Można sie zakochać w największej niedorajdzie życiowej?

Szkoda że nie ma tutaj przycisku w stylu "lubię to "

No nikt nie jest idealny, ale to nie znaczy że trzeba się pogodzić ze swoimi wadami, pracuj nad sobą!

Pamiętajcie też o tym, że można być na różnym poziomie niedorajdą

http://i1.kwejk.pl/site_media/obrazki/2014/01/d84e5af95ad763aa9a52e5ae045eda29_original.jpg?1388764255

(uwaga: prawdziwe ale mocno wulgarne, jeśli jakiś moderator uzna to za "przesadę" to proszę o usunięcie albo wiadomość to sam usunę)

i jeśli jest się chłopakiem nr 1/2, to szanse jako takie na zakochanie się ma (bo akurat ujmie jakimiś zaletami), gorzej mu będzie partnerkę utrzymać bo po jakimś czasie będzie mieć dość jego postawy i nieporadności. Przypadki 5,6,7 nie mają żadnych szans nigdy na nic bo co komu po inteligencji czy dowcipie jak jego wady są wielkie jak Pałac Kultury i kompletnie przesłaniają jakiekolwiek zalety?

Co nie zmienia faktu, że nie każda osoba mająca problemy źle traktuje drugiego człowieka czy traktuje jak "opiekuna". Naprawdę takie związki w niektórych przypadkach nie różnią się wcale od innych związków. To, że ktoś zmaga się z jakąś chorobą nie wyklucza tego, żeby nie miał ukochanej osoby.

Masz na myśli związki w których osoba mająca problemy "uczepia się" swojego partnera i nie daje mu żyć (wtedy można mówić w sumie o toksycznym związku) czy o związku w którym partnerzy nie posiadają znajomych (co za tym idzie są "aspołeczni") ?

Czyli krótko mówiąc: według Ciebie ludzie mający fobie społeczną nie powinni być w związkach, a jeśli są to następuje chory układ dominacji. Ponieważ fobia społeczna to lęk dotyczący kontaktów z innymi ludźmi. Ale to Twoja opinia i oczywiście masz prawo mieć taką, a nie inną. Ja natomiast uważam, że nawet takie osoby zasługują na miłość. Nie potrzeba do tego taryfy ulgowej czy użalania się nad chorą osobą (matkowania).

Ciekawe porównanie, bardzo trafne.
Nie ukrywam, że kiedyś miałam słabość do takich ciamajd. Może nie nazwałabym ich niedorajdami życiowymi, ale gdzieś półkę obok od powiedzmy normalnego faceta - tacy trochę niepewni, trochę zakompleksieni, nieśmiali, ale za to opiekuńczy, inteligentni, oryginalni w sposobie bycia. Typowi samce alfa mnie absolutnie nie pociągali i nie pociągają, ale teraz raczej wolę takich normalnych chłopaków. Za to kiedyś właśnie zakochałam się w takim opisanym wyżej. Nawet dziś jak go wspominam to rysuje mi się obraz przygarbionego chłopaka, unikającego patrzenia komuś w oczy, trochę niechlujnego, kojarzącego się trochę ciamajdowato, więc jak przeczytałam tytuł tematu, to od razu mi się przypomniał. Na początku wydał mi się dziecinny, taki chłopiec, ale po czasie wykazał się poczuciem humoru, inteligencją, fajnie się dogadywaliśmy, taka bratnia dusza. Jakimś dziwnym trafem była między nami ogromna chemia no i ciężko mi go nawet opisać, taki chłopak pomiędzy słodkim a męskim, takim do zaufania. Może dlatego nie przepadam za samcami alfa, bo nie wzbudzają we mnie zaufania, w moich oczach nie dają obietnicy czegoś głębszego niż seks. Tak czy siak, jak mnie przedstawił swoim znajomym to byli trochę zszokowani. Jego kumpel kiedyś mrużąc oczy z niedowierzania, zapytał czy ja tak na serio z nim jestem... przez ułamek sekundy pomyślałam, że może chodzi mu o mnie, że się im może nie spodobałam, ale szybko okazało się, że chodziło mu o niego. Nie wnikałam głębiej, bo pomimo tego, że był niepewny, zakompleksiony, zgarbiony i jeszcze parę rzeczy o których nie chcę się rozpisywać, to próbował jakby bronić tego swojego męstwa, pokazać światu, że jest taki macho i często rzucał niewybrednymi żarcikami, umiał być chamski i wulgarny, często zadziwiał i jednocześnie rozśmieszał mnie tym, co mówił, miał specyficzny tok myślenia. Ale tak naprawdę był właśnie nieśmiałym chłopakiem, dobrym, opiekuńczym, dla mnie był kochany, właśnie taki dziwny i niejednoznaczny, na swój sposób oryginalny. Ale ja też jestem trochę dziwna, więc nawzajem sobie pisaliśmy smsy siedząc na kiblach (i się o tym informując... ;p), myliśmy czasami zęby wspólną szczoteczką albo wydurnialiśmy. Taka specyficzna więź nas połączyła. Trochę jak w tym filmie ,,Loser'', heh

Są niedorajdy i ,,niedorajdy'', zależy jak na to spojrzeć. W każdym razie, wartość człowieka nie tkwi tylko w tym, więc zakochać można się praktycznie w każdym.