Dziecko marnuje matce życie. Koniec z wyjazdami i imprezami!

Oczywiście, że rodzice powinni zajmować się dziećmi, spędzać z nimi czas, okazywać im miłość i zainteresowanie. Ale nie 24/24. Nic się nie stanie jak przez 8,10 godz zostaną z nianią. Albo jak na cały weekend rodzice wyjada na romantyczny wypad. Chodzi mi o to, ze dziecko wcale nie oznacza bezwzględnego poświęcenia. I, że nie potrzeba rezygnować z dotychczasowego życia i przyjemności. Np bardzo denerwuje mnie to jak jakaś matka za bardzo papuguje z dzieckiem i dziecko jest tak do niej przywiązane, że za przeproszeniem do kibla wyjść nie może bo drze się: mamamaaaa. To jest chore, owszem dzieci powinny być przywiązane do rodziców, mieć z nimi silna więź i dobry kontakt. Ale nie powinny być przyspawane do mamy. Dziecko powinno bez problemu zostać z mamą, tatą, nianią, dziadkami, i mieć dobry kontakt ze wszystkimi.
Zresztą z mojej obserwacji niekiedy dziecko psuje związki. Bo są kobiety które po porodzie świata poza dzieckiem nie widzą w koło o dziecku gadają, śpią z nim, a partnera odstawiają na boczny tor. Poza tym jak od razu po porodzie kobieta o siebie nie zadba to Będzie tylko ciężej. Wiadomo kobieta po porodzie jest zmęczona organizm i te wszystkie narządy się regenerują. I od razu należałoby zająć się rozstępami, wracaniem do dawnej figury, odpowiednią dietą, jakiś fryzjer, kosmetyczka  nawet jak nie dla  siebie to dla partnera. Bo zobaczcie sami zakładając, ze kobieta była elegancka, zadbana, seks był bardzo udany i bardzo często. A tu nagle zero seksu przez 9 miesięcy, no może trochę mniej no ale zakładając podobny czas. Facet wyposzczony. I jak dla faceta to nic się nie zmienia potrzeby te same, a nawet większe. Tylko czeka kiedy będzie można a tu po porodzie zostaje odstawiony na boczny tor, matka spi z dzieckiem a on gdzieś na niewygodnej kanapie, jego jak dotąd ,,seks bomba'' przybiera na wadze, zero makijażu, zero fryzjera, jakiś nieciekawy dres, i jak facet ma nie zdradzać???!!!
Cżesto tu zresztą widzę, przewija się temat, typu ,,moja kobieta po porodzie przestała mieć ochotę na seks''. Dlaczego. Moim zdaniem dlatego, że o siebie nie zadbała to znaczy, najlepsze są ciepłe kąpiele, w wannie pełnej wody, prysznice, kremy, odpowiednie ćwiczenia. I właśnie wtedy przydaj się niania albo ktoś kto zostanie te kilka godzin z dzieckiem żeby matka miała czas dla siebie. Zresztą z dizckiem też może posiedzieć ojciec. Bo wkurza mnie jak czasem widzę jak faceci robią uniki. J rozumiem, ze może się nie chcieć ale trzeba się zdyscyplinować. A i co jeszcze nie rozumiem jak można rozkładać łóżeczko dla dziecka w swoje sypialni, pewnie się nie odważycie ale pomyślcie szczerze czy po urodzeniu dziecka nie miałyście ochoty na seks nawet większej niż przedtem. Ale nie wypadało poza tym odgłosy seksu budziły dziecko.  I znam kilka takich osoby które miały dwa pokoje albo i więcej do dyspozycji ale wpychały łóżeczku do swojej sypialki. Bo kobiety chciały mięc dizeic na oku, jak w takiej sytuacji czuł się facet?! Pomyślała kiedyś któraś z Was?! I to właśnie powoduje, że faceci zniechęcają się do własnych dzieci bo nie dość, ze nie da mu is wyspać, ciągle płacze, to jeszcze ,,zabrało'' mu seks, partnerkę i zepchnęło na boczny tor. Może to i temat tabu ale przemyślcie to.

