnie moge, ale raczej do kina/na impreze z zapaleniem oskrzeli nie pojde.
Ja bym w sumie czula sie na silach isc, bo mnie zaczyna nosic, ale wiem ze rozsadne by to nie bylo, wiec tego nie robie.

Bbasia - a jak mamusie sie licytuja co "cudownego" zrobilo ich dziecko to jest ok? Ze zjadlo ladnie obiadek? Bo i takie watki tutaj sa i jakos nikt nie protestuje.

OMATKOKOCHANA!! O.O Kammiś, to młodsza wersja Ludmiły !!!!!!!!!! O.O

I jak - złoszczenie się na to, na co nie masz wpływu, jakoś Ci pomaga? Poważnie pytam.

Szczerze mówiąc nie wiem, co myśleć o osobie, która nie umie sobie miło zorganizować czasu w domu, z facetem i/lub przyjaciółką, którzy wpadną w odwiedziny. Niejedna osoba już to napisała, ale powtórzę: z upodobaniem tworzysz sobie problemy, a potem na nie narzekasz. Nie twórz problemów - to tak proste!

Dokładnie Anemonne. Przecież jak zostaniecie w domu kammiś, obejrzycie film, cokolwiek, to też jest razem spędzony czas. Nie ma sensu winić się za chorobę, naprawdę. A jakby on miał o to pretensje, to kiepsko... To ni Twoja wina, chorujemy w różnych momentach i nie mamy na to wpływu. Jasne, czasem jest tak jak napisał pitagoras, że można wyjść bez czapki i wtedy powód może być, ale często jest tak, że chorujemy po prostu, nagle i co? Nie ma naszej winy. Normalna sprawa przecież. Ja choruję raz w roku tak, góra do dwóch, a nie zawsze dbam o siebie, a np moja przyjaciółka często choruje, a dba o siebie bardziej. Nie ma tu reguły. Nie ma żadnego sensu, żadnego winić się! Jasne, może być przykro, bo miało się plany, a siedzi się w domu, ale naprawdę to żadna tragedia i wyjścia razem sobie jeszcze odbijecie. Teraz w domu też można fajnie spędzić czas, ważne, że razem, prawda?

Nie chodzi mi o to czym się zajmujesz, sama jestem zaledwie 3 lata starsza od ciebie. Chodzi mi o to w jaki sposób postrzegasz pewne sprawy i jak to wszystko opisujesz. Po tym stwierdzam, że jesteś bardzo dziecinna.
Tak można mieszkać w domu w mieście. Tylko gdzie kupić 0,5 hektarową działkę a tylko taka mnie satysfakcjonuje.
Jak się ma samochód i prawko to dojazd no problem.

Tylko tak się składa że w większości Twoje problemy śmieszą i wydaje mi się , że nie tylko mnie.

Dziś materacem nie jesteś. Nie wiesz co będzie za lat x. Więc nie pisz o kimś, że się szmaci. Sama nie popieram rozbijania małżeństw ale na pewno takie problemy są ciekawsze niż to czy się dziś umalowałaś czy nie.

Tutaj muszę się zgodzić z kammiś. Wolałabym, by nawet ludzie tak przejmowali się zanadto jak kammiś niż zdradzali, oszukiwali i źle siebie traktowali. Czy tematy o zdradzie są ciekawsze? Co tu ciekawego? To raczej jest smutne, że niektórzy tak postępują.

Napisałam nie popieram takiego postępowania. Sama jestem mężatką i nie wyobrażam sobie zdrady lub by jakaś inna kobieta pchała się w moje małżeństwo.

Trzeba jednak przyznać że takie tematy cieszą się ogromnym zainteresowaniem, właśnie dlatego że ludzoe tacy jak my zdrady nie popierają.

Jednak pisanie o tym czy się wstało , umyło itp. Jest mało ciekawe jakby każdy zaczął tak robić z forum zrobiły by się małe pamiętniki lub nie wiem jak to nazwać.

A co do kammiś to zacznij żyć bo któregoś dnia się obudzisz i uświadomisz sobie że pomimo iż masz wylsztalcenie i pieniądze to swoje życie przeżyłaś w szklanej kuli zamartwiając się rzeczami które tak naprawde problemami nie były.

