Hej! 
Dużo mam do napisania, postaram się możliwie jak najzwięźlej i z sensem i po kolei 
Pochwalę się - zdałam na 4
Moja pewność siebie co do studiów wzrosła - zdałam u Krwawej, zdam wszystko 
Może najpierw odniosę się do tego, co pisałyście.
Truskaweczka - no niefajny był ten jego "sposób rozwiązania konfliktu", bo w sumie nic aż tak strasznego nie zrobiłam, to tak jakby na przykład mój ojciec wyszedł z domu, bo matka nie chciała czegoś zrobić i gdzieś iść. Nie przypominam sobie nigdy takiej sytuacji, a mój ojciec jest dla mnie wzorem idealnego mężczyzny pod każdym względem. Podświadomie wszystkich facetów do niego porównuję.
Bbasia - to nie było planowane, na ogół bardzo mało piję, ewentualnie lampkę-dwie wina do kolacji. Po prostu czułam się bardzo niefajnie psychicznie i chciałam zabić to uczucie.
Witchqueen - nie każdy musi mnie rozumieć. Oczekuję tego od najbliższych, a do grona tych osób zaliczam swojego faceta. Nie chodzę na poprawki, bo zawsze bardzo dokładnie uczę się wszystkiego na pierwszy (właściwie zerowy, bo na sesję nic nie zostawiam) termin i nie zamierzam tego zmieniać. Nic jeszcze nigdy nie poprawiałam i niech tak zostanie. Poza tym 2 w usosie narobiłoby mi sporo problemów. Co do ubioru - też noszę to, co lubię. To, że ubieram się elegancko nie oznacza, że mnie to w jakiś sposób męczy.
Ludmiłaa - fajnie, że jest ktoś, kto z góry nie jest uprzedzony i stara się zrozumieć
Owszem, z czekoladkami mój błąd. Co do jego nauki - oczywiście, że się uczył i uczy. Ba, lepiej nie przeszkadzać jak się szykuje do egzaminów na doktoranckich albo jak kończy jakieś poprawki w pracy. Co do mamy - mam nadzieję, że tak jest. W sumie ja też nie umiem dzieciom żadnym okazywać ciepłych uczuć. Dopiero z takimi koło 10-12 lat umiem się dogadać. Nie miałam z dziećmi styczności i nie wiem nawet o czym z nimi rozmawiać. Dlatego nie dziwię się mojej matce kiedyś, pewnie na jej miejscu zachowałabym się podobnie, zwłaszcza że ona nie chciała mieć dziecka - jestem jej wpadką w wieku 35 lat, dla niej to była wtedy tragedia. Ja chciałabym tylko, żeby teraz, jak jestem dorosła, traktowała mnie jak partnera do rozmowy i tyle.
I tak ogólnie - ja nie chcę się zmieniać co do mojego trybu życia. To naprawdę bardzo ułatwia sprawę, nie tylko mnie, w ogóle życie ze mną jest raczej bezproblemowe - zawsze mam porządek, wykładowcy nie mają ze mną problemów, nie przyłażę 10 razy zaliczać jednej rzeczy, jak pracowałam to szef był wniebowzięty, na praktykach w Helsińskiej tak samo - bo byłam bezproblemowa. Zauważyłam że bardzo mnie lubią albo osoby, które są "nade mną" (np. wykładowcy) czy osoby którym mam coś załatwić i po prostu z nimi współpracować (kiedyś za namową taty przez jakiś czas angażowałam się społeczno-politycznie - nie moja bajka jednak - aczkolwiek ludzie cenili sobie to, że jak zrobię wszystko na czas, a ludzie którzy przychodzili coś załatwić mieli zaufanie. Niektórzy tylko twierdzili, że jestem przy tym dość szorstka, ale zaufanie mieli.
