seks po ślubie? - mężczyźni, co o tym sądzicie?

Wiesz - sprzątanie po sobie, kultura osobista, zainteresowania, poglądy, podejście do życia / pracy / dzieci to jednak mimo wszystko coś zupełnie innego niż seks. Ktoś może być idealnym mężem który pracuje i zarabia na rodzinę ale będzie beznadziejny w łóżku. Tak może być. Nie musi ale może. I imho lepiej żeby to wyszło ( i się zgrało lub znalazło innego partnera ) przed ewentualnym ślubem niż po.

Dlaczego miałbym odczuwać pogardę dla siebie idąc do łóżka z kimś kogo kocham przed ślubem ( w założeniu że mam go w planach )? Bo to grzech i bóg to widzi? Proszę Cię.

Nie, nie czułbym się zażenowany czymkolwiek przed kimkolwiek bo absolutnie nie widzę sensu w odbieraniu sobie i ewentualnej partnerce przyjemności - w tym momencie stricte fizycznej wynikającej ze związku i miłości. Dla mnie nie to absolutnie żadnej różnicy.

No to może inaczej - wskaż mi jedną zaletę ( pomijając zgodność z zasadami religijnymi ) czekaniem z seksem do ślubu.

Dla mnie jest to po prostu niezrozumiałe mówiąc delikatnie.

Są dwie kochające się osoby, w związku, razem. Nieważne czy posiadają doświadczenie w seksie czy nie. Sypiają ze sobą i to jest rzekomo 'złe'. Przez to:
- nie znają swoich preferencji
- nie wiedzą czy i jak do siebie pasują w sprawach łóżkowych
- nie mogą rozładować napięcia związanego z naturalnym pociągiem tym bardziej nasilonym przez związek
- odpada możliwość okazania uczucia jakim się darzą w sposób stricte fizyczny

Więc gdzie tu zaleta? W czym jest lepszy seks po ślubie? Jak dla mnie w niczym. Ale przecież to ja się tu nie znam, rajt?

Owszem, kiedyś każde dziecko odchodzi spod skrzydeł swych rodziców, przynajmniej tak być powinno, jednak wpojone zasady, ideały, wartości, wzorce, zachowania, poglądy w okresie, kiedy kształtuje się ludzki umysł pozostają na długo, jak nie na zawsze. Co prawda w pózniejszym okresie środowisko ma pewien wpływ, ale nie sądzę by mogło to doprowadzić do poważniejszych zmian w postrzeganiu świata. Poza tym, brakuje nieco konsekwencji w Twoich wypowiedziach, skoro uważasz, że "nikt nie kwestionuje, że nie tylko seksem się żyje" to stwierdzenie " należy być ze sobą "bo tak" mija się nieco z sensem. Otóż w moim mniemaniu jeżeli obojga partnerów łączy szczere uczucie, podparte zrozumieniem i kompromisem, to nie ma takiej opcji, aby być ze sobą " bo tak", tylko zawsze jest jakieś wyjście, ale to zależy już konkretnie od tych osób, ich relacji, więzi etc.

Na podstawie czego wysnułeś tą teorię, która mówi, że ci czekający ze współżyciem do ślubu są bardziej "związkowo problemowi" skoro sam wcześniej przyznałeś, że nie znasz takich par??, a co jest kompletną bzdurą, bo to jak się wiedzie w każdym związku zależy przede wszystkim od ludzi, którzy go tworzą. Jeżeli chodzi o sensowne argumenty dotyczące wstrzemięzliwości przed ślubem, to jest ich przytoczonych sporo na forum, a i rozważając to zagadnienie dogłębniej można samemu dojść z powodzeniem do sensownych wniosków. Na pewno jednym z takich argumentów jest wiara, której nie należy negować, to sprawa indywidualna każdego człowieka i nie podlega dyskusji, kolejną jest sam fakt ofiarowania wybranej osobie, czegoś, czego jeszcze nikt nie miał, a co staje się ukoronowaniem uczucia i podkreśla dobitnie jakie znaczenie ma dla nas osoba, której to ofiarujemy, ponad to jest to również świadectwo tego, że nie kierowała nami żądza przy wyborze partnera życiowego, a więz emocjonalna, która stanowi główny filar udanego wspólnego życia.

