Chora para

Wszędzie Źle szukasz

Życzliwa

To może lepiej sie nie zastanawiaj bo nic dobrego z tego nie wynika

Tak cholera, właśnie tak, bo wszyscy kogoś mają, ja jak taka sierota durnowata, mam doła fakt, dzisiaj konkretnego, dobijam się głupimi myślami, dołującymi piosenkami i starymi zdjęciami, wtedy gdy wszystko było ok...już nie jest i nie będzie. To chore.

tiaaa...
Samotni wszędzie widzą pary, kobiety chcące dziecka wszędzie widzą ciężarne itd. itp. Widzimy to czego nam w danym momencie najbardziej brakuje, ot taka złośliwość naszej mózgownicy. Skup się na tym co masz TU i TERAZ. Przecież sama zdajesz sobie sprawę, że wiele osiągnęłaś...

Pewnie nie Twój gust, mój zresztą też, ale często poprawia mi humor (gość w kasku wymiata) -> http://www.youtube.com/watch?v=dBpf0HlLd8Q

Assasin, co mam? Nic tak naprawdę! Nie mam nikogo do kogo mogłabym się przytulić, rzucić się na szyję po powrocie z pracy, pocałować go gdy śpi i szeptać, jak ważny dla mnie jest...móc wtulać się w niego godzinami, czuć na kołnierzu zapach jego perfum, a potem cały dzień chodzić jak na zajebistym narkotyku, cieszyć się, że jest, że kocha. Dziś totalne zwłoki emocjonalne ze mnie

Edit: Co to za link? OMG !

Mi sie wydaje ze nadzieje (optymizm) nalezy opierać na czyms konkretnym, a nie tak bujając troche w obłokach. Pozniej i tak zycie zweryfikuje wszystko. Nie jedna osoba bujająca zweryfikowała swoje plany bo nie dała z czyms rady i musiala sie uznac za słabą.
Co innego jak same sukcesy i to na tym polu w którym mamy niedostatki, a kobiety uczuciowe istoty więc troche to szybciej przychodzi.
Ja zauważam, tylko gdzieś brakuje dobrego połączenia. No taki typ. Z reszta jak raz w zyciu sie tylko zakochało to sie tez tylko to wspomina i porównuje. A jakbym tak miał 10 zakochań i każde inne (oczywiscie coraz lepsze i wyjątkowe) to moglbym mowic. O zaraz sie znajdzie kolejna, bo milosc to taka prosta sprawa. Tak jak ze znajdywaniem pracy itd mozna skakac od pracodawcy do pracodawcy i jest sie ciagle zatrudnionym, a jak przychodzi pustka w tej sprawie to wez sie zaczep i jest gorzej.

No wiesz Ty co... Z takim nastawieniem musisz zacząć się rozglądać za jakimś Persem...

Sorry ale nie wierzę... Sprawiasz zupełnie inne wrażenie.

Taaa, Prince of Persia....
Może i sprawiam, ale dziś wszystko co dołujące do mnie pasuje.

No raczej nie na zaś bo na teraz. Jak teraz jest źle, jak wczoraj było źle, to i myśli sie, że jutro będzie źle. Dobra, koniec smęcenia.
40 pompek na wytrzezwienie.

Ewentualnie jakiś Syjam...

Raz w tygodniu można sobie pozwolić na jojczenie ale tylko raz...

Pięć złotych się należy, psze PAni...

Wszystko, wszystko...?? Może urok sprzed tygodnia chyba zaczyna powoli działać..

Poza tym łatwo Ci ten humor poprawić, czyli nie było aż tak źle.

Życzliwa, fajna piosenka Jak już mowa o utworach, to jest ostatnio mój naczelny hit ;D
https://www.youtube.com/watch?v=r10zK743XNo

Ja nie do końca rozumiem.. OK, jedna sprawa być wdzięcznym za to, co się ma dobrego, ale z drugiej strony, chyba nie warto zadowalać się byle czym? A już szczególnie w relacjach. Bo takiej byle jakiej to się mozna długo trzymać i wmawiać sobie, że ''jest ok'', i że ''czego ty, dziewczyno, szukasz''.