Tak więc są plusy. Ale są też minusy. Ogólnie mając indywidualny tok studiów niewiele czasu spędzam ze swoją grupą, ale nie wiem dlaczego są osoby - dziewczyny tylko - które są do mnie z góry uprzedzone, mimo że nie miałyśmy nawet okazji właściwie porozmawiać. Chłopacy z grupy mnie lubią, więc nie wiem skąd to uprzedzenie niektórych dziewczyn, mimo że traktowałam je tak samo jak kolegów. Kolega z grupy powiedział, że dwie czekają aż mi sie coś nie uda - nadzieję upatrywały w Krwawej, ale im nie wyszło. Aczkolwiek nie rozumiem tego i przykro mi z tego powodu, tym bardziej że nie zawdzięczam swoich ocen czemuś "na lewo" - fakt, wykładowcy mnie lubią, ale nie robię niczego specjalnego, po prostu łapię kontakt na ćwiczeniach najczęściej przez aktywność, więc to nic niestosownego. Nie daję łapówek, nie wykorzystuję ojca ani faceta do zdobywania ocen, nie raz zarywam nocki. Nawet nie ściągam, więc nie ma opcji żeby ktoś myślał, że mi się "udało". W sumie niczego oprócz rodziny nie dostałam "gratis" - nawet na figurę sobie zapracowałam. Także trochę mi przykro z tego powodu.
Jedyne co bym chciała zmienić to walczyć ze stresem - np. tym że z nerwów boli mnie brzuch czy nie mogę nic przełknąć.
Ok, i przechodzę do meritum 
Mam najcudowniejszego faceta na świecie 
W sumie nawet nie myślałam, że się tak postara, dalej jestem pod wrażeniem.
Zacznę od początku.
Na noc nie wrócił. Ja wypiłam chyba z 6 drinków, dosyć mocnych, więc padłam koło 5-6 nad ranem. Jak zasypiałam to zostawiłam bałagan - wódka i soki na podłodze, bluzki które przymierzałam żeby wybrać coś na egzamin rozwalone. Istne tornado. Pamiętam tylko że trochę poryczałam i zasnęłam z jego koszulą.
Obudziłam sie jakoś koło południa i pierwsze co zobaczyłam to to że na podłodze nie ma tego "pobojowiska". Ciuchy były poukładane w w garderobie - tak jak ja układam, kolorami, a butelki i szklanki z podłogi zniknęły. Naprawdę byłam w szoku - nakarmił kota, wyszczotkował go, zaniósł jedzenie bezdomniakom, podlał kwiaty, zrobił zakupy (no, oprócz tych przy których nie wiedział co kupić - podkład, puder, tusz), włączył robota odkurzającego (ja często robię sobie takie "to do list" i zostawiłam ją na biurku). Zrobił śniadanie, przygotował kąpiel, dostałam kwiaty i prezent. Przeprosił, pogadaliśmy.
Parę rzeczy sobie wyjaśniliśmy.
W ogóle mojej przyjaciółce to wyrwę wszystkie włosy albo i nawet głowę, za to że mu powiedziała rzeczy o których nie powinna. Np. to że kiedyś się obsesyjnie odchudzałam i ważyłam 44 kilo. Fakt, było tak ALE 1. jestem niewysoka (163) 2. to było bardzo dawno - jakieś 5 lat temu. Dawno i nieprawda. A teraz obsesyjnie to on będzie pilnował mojego jedzenia, czego ja nie będę w stanie wytrzymać, bo nienawidzę jak ktoś mi kontroluje co i ile jem. I wyjdź tu człowieku na chwilę z domu wynieść kotom żarcie, a taka sobie wypije trochę wina i zaraz wszystko wygada!
Stąd ta akcja z czekoladkami. Dobrze wie, że nie chcę dostawać jedzenia.
W ogóle wszystko mu powiedziała w tak krótkim czasie. Nawet to jak bardzo się zmieniłam na przełomie 1 i 2 LO. Pepla. Ale prawda, kiedyś byłam bardziej pogodna. Trudno.
Wracając do tematu - pójdę na tę imprezę, wiem, że mu zależy. Nawet na zakupy ze mną poszedł kupić sukienkę i zaprosił moje przyjaciółki (będę miała okazję jednej głowę urwać
żebym się nie nudziła.
Jedno mnie martwi - śniło mi się że on mnie zdradza. Nie że go podejrzewam. nic z tych rzeczy, nawet nie mam powodów. chodzi o to że kiedyś - mój pierwszy poważniejszy chłopak miał 3 dziewczyny na raz, długo żadna o tym nie wiedziała. W poprzednim związku też miałam takie sny. Żaden facet nigdy nie był ich świadomy, zastanawiam się jak się ich pozbyć.