Weekend u jego rodziców

No nie wiem, czy taki żart.
Ja uważam, że wcale by Kammiś takie badania nie zaszkodziły.

Kammiś, nie obraź się, ale moje pierwsze zdanie na Twój temat było mniej więcej takie: pusta, snobistyczna siksa. I w życiu bym Ci tego nie napisała, gdybym zdania nie zmieniła po tym co napisałaś dzisiaj.
Wydaje mi się teraz, że jesteś po prostu zagubionym dzieckiem, bawiącym się w zabawy dla dorosłych i nie do końca znającym reguły tychże zabaw. Przestraszonym, czy nie robi czegoś źle. Gnębionym przez matkę, nie docenionym, nie pogłaskanym. Szczerze, to szkoda mi Ciebie. Teo ma rację, pora na psychologa bo zgorzkniejesz i zmarnujesz życie.

Klepnij sobie w google "nerwica deprywacyjna".

ja raz byłam u psychologa... ale nie potrafię się otworzyć przed obcą osobą. Mam taką świadomość, że to tylko jego praca i tyle. Wolę rozmawiać z przyjaciółką czy z facetem.
Nie uważam się za pustą - nigdy nie byłam jakąś plastikową barbie, ważne było dla mnie nie tylko co na zewnątrz, ale też co w głowie...

Teo, chyba każda  kobieta byłaby oburzona gdyby przystawiał się do niej obcy facet tylko dlatego że jej ojciec wyszedł na chwilę zwyczajnie do toalety.

W jednym się pomyliłaś  - bywałam w różnych klubach, słuchałam różnej muzyki. Na wakacjach po maturze trochę poszalałam - dużo wyjeżdżałam, sporo czasu spędziłam w Brukseli - niby na stażu, ale miałam bardzo dużo wolnego. Poznałam nowych ludzi, dużo chodziłam na różne imprezy - wylądowaliśmy raz nawet w klubie dla gejów Podrywałam facetów, bawiłam się. ALE nie czułam się komfortowo, nie wypoczywałam, męczyło mnie to. Ja odpoczywam przy muzyce, na fitnessie, w domu czytając książkę, na spokojnym wyjeździe, w saunie, w teatrze z facetem. To takie dziwne?
Drinków próbowałam, niektóre lubię - mój ulubiony to o smaku szarlotki. Nie lubię mocnych alkoholi - mam do tego prawo. Piję albo słabe owocowe drinki, albo malibu, albo wina - i uwielbiam pić dobre wino, po prostu kocham wino.
Trawki nie paliłam, papierosa raz w życiu. Czy naprawdę to takie dziwne, że kogoś nie ciągnie do używek i nie chce? Nie zamierzam palić, bo nie chcę i mi to nie smakuje, śmierdzi mi, gryzie w oczy. Parę razy palilam shishę ale nie chcę się truć. Nie ciągnie mnie do używek, nawet kawy nie piję - bo nie lubię i boli mnie po niej żołądek.
Nie, nie zajmuję się tylko "branżowymi" rzeczami. Lubię jeździć konno, kocham kontakt z tymi zwierzętami. Lubię tańczyć, ale nie w dyskotece, bo nie lubię dyskotek. Lubię imprezy, ale nie w klubach. Wolę małe 4-osobowe domówki albo właśnie coś w stylu balu gdzie jestem skupiona głównie na swoim facecie, z nim tańczę, rozmawiam itd. Uwielbiam fitness i męczenie się tam.
Próbowałam różnych rzeczy - kupiłam swojego czasu nawet dżinsy i bluzkę z kotkiem. Źle się w tym czułam, miałam nosić na siłę? 
Lubię wyjeżdżać i podróżować - zwłaszcza za granicę, gdzie jest upał i piękne słońce. W tym roku specjalnie nie wyszło bo z powodu małej liczby leukocytów od razu wszystko łapię, więc została tylko Polska, nad czym mocno ubolewam.

To nie jest tak że chcę zewnętrznie zmieniać swoje życie, bo ono mi ODPOWIADA. Jestem szczęśliwa.
Chcę zmienić swoją psychikę żeby się tak wszystkim nie stresować. Nic więcej.