Edit.
Pewnie w takim wątku napisałabym że nie popieram takiego postępowania i ma nie wchodzić z butami w rodzine. To też tak cenzuralnie. Nie popieram zdrad. Ale są ludzi , którzy zdradzają jest to dla nich na porządku dziennym . Takie jest życie.

kammiś, a chodzisz na co dzień i tak do wszystkich dramatyzujesz? Nie. Zacznij tak na żywo, to dostaniesz dokładnie to samo, co tutaj

Ciężko Ci coś poradzić, bo jedynym ratunkiem dla Ciebie byłoby odcięcie od wszystkiego, wrzucenie do jakieś kompletnie nieznajomego miasta i kraju i powiedzenie "radź sobie". Wtedy bardzo szybko byś "inteligencję emocjonalną" nadgoniła.

Zwykle ludzie się denerwują czytając Ciebie, bo Twoje problemy, to poziom pierwszej klasy gimnazjum, nie wyżej. Porównywalnie - co byś zrobiła z dziewczyną, która w wieku 23 lat nosi kucyki, mówi dziecinnym głosem i liże lizaki? Ani to urocze, ani normalne, a Ty na pewnych płaszczyznach właśnie tak się zachowujesz.

Wiecie co ja Was nie rozumiem. Przepraszam, że będę szczera. Ale na tym forum ukochanymi tematami jest patologia. Jak żona bije męża,  mąż żonę, kłótnie małżeńskie, zmarnowane życie na własną prośbę, toksyczna rodzina, klasyczny wpadki, to ulubione tematy większości, wtedy się słyszy ,,kochany/kochana trzymaj się, współczuje Ci'' codzienne zainteresowanie ,,co u Ciebie martwię się o Ciebie''. A chciałabym zauważyć że większości tych ludzi jest zwyczajnie ppp..powiedzmy dziwna i ma te problemy na własne życzenie. Ale są tu normalne królami życia.
Kammiś jest na tym forum jedną z bardziej ogarniętych i normalnych osób jak na swój wiek. I pierwsze co się rzuca w oczy jak się czyta jej posty to że na pewno jest to dziewczyna z porządnego domu, dobrze wychowana, bo jej problemy są bardzo oczywiste, i adekwatne do wieku. Co nie znaczy, ze te problemy nie są ważne albo są błahostkami, to tez są problemy. Kammiś dla siebie jest osoba najważniejsza, i jej problemy są dla niej najważniejsze, więc nie pier....że ona życia nie zna. No może co najwyżej nie jednemu z Was żal d...ściska, bo kammiś jak na swój wiek już dużo osiągnęła jest ambitna, ma fajnego faceta. Myślicie że każdy jest na tyle patologiczny ze przemoc, brak kasy to jego największy problem?! Właśnie nie. Ale większość jest mistrzami w doradzaniu w tego typu sytuacjach więc kammiś, doprawia co niektórych o zawrót głowy bo nie wiedza co jej napisać co doradzić, więc piszą banały i pierdoły w stylu ,,nie znasz życia''

Co do kammiś, ty się nie powinnaś w ogóle przejmować, tym ze tak piszą ,próbować na siłę zmieniać, bądź sobą taka jaką chcesz, rób tak jak dla Ciebie dobrze. A to forum...hmmm ono jest fajne, ja je traktuję jako formę elektronicznego pamiętnika, gdzie mogę napisać wszystko co mi leży na sercu, w sumie mi tez napisali że powinnam się zmienić, ale czy Oni mnie znają?! Czy ja mam się zmienić tylko dlatego że komuś się nie podoba to jaka jestem?! No nie przesadzajmy. Ale generalnie bardzo lubię wysłuchiwać opinii innych tutaj, nawet ich krytyki, bo wiesz mnie mało kto śmie skrytykować  tak ostro jak np robi to czasem Teo A podobno nie ma szkodliwej krytyki tylko brak krytyki wyrządza szkodę. Te rady i opinię przyjmuję które uważam za cenne, z innymi się nigdy nie zgodzę.
Ale już pomijając wszystko Ciebie da się słuchać z przyjemnością, piszesz ciekawie, masz konkrety problem i konkretne zdanie którego nie zmieniasz co chwile, jak niektórzy.