Czy mężczyźni poważnie traktują związek z samotną mamą? - Netkobiety.pl

Przykład podany wcześniej to nie są znajomi z fb tylko ludzie których spotykam codziennie  więc ciężko coś ukryć

Drugi moją bliska koleżanka samotna matka z dzieckiem o innym kolorze skóry więc w naszym tolerancyjnym kraju to już nie jest łatwe obecnie mężatka z facetem na prawdę super przystojny zaradny bardzo zamożny co więcej młodszy w dniu ślubu miał 30 lat zatem bez problemu mogł sobie kogoś innego znaleść

Jasne jak patrzymy wzrokiem ludzi zarabiających 7000 9000 brutto to nie swoje dziecko robi problem finansowy bo tylko takie argumenty padają
Samotna matka to nie tylko klientka pomocy społecznej większość z osób zarabiających minilane się nie rozstanie bo ich na to nie stać.
Wyjdźcie z lat 90 samodzielne matki na prawdę sobie radzą i średnio potrzebują łożenia na ich dziecko.

Dodatkowo drodzy panowie zapomnieli jak wielu z nich nie może mieć własnych dzieci, fakt w latach 90 to kobiety nie mogły mieć dzieci.

Moim zdaniem manipulujesz. Nie śledzę jakoś szczególnie forum, ale większość takich postów, które widziałam dotyczyło sytuacji typu: 21latka bezdzietna panna + 30letni dzieciaty rozwodnik (czyli młoda, niedoświadczona dziewczyna) lub ewentualnie 33letnia bezdzietna panna + 44letni rozwodnik z 2 dzieci (zakompleksiona kobieta, bojąca się, że już nikogo sobie nie znajdzie).

A co do głównego wątku, samotna matka rozwódka może rewelacyjnie dogadywać się z dzieciatym facetem po rozwodzie, ewentualnie z facetem niemogącym ale pragnącym mieć dziecko. Średnio widzę związek w stylu jedno (obojętnie ona czy on) po rozwodzie i z dzieckiem, a drugie bezdzietny/a singiel/ka.

Anewe kieruje się głównie niechęcią do mężczyzn, dlatego łatwo w jej tekstach takie kwiatki myślowe pokazać. Sam też jej to pokazywałem.

Ogólnie nie tylko na forum jest tendencja do tego, że kobiety bardzo niechętnie podchodzą do wychowywania nie swoich dzieci. Dużo bardziej niechętnie niż mężczyźni. A jednocześnie bardzo zachęcają do związków z samotnymi mamami. Ale tu zdaje się kierują się kobiecymi prawami i własnym dobrym samopoczuciem. Wiadomo samotna matka poszkodowana, przez tych złych samców.

Ojca może nie bo taki facet nie ma żadnych praw do tych dzieci. Za to będzie miał obowiązki finansowe, poświęcanie czasu, wojny z ex itp.

Na prawdę myślisz że 15 czy 17 latek chce specdzac czas z obcym facetem?
Na prawdę myślisz że 14 latka ma ochotę żeby rozmawiać ze starym prykiem w jej odczuciu
Zejdź na ziemię
Po pierwsze większość kobiet pracuje i zarabia
Po drugie jest 800+
Po trzecie te dzieci mają ojca
Po czwarte to że Ty robiłbyś wojny nie znaczy że każdy bo są ludzie którzy umieją się dogadać

Ogarniasz różnicę pomiędzy ISTNIENIEM pewnego toku myślenia, a twierdzeniem, że jest on DOMINUJĄCY? Czy to przerasta twoje zdolności intelektualne?

Oczywiście, że ogarniam. Tyle tylko, ze akurat z mojej perspektywy jest tak, że twój tok myślenia jest dominującym w społeczeństwie. Tak samo z resztą myślę ja czy Robson.