Kammiś, ja również uważam, że jesteś fajną, wartościową osobą, masz tylko spory problem z zaniżonym poczuciem własnej wartości. Sądzę, że Twoja mama zrobiła Ci naprawdę dużą krzywdę, bo Ty, zamiast cieszyć się bezwarunkową miłością, na jej aprobatę i uczucie musiałaś po prostu zasłużyć. Stąd Twoje dążenie do perfekcjonizmu i stąd przywiązywanie tak ogromnej wagi do opinii innych osób.

Poczucia własnej wartości nie powinno się uzależniać od innych, ono powinno być w nas samych - bez względu na przeszkody, drobne porażki czy krytykę osób trzecich (tej nie jesteśmy w stanie zupełnie uniknąć).

Sądzę, że jeśli wszystko odpowiednio poukładasz sobie w głowie (psychoterapia byłaby bardzo wskazana), to naprawdę możesz być z siebie zadowolona. Masz zasady, sporo pasji, niebawem zdobędziesz dobry zawód, być może właśnie znalazłaś swoją wielką miłość, gdzieś tam wyczytałam również, że jesteś piękną kobietą, zatem jedyne, czego Ci brakuje, to tej pewności siebie, nad którą powinnaś teraz mocno popracować. Przecież całe życie przed Tobą, więc chyba warto?

Spokojnie ja mam to samo. Też jestem perfekcjonistką. Ubiór to u mnie podstawa. Ja nawet lubię kammiś i w wielu rzeczach się z nią zgadzam. A co do reszty ludzie zrozumcie, że dla jednych luz to są dresy a dla drugich elegancki strój. Po co że tka powiem na siłę wyluzować i nie być przy tym sobą. Ja tylko w stroju eleganckim mogę wyluzować i być sobą. Ubiór fryzura makijaż to dla mnie podstawa. Ja rozumiem doskonale kammis co do tego, ze odpoczywa, na fitnessie czy w teatrze. Nigdy nie lubiła dyskotek szkolnych życia studenckiego, zawsze zadawałam się z dużo starszym towarzystwem. Nigdy nie interesowała mnie młodzież. Wręcz spotkania z rówieśnikami wycieczki szkolne to był dla mnie stres. 
Co więcej kammiś to świetnie zapowiadająca się dziewczyna. Lubie jej wątki, podoba mi się jej podejście do wielu spraw, te wątki to aż miło się czyta. Bo np 1000 razy gorzej czytać o dziewczynie która w wieku 21 lat ma ze dwoje dzieci przemoc, szkoda głupoty. A kammiś jak na swój wiek jest bardzo dojrzała i rozsądna, nie ma tez jakiś głupich problemów z gówniarzami, bo w takich sprawach jak pierwsza miłość złamane serce, z kim pójdę na studniówkę szczerze zawsze mnie takie bzdety nudziły. Ja też interesuję się polityką moje córki również i o wiele lepiej rozmawia się np o polityce niż o chłopakach z klasy.
Bardzo mi się tu nie podoba czyjaś wypowiedz o tym, ze jak ,,życie zdzieli kijem to się zmieni'' moim zdaniem to głupia stereotypowa, beznadziejna wypowiedz. Bo jeżeli ktoś tak jak kammiś od początku ma wysokie ambicje i cele i za nic w świecie nie ulegnie i się nie podda, i zawsze będzie się starał być taki jaki jest, wierny swoim zasadą to czy będzie miał 20, 30, 40, 100lat będzie taki sam. Szczerze mówiąc ja zawsze miałam swoje wartości, i dążyła do celu za wszelką cenę. Szczerze życie mnie nie nauczyło ani pokory, ani nie dało kijem każda przeciwność, każdy problem tylko robi mnie silniejszą i pewniejszą, dla mnie to co nas nie zabije to nas wzmocni, ale nie zmieni. Ale psychoterapię też bardzo polecam.