Zresztą faceci  bardzo często są jak duże dzieci i też potrzebują zainteresowania, seksu, zabawy. Nawet więcej niż kobiety. W końcu facet ciąży nie nosi. Więc nie ma powodu do zmiany ochoty na seks.
Tak wzięłam to pod uwagę bo ostatnio w tym Aquaparku. Mój mąż widział we mnie przede wszystkim obiekt pożądania w stroju kąpielowym. Tylko czekał jak będziemy sami w basenie, i te dzieciaki strasznie go wnerwiały bo wiadomo przy dzieciach to każdy musiał mieć ręce przy sobie, a jak zostawaliśmy sami mogliśmy iść na całość zero ograniczeń bo dziecko patrzy. I to samo jest w domu. I tu sami pomyślcie czy na na basenie jak widzieliście swojego partnera/partnerkę w stroju kąpielowym to nie przychodziło wam to do głowy żeby się zabawiać, nie mówię tu o seksie p w miejscu publicznym ale tych pocałunkach, dotykaniu, podnoszeniu ale niestety było dziecko i trzeba bylo się ogarnąć.  A co by isę takiego stało gdy od czasu do czasu smai rodzice poszli na basen bez dziecka. To samo jest w domu,  nie macie czasem ochoty pooglądać razem porno na kinie domowym, popijać z gwinta piwo, w samych slipach, albo zrobić razem kąpiel, przy tym głośny ostry seks. Przecież od czasu do czasu, nie mówię często ale czasem dziecko może nocować u dziadków a wy się porządnie zabawiać. Ja sobie bez tych rzeczy nie wyobrażam to, zę zostałam mamą nie znaczy że zakonnicą i takich przyjemności nie trzeba sobie odmawiać. A rodzicem można być wzorowym. Bo szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko.

Insurmountable Woman - piszesz truizmy jakby to była prawda objawiona.

Co Ty piszesz?
Mam 2 dzieci,jakos nie przeszkadzaja nam w uprawianiu seksu,nie musze ich komus podrzucac aby uprawiac seks przez pol nocy
Nigdy nie bylo sytuacji ze seksu nie bedzie bo dziecko,nawet jak bylo malutkie i spalo w łóżeczku obok
To ze Tobie po urodzeniu dziecka nie odechcialo sie imprez,nie znaczy ze dla wszystkich sa one przyjemnoscią i ze wszyscy ich pragną

To ze zostalam rodzicem nie znaczy ze mam sie zamknac w 4 scianach a męża wyslac na kanape do salonu
Wszystko da sie zgrac ze sobą tylko trzeba chciec

lena812 taka podejście, ze wszystko da się zgrać bardzo mi się podoba.
To, ze nie wszyscy pragną imprez to rozumem. Jak ktoś nie był imprezowiczem, nie lubi alkoholu OK. Ale jeżeli ktoś lubi imprezować, lubi być sam na sam z partnerem, uprawiać głośny ostry seks, porządnie się zabawić w klubie. To dlaczego ma z tego rezygnować?!  Wielu znajomych straciłam w ten sposób, że po urodzeniu dziecka stali się nie do zniesienia, wszystko na nie, więc jeżeli ktoś od zawsze nie lubił imprez to ok. Ale jeżeli ktoś był szalonym imprezowiczem to nie uwierzę że nagle mu się odechciało.
Szczerze powiedziawszy i moje córki to wiedzą, ze ja tam za dziećmi nie przepadam, i wcale się nie zachwycam, moje dwie kocham ale 3go nigdy w życiu! Bym nie chciała. Dzieci nie są moja jakąś pasją nie zachwycam się nimi. Owszem nigdy bym żadnemu krzywdy nie zrobiła i generalnie mi nie przeszkadzają. Ale nie lubię się nimi zajmować, to znaczy dziećmi znajomych czy rodziny. Owszem jak ktoś z otoczenia ma małe dziecko to odwiedzę, kupię dzidziusiowi prezent, wezmę na chwile na ręce, dzieci są ładne i kochane. Ale tak żebym miał pociąg do dzieci to nie.