No to popatrzmy na dane statystyczne:

Zanim wyskoczysz z kwestią urlopów wychowawczych/rodzicielskich to musisz wiedzieć, że większość panów chętnie ograniczyłoby czas pracy na rzecz dziecka i rodziny, ale ze względu na niepracującą mamę nie są w stanie. A nie ma społecznego przyzwolenia na urlop rodzicielski dla faceta. Bo chęci są.

Z innego raportu - spośród mam aktywnych zawodowo 42% REZYGNUJE Z PRACY NA PODSTAWIE WŁASNEJ DECYZJI. Nie dlatego, że ktoś ich zwolnił, nie dlatego, ze partner ich przymusił, nie dlatego, że sytuacja życiowa je zmusiła (chorowite dziecko wymagające opieki, brak żłobków itp). Odeszły bo same chciały.

Do pogrubionego - dlatego nie masz nikogo. Bo nikomu nie chce się kopać z koniem w postaci zaklepanej i nienaruszalnej pozycji exa. Bo robi się z tego związek mama+dziecko+były.

Przykre jest to, że przedstawiasz dokładnie to, co z Robsonem piszemy, ale tego z Anewe nie widzicie.

Związek z samotną matką to loteria. Po pierwsze jest duża szansa, że jest pojebana bo z jakiegoś powodu się w końcu rozstała. Do tego często jest niezrównoważona emocjonalnie. Po drugie po co facet ma się pakować w czyjeś dzieci? Przedstawione przez ciebie wyliczenie ładnie wygląda na papierze. Po pierwsze przeciętny facet w związku zarabia więcej od kobiety. Więc już tu jest błąd. Po drugie te 10600 ma niby wyglądać imponująco ale ono jest na 3 osoby (!) czyli daje ok. 3500 na osobę, to nadal mniej od twojego hipotetycznego faceta. Po trzecie przecież taka wesoła rodzinka potrzebuje mieszkania odpowiednio wielkiego. To zobacz jakie już są koszty. Masz pojęcie ile kosztuje mieszkanie dla 3 osób w dużymi mieście? Do tego taki facet będzie musiał układać sobie relacje z nieswoimi dziećmi i znosić ich fochy, bez realnego wpływu na ich wychowanie. Zresztą takie matki stawiają zawsze swoje dzieci na pierwszym miejscu. Pisząc o wojnach z ex przedstawiam jedynie obraz dużej części par w Polsce, więc nie przenoś swoich projekcji na moją osobę;) A czy myślisz, że starsze dzieci nie wymagają czasu? Nie chcę rozmowy, wspólnego spędzania czasu? Czy taki facet nie będzie jeździł po zakupy dla nich? Czy nie będzie sprzątał chaty itp.? Już samo kupno albo wynajęcie mieszkania sprawi, że taki facet dołoży do interesu. A do tego jeśli dodać inwestycję czasową to już problem. Po co normalny facet ma się więc pchać w związek z samotną mamą, jak może mieć związek z normalną kobietą? Przykład z życia wzięty...moja koleżanka jest samotną matką dwójki dzieci. Tak pokierowała swoim życiem, że nie stać jej na własne mieszkanie i wynajmuje. Poznała jakiegoś gościa i mają razem kupować mieszkanie. Na pół. Tyle, że w nim też będą mieszkać jej dzieci. Czyli facet płaci za pół mieszkania aby być jedną z czterech osób w nim mieszkających. Słaby interes dla gościa:) Za to koleżanka zaciera ręce bo przecież w innym przypadku nie byłoby jej stać na mieszkanko. Kolejny przykład....kumpel poznał samotną mamusię i wszedł z nią w związek. Traf chciał, że zaliczyli wpadkę. Panna wtedy pokazała swoje prawdziwe oblicze i facet nie widzi dziecka bo ona jest pojebana. Sprawa na 100% skończy się w sądzie. Zresztą z poprzednim jej gościem też się tak skończyła. Sama słodycz te samotne mamy;) Więc nie wciskaj kitu, że one są jakieś super. Większość facetów samotne mamy to najwyżej do łóżka bierze i nie bez powodu.

I co w związku z tym? Chciałaś pokazać jak to taka matka w luksusy opływa i jakoś nie wyszło, bo jednak umiem liczyć:)

Posłużyłem się pewnym skrótem myślowym. Bardziej precyzyjnie ma mniejszą wartość matrymonialną ze względu na posiadanie dzieci w stosunku do kobiety, która takich dzieci nie posiada.

A skąd wiesz, że nie chciała? Może nie chciał mieć dzieci? Poza tym wartość matrymonialna kobiety opiera się głównie na jej urodzie. U faceta znaczenie mają również inne cechy. 40 letni facet ma fizycznie jest jeszcze bardzo sprawny, za to zawodowo ma w tym wieku już wypracowaną pozycję. Więc wartość matrymonialna przeciętnego faceta w tym wieku jest wyższa niż kobiety. Kobieta nie ma już tej urody co w wieku 20 lat a to główny atrybut na jaki patrzą faceci. Do tego jeszcze jak już dołożysz dzieciaki to wartość leci na łeb na szyję.

Bzdura. Zwykle wartość mieszkania w takim przypadku dzieli na pół, często przenosząc się do mniejszego.  Albo ma duży kredyt i dzieciaki dodatkowo. Jak myślisz kto w takiej sytuacji dokłada do interesu? Jej nowy facet. A przynajmniej ona do tego dąży. Bo jak nie ma z niego korzyści to nagle jej przestaje pasować:)

Skoro po jej stronie są 3 osoby a facet jest jeden a koszty pół na pół:) Nie trzeba być geniuszem z matematyki aby zobaczyć co się dzieje:)

Nie jest istotne ile mają. Każde kosztują albo poprzez zasoby pieniężne albo czasowe.

Po pierwsze usiłujesz coś założyć z góry czyli "na nas spadają wszystkie obowiązki domowe". Prawda jest taka, że w każdym domu wygląda to inaczej i nie wiesz jak jest w przypadku mojej koleżanki. Więc nie wymyślaj. Z drugiej strony dlaczego miałyby być po równo skoro po jej stronie są 3 osoby:) Już widać typowo kobiecy sposób myślenia:)

A co to ma do kwestii podziału kosztów mieszkania 3 osoby vs 1 osoba? Znowu błądzisz.

A ci psychologowie zastanawiali się nad tym, że kobiety chcą facetów co zarabiają więcej od nich? Więc pytanie kto sobie nie radzi? Przede wszystkim mężczyźni częściej wykonują dobrze płatne zawody. Szczególnie te cięższe albo wymagające ścisłego umysłu. Ile kobiet znajdziesz na budowie ciężko pracujących?:) Podobnie pracujących jako programistki. Tutaj niepodzielnie rządzą faceci. Za to kobiety dominują takie zawody jak nauczycielka, przedszkolanka, niania itp.

Autorka tematu zadała pytanie i oczekuje szczerej odpowiedzi. Taką też udzielam. Nie jest to moja odosobniona opinia bo jednak obracam się wśród facetów i wiem jakie jest nastawienie do samotnych matek w kontekście związku z nimi. Przede wszystkim taka matka ma "balast" w postaci dzieci, zobowiązań finansowych z tym związanych, często w wyniku przebojów życiowych jest rozregulowana emocjonalnie a w tle jest jej ex. Więc nie ma sensu udawać, że tego "balastu" nie ma i że w sensie matrymonialnym jest tak samo wartościowa jak kobieta bez dzieci.

Właśnie zdałam sobie sprawę, że znam jedną samotną matkę. Ma 39 lat, synów 17 lat i 6 lat. Mąż ją zdradził w delegacji i ona złożyła pozew o rozwód. Mieszka z dziećmi sama w 130 metrowym domu, który jest jej własnością (spłaciła byłego męża z kasy pożyczonej od rodziców). Pracuje częściowo zdalnie, ma samochód za 60k. Rodzice są na emeryturze, więc odbierają młodego z przedszkola, gotują obiadki. Ojciec zabiera młodszego w każdy weekend do siebie na półtorej dnia (starszy jest na etapie spędzania 100% czasu z dziewczyną i kolegami). Zdecydowanie nie szuka bankomatu, ba, nie miała nawet konta na żadnych apkach, a i tak ciągle chodziła na randki, teraz od prawie roku spotyka się z jakimś facetem, który pół roku za nią latał.
Według forumowiczów jest 'samotną matką z dwójką dzieci, kobieta drugiego gatunku', a ona jest bardzo zadowolona i to jej się nie spieszy do wspólnego zamieszkania czy formalizowania związku.

Sluchajcie, po co  te klotnie, przeciez kazdy uwaza inaczej, dla niektorych mezczyzn nie ma znaczenia czy ma dzieci i jest "z odzysku".
Dla innych natomiast tak. Mam nadzieje, ze rozwialam watpliwosci.

Mi się wydaje że wy trochę jabłka z gruszkami dodajcie w tej całej układance. Samotne matki są jak najbardziej traktowane poważnie przez mężczyzn, ale to jest inny target. Samotna mama więcej zrozumienia znajdzie u gościa który też miał swoje doświadczenia w życiu - związki, małżeństwa, może sam ma dzieci. Wtedy jak najbardziej taka "patchworkowa" rodzina może sobie funkcjonować.

Bo jeżeli mówicie o 30-latce z pięcioletnią córką, to raczej nie zainteresuje nią się 20-paro latek, nie mówiąc już o incelach dla których samotne matki to uosobienie całego zła tego świata, bo sa ucieleśnieniem ich wszystkich strachów, kompleksów i gnębienia za małolata - rówieśniczki która go odrzucała/nie dostrzegała, balowała z przystojniakami i murzynami, uprawiała seks (o fuj), dorobiła się dzieciaka a teraz chce bezpiecznego beta-bankomatu dla swojego brzdąca. To oczywiście bzdura bo incele jak nie byli targetem takiej kobiety za młodu tak nie będą po trzydziestce.

Niekoniecznie, osobiście znam dwóch facetów, którzy weszli w związki z samotnymi matkami, są w nich do dziś i trwa to już kilka lat. Co najciekawsze dla obu to są ich pierwsze związki i bardzo sobie chwalą. To znajomi jeszcze z liceum i z tego co wiem to nie mieli żadnego bagażu negatywnych doświadczeń. Czy mieli realne opcje na horyzoncie tego nie wiem.

Myślę Jack że Ty to masz "mam znajomego który" na absolutnie każdą tezę/historię/argumentację. Musi się z Tobą świetnie spędzać imprezy rodzinne

Widzisz, Ty od razu zakładasz że facet po 30 który np. ma dziecko a nie ma żony/dziewczyny = skrzywdzony pryzmatem własnych traum, facet drugiego sortu. A są różne historie w życiu, ludzie czasami giną w wypadkach samochodowych i nagle zostajesz sam z dwójką dzieci. To znaczy że masz nieleczone (?) traumy? Rozumiem że dla Ciebie tylko związki gołąbków z liceum mają rację bytu, wszystko co się dzieje po już jest "drugiego sortu"?

Jak sam widzisz po tym forum, należę do osób, których wszędzie pełno. Dużo rozmawiam z ludźmi, a też pracuję w usługach i siłą rzeczy multum osób poznaję każdego miesiąca. Często są to znajomości, które trwają po kilka tygodni lub miesięcy. Więc tak, poznałem ogromną ilość ludzi w swoim życiu. Ale to nie znaczy, że ze wszystkimi utrzymuję stały kontakt.

Kolejna sprawa - ja niczego nie zakładam. To tylko moja opinia na podstawie tego co doświadczam i co widzę. Nie jest to prawda objawiona i nie musi być to prawdziwe dla każdego kręgu i każdej bańki informacyjnej. Od każdej zaś reguły są też wyjątki. Więc siłą rzeczy zawsze znajdzie się jakiś rodzynek, który zaburzy taką lub inną prawidłowość.

Zasadniczo - tak. Mało który człowiek przechodzi ponad takim wydarzeniem do porządku dziennego. Pół rodziny straciłem przez choroby nowotworowe, kilku moich znajomych popełniło samobójstwo. Z różnych przyczyn. Kilka zginęło w wypadkach samochodowych. Widziałem jak to wpływa na ich bezpośrednie otoczenie, na ich rodziny czy przyjaciół. To są zdarzenia, które przeżywają latami. Czasami wręcz dziesięcioleciami.

To nie w tym rzecz. Chodzi o stabilność emocjonalną, o brak traum, kompleksów, nierozwiązanych problemów z przeszłości, które rzutują na ich aktualne życia i związki. Większość to będzie taka jak N_o, który związał się obecnie z babką, która mimo wszystko nie wywołuje w nim większych emocji czy zaangażowania, zachowuje się asekurancko, a o byłej mówi z perspektywy 'działania jak narkotyk' i w każdym z wątków o rozwodach/rozstaniach rozspisuje się, że nie warto, ze lepiej zostać za wszelką cenę. To nie jest zdrowe.

Ale też w drugą stronę - brak doświadczeń związkowych też często-gęsto jest problemem, bo ciekawość niekiedy jest korozyjna dla psychiki słabych ludzi. Moja była tak akurat miała. Była ciekawa jak jest z innymi, bo miała głowę nabitą sieczką z internetu i filmów. A potem próbowała wrócić na kolanach, bo rzeczywistość jednak nie jest cukierkowa.

Drugi sort odnosi się tu właśnie do konieczności pracy z takim człowiekiem, żeby pomóc mu zamknąć przeszłość, podbudować ego nadszarpnięte kompleksami itp. Czy też do ludzi, którzy nie mają innych perspektyw związkowych, bo z miliona i jednej przyczyny są odrzucani przez wszystkich po kolei. Jak nasi forumowi incele.

Po pierwsze tamat tego wątku do perspektywa samodzielnych to słowo jest zdecydowanie lepsze mam na drugie małżeństwo lub pierwsze jeśli dziecko jest owocem epizodu lub nieformalnej relacji

Na tym forum jest masa inceli oraz ludzi żyjących z schematach, chociażby mówienie drugi sort zdrowy psychicznie człowiek nie określa ludzi jako drugi sort
Już samo to określenie przedstawia że ma jakieś kompleksy bo kompleksy ludzie z zaburzeniami leczą samodzielnie poprzez umniejszanie innym. Tak stare panny brzydkie określenie ale singielka to świadomy wybór zawsze będą podkreślać że jest lepsza bo bez barażu.
Podobnie faceci Ci którzy mają kompleksy zawsze będą mówić że ja nie chcę takiej bo to obcy facet bo pieniądze.
Wszystkie przykłady które ja podałam to ludzie których spotykam codziennie zatem ciężko coś ukryć, kiedy się mieszka obok siebie dzieci chodzą razem do szkoły i spotyka się na grilla zatem jak coś tu ukryć.
Ludzie tacy jak Jack mają znajomych na każdy temat problem że to płytkie znajomości co sam potwierdza

Kiedyś wierzono że niepłodność to problem kobiet dziś wiemy że więcej mężczyzn ma z tym problem niż kobiet.
Wielu mężczyzn mimo 40 na karku nie doczekało się dzieci i każdy którego znam oficjalnie mówi że teraz nie koniecznie czułby noworodka ale 5 latka owszem.
Samodzielne mamy to bardzo różnorodna grupa są takie które mają dzieci w przedszkolu a są takie które mają dzieci w liceum. Sa kobiety które mają własne mieszkanie dom czasem więcej niż jedna nieruchomość a są takie które mają wykształcenie podstawowe i są bezrobotne
To samo dotyczy mężczyzn nie ma jednej reguły za wyjątkiem tej że ktoś kto uważa ludzi za gorszy sort ma własny mentalny problem.

Dobra, dobra. Nie pierdol. Dobrze wiesz, że chodzi o materiał do związku, a nie o wartość człowieka w rozumieniu humanitaryzmu/człowieczeństwa samego w sobie.

Osoba zakompleksiona, z niezamkniętą przeszłością, traumą, zaburzeniami psychicznymi ipt to nie są dobre materiały na tworzenie zdrowej, zrównoważonej i stabilnej relacji.

Sorry, ale gówno prawda. To normalne, że jak się wchodzi w związek, to się chce normalności, szczęścia i spełnienia, a nie wiecznych dram z exem w tle przy okazji niekończącej się walki o dziecko, alimenty i obowiązki rodzicielskie.

Nazwijmy to - służbowymi. Prywatnie nie lubię otaczać się ludźmi toksycznymi. A prawda jest taka, że im bliższa relacja, tym łatwiej udawać.

Samotne. Nie bawmy się eufemizmami i semantyką dla zaciemnienia problemu.

Przypomnę, że podobne wątki dotyczące mężczyzn toczyły się tu wielokrotnie i konkluzja zawsze była taka sama: jeśli cokolwiek z życia i przeszłości potencjalnego (czy aktualnego) partnera burzy jego obraz w oczach kobiety, to rozstanie jest nie tylko uzasadnione, ale wręcz konieczne. Dla zobrazowania, podawałem przykład sytuacji mojego kolegi z czasów szkolnych. Jego rodzice się rozwodzili, koleś popadł w depresję, a wraz z nią alkohol i dragi. Wyszedł z tego i dziś jest facetem sukcesu przez wielkie S. Jak pytałem czy ma się do tego przyznać to odpowiedzi były: lepiej żeby się nie przyznawał, bo jak to zrobi, to dostanie kosza. A przypomnę - to nie kaliber perypetii z dzieckiem pozostającym na utrzymaniu. To zamknięta przeszłość. Tyle, że trudna.

Dziwnym trafem facet nie chcący się wikłać w związek z dzieciatką i eksem w tle to wyraz kompleksów?

LOL. Nope.

A to bycie rozwiedzionym mężczyzną z alimentami wyklucza posiadanie ułożonego życia, stabilnej kariery, własnego mieszkania i dbania o siebie? Mój eks właśnie taki jest, po rozwodzie, podziale majątku, ja mam z nim dwoje dzieci, na ktore płaci alimenty, z moją następczynią (miała czworo dzieci, jak się spiknęli) ma dziecko, na które płaci alimenty, teraz ma kolejną (również miała dziecko, jak się spiknęli), z nią czwarte dziecko i piąte w drodze i myślę, że maszynki nie odwiesza do magazynu. Sporo zarabia, wybudował się drugi raz w życiu.

Farmer podał konkretny przykład. Odnieś się do niego. Bezpośrednio.

Czy bycie osobą z zaburzeniami psychicznymi i długami to dobry materiał na partnera?

Po pierwsze nie jestem incelem. Po drugie ty chyba nie kumasz jak działają rozwody. W większości wypadków facet zostaje bez niczego. Traci mieszkanie na rzecz żony i dziecka i jeszcze ma alimenty dopierdolone. Jestem w tym wieku, że trochę tych rozwodów po rodzinie i znajomych się naoglądałem.

Po trzecie żyjesz w jakieś dziwacznej bance i na siłę starasz sobie wmówić, ze jesteś w zajebistej sytuacji, choć tak naprawdę nie możesz ułożyć sobie z nikim życia i dopatrujesz się winy u innych: bo zakompleksieni itp.

Co za wyrachowanie
Całe szczęście że ludzie dobierają się w pary nie zawsze kalkulując, co im się tak naprawdę opłaca. Górę bierze uczucie i przekonanie że "to właśnie on/ona i chcą ze sobą być mimo tego, że ona ma dzieci a on płaci alimenty. O ile je płaci oczywiście, bo z tym to naprawdę jest bardzo różnie u panów.
Twierdzenie że ktoś niemający zobowiązań wybrał właśnie taką osobę bo jest zakompleksiony czy ma niską samoocenę, to mega przegięcie. Moim zdaniem widoczną oznaką zakompleksienia byłoby, gdyby zrezygnował ze związku ze strachu przed tym "co ludzie powiedzą", albo pozostając w przekonaniu, że ma przecież inne lepsze opcje, jak królewicz zaklęty w żabę czekający na pocałunek. Pełno tu na portalu takich "zaklętych".

A więc startują z tego samego poziomu.

Gdyby nie miał alimentów/dzieci z poprzedniego związku, to naprawdę uważasz, że ktoś taki związałby się z mamusią wojującą z exem o alimenty i widzenia z dzieckiem?

Bo to nie jest kwestia tego, że samotna mama nie znajdzie nikogo. Znajdzie. Ale nie pośród facetów, co sami nie mają bagażu i mają obiektywne opcje (a nie że im się wydaje).

Sama zostałaś z nieletnim podrostkiem pod bokiem i jedziesz na psychotropach. Chcesz dodać coś jeszcze? Bo pocieszać siebie takimi postami nie da się w nieskończoność.

Tak czytam tego posta i wiesz co? Nie minął nawet kwartał, kiedy pisałaś tak:

Takie to i błędne założenia, że do nich pasujesz jak ulał.

girl... przecież gołym okiem widać ze jestes eee nie zbyt swiatową osoba. fajnie ze masz znajomych wykształconych i robiacych kariery tylko ze nie da się cale zycie budować ego kimś innym(mąż, dziecko, brat kierownik ). nie obracają się wśród takich ludzi tylko sama się taką osobą stań. piszesz ze masz inna optykę a za chwile ploteczki o dareczku i kolezance niczym rasowa wiejska baba. dokładnie wiem o co chodziło twojemu facetówi. jak robic na nią to na panią a nie grazynke nudnego lenia.

przecież nie chodzi o magazynierow... chciałam zmienić temat z tych samotnych rodziców. odniosłam się donposta salomonki o tym kto i jak jest wyraxhowany. zmien sobie magazyniera na araba który ni mówi po polsku czy inna bajkę. albo wycieczke do grecji na maraton dragonballa 6h. chodzi o to ze każdy świadomie lub nie szuka ludzi ze swojej bańki społecznej j będzie go ciągnęło do niej. dla większości singli 20-35 samotny rodzic to po prostu nie ich bajka. i to nie wyrachowanje a życie we własnej bańce i nie przebijanie jej na sile skoro nie trzeba. nikt kto nie ma niskiej samooceny nie chce sobie komplikować zycia przebijaniem się do innej grupy do której nie pasuje.

Brzmi normalnie.

Nikt tu nikogo nie odziera z godności człowieka, ale pewne cechy trzeba w pewien sposób przeliczyć. Jako pożądane i niepożądane. I nadać im ważność. Ale nie w rozumieniu człowieczeństwa i humanitaryzmu, ale w sposób.....nazwijmy to matematyczny.

Czy magazynier na umowie zleceniu to tak samo pożądany kandydat jak kierownik w firmie spedycyjnej? No nie. I nie ma się co łudzić, że tak będzie. Czy to oznacza, ze jest "gorszym' człowiekiem? Nie. Jest po prostu słabszym kandydatem na rynku matrymonialnym i tyle. Ten Miecio magazynier to może być dusza człowiek, ale nie zapewni ekonomicznego bytu na poziomie jak wspomniany kierownik.

I tak kalkujesz szereg innych cech: czy ma mieszkanie, czy spłaca kredyt, jaki ma samochód, a jeśli nie to czemu. Czy jest lojalny, czy rozrywkowy, czy popularny, czy jest neurotycznym domatorem.

Obiektywnie - większość tych cech jest kompletnie neutralnych, ale każdy z nas nadaje im pewną ważność, w zależności od tego, czego szukamy.

Ale są też cechy bezapelacyjnie niepożądane - jak nałogi, zaburzenia psychiczne, brak stabilności (szeroko rozumianej). A samotna mama z dzieciaczkiem na ręku, która ciągle walczy z eksem jak nie o alimenty, to o widzenia czy jakieś inne rzeczy, to zawsze będzie wpadać w tą kategorię. I taki facet nigdy nie nabędzie pełni praw rodzicielskich do takiego dziecka.

Ale też wyobraź sobie inny scenariusz.

Masz samotną mamę, ale wdowę. W tle jakieś traumy z tytułu straty współmałżonka. Te traumy (prawie) zawsze budują pewien emocjonalny dystans i wycofanie. I masz samotnego faceta, który chciałby się cieszyć pełnią zaufania i oddania, i który też chciałby mieć dziecko. Ale ich wspólna ekonomia pozwala jedynie na jedno dziecko. Czy taki związek ma rację bytu twoim zdaniem? Czy taki facet będzie w pełni spełniony?

Piszę to z perspektywy faceta, który ze swoją żoną nie może mieć dzieci: żaden substytut tego nie zastąpi. Żadne przysposobione dziecko nie wypełni tej pustki. I choć na tym etapie nie chcę mieć dzieci, to pewna zadra z tyłu głowy i tak będzie krążyć. Bo nigdy, do końca swoich dni nie zaznam radości posiadania własnego potomstwa, a rodzinne święta z roku na rok będą co raz uboższe w składzie.

Moim zdaniem jeśli facet dobrze wygladajacy i sytuowany wiąże się z samotna matka to nie od razu ktoś kto ma niskie poczucie własnej wartości. Wręcz przeciwnie, ma jaja aby być z tym kim chce a nie spinać się, bo jacyś obcy ludzie dorobią sobie teorie do osobowości takiego gościa i całości związku. Jeśli top facet jest ze średnia kobieta to zazwyczaj właśnie taka decyzję podjął i dobrze mu z ta decyzja. A po czym poznać top faceta od leszcza który ma niskie poczucie wartości, po tym że drugi typ idąc nawet z top model będzie się lapczywie wpatrywał w inne kobiety. Top facet nie robi maslanych oczu do byle randomowej laski bo wie, że to co ma właśnie on wybrał, chce i czuje się z tym doskonale.
Jak ktoś nie ma dzieci i ich nie chce mieć to czasem obce dziecko to rozwiązanie.

To samo chciałem napisać.

Wpisy tutejszych panów (a i niekoniecznie inceli) mówią coś zupełnie innego.

Ja się wypowiem jako ktoś kto szuka drugiej połówki od bardzo dawna, np. na tinderze. Wiele razy zdarzyło mi się przesunąć taką kobietę w prawo i z nią potem rozmawiać. W 99% przypadków rozmowę kończyła kobieta usuwając mnie jako parę. Mam stabilne życie, nie jestem rozwodnikiem, nie mam dzieci. Zarobki mam bardzo dobre. Z drugiej strony nie jestem ekstrawertykiem i do pięknego mi daleko. Nie potrafię wyczarować odpowiedniego dobrego pierwszego wrażenia. Odnoszę wrażenie (nie piszę tego złośliwie), że wiele takich kobiet ma po prostu zbyt wysokie oczekiwania. Facet musi być piękny, zaradny, otwarty, pomocny, chętny do wszystkiego i skłonny do wydawania. I wiecie co? Ja bym chętnie na to przystał gdyby tylko któraś z nich dała mi jakąkolwiek szansę.