Kammiś co do twojej mamy, ja myślę że i tak możesz być z niej dumna, bo mimo wszystkich błędów wiele jej zawdzięczasz. Bo to, ze nauczyła Cię szacunku do samej siebie, tego jak być damą to po prostu bezcenne.  Żal o to, ze za dużo wymagała też masz prawo mieć. Może warto by mamie powiedzieć, że masz do niej żal o to i o tamto, że potrzebujesz żeby Cie czasem pochwaliła powiedziała, że Cię kocha. A tak właściwie bo nam tu nie opowiedziałaś jak to jest między twoimi rodzicami, czy oni są kochającym się małżeństwem?!

Nawet nie o te wymagania mam żal, tylko o to że i tak zawsze wszystko było źle.
Z facetem trochę gadałam o tym, do niego mam większe zaufanie niż do obcego psychologa, ale nie chce żeby mnie wziął za wariatke, więc ostrożnie mu dozuję informacje. Stwierdził że powinnam spędzić chociaż dwa dni nic nie robiąc i niczym się nie przejmując... ciekawe czy potrafię

Lex- to wyjątek.:) w kwestii "wykształciuchów".Właściwie teraz uświadomiłam sobie,że moja rodzina to muzycy,krytyk literacki i paru ginekologów. To straszne...
Ale może będzie dobrze bo zarówno moja rodzina jak i ja wykształciliśmy się w dawnych dobrych czasach gdzie wiedza i książka miały znak równości- nikt nie czytał pierdól w internecie,nie umieszczał fotek na instagramie (ja do tej pory nie wiem co to za okaz) i nie wrzucał codziennie jednego ze swych "poważnych" problemów na forum...

Przyznam,że ktoś kto opowiada o wykształceniu swej rodziny nawet nie pytany i do tego na forum jest dla mnie podejrzany lub dziwny...

No właśnie, co to są według autorki te "wyższe sfery"?

kammiś nie przejmuj się gojką, ta kobieta uwielbia się czepiać. Mnie o jakieś głupoty, czepiła się już kilka razy. Swoją drogą gojka pisze, że nie lubi się przechwalać. A sama jak kiedyś się o coś mnie czepiła napisała: ,,jestem belfrem'' cóż to wiele tłumaczy, nauczyciele to bardzo specyficzni ludzie. Bywają bardzo fajni, kontaktowi, tolerancyjni ale niestety dużo jest takich typowych belfrów. Gojka sama kiedyś niepytana pochwaliła mi się, że robiła doktorat w wieku lat 30, bo znów źle doczytała, że ja studiowałam jak miałam tyle lat. A zupełnie inaczej było, bo studiowałam zaraz po liceum, po prostu znów nie przeczytała uważnie. Także podtrzymuję radę kammiś, ze warto gojka poćwiczyć czytanie ze zrozumieniem.

Co do reszty. Ja nie rozumiem dlaczego się tak wszyscy przyczepiacie, ze kammiś ma takie ,,niby problemy''. To są problemy jak kazde inne. Tylko, że każdy jest inny i dla każdego co innego będzie problemem. Ja nawet rozumiem kammiś i jestem trochę do nie podobna. Też nie wyobrażam sobie mieszkania w kilak osób. Nie jestem osobą zbyt towarzyską. Np. na wakacjach znajomi męża proponowali wspólny domek nad jeziorem nie zgodziłam się wolałam dalej w hotelu ale tylko we dwoje. Nie lubię takich wyjazdów całą bandą. Także nie uważam kammis za jakąś dziwną osobę jak dla mnie to wszystko normalne.