A tak w ogóle. Mówiąc szczerze ja w tym pierwszym małżeństwie nie chciałam kolejnego dziecka i w ogóle wolałam się rozjeść niż na się na siłę uszczęśliwić. Bo jestem osobą zazdrosną i taką która potrzebuje dużo uwagi i adoracji i zdaję sobie z tego sprawę. Już to widzę gdyby ten mój były i ja mielibyśmy tego syna to pewnie oni we dwóch szaleliby w aquaparku, a ja szalałabym z żalu ze mojego stroju nie pochwalił, że się mną nie zajmuje, że jestem mniej ważna. Ja lubię być najważniejsza i w centrum zainteresowania w aquaparku dla męża byłam obiektem pożądania, polowania w ciągłym zainteresowaniu, ciągle to tylko mnie podnosił, dotykał nie było nikogo innego ważniejszego. I on ma to samo. Opisywałam Wam jak o babcię był zazdrosny. Bynajmniej ja tak mam i się tego nie wstydzę, z lubię być najważniejsza i szczerze powiedziawszy byłabym zazdrosna gdyby ktoś mi popsuł szyki. Może tu i się nie przyznajcie panie i panowie ale na pewno były takie sytuacji kiedy chociaż raz byliście zazdrośni o dziecko.

Ale no cóż taka jest prawda. To oczywiście temat tabu bo który rodzic się przyzna, że jest zazdrosny o własne dziecko. Każdy tłumaczy sobie to tak, ze no ja jestem mi nie wypada ja jestem już nie ważny. Ja się szczerze umiem przyznać. I tu jak mówię ta zazdrość jest. Moje córki były strasznie zazdrosne o przyrodniego brata i nadal są, one z ojcem na lody, do aquaparku jak najbardziej ale jego nie chcą. Zresztą to mnie utwierdziło w przekonaniu, ze mój rozwód był słuszny. Dziewczyny nigdy by nie zaakceptowały młodszego brata, faworyta ojca, a do mnie miałyby by żal, że je zdradziłam i sobie kolejne dziecko zrobiłam. One ojca bardzo kochają ale one czują, że on ich zdradził nawet bardziej niż mnie. Pamiętam jak się urodził to one go widzieć nie chciały, a mój eks jak jakiś nie Normany przyłaził zdjęcia pokazywał, jaki to śliczny, jaki to kochany. Potrzebował ostrej reprymendy żeby się ogarnął bo naszym córką złamał serce. I w sumie to sie cieszę, że sie rozwiedliśmy i nie dałbym rady jakby on tak z synem kolegował a mnie i córki miał gdzieś. I czasem można być zazdrosnym o dziecko.

To Ci się chwali, że umiesz się szczerze przyznać. Ale to, że Ty tak masz, nie znaczy, że i inni tak mają, tylko kłamią/nie mają odwagi o tym mówić. Nie generalizuj, proszę, bo to zubaża dyskusję.

Ja lubię być dla męża najważniejsza. Uwielbiam jak mnie chwali. Bardzo lubię jak razem spędzamy czas. I cieszę się, że mamy obydwoje dorosłe dzieci. Jesteśmy w sobie bardzo zakochani, rozumiemy się, świetnie nam się razem żyje.
Ale mimo tego dziecko absolutnie odpada. Może to egoizmem ale ja nie miałam potrzeby zajmowania się non stop dzieckiem, cały czas obserwowania jak rośnie. Tym bardziej teraz nie miałabym ochoty przewijać, karmić,wstawać w nocy. Dla mnie ważne są moje potrzeby. Myślę, że każda kobieta jest inna i ma inne potrzeby i instynkt macierzyński to bardzo szeroko rozumiane pojecie u każdego jest inny i inaczej się objawia.

A kto wstawal do Twoich córek jak były małe? Jesli niania to moznaby powiedziec ze to ona wychowala Twoje córki
Po za tym ja widzę tu trochę egoistyczne podejscie,liczysz się Ty i nikt więcej,mało tego swoim córkom wpoiłas to samo
A moze one same do tego doszly mając taką matkę a nie inną

A tak w ogóle, to tego nie rozumiem.
Przyznać się też nie mogę, bo o własne dziecko nigdy zazdrosna nie byłam.
Jestem zachwycona kiedy córka dogaduje się z ojcem, kiedy syn rozmawia z nim o dziedzinie, którą obaj się zajmują, a ja nie mam bladego pojęcia. Moje relacje z mężem na tym nie cierpią. Wręcz przeciwnie. Dlatego nie mogę zrozumieć, że ktoś może być zazdrosny o relacje własnego dziecka z ojcem.
Ale widać, może tak być. 
Nie jest to zbyt zdrowa sytuacja. Mam nawet co do tego teorię, ale zachowam ją dla siebie.

zazdrość o dziecko? w naszym domu nie istnieje
moje dzieci widzą ojca rzadko więc jak już jest to dążę do tego aby jak najwięcej czasu z nimi spędził,nie po to abym ja mogła odpocząć ale po to aby mieli kontakt ze sobą,wspólne tematy,zainteresowania ,żeby się sobą nacieszyli

tak się zastanawiam,co ten brat winny?
o czym Ty piszesz,że gdybyś urodziła kolejne dziecko to byś córki zdradziła,dla mnie to chore
myśle że troszeczkę im wpoiłaś do głowy że braciszek jest bee,że najważniejsze to są one,a Tatuś niedobry bo ma syna którego zawsze pragnął

Oczywiście... Matka powinna tłumaczyć, że jest nowy braciszek (przecież niewinny, na świat się nie prosił) i, że trzeba się tatą podzielić.
A Ty sama piszesz o tym chłopcu jak o złu koniecznym - więc reakcjom córek się nie dziwię.

Jeśli przeszkadzają Ci dzieci to jedź tam gdzie ich nie ma. Ot problem rozwiązany. A nie czepiasz się Bóg wie co nie winnego dziecka czy rodzicow zabierających na wycieczke. Chyba logiczne to jest ze jeśli rodzice biora dziecko to intymności moze byc nie wiele i trzeba zwrócić uwagę na dziecko. A jeśli chcą pobyć sami to zostawiają pod opiekę kogoś dorosłego i odpowiedzialnego i jada. Nie wiem kobieto o co Ci chodzi.

Pytaniem wątku jest: czy dzieci ograniczają?! Czy po urodzeniu dziecka wszystko się zmienia? Więc o tym tu piszemy. I o wszystkich aspektach z i przeciw. Ale zadam trochę inne pytanie. Bo tu tak większość słodzi. Jakie to dzieci są kochane jakie słodkie. I chociaż na pewno w wielu rzeczach się ze mną nie zgodzie. To czy niektóre moje słowa nie są tym o czym myślicie? Np dam tu przykład jest wieczór w sypialni nastrojowo, już zaczynacie się całować a tu słychać: MAMOOOOOOOOOOOOOOO. No i w gruncie rzeczy to odpowiadacie ,,już idę kochanie'' a myślicie ,,o matko co ten bachor znów chce?!'' Albo jesteście razem w jacuzzi  na basenie, romantycznie nastrojowo, już prawie się całujecie a tu ładuje się do Was matka z gromadką dzieci. Wiadomo romantyzm prysł. Ale trzeba się grzecznie przesunąć i uśmiechnąć do dzieci. Chociaż w duchu się myśli ,,no szlak by trafił, nie miały gdzie tylko tu się wepchały''. Albo jesteście u kogoś a ten ma bałagan w domu, dziecko lata, zabawki porozrzucane, brudno, a ktoś mówi ,,sorry mam bałagan ale wiesz jak to jest z dizekciem''. Odpowiadamy, uśmiechnięci ,,no pewnie kochana wiem nic się nie przejmuj'' a myślimy ale syf, ja nie mogę co za bałagan. Ja chociaż jestem szczera i zazwyczaj zwracam uwagę i mówię szczerze to co myślę. To czasem tak mam, ze pewne komentarze zostawiam dla siebie. Czy czasem miał ktoś z Was sytuację podobna do tego co napisałam?
J anie mówie, ze dieci są przeszkoda tylko to że mając dziecko nie koniecznie trzeba isę na siłę poświęcać dostosowywać i pozbyć  całkiem egoizmu. Można być mamą i sobie ,,księżniczkować''. Ja np bardzo lubię być chwalona, lubię jak się za mną oglądają jak mam fajny strój kapielowy. Bardzo mi to imponuje i się tego ni wstydzę. Zresztą moje córki, są w tym względzie bardo podobne chodzimy razem na zakupy, gadamy o modzie ciuchach.  I nie ma czegoś typu zazdrość. Może się nawzajem chwalimy, podziwiamy. Ja na przykład lubię czasem sie po lansować i isę tego nie wstydzę. Może to zabrzmi trochę egoistycznie ale cóż lubię. Moim zdaniem wiele osób lubi ale nie umie isę do tego przyznać. Ale to że dużó osób nie lubi lansować też rozumem. Tylko nie rozumiem jak ktoś lubi ale mówi ,,mam małe dizecko więc mi nie wygada'' bzdura kazdemu wypada robić tak jak lubi. Niezależnie czy to rodzic, czy dziadek, czy panna czy mężatka, kobieta  czy babcia. Chodzi o  to by być sobą i dobrze się z tym czuć.

Jakoś nie zauważyłam żeby większość "słodziła".
Wszystko się nie zmienia, ale zmienia się dużo .
Nawet jeżeli ktoś ma opiekunkę do dzieci, to i tak jego życie ulega pewnym zmianom i ograniczeniom. To normalne .
Zmiany polegającej na zazdrości wobec męża, nie zauważyłam w otoczeniu.

Pewno prawie każdej matce czasem brak cierpliwości do dzieci.
Niemniej jednak, Twoje opisy relacji z dziećmi brzmią nieco mało wiarygodnie.

wlasnie ani słowa o zmeczeniu, ani słowa o chorobach, ani słowa o karmieniu itd. ale jak ma się nianie całodobową
poza tym to bliźniaczki a tu ani słowa nic na ten temat ze podwójnie trzeba było się opiekować

bezludna wyspa:)
a tak na serio to jest tyle miejsc gdzie dzieci nie bywają, choć po części rozumiem ze jak ktoś chce odpocząć a tu biegają dzieci krzyczą wrzeszczą sa nieznośne ale to nie znaczy ze trzeba nazywać dzieci bachorami czy zabraniać im wstępu,

No to, że do bliźniczek potrzeba więcej pomocy i osób chyba jest oczywiste. Jedno dziecko to duży obowiązek a dwoje to już w ogóle mega obowiązek i chyba logiczne że jedna kobieta z jednym dzieckiem sobie nie poradzi a co mówiąc z dwójką. Ja się bardzo cieszę, ze było dwie naraz bo  był jeden poród, równocześnie dorastały, miały siebie, od początku trzymały razem. Ale może ja dlatego mam takie podejście, że mam już duże dzieci, jakbym nie miała i się dopiero starała możliwe ze mówiłabym inaczej. A tak to okres pieluch, przedszkola mam już dawno za sobą. Nigdy mnie to nie fascynowało więc nie rozpamiętuje, nie zachwycam is już małymi dziećmi.  I nie muszę tego lubić, ani się do tego przekonywać. Ale są osoby które uwielbiają dzieci i wszystko co z nimi związane. Ja to rozumem. Ale chciałabym żebyście rozumieli i mnie. Bo przecież każdy rodzic kocha inaczej. I każde dziecko czego innego oczekuje. To indywidualne podejście.

Insurmountable_Woman 
Napisałaś to co ja myślę, kiedy są dzieci w pobliżu.
Staram się unikać miejsc gdzie może być dzieciarnia, ale jak jakimś cudem gdzieś takie dziecko jest albo odwiedzam rodzinę raz w roku , to mam myśli w stylu "zaraz uduszę tego bachora" Wystarczy mi palców u rąk by policzyć ilość dzieci o których tego nie pomyślałam, a z nimi obcowałam.
Ja oczywiście dzieci nie mam.

Mysle, ze ja nie lubie dzieci bo patrze na nie tak samo jak na doroslych.
A nie lubie dzikiego zachowania, nie lubie jak ktos mnie dotyka nie proszenie i drze sie i nie lubie poza tym zapachu dzieci.
Mysle, ze to glownie z tego wynika bo moj kuzyn ma dzieciaka i to dziecko mialo chyba z 5 lat jak ostatnio je widzialam i wogole mnie nie wkurzalo.
Bo ten chłopiec to naprawde był miły , dobrze wychowany , zabawny i mądry 5 letni człowiek i jego towarzystwo mi nie przeszkadzało wcale. Ale takie coś to mi się chyba dwa razy zdarzyło.

Aquapark jest właśnie do zabawy. Jak ktoś nie lubi hałasu (czego tam nie da się uniknąć i hałasują także dorośli), to raczej powinien z tego zrezygnować, lub się z tym pogodzić. Albo wybudować własny.
To tak jakby na placu zabaw oczekiwać ciszy i spokoju.
Ja takich hałasów nie lubię i dlatego po jednym pobycie z dziećmi już tam więcej nie chodzę.

a ja nie lubie jak ktoś publicznie przesadnie okazuje sobie uczucia, mizia się jak mówicie,
rozumiem buziak itd. ale bez przesady:)

dziwią mnie ludzie którzy pchają się gdzieś gdzie jest mnóstwo dzieci i gdzie miejsce stworzone jest głównie dla DZIECI
a potem mają pretensje że jest tylko krzyk,pisk itd
chcesz relaksu to jedz do spa,na dziką plażę,do lasu tam dzieci nie będzie

mojego zycia nie znasz wiec nie wiesz gdzie i jak bylam trzymana, takze pominmy temat.
Nie widze aby aquapark byl robiony z mysla o dzieciach skoro w moim miescia np. wszystkie zjezdzalnie sa od okreslonego wzrostu i wieku, tak samo baseny, dla dzieci malych jest jeden brodzik a pomimo tego sa wsedzie i halasuja. Nie chodze juz tam bo po co sie denerwowac ale jest to przykre ze przez matki ktorym nie chce sie upomniec dziecka aby sie zachowywalo ciszej pol basenu nie moze odpoczac, ja wszystkich ludzi szanuje ale niektorzy nie mysla o innych i blednie zkladaja ze dzieciom wszystko mozna i kazdy musi to aprobowac.

Jak ci kiedyś da popalić do żywnego mięsa przechodząc najprawdziwszy ZAMORDYZM  z potwornością dwunożną  to nie raz ,nie dwa przez myśl jeszcze gorsze ci przejdą myśli i określenia
Jak to dobrze ,ze ludzi  myśli nie słychać, bo to zostaje w główkach, ale gdybyśmy mieli wgląd, to już inaczej  fakty by się przedstawiały.
Rozwydrzony, rozdarty, rozhisteryzowany, absorbujący, dokazują ,namolny dzieciak zasługuje na miano bachora . Nie uwierzę ,ze nigdy na usta ci się nie będą cisnąć takie słowa  ,kiedy nerwy wezmą górę czy to do własnego, czy do obcego

Twoje malenstwo nie ma jeszcze 2 latek, dopiero co niedawno roczek obchodziło,  dluuugaa droga przed tobą w nieprzewidywalnych sytuacjach jakie mogą cie spotkać, które nawet na dzień dzisiejszy nie dopuszczasz do świadomości.
Daje ręke- dwie lewą i prawą ,że kiedyś krzykniesz i to więcej razy niż się spodziewasz,  źle pomyśleć na dziecka świadome brzydkie  zachowania ,ktore potrafią  zirytować i osłabić z pokładów cierpliwości takze  na bank się zdarzy.
Nie zaprzeczaj, nie zapieraj się Bądźmy ludźmi a nie sztucznymi tworami idealności , bo to nierealne

Cierpliwość to dobra rzecz i pochwalna, oby jak najdłużej ,oby i to się chwali,ale ma się ją zachowaną do pewnego czasu  . Jeśli dziecko  już rozumne jawnie i z premedytacja  idzie pod prąd ( w szerokim zakresie  znaczenia) to wtedy poznasz  smak innych odczuc ,wcale nie tych w superlatywach i pomyśleć ,czy zareagować  zapewne ci się zdarzy niezbyt pochwalnie
Jesteś człowiekiem , nie zaprogramowanym auto robotem z mechanizmem  wprogramowanym

To ,ze nie musisz w tej chwili krzyknąć na roczniaka  , to nie znaczy ze nigdy ci się to nie przytrafi  czując się przeczołgana emocjonalnie i fizycznie przez  dziecko w jakimś ciężkim meczacym dniu i momencie, o to  mój powyższy wpis się rozchodził, bo szlas w zaparte ( i do tej pory ) ze jak teraz wykazujesz nieskończoność cierpliwość i nigdy się nie zdenerwowałaś na dziecko to na pewno  tak będzie do końca lat wychowania dziecka . Dla mnie to jest zakłamywanie siebie

Mortisha, to, że dziecko jest niegrzeczne nie znaczy, żeby od razu nazywać bachorem.
Moje dziecko potrafi dać w kość. Myślisz, że 1,5 roczne dziecko nie rzuci się z rykiem na podłogę bo...bo tak?
Mimo to na myśl nie przychodzi mi słowo bachor. Każdy rodzic jest inny- ja nie z tych co klną i wyzywają dziecko. Nawet w myślach.

Jeżeli już, wychodzę do innego pomieszczenia i ignoruję córkę. Nie mam zamiaru jej ubliżać. To głupie i świadczy o bezsilności rodzica.

rozmawiasz z dorosłymi corkami o sprawach łóżkowych z ich ojcem?
no to ty jesteś naprawdę wyjatkowa
co jak co ale ja nie tykam spraw łóżkowych swojej mamy czy teściów, co innego sióstr koleżanek

CÓŻ, nie zamierzam się pod nikogo podporządkowywać, dlatego zrezygnowałam całkowicie z tej wątpliwej przyjemności i chodzę jedynie na sportowy basen - i znów pokazujesz ze matki myślą że każdy ma się pod nie dostosować tylko dlatego że mają dziecko...

Tegan, pudło. Moje dziecko nie jest niegrzeczne i nie wydziera się jak nienormalne w miejscach publicznych. A byliśmy parę razy w parku wodnym.
Miałam jedynie na myśli, że nie MOŻESZ wymagać o wszystkich dzieci tego, że nie będą piszczały w parku wodnym, bo to jest miejsce głównie dla nich, atrakcje są organizowane dla nich. Jedyne, co możesz, to unikać dzieci, skoro Cię wnerwiają.
To tak, jakbym ja stwierdziła, że nie lubię blondynek w restauracjach i mają mi kategorycznie nie wchodzić w drogę. TO NIEMOŻLIWE.

Ogólnie ja nie rozumiem do końca, o co chodzi. Moje dziecko potrafi się zachować w miejscach publicznych, mimo, że dopiero skończy półtora roku. Czary jakieś, czy co? Dlatego sorry, ale nie zgodzę się z TWOIM twierdzeniem, że każdy musi się dostosować do mnie i mojego dziecka, bo po prostu nie wadzimy nikomu.