Thepass, a co dokładnie było nie tak z tymi dziewczynami? Bo to aż dziwne, że spotykasz głównie takie, z którymi coś nie tak, co dokładnie?

Ale wrażliwość jest świetna! Dzięki niej masz też piękne przeżycia, i ona sprawia, że czujesz, że żyjesz! Wiem,że czasem boli, nawet bardzo, bo przejmujesz się mocno wszystkim. Ale ja miałam takie cudowne przeżycia, że dopóki I can handle my sensitivity, to jestem wdzięczna, że ją mam.

Co do "smęcenia", to ja nie wiem - czasem wpadam w ogromną rozpacz, wypłaczę się, i potem automatycznie jest mi lepiej. To trochę pomaga, wyrzucić wszystko, potem z powrotem patrzysz na świat optymistycznie.

Paulina, nie ma nic fajnego we wrażliwości, ona robi z ciebie mięczaka, obnaża przed innymi, nie warto pokazywać się ludziom z tej strony.

Hyh, wychodzi na to, że przerwałam wam rozmowę.. kontynuujcie sobie, ja i tak nie jestem zwykle na bieżąco

Hmm, ja nie ''obnażam'' swojej wrażliwości przed innymi (w ogóle odczuwam niechęć do okazywania zbytnio uczuć poza intymniejszymi sytuacjami), oprócz tych, którym ufam ;P I mówisz, że naprawdę nic dobrego ci nie przyniosła? Bo trudno mi wyobrazić sobie, żeby ktoś niewrażliwy zachwycał się sztuką, cieszył codziennymi rzeczami czy czuł taką głębszą miłość..

Życzliwa, a mi się wydaje, że popadasz ze skrajności w skrajność. Dałaś się przeczołgać jakiemuś dupkowi, a jak się ogarnęłaś to poleciałaś w drugą stronę. A może tak zdrowy środek? We wszystkim musi panować równowaga.

Na środku

W głowie, umiarze i opanowaniu. Jeśli sama siebie docenisz, pokochasz i poznasz swoją wartość, to przestaniesz wydziwiać.

Ja to wszystko doskonale rozumiem, gorzej z wykonaniem. Natknęłam się dziś na taką sentencję "Prawdziwie pięknym, jest to, co czyni człowieka lepszym"... i tu leży problem, bo ja nie czuję się lepsza od tamtej dziewczyny sprzed kilku miesięcy, jaką wówczas byłam. Moje życie jest zawieszone, pomiędzy przeszłością, a teraźniejszością.  Zakończyłam pewien etap, ale to coś na zasadzie "gumki do mazania", starłam nie tylko dawne krzywdy, ale i samą siebie, to jaka byłam, to z czego się cieszyłam, to po czym ludzie mnie rozpoznawali...po cichu, powoli, utraciłam część siebie... To, co dawniej mnie cieszyło wydaje się dziś bez znaczenia, wszystkie wspomnienia zamknęłam w głowie, w szufladzie podpisanej "nie otwierać"...Wszystko dziś odbywa się planowo, musowo i mechanicznie, nie ma tej spontaniczności, co kiedyś, nie ma we mnie radości, która kiedyś była moim znakiem rozpoznawczym, nie ma we mnie takiego krzyku zadowolenia, po którym dawniej poznawali mnie znajomi. Czuję, że się zmieniłam, to nie jest zmiana na dobre-owszem wielokrotnie tutaj na forum pisałam, a raczej wmawiałam sobie, że dobrze mi z tym, że jestem twarda, potrafię znieść dużo...-świetna maska dla pociętej duszy, pozory lubią mylić, ale dzięki nim jesteśmy kimś innym w oczach innych ludzi, chcemy być traktowani, nie chcemy ponownego cierpienia. Tak naprawdę nie mam nic, skupiam się na rzeczach drugorzędnych, bez znaczenia, po to, by odwrócić uwagę zarówno bliskich mi osób, jak i postronnych, od mojego wewnętrznego krzyku. Czuuję, że w środku umieram...Wygląd, sport...to tylko i wyłącznie po to, by odwrócić uwagę innych od mojego cierpienia, krzyku, rozpaczy... część mnie-ta dobra część-umarła kilka miesięcy temu, nie potrafię się zresetować, ktoś umiejętnie zniszczył cały mój świat, moje marzenia, moje piękne wspomnienia, moją duszę, mój umysł, skaził go najohydniejszymi czynami, zburzył hierarchię mojej wartości, "przeżuł" moje serce, a potem w najzwyczajniej w świecie je "wypluł'...