Ale co do psychologa to bardzo polecam. Czasem można się samemu zdziwić że lepiej otworzymy się przed kimś obcym niż przed rodziną. Truskaweczka ma racje, że powinnaś iść na terapię przede wszystkim dla własnego dobra. Żeby uspokoić trochę emocje nerwy. Niekiedy jest tak, że nerwy i emocje trzeba uspokoić już nie tylko rozmową ale lekami. Wizyta u psychiatry nie jest niczym złym. Bo często jest tak, ze na pierwszej wizycie psycholog zaleca terapię ale również wizytę u lekarza psychiatry który przepisze leki uspakajające. Wtedy leki plus terapia i naprawdę można wyjść na prostą. I jak to się mówi wcześniejsza diagnoza to skuteczniejsze i szybsze leczenie. Ja pamiętam siebie jak miałam 18 lat byłam wtedy wykończona emocjonalnie i psychicznie. Ja nawet liceum skończyłam zaocznie, chociaż z nauka nie miałam problemów, ale problemy z rówieśnikami z grupą z odnalezieniem się w klasie, doprowadziły mnie do załamania nerwowego. Nie miałam problemów z nauką z chodzeniem do szkoły moim największym problemem byli moi rówieśnicy których szczerze nie znosiłam. W liceum zaocznym nauczyciele pytali: co ty dziecko tutaj robisz? Byłam najmłodsza, najlepiej się uczyłam, wyróżniałam się, na tle innych. Tam chodziły osoby albo drugoroczne, albo dziewczyny które ,,wpadły''. Ja byłam wielkim wyjątkiem z najlepszego liceum w mieście do liceum zaocznego. Oficjalnym powodem były moje problemy zdrowotne, nikt nie wiedział jakie. Ale prawda jest taka że przez rówieśników moich kochanych leczyłam nerwicę. Skończyłam to liceum, maturę, studia zaoczne. Tak naprawdę dopiero pieniądze dały mi niezależność i pewność siebie. Chociaż terapia i wyleczenie z nerwicy było równie ważne. Chociaż niektórych cech charakteru nie da się wytępić nadal jestem profesjonalistką, nadal przesadną uwagę przywiązuje do wyglądu, nadal jestem zdystansowana i czasem nadal korzystam z pomocy psychoterapeuty. Podpisuje się pod zdaniem ,,szkoła daje życie, życie daje szkołę''. Chociaż wtedy naprawdę życie dało mi niezłą szkołę, nie powiem, ze dostałam od życia kijem. Wręcz przeciwnie dostałam wtedy lekcję życia. Nauczyłam się że tak naprawdę koleżanki, cała ta błędna definicja przyjaźni koleżeństwa trzymania się w grupie jest psu o budę rozbić. Siłę ma ten kto ma kontrolę nad wszystkim, władze, wpływy i pieniądze. To takie moje osobiste spostrzeżenie. Nie należę do osób typu matka Teresa pomocnych i koleżeńskich. Nie jestem dusza towarzystwa, ale mam na tyle silny charakter że potrafię mieć duży wpływ, na otoczenie i wywierać presję. Ja od przede wszystkim poszłam na psychoterapię dla siebie, dlatego żeby zdobyć pewność siebie i to się udało.

kammiś ale wiesz, ze właśnie w takich trudnych i brutalnych warunkach rodzą się silne charaktery. Taki kop i zimny prysznic niekiedy ciężkie przeżycia są potem bezcenne w życiowych  starciach. Tylko najpierw wszystkie złe wspomnienia trzeba przerobić, żeby potem zrobić z nich użytek. Trzeba wyrobić w sobie pewność siebie, własne JA, pozbyć się lęku. A w tym wszystkich fachowa pomoc specjalistów jest bezcenna. Warto skorzystać.

A po co masz je brać? o.O Chcesz dobrego psychologa? Dam Ci namiar, dla Ciebie idealne rozwiązanie.

Z każdego Napisz na PW

Psycholog nie może przepisywać żadnych leków może porozmawiać, pomóc odkryć źródło problemów i przepracować to wspólnie. Leki może przepisać tylko psychiatra, ale u Ciebie autorko nie ma takiej potrzeby. Twoim problemem może być to, że nie jesteś świadoma siebie i za bardzo uzależniasz swoje poczucie wartości od opinii otoczenia.
To, że jesteś cicha spokojna i poukładana to nic nadzwyczajnego, ja też taki jestem raczej unikam tłoku i hałasu:) Wieczór w teatrze albo na spacerze przedkładam nad potańcówką w klubie to zupełnie normalne:) Pozdrawiam i życzę powodzenia:)

Gojka: Lex- to wyjątek.:) w kwestii "wykształciuchów".Właściwie teraz uświadomiłam sobie,że moja rodzina to muzycy,krytyk literacki i paru ginekologów. To straszne...Ale może będzie dobrze bo zarówno moja rodzina jak i ja wykształciliśmy się w dawnych dobrych czasach gdzie wiedza i książka miały znak równości- nikt nie czytał pierdól w internecie,nie umieszczał fotek na instagramie (ja do tej pory nie wiem co to za okaz) i nie wrzucał codziennie jednego ze swych "poważnych" problemów na forum...Przyznam,że ktoś kto opowiada o wykształceniu swej rodziny nawet nie pytany i do tego na forum jest dla mnie podejrzany lub dziwny...No właśnie, co to są według autorki te "wyższe sfery"?