Każdy ma oczy i rozum, więc przed zawarciem związku małżeńskiego, który jest życiową decyzją powinien zamiast myśleć rozporkiem użyć mózgu, który bez większego problemu powinien dostrzec to przed ślubem, co automatycznie stawia ten fakt przed znakiem zapytania. Nie ma bowiem sensu wiązać się sakramentem z osobą, która już na wstępie nie odwzajemnia uczucia, a co analogicznie świadczy o tym, że nie darzy nas szczerym uczuciem. Kochać, to nie tylko być przy kimś, ale i odejść, by ta osoba była szczęśliwa, a raczej nie będzie, skoro i my nie będziemy szczęśliwi.

Oczywiście, ze nie można tego przewidzieć, chociaż wiele z tych rzeczy można wyłonić z cech osobowości człowieka, ale można wspólnie stworzyć konsensus, który przy obopólnym zaangażowaniu może odnieść sukces. Z tym docieraniem się po ślubie, to mam nieco inne zdanie. Jeżeli dwoje ludzi przed ślubem ukaże swe prawdziwe oblicze, a nie będzie się starało pokazać z tej strony, która z nią nie ma nic wspólnego, to można już wówczas ocenić człowieka i ewentualnie się dotrzeć, a po skonsumowaniu związku powinno się już kroczyć wspólnie, dążąc razem do wspólnych celów. Jeżeli chodzi o sferę intymną, to bardziej pasuje tu określenie poznawania się, które powinno jedynie jeszcze bardziej scementować związek. Posuwając się w swych rozważaniach dalej, (oczywiście podkreślam, że jest to czysto hipotetyczne założenie, bez żadnych podtekstów ),Ty sam nie możesz przewidzieć, czy za rok, dwa nie dopadnie Cię problem z potencją i sam zalegniesz jak przytoczona przez Ciebie kłoda i jak myślisz, czy Twoja partnerka również "nie powinna tego widzieć w pozytywnych barwach" i tak ochoczo był byś w stanie się z nią rozstać???

Spraw religijnych  bym w to nie mieszał, każdy ma bowiem prawo do  swoich poglądów, wiary, zasady etc. które należy szanować, a jak nam coś nie pasuje, zawsze można się odwrócić na pięcie i podążyć w stronę swojego
świata i otaczać się ludzmi z podobnymi wizjami na życie.

Oczywiście, że można, ale powinno być to dopełnieniem uczucia, a nie głównym powodem, czy też priorytetem tworzenia związku i być jednym z kolejnych, lecz dalszych etapów znajomości, która nie powinna zaczynać się od łóżka, lecz od poznania wartości człowieka, nawiązaniu więzi emocjonalnej, bo nie wiadomo co tak naprawdę popycha ludzi do takich związków, czy jest to namiętność, czy też uczucie, które jednak powinno zdecydowanie górować i mieć generalny wpływ na całokształt, a z tego co się tu czyta, to wiele osób ma problemy z rozróżnienie tych dwóch jakże odmiennych pojęć, a nawet posunę się dalej w swych rozważaniach i powiem, że są kompletnie im nieznane, co jest zapewne powodem tak rozbieżnych opinii w tym temacie.

Absolutnie nie chodzi mi o perfekcyjne dobranie się, wiem, że tak nie ma i zawsze coś ludzi dzieli. Jednak jeśli np jedna strona chce seksu po ślubie, druga nie dla przykładu to już jest spora różnica, taka, która może sprawić, że ludziom nie będzie ze sobą dobrze. Oprócz tego mogą być inne rzeczy np kwestie światopoglądowe, ślub czy jego brak, czy mieć dzieci czy nie. Nie piszę o tym, że emocjonalność jest nieważna, że partner ma być dobry w łóżku i tyle. Jak partner by chciał seksu raz na tydzień, ja codziennie czy prawie codziennie, to tak, tu prędzej udałby się kompromis. Wygląd dla mnie akurat nigdy nie był priorytetowy, chociaż akurat wyszło, że mój partner spełnia i to, czego oczekiwałam z charakteru i z wyglądu jest taki, jacy zawsze faceci mi się podobali. Co do kwestii wypadków itp, to nie łączyłabym z tego, z tym, że po prostu ktoś np zwyczajnie nie chce seksu, często nie podając przyczyny, lekceważąc zupełnie partnera i jego próby rozmowy. Wypadek to dla mnie zupełnie inna rzecz i przecież niezależna od nas. Wtedy jestem praktycznie przekonana, że mogłabym zrezygnować ze współżycia, zdrady sobie nie wyobrażam, a to nadal byłby mój partner, z którym chciałabym być. A wypadek nie byłby jego winą. Winą jego jednak by było, gdyby konsekwentnie np odmawiał współżycia, ot tak, lekceważąc to, że chcę poznać przyczynę. Wtedy to dla mnie co innego. Jeśli jego uroda by znikła po wypadku, to też nic strasznego. To tak samo jak jest różnica między zaniedbaniem się a starzeniem, która jest niezależne od nas, więc spokojnie to się akceptuje, jak się kocha, a jeśli ktoś się zaniedba, to inna para kaloszy i wtedy nic dziwnego, jeśli mówimy naszej połówce, że przestała o siebie dbać.