Niepotrzebnie się tak uzewnętrzniłam, to jednak daje chwilowe ukojenie, to jak balsam na to co wewnętrznie mnie parzy i daje o sobie znać każdego poranka....

Nie rozumiem...

Przepraszam.

Z pewnością nie mam depresji, specyfika mojej pracy, wymaga częstszych badań, niż niezbędne to jest w innych zawodach. Ukierunkowane jest to główne na sprawność, motorykę, refleks, kojarzenie itd. Wszystko perfekt, łącznie z umiejętnościami psychoruchowymi, także kwestię zdrowotną mam pod kontrolą, taki wymóg. Mam wrażenie, że z tamtym rozdziałem coś się zakończyło definitywnie-zarówno złe wspomnienia, jak i to, kim wówczas byłam. A może to tak właśnie ma być? Może to jest sens rozstania...coś kosztem czegoś? Jestem po prostu nieszczęśliwa.....

Ale powiedz mi czego nie możesz w tej chwili realizować, by być szczęśliwą, a nie możesz zrobić tego sama?

Tłumienie emocji jest najgorszym objawem właściwie. Dusisz się sama, na własne życzenie. Robisz na przekór sobie, nie akceptujesz siebie i swojego stanu.

A co to znaczy realizować sie jako kobieta? Kompleks na poziomie natury? Coś jak mężczyzna, który musi 'zapłodnić' jak najwięcej samic?
Jak chcesz mozesz napisać prywatnie

A tego to nie wiem, nie jestem facetem Przez chwilę nawet się uśmiechnęłam. Przechodząc do rzeczy NIE CZUJĘ SIĘ potrzebna, kochana, adorowana, nikomu nie sprawia przyjemności mój powrót do domu. Mam swoje pasje i wiem, że z reguły druga połowa dopinguje ukochaną do rozwoju, nie ma we mnie takiego dopalacza do życia, nie ma we mnie tej adrenaliny, ryzyka związanego z najgłupszą i najmniej oplacalną rzeczą na świecie, tylko po to, by był szczęśliwy, by zobaczyć uśmiech na jego twarzy. Coś na zasadzie zdrowego narkotyku, trzyma cię cały dzień, uśmiecham się sama do siebie z myślą, że zaraz go zobaczę...to i wiele innych kwestii leży odłogiem, no nie potrafię tego inaczej wytłumaczyć, wiem, o co mi chodzi, ale nie potrafię tego sensownie ubrać w słowa.

Teo, to wszystko do mnie pasuje! Tak właśnie teraz się czuję! Rozłożyłaś każdy etap mojego życia na czynniki pierwsze.
Dużo w tym racji, dużo pokrycia, fakt, masz rację pisząc, aktualnie nic mnie nie interesuje, część rzeczy olewam, część przekładam na później, z nieokreślonym terminem realizacji. Z zasady nie wracam pamięcią do rzeczy, które źle mi się kojarzą, płacz również do nich należy, więc go unikam, jak i wiele innych spraw.

Chciałabym napisać jeszcze dużo, dużo i jeszcze więcej, jednak chcę raz jeszcze przeanalizować sens Twojego postu, mam wrażenie, że mnie przejrzałaś na wylot.

Dziękuję.

EDIT: Doczytałam.

Czyli skupić własne szczęście tylko i wyłącznie na własnej osobie? Nie na "NIM"? Poświęcenie dla drugiej osoby potrafi być tak toksyczne?

Jak bumcycyk. Kobieta kochająca za bardzo? Bo siebie nie kocha?
I może wyjść tak - nie zasłużyłam na jego uśmiech dziś, nie dogodziłam mu, zła ja. Drań/toksyk, droga wolna. Błaganie o akceptacje, staranie się, uzależnienie. Zawsze tracisz siebie w takiej relacji i jesteś nikim. Zawsze czujesz sie nikim, taka mała, bezużyteczna. Zostawia Cię i jest jeszcze gorzej. Nie ma szans, by być w zdrowej relacji będąc w takim stanie i traktując siebie jak...

Jak kogoś nic znaczącego na tym świecie, jeśli nie ma "łaskawca" który powie "tak". Dlatego musisz sie zgodzić z moim podpisem. Coś czego nie ma, nie będzie. Coś niedostepnego o co będziesz sie starała, by zasłużyć na te ochłapy. Jak te wszystkie niepewne siebie kobiety, które własną wartość widzą tylko w oczach mężczyzny i to najcześciej takiego, który im tego nie okazuje. Ba, robi na odwrót, traktuje przedmiotowo, oschle. A ona sie stara by było lepiej, bo przeciez mysli, ze jak bedzie dobra to będzie dobrze. I takie kobiety liczą na zmiany, których sie nie doczekają u takich mezczyzn. Bardzo łatwo mozna wpaść w patologie przez widzenie rzeczy, których nie ma, a nie dostrzeganie czegoś czego jest. Wiesz, często taka kobieta tak ma, że ucieka od porządnego mężczyzny, który ją docenia bo ona mu nie wierzy. On jest wg niej nieszczery i coś ją odpycha od niego.
Bo ona mysli, ze nie zasługuje na bycie kochaną, ona nie ma wielu pozytywnych cech, tylko sobie mydli oczy. On jej mowi mnostwo komplementow, dogadza, a ona mowi "nie, ja taka nie jestem, zostaw mnie". I leci do 'szczerego' chama, który powie, że ona jest do niczego.

To nawet nie chodzi o to, że sam to na sobie doświadczyłem, ale znam w życiu rzeczywistym takie kobiety. Są bardzo emocjonalne, szukają wrażeń, a że są wrażliwe to i bardzo łatwo je zranić. Wtedy myślą, że kochają. I ja kiedyś byłem takim rozumiejącym je, w większości były to piękne kobiety, więc mogłem sobie pomarzyć. Później sam miałem taką, ale mój stan psychofizyczny nie pozwalał na udźwignięcie tego wszystkiego. Czułem się jak małe dziecko, które dopiero staje na dwóch nogach, a nie chodzi na czworaka. I myślałem tak - dopiero byłem tym, który tylko pocieszał kobiety, a one go odrzucały (mimo dobrego stanu, byciu dobrym, zaradnym, aktywnym), a pozniej zakochuje się we mnie taka, gdy jestem w złym stanie i mam w sobie dużo negatywnych emocji, odrzucam. Dzis mam tylko nadzieje, że te kobiety z którymi rozmawiałem, że może jakieś wnioski wyciągnęły, bo mnie nieświadomie ale nauczyły dużo. Jakby wskakując na wyższy lvl inteligencji emocjonalnej. Rozmawiam tak sobie z jakąś nowo poznaną kobietą i pytam ją o marzenia. Pierwsze? Kochać i być kochaną. Uciekam.

Tylko świadomego faceta, który nie jest wystarczający odporny psychicznie (świadomych mało, szczególnie w młodym wieku, a nieodpornych sporo, bo taka kobieta potrafi humorkami wywiercić dziure). Ja wiem, że takie słowa od początku i na wysokim szczeblu to wyznacznik toksyczności, a ja kończe z tym. Taka kobieta wiem, że i tak będzie powielała na mnie swoje toksyczne schematy, bo ona nie chce i nie umie tworzyc zdrowego związku. Każde moje przekonywanie do zdrowotności będzie odbierała jako próba jej zmiany w kogoś innego, więc i tak nam nie wyjdzie, będzie sie dusiła i poczuje sie nieakceptowana. Musiałbym od nowa ją wychowywać, a i ona najczęściej nie chce, a i nie mam zamiaru jej we wszystkim prowadzić. To z góry wypacza partnerstwo, które tak jest uwielbiane. Dlatego ja wiem, że od takich trzeba uciekać dopóki same siebie nie poukładają.

Z reszta jak to mowia alfa. Prawdziwy facet sie takimi rzeczami nie zajmuje. Robi co ma zrobić i sie nie przejmuje.

Bez zmian się nic nie zmieni. O tym właśnie wspomniałem też kilka postów temu. Są dwa wyjscia. Albo coś zmienisz w sobie, przełamiesz swoje schematy, albo liczysz na fart i spotkasz kogos wystarczająco dobrego, który będzie to tolerował i razem dojrzejecie. Tylko najczęściej taki facet nie będzie chciał slyszec o zmianach, bo jest niedostepny emocjonalnie, narcyz itd więc co mu nie powiesz to będzie atak i odwracanie kota ogonem. Jednak jak to mówił Majki. Gdzieś są te wypośrodkowane egzemplarze, które będą pasować.

To bardzo ciekawe, co piszesz Rzeczywiście, też wydaje mi się, że jest wiele osób, które po prostu nie chcą się zmieniać, nie chcą dostrzec, że to w ich myśleniu czy postępowaniu tkwi błąd, wolą zrzucać wszelką winę na otoczenie i nic nie robić.. Tylko ja znałam taki męski egzemplarz. Wszystkie kobiety były złe, i nie dostrzegał, że jakoś cały czas powtarza się u niego ten sam wzór. I te osoby, dopóki same nie zechcą, to w sumie nie ma co im mówić. Niektórzy z kolei mają ''z natury'' chęć do rozwijania się i uczenia na błędach, tacy szybko zauważą nawet sami i będą poszukiwali pomocy, jeśli mi się samym nie uda tego naprawić. Ale ludzie też z wiekiem się zmieniają, często na lepsze.

A co byś powiedział o tak sformułowanej odpowiedzi na pytanie o marzenia? Jest to autentyczna odpowiedź (tylko trochę skrócona), bo akurat rozmawiałam ze swoim facetem o tym na początku znajomości. Co byś o niej powiedział, tak mega-szczerze, jak to wygląda z twojego punktu widzenia? (Zaciekawiły mnie twoje analizy - nie martw się czasem, że mnie urazisz ).
Więc na pytanie o marzenia odpisałam mniej więcej tak:
''Chciałabym być szczęśliwa i niezależna. Móc prowadzić spokojne, zrównoważone życie, rozwijać się emocjonalnie i duchowo. Nie musieć się niczym martwić, mieć paru przyjaciół i kogoś bliskiego. Czuć się zawsze bezpiecznie, swobodnie, niczego się nie bać, eksperymentować, rozumieć siebie i innych, być zawsze zadowoloną i szczęśliwą. Móc spędzać czas na tym, co uwielbiam robić oraz tworzyć coś, co daje mi ogromną satysfakcję i zmienia świat na lepsze. Chciałabym się spełniać poprzez wyrażenie siebie, pomoc innym, wniesienie czegoś nowego do świata. Czyli, w skrócie - marzenie to odczuwanie szczęścia."
Wymieniłabym też wtedy, oczywiście, ''bycie w idealnym związku'', bo to moje marzenie od zawsze, tylko że ocenzurowałam to wtedy na potrzeby rozmowy, bo wydawało mi się przytłaczające . Jaka jest więc twoja opinia?

(I jeśli jesteś ciekawy, także jego odpowiedź: ''Chcę dążyć do moich wyznaczonych celów, jednocześnie będąc szczęśliwym w chwili obecnej. Ważny jest cel, do którego dążę. I ważne jest, by droga była ciekawa, i bym był na niej szczęśliwy.'' Też jakąś analizę da się z tego wyciągnąć?)

Szmatę. Nazywajmy rzeczy po imieniu.

Ty chcesz kochać, ale masz pod ręką osobę, którą powinnaś pokochać najbardziej na świecie, patrzysz na nią codziennie w lustrze. Jeśli nie kochasz SIEBIE to NIKT Cię nie pokocha.

Odwróć swoją potrzebę uszczęśliwiania kogoś, na potrzebę uszczęśliwiania siebie.