To znaczy, ze to jesteś dziwna i podejrzana, bo nikt Cię nie pytał o rodzinę. A ty tu lekarze, krytycy, muzycy, zapomniałaś dodać policjant- damski bokser

Co do leków mnie akurat jakiś czas były one potrzebne krótko ale brałam leki. Nie psychotropy bardziej uspakajające. Autorce nie muszą być każdy jest inny i ma inny organizm. Może po prostu wystarczy dobra psychoterapia. Wyżalić się wypłakać, ulżyć sobie, i będzie dobrze.

Mam nadzieję, że nie poczujesz się urażona jak zadam jedno pytanie. Z tego co napisałaś wynika, że dużo się uczysz i zapewne masz na koncie niejedną nagrodę rektorską, masz zdolności plastyczne, grasz w tenisa, tańczysz, chodzisz do teatru itd., więc co po studiach?

No właśnie, to ja użyłam słowa "wyższe sfery". No bo tak sobie pomyślałam, że zwykłe zapoznanie rodziców, a tu tak trochę sztywno ma być, to tak palnęłam. Nie chciałam  nikogo obrazić

Ok. Rozumiem No ja też bym nie mogła mieszkać z wieloma studentami, hałas itp. Jak się spotkać to też wolę kameralnie z koleżanką czy dwiema itp, chociaż oczywiście czasem i spotkam się z większą grupą, ale tak często to nie dałabym rady

Wróciliśmy jakieś 3 godziny temu.
Powiem tak - ma o wiele fajniejszą matkę niż ja Może dla tych, którzy wychowali się w domu gdzie mama była ciepła i pełna miłości to mama F. nie byłaby rewelacyjna, ale ja ją polubiłam i aż zazdroszczę mu tego że miał fajniejsze dzieciństwo.
Niby jest podobna do mojej (podobny styl życia), ale jest sympatyczniejsza i tak nie narzeka i nie krytykuje wszystkich dokoła.
Na pewno polubił mnie jego ojciec, czy matka - ciężko mi stwierdzić, ale była bardzo miła.
Prowadzą całkiem fajny tryb życia - w weekendy jedzą razem posiłki, razem chodzą na spacer z psami, razem grają w tenisa, razem wychodzą w różne miejsca. U mnie było zawsze tak, że tata robił swoje, matka swoje i ja też. Ja wychodziliśmy, to osobno, ewentualnie ja razem z tatą, ale i tak nie tak często.
Jedyne co mi się nie spodobało w tym trybie życia to to że jedzą razem śniadania o 9 rano - już ubrani, kobiety w makijażu, z ułożonymi włosami. Dla mnie wstanie o 8 w dzień wolny to katorga Ale to tłumaczy dlaczego facet zasypia i wstaje wcześniej niż ja.
Sympatyczna kobieta, chociaż wypytała mnie chyba o wszystko co mogła. Na pewno bardziej otwarta od mojej mamy.

Bardzo się cieszę, że spotkanie udane Nie było czym się martwić
To fajnie, że spędzają ze sobą czas, to łączy rodzinę. Na pewno jest u nich sympatycznie
Na tego posta niżej odpowiem Ci później.

Wszystko w swoim czasie Kammiś, powolutku, pierwszy krok zrobiłaś.
Powodzenia

Że cham i idiota, to pół biedy; to zakompleksiony chłoptaś.Tu i tam się podniecasz jego pewnością siebie- a jest wręcz odwrotnie.W opisywanych przez Ciebie sytuacjach widać wyraźnie, że Twój Mariano Italiano wybiera sobie sytuacje, gdy ma pewność, że ma do czynienia z kimś ''społecznie'' słabszym i na tego kogoś najeżdża- vide studenci.
Typowe dla dupowłazów, którzy drżą przed normalnymi ludźmi, wobec których istnieje obawa, że mogą odpowiedzieć, zaszkodzić, albo dać w ryj.Już widzę, jakim twardzielem by był, gdyby w pobliżu znajdował się na przykład chłopak tej dziewczyny.
WIesz dlaczego on z Tobą jest- bo wreszcie znalazł naiwną, która kupuje jego aktorską kreacją pt. ale jestem zajebisty.
Co będzie następne?Zapewne naubliża bezdomnemu.Och, co za tfardziel.