thepass, ale współżyjąc przed ślubem bez hipokryzji można wziąć ślub cywilny i ten na pewno wezmę No, ale kościelny owszem, co innego. Dla mnie też czekanie z seksem do ślubu by nie miało sensu, ale ok, dla kogoś innego oczywiście może mieć.

To prawda, dlatego ja piszę właśnie, żeby patrzeć na fizyczność i kwestie emocjonalne, no przynajmniej dla mnie to ważne, a każdy inny sam będzie wiedział co dla niego ważne, a co mniej. Na pewno to jak do siebie pasujemy ogólnie czy dobrze czujemy się w swoim towarzystwie, czy mamy o czym rozmawiać było i jest dla mnie bardzo ważne, bo jasne, że kiedyś namiętność nie jest tak ważna, młodość przemija i wtedy może być ważniejsze właśnie to czy jest o czym rozmawiać. Teraz dla mnie ważne i to, i to. Jakbym nie czuła się dobrze z tym człowiekiem, to nie byłoby o czym mówić i wtedy nawet najlepszy seks tego, by nie zmienił. Z byłym seks też był dobry, ale jak zostawił mnie dla innej, to potem jak chciał powrotu, to wiedziałam, że nie, zwłaszcza, że to był 2 letni związek, więc wiedziałam, że skoro wtedy już sam nie wiedział czego chce, to potem nie byłoby lepiej. Potem sama też doszłam do rzeczy jakie mi w nim przeszkadzały, jakie jednak są dla mnie nie do zaakceptowania i wiedziałam już bardziej kogo szukam.

Ogarnął Cię śmiech? Widzisz, jeśli partner nie chciałby uprawiać seksu przed ślubem, to przede wszystkim miałby w ważnej sprawie inne poglądy od moich, a to może być przeszkodą do związku, nie uważasz? Dlatego nie wiązałam się z nikim o takich poglądach, tak samo jeśli zadeklarowałby dla przykładu, że lubi sado maso w seksie i inaczej nie odczuwa przyjemności lub z rzeczy codziennych np uważa, że kobieta nie powinna pracować, tylko siedzieć w domu i innej opcji, to też nam wtedy nie po drodze. Nie wiem jak inaczej to wyjaśnić, a przed ślubem jednak wolę wiedzieć czy i w sprawach łóżkowych nam się układa, dlatego tak, dla mnie to byłoby problematyczne i nie mogłabym wtedy być z facetem. Tak samo jak facet, który nie chce czekać do ślubu rzadko pewnie czekałby na niego dla kobiety, bo jednak to jest ważna kwestia i lepiej, by ludzie się w niej też zgadzali ze sobą. Jak pisałam, nigdzie nie twierdzę, że seks jest najważniejszy, ale że też jest ważny, dla mnie na tyle ważny, by przed ślubem był, dlatego tak, tak uważam i dla mnie to byłby problem jakby chciał czekać do ślubu.

A wypadek to co innego, bo nadal jesteśmy tymi ludźmi, którzy pasują do siebie np, a wypadek jest niezależny od kogokolwiek z nas. Dlatego wtedy brak seksu byłby czymś innym i wtedy mógłby nie być przeszkodą. Nie byłam w takiej sytuacji, ale dla mnie jest to różnica. To, że seks jest dla mnie ważny, to nie znaczy, że w sytuacji, gdy by było to konieczne nie umiałabym z niego zrezygnować. Ludzie mogą uprawiać seks często, przed ślubem, może on być dla nich ważny i skoro mogą go mieć to mają. Mogą też z niego zrezygnować, jeśli się kochają, a powód jest ważny. Depresja poporodowa o której piszesz też jest ważnym powodem i przecież jest to co innego niż też o czym pisałam, czyli ogólnie "nie chcę seksu, bo nie i mieć Cię gdzieś". To jest inna sprawa. To, że mogę zrezygnować ze związku, jeśli seks byłby naprawdę zły i nic by się nie zmieniało lub gdyby seksu wcale nie było, to nie oznacza, że zerwałabym zawsze, gdyby nie było seksu. To zależy od sytuacji, dla mnie właśnie mieszanie ich jest bezcelowe. Są sprawy w seksie, które jeśli np nie grają i jest to np czy sprawa temperamentu czy upodobań, to jeśli nie grają, to i miłość tego nie zmieni. Właśnie te dopasowanie ogólne.

Ja nie piszę przecież, że nie może. Zdaję sobie sprawę, że nie jestem jeszcze w kilkunastoletnim związku, nie mieszkamy jeszcze razem, nie jesteśmy po ślubie jeszcze, nie mamy jeszcze dzieci. Nie mówię, że jestem ekspertem i nigdy bym tak nie powiedziała. Wypowiadam się po prostu ze swojego punktu widzenia, do czego każdy ma prawo w tym wątku. Dlatego ta prywata jest moim zdaniem zbędna.

Temat ciagle walkowany i mysle po co? Zwolennicy fantazji i religii wola poczekac choc wierzenia na ogol nie przeszkadzaja ludziom robic z seksem co im sie podoba, spowiedz i po klopocie, mozna robic to samo. Jesli ktos przejmuje sie tak moralnoscia (w co nie wierze bo "zle" wspolzycie narzeczenstwa to glupia regulka wszczepiona w dawnych czasach) to sa duzo wazniejsze kwestie niz zycie osobiste - wylacznie  sprawa kazdego.
Przygody mozna uznac za to co nie w porzadku czego lepiej unikac niz to ze poglebia sie seksem dlugotrwala relacje myslac o przyszlosci a zwiazku wcale nie uratuje dlugie czekanie na "konsumpcje" ani nie zrobi z ludzi bardziej opanowanych, tak ze obnizy za duze libido ktoregos z nich
Stawianie wyzej mitu nad kochana osobe, nie dbanie o jego potrzeby to zwykly egoizm i niezdrowy idealizm, kto sie na to godzi ok ale ryzykuje sporo, nie zna kogos dobrze a decyduje sie sformalizowac zwiazek, bardzo ryzykowne bo zycie nie jest proste i dobre checi to o wiele za malo...

Niezależnie od poglądów, miłość dwojga osób pcha ich ku zbliżeniu fizycznemu. Pożądanie działa jak narkotyk i niejednokrotnie ludzie ryzykują karierę, rodzinę, zdrowie aby doprowadzić do zbliżenia z pożądaną osobą. Bo tak działa nasza biologia. Oczekiwanie na seks po ślubie może sprawić, że ów brak ślubu będzie przeszkodą w zbliżeniu. Trzeba zatem tę przeszkodę usunąć. Decyzja o wzięciu ślubu będzie zatem wzmocniona popędem seksualnym - nie będzie więc w pełni racjonalna.

A ja znam taki przypadek, w którym kobieta była bardzo religijna, a facet nie. Dla niej seks tylko po ślubie i tez te wszystkie gadki o sakramencie, łasce bożej itd. Facet to uszanował i poczekał. Po dwóch latach był rozwód i to z jej inicjatywy, ponieważ liczyła, że on się nawróci na jej wiarę. A że dziecko się urodziło po drodze, to co z tego? Teraz facet musi łazić po sądach, żeby móc w ogóle mieć jakikolwiek kontakt z dzieckiem, bo w przekonaniu matki jest on "zagrożeniem dla zbawienia dziecka".

Przestrzegam przed wchodzeniem w związki z osobami kierującymi się w życiu irracjonalnymi pobudkami. No chyba, że mamy identyczne.

Nawet jeśli ta para weźmie ślub po ok 5 czy 6 latach bycia ze sobą? To wciaż będzie nieracjonalna i wzmocniona popędem?

nie podchodźcie do tematu z własnym tokiem myślenia, ludzie decydujący się na czekanie nie myślą w ten sam sposób co wy, seks nie jest aż tak ważny i dążenie do zbliżenia nie przysłania tym osobom całego świata i realnego obrazu osoby z którą są, oczywiście jeśli to decyzja obu osób, bo jeśli to tylko jedno chce czekać a drugie się zgadza w imię miłości to może być różnie.

Jeśli żyją ze sobą przez 5 lat bez zbliżenia, to znaczy, że albo mają zaburzenia seksualne, albo po spotkaniu każde masturbuje się w zaciszu swojego domu wyobrażając sobie seks z partnerem. O ile w pierwszym przypadku dobór ludzi o podobnym, niskim lub zerowym libido ma sens, o tyle sytuacja numer dwa jest chora.

antykobieta Ty też oceniasz katolików z gory jako hipokrytów bo sam nim byś był, gdybys sie z trudem nie wypisał. Wiekszosc to, wiekszosc tamto. Tak jakby nie było przykładnych ludzi, którzy staraja sie w wiekszosci trzymac sie przykazan jak tylko mogą. A argument "zgrzesze i sie szybko wyspowiadam" jest także żenujący, bo rozgrzeszenie sie dostaje tylko wtedy, gdy mamy mocne postanowienie poprawy. Ale kto o tym wie? Idzie do spowiedzi i po kłopocie, taa. Społeczenstwo swiadome. Dlatego w ogole kwestii religii nie nalezy poruszac, albo wierzysz, albo nie. Albo jestes hipokrytą albo nie. Sam juz wiesz, ale nie nawołuj do tego że jest to głupie i ci ludzie na pewno są jakimiś debilami, a ci niewierzący stoją ponad nimi, bo uwaga - uzywaja mozgu. Sam nie nawołuje do wierzenia, bo człowiek sam powinien dojsc do tego co jest dla niego w zyciu wazne (i czy liczy sie ze moze byc zycie po smierci), ale na pewno będe bronił pewnych zasad, jesli ktos nie ma o nich bladego pojęcia i traktuje je bez szacunku. Kwestie religii, czy swiatopoglądu jakos wywołuja zbyt duzo emocji w ludziach. To jest głupie, tamto mądre. Głupie to jest używanie sobie seksu przez X lat zycia z X partnerami, a pozniej nagle zmiana zdania i oddanie sie tylko i wylacznie po slubie - czyli traktowaniem tego jako karty przetargowej. Bedzie slub to znaczy, ze bedzie mnie kochał. Uzależnie go od siebie, przywłaszcze. Na pewno wtedy mnie nie zostawi, a wtedy łaskawie mu sie oddam. To jest głupie, a nie wierzenia.

Thepass - głupie, to jest stwierdzenie "nie bo nie", albo "nie, bo nie wolno". Jest głupie, bo nie wynika z przemyśleń, tylko wpojonych norm postępowania. Temat,jaki tu został poruszony najczęściej właśnie wynika z "nie bo nie" religijnego. Czasem słyszę, jak ludzie hołdujący tym zasadom starają się na siłę udowadniać ich uzasadnienie psychologiczne i socjologiczne, podczas gdy takiego nie ma. Wiara w coś tam pozaludzkie to jedno i nie moja sprawa, ale trzymanie się irracjonalnych zasad, które mają negatywny wpływ na otoczenia takiego delikwenta uważam za szkodliwe. I krytykuję. I chyba mam do tego prawo.

Co za głupota! religia nie czyni człowieka wartościowym, to zależy od nas, czy chcemy dawać i brać jak psy, czy raczej szanować własne ciało.
Wartość człowieka stanowi MIŁOŚĆ i UCZUCIA jak ktoś nie może trwać w jednej miłości to wtedy szuka kolejne.
Nie chodzi o religie, ale o podejście do samego siebie i do innych, jak człowiek się nie szanuje to daje i bierze jak pies.
Naszą wartość oceniamy sami, a nie poglądy religijne, bo wartość samego siebie powinna powstawać w głowie a nie przez przekonania religijne.

Jeśli chodzi o seks i małżeństwo, to już nie jest to indywidualna sprawa, ale między dwojgiem ludzi.

Nie, pisze tam, ale katoliczką nie jestem. W Boga może i wierzę, tak gdzieś we mnie jest ta wiara i wierzę w Boga albo przynajmniej ogólnie siłę wyższą, ale nie zgadzam się z KK, a także z wieloma zasadami Bibliii pewnie. Nie jestem katoliczką. No i uznałam, że nie mogę na siłę wypełniać zasad, z którymi się nie zgadzam. Skoro się z nimi nie zgadzam, to może wręcz złe jest twierdzenie, że wierzę w Boga, może po prostu wierzę w siłę wyższą? Sama nie wiem, ale z zasadami KK nigdy się nie zgadzałam wieloma, więc wiedziałam, że to jednak raczej nie jest dla mnie. Piszę w kafejce dla katolików, bo są mili, fajni ludzie i dlatego, napisałam im, że katoliczką nie jestem i że dołączam dlatego, by ogólnie pogadać, nie mieli nic przeciwko Tak że nie trafiłeś, niczego nie łamię, ja wierzę w siłę wyższą, tak czuję w środku, ale nie w to co głosi KK i nie jestem katoliczką, nie utożsamiam się z tym. Może sama do końca nie jestem pewna kim pod tym względem jestem, ale katoliczką nie jestem, to wiem już na pewno.

No i nie pisz mi o hipokryzji, bo pisałam już, że zastanowiłam się nad tą kwestią i wiem, że to byłaby hipokryzja. Ja planuję ślub cywilny, ślub kościelny z tego względu, że nie jestem katoliczką generalnie odpuściłam. Ślub jest dla mnie ważny, ale skoro nie identyfikuję się, to nie kościelny, ale cywilny jak najbardziej, jest to dla mnie ważne, dla mojego faceta też, dążymy do tego.

Tak Dzenaro, mamy zupełnie inne poglądy. To trzeba przyznać. Zgadzam się, różnorodność jest potrzebna.

Hehe to aktorzy porno to hipokryci. Ja nie, bo jak już wyjaśniłam nie uważam się już za katoliczkę, nie utożsamiam się z tym i robię co uważam za słuszne zgodnie ze swoim sumieniem a nie KK. A ślub zatem będę miała cywilny i ok. A w temacie wypowiadam się jak każdy, po prostu wyrażam swoje zdanie, każdy może, niezależnie czy katolik czy nie. Chodzi też o kwestie teoretyczne jak może wpłynąć czekanie z seksem do ślubu, dlatego i niekatolik jak ja może coś napisać jak uważa. Każdy ma prawo moim zdaniem A swoją bytność w kafejce dla katolików już wyżej wyjaśniłam, że jestem tak tylko dlatego, że fajni ludzie, a nie dlatego, że jestem katoliczką, bo teraz wiem, że nie jestem. Zostałam przyjęta (hehe )  mimo niebycia katoliczką i fajnie, bo jest tam bardzo sympatycznie No ale off top, wróćmy do tematu ogólnie

A wiesz, mnie się właśnie wydaje, że dobrze Cię zrozumiałam i jak pisałeś coś to odpowiadałam Ci na temat tego. Wyrażałam swoje poglądy w tym temacie. Dlatego nie wiem gdzie Ciebie nie rozumiem. Mam inne poglądy, ale widzę jakie Ty masz, rozumiem co piszesz.

No pewnie, warto zajrzeć do nas, do kafejki Nie tylko tam piszę w kafejce, ale tam najwięcej
To prawda, jednak psychologia raczej nie kładzie nacisku, by czekać z seksem do ślubu. Raczej traktuje tak jak i ja uważam, że to kwestia indywidualna kiedy ludzie uprawiają seks. Różnic ogólnie jest dużo, kwestia antykoncepcji, seksu oralnego jako jedyny- ja też tak lubię i akurat nie widzę w tym nic złego, KK za to tak, oj z wieloma kwestiami się nie zgadzam Jednak owszem, pewne rzeczy mogą być podobne.

Aha to teraz już rozumiem Tutaj racja. Duchowe idee faktycznie częściej się tutaj pokrywają i w tym wypadku częściej mogłabym się z nimi zgodzić

Moi rodzice raczej podobnie jak ja w wielu punktach nie zgadzają się z KK, ale czasem jeszcze chodzą do Kościoła. Ja kiedyś chodziłam, bo jak pisałam wierzę w Boga czy tam siłę wyższą, nie wiem jak to nazwać i myślałam, że może to dla mnie. Nie zgadzałam się nigdy w tych punktach KK, ale myślałam, że może mimo wszystko warto chodzić. Potem zrozumiałam, że skoro ja się z tym nie zgadzam, to hipokryzja, że raczej nie ma sensu. Nie wiem czy ja bym mogła nazwać się agnostyczką, bo jednak wierzę w siłę wyższą, nie wiem jak się nazwać. Katoliczka nie, agnostyczka nie, ateistka też nie, skoro wierzę w siłę wyższą, ciężko powiedzieć, nie wiem jak się nazwać i czy jest nazwa, ja chyba na to nazwy nie znam,  chociaż  wiele osób chyba jak ja wierzy w siłę wyższą, ale nie utożsamia się za bardzo z żadną religią ani KK ani inną, bo ma inne zdanie, więc tutaj kieruje się sumieniem.. Tak mam  jakby przeświadczenie w środku, że jest siła wyższa, nie wiem skąd się u mnie bierze, ale tutaj mam takie poczucie. Mam tylko nadzieję, że ta siła wyższa nie jest taka jak w KK, bo jak pisałam z zasadami KK nie potrafię się zgodzić. No i taki paradoks, niby wierzę, ale się nie zgadzam, dlatego już nie nazwę Bogiem może, ale wierzę w siłę wyższa po prostu, ale z KK mi nie po drodze, katoliczką nie jestem zatem. Ok, zapraszam do kafejki

Edit: Już wiem, może jestem deistką Deiści chyba wierzą w siłę wyższą, ale taką, która nie ingeruje jakoś bardzo w życie ludzkie, że najważniejsze to chyba kierować się swoim sumieniem. Po prostu uważam, że moja sypialnia moja sprawa i nie rozumiem czemu np miałabym przez to nie być zbawiona powiedźmy, że to miałoby być grzechem.Nikogo się tym dla mnie nie krzywdzi, dla mnie granicą jest to, gdzie krzywdzi się kogoś innego i to dla mnie jest złe, a nie seks przedmałżeński, który dla mnie jak obie osoby chcą to ja nie widzę problemu.  Dla mnie nie jestem niczym złym. No i w taką siłę wyższą bardziej wierzę, a nie w Boga, który uważa, że seks tylko po ślubie. No, ale jak pisałam nie krytykuję innych poglądów, ale piszę jak ja mam. No, ale chyba pogląd jaki mam rzadko chyba się nazywa konkretnym terminem, w sumie spoko, nie wszystko musi mieć swoją nazwę. Jestem jednak przekonana, że wielu ludzi jak ja jak pisałam wierzy w siłę wyższą, ale nie utożsamia się z religią mimo tego. No czyli taka siła wyższa bardziej, która nie ingeruje za bardzo, w to raczej wierzę bardziej.

Faktycznie, niewykluczone. W sumie ja też ani nie potwierdzam ani nie wykluczam, sama nie jestem pewna, czyli też pasuje może bardziej nawet do agnostycyzmy. Coś w ten deseń.

Hehe Dobre
Pozdrawiam

Dobre ze tez na to nie wpadlem
Tak hipokryzja jest u podstaw pogladow religijnych (swietoszkowatosc, wywyzszanie sie bez powodu, branie wzoru z kogos co tylko gra tego ok) a tym bardziej postanowienia ze "dopiero po slubie". Ktos wypiera sie ze to czysto religijne albo ze nie praktykuje a mysli dokladnie tak samo jakby w tym tkwil, strasznie denerwuje takie przeklamywanie faktow.
Pamietam starego wuja, byl z tych "porzadnych" co sie tym chlubia ale gadal w kolko o proroctwach i polityce czym rozczarowywal bo mocno "nieswieze" mial te rewelacje. Raz zgadalo sie jaka dzis mlodziez zepsuta to go siostra zazyla ze jacy oni byli, wol nie pamieta ze cieleciem byl, pyta a ile to na