To z pielegniarka to mi przypomina znowu Edwarda Cullena, ktory tak nawiasem jest koszmarnym przykladem 'faceta idealnego' dla zbyt wielu nastolatek, co jest bardzo smutne.

kammiś, to dobrze, że zaczęłaś się nad tym zastanawiać, bo dla mnie takie zachowanie faceta jest niepokojące. To dla mnie źle świadczy, skoro się po prostu tak wyżywa na ludziach, może świadczyć o jakimś zakompleksieniu czy coś. Nie mówię, że na pewno, ale warto się temu przyjrzeć. Rozsądny, pewny siebie człowiek nie potrzebuje zwykle o byle co robić awantur i nie czuje potrzeby traktować innych z góry.

Hej!
Wróciłam tu po dłuższej nieobecności - studia, praktyki, koło naukowe - trochę mało czasu mam
Tak trochę na nowo sobie wszystko układam, ale (wbrew niektórym złorzeczeniom ) cały czas z tym samym facetem.
Z tą pielęgniarką - trochę go usprawiedliwiam może, ale (mówię w stu procentach szczerze) były na nią skargi już wcześniej. Wiem od swojego lekarza. Tego samego dnia zadrapała igłą jakiegoś chłopca. Potem na następny dzień znowu popękały komuś żyły. No już tam nie pracuje. Nie życzyłam jej źle, ale to nie zawód dla niej w takim razie. Widzę po sobie - w te wakacje pobierały mi krew 4 pielęgniarki, tylko po niej miałam takie sińce na obu rękach, po innych ani śladu, nawet najmniejszego. Przez 2 tygodnie wyglądałam jak ćpająca w kółko narkomanka.
Co do faceta - on mi bardzo przypomina mojego własnego ojca. Takie same reakcje. Mój ojciec zawsze powtarzał, że trzeba się troszczyć o swoich bliskich, inni go nie interesują.

Kammiś, po prostu zabrałabym faceta i pojechała do rodziców. Ty u jego rodziców już byłaś. Pora na niego. Nie musicie siedzieć całych świąt. Jedżcie na wigilię, posiedzcie trochę, pośpiewajcie kolędy a resztę świąt spędzcie razem u siebie.
Ja bym bez wahania powiedziała facetowi, że nie możesz tak na ostatnią chwilę po prostu się nie zjawić, bądz zadzwonić że nie przyjedziesz. Wspólne święta bez wyjazdów można zaplanowac i uprzedzić wcześniej rodzinę. Skoro jesteście tak bardzo zżyci i nigdy nie spędzaliście świąt oddzielnie. Przed Tobą i twym lubym jeszcze niejedne święta(oby! ). Więc myślę, że możecie ustalić jakiś kompromis.

Zgadzam się z Margolinka. Jesteście sobie z facetem bliscy, ale jednak jesteście razem krótko. Może warto spędzić razem nawet tylko we dwoje Wigilię,  ale moim zdaniem lepiej jak dłużej jest się razem. No i nie ma tak wiele czasu do świąt,  więc byłoby to faktycznie niezreczne, takie nie do końca przemyślane.  Z chłopakiem jesteś krótko, a rodziców masz tylko jednych, a z tata dobry kontakt, więc watyo choć na trochę pojechać.  Możesz ze swoim facetem. Nie musicie siedzieć nie wiadomo ile. Potem spedzicie raz czas już we dwoje. Myślę,  że tak by było dobrze. A jak Twoja mama będzie robić Ci uwagi co piszesz to delikatnie, ale stanowczo postaraj się je zbywac.

Racja Dobrze napisane.

Ok no i fajnie Może wręcz,  by dobrze zaprezentować się przy Twoim facecie to Twoja mama będzie mniej dokuczliwa dla Ciebie kto wie

No swietnie, jeszcze sie poklocilismy. Pierwszy raz

Teraz raczej nie, bo wyszedl. A ja wydzwaniac nie zamierzam.
No coz jestem "zbyt malo spontanicza i moglabym sie wyluzowac". Niewazne ze mam jutro egzamin i sie po prostu denerwuje. Najlepiej sobie pojsc i mnie zostawic tak zebym nie mogla sie skupic.

Owszem, nie jestem spontaniczna o czym wie od samego poczatku. Nie pierwszy egzamin. Pierwszy u "krwawej" ale to nie miejsce na dyskusje o pani ktora uwala 90 procent (u nas na wydziale zdawalnosc 30 procent w 1 terminie to norma,  ale ta babeczka jest najostrzejsza. A mi jednak zalezy na dobrych ocenach, a ten semestr mam ciezki i tydzien w tydzien cos zaliczam.
W sumie poklocilismy sie o moj "brak spontanicznosci". Zaczelo sie od tego ze przyniosl mi czekoladki. Podziekowalam ladnie, zapytal czemu nie otworze. Odpowiedzialam naprawde bardzo grzecznie, pamietam slowo w slowo: "kochanie przeciez wiesz ze nie chce zamierzam przytyc i to w dodatku przed swietami i sylwestrem". Stwierdzil tylko ze przesadzam i usiadl do laptopa. Zbagatelizowalam sprawe.
Potem bylo gorzej. Chcial sie kochac, powiedzialam mu ze jutro bo musze wszystko powtorzyc. Nie skomentowal.
No i teraz na koniec. Mowil ze w sobote (w sumie od dawna o tym wspominal ale wylecialo mi z glowy....) robia impreze w pracy, oficjalna i pytal czy bede i ze nawet nie wypada zebym nie przyszla. Owszem, ma racje, nie wypada i nie wypada nam wyjsc wczesniej skoro jest wspolorganizatorem i nawet jego rodzice beda. Ale powiedzialam mu prawde ze mam w poniedzialek calosemestralne kolokwium z prawa pracy i ze w koncu musze tez isc pocwiczyc bo dawno sie nie ruszalam z powodu tego glupiego poobijanego kregoslupa. Poza tym obiecalam przyjaciolce. Powiedzial ze nie jestem spontaniczna i ze moglabym wyluzowac. I wyszedl. Nie wiem gdzie i po co i kiedy wroci

Edit: na swoje usprawiedliwienie powiem ze nie tylko ja przezywam ten egzamin. Kobitka uwala ludzi za to ze nie wiedza co bylo w przypisie slowo w slowo. Trzeba recytowac 700 stron podrecznika cytatami. Czytam to od poczatku wakacji. Jedna dziewczyne z pisemnego raz zabralo pogotowie, tak sie denerwowala ze serce jej ledwo wytrzymalo. Babka jest legenda - specjalnie dla jednego egzaminu ludzie jada na erasmusa albo zmieniaja wydzialy na jeden rok. Niektorzy skonczyli studia a nie maja zdanego tego jednego egzaminu i probuja i nie moga sie przez to bronic. Legenda uczelni. Sam wie bo sam ją przezyl.

Kammiś, no brak Ci spontaniczności powiem Ci. Przy czym nie chodzi o to, byś była bardzo spontaniczna, bo wiadomo nie chodzi o żadną skrajność. No, ale tak całkiem ciągle być sztywnym, bo to czy tamto to nie jest dobre. Na samą Ciebie wiesz, że też dobrze to nie wpływa. Ja sama też lubię mieć pewne rzeczy poukładane, ale tak w granicach rozsądku, ja akurat nie mam problemu z perfekcjonizmem, a Ty chyba tak, zresztą już kiedyś Ci pisaliśmy. Wiem, że to w dużej mierze efekt wychowania Twojej mamy, ale teraz możesz nad tym popracować. Wiele tracisz ciągle będąc na nie Warto wyluzować, zrobić coś spontanicznie, naprawdę, świat się nie zawali. Życie to nie tylko obowiązki, a tu przychodzi facet, a Ty czekoladki nie, seks nie, na imprezę nie. A przecież nauka jest ważna, ale można wygospodarować czas i na to, i na to. Pozwolić sobie na trochę luzu. A ta impreza może najbardziej go zabolała, bo sama piszesz, że to ważna impreza, ważna dla niego, a Ty nie chcesz wygospodarować nawet trochę czasu, bo nauka i ćwiczenia. Sama postaw się w jego sytuacji, mógł się poczuć.. no niezbyt fajnie. Tak jakby nauka zawsze była ponad i inne zajęcia od bycia obok, gdy tego potrzebuje. Nie chodzi o to, by wszystko rzucać, ale o to, by skoro to ważne dla niego, to wygospodarować trochę czasu.

No to najlepiej postaraj się przeorganizować czas tak, by go starczyło Często można nie zauważyć, że wcale nie trzeba poświęcać na to tyle czasu ile się poświęca. Myślisz pewnie, że masz być najlepsza, że musisz poświęcić masę czasu, ale to nieprawda. Od tego trzeba zacząć. Pisałaś coś też, że chodzisz czy chodziłaś do tego psychologa, tak? Tak pytam, bo było w wątku kiedyś o tym. Znałam chłopaka perfekcjonistę, teraz też chyba jest na prawie, często było tak, że my z koleżankami uczyłyśmy się godzinę i dostałyśmy dobrą ocenę, a on uczył się pół dnia. On uważał, że tak trzeba, też przesadzał. No, ale to trzeba samemu to zauważyć i starać zmienić. Wiadomo, że są też bardziej wymagające materiały, ale jeśli znajdziesz w sobie odrobinę luzu, to zauważysz, że dasz pewnie radę to pogodzić.

Nie no, to nie jest tak ze ciagle sie ucze. Duzo rzeczy (np douczanie przed kolokwium robie na ostatnia chwile i oceny sa dobre). Ale po prostu pewnych rzeczy nie da sie upchnac w czasie. Jak cos trwa 2 dni to trwa 2 dni i nic nie poradze. Nie skroce zajec, konferencji czy wykladu. Pisac tez staram sie jak najszybciej (srednio 3-4 dni na napisanie razem z szukaniem zrodel i zaznajomieniem sie z tematem, 20 stron), nie skroce np czasu cwiczen czy czasu na przyklad wieczornej toalety bo zaraz bede zaniedbana i to juz w ogole pewnie sie wkurzy. Za duzo mam na glowie teraz, ale musze przetrwac do swiat.
Wiesz, my teraz mamy egzaminy gdzie srednio trzeba umiec 400-500 stron i pytaja szczegolowo... Zreszta sama wie, bo sam tak pyta  i sam uwala ludzi. A mi sie dziwi ze nie mam czasu
Do psychologa chodzilam... Dopoki nie zaczely sie moje zaliczenia (mam indywidualny tok studiow, dlatego tak szybko)

Edit: a jednak tak jak sie domyslalam. Dostalam smsa od dziewczyny jego kumpla (troche sie zakolegowalysmy, jeden kierunek - ona jest rok starsza, wlasciwie podobni do siebie faceci, podobne problemy) ze jest u nich, pija i mnie obgaduja... Milo ponoc jest wkurzony. Ona podsluchuje. I bardzo dobrze.

Ja tez go w sumie obgaduje z przyjaciolka... No ale trudno
Nie no z tego co mi mowila kolezanka to nic takiego nie powiedzial. Tylko czemu jest zly
Pojde na te impreze... Poucze sie tego prawa pracy  wczesniej...

Jestem ciekawa czy chociaz wroci na noc....
sama sie zastanawiam czy nie zrobic sobie drinka na odstresowanie.... W sumie egzamin mam o 17 wiec chyba nic by sie nie stalo...

Tak, mieszkamy teraz razem u mnie. Chcial zebym sie wprowadzila do niego ale ja nie chce denerwowac 10letniego kota przeprowadzkami.
Kolezanka mi pisze ze jej facet namawia mojego zeby wrocil. A on mowi ze nie bo bedzie tak ze cale zycie bede miec go gdzies a on bedzie kolo mnie skakal. Na co ponoc jej facet: "i tak tak bedzie". Jak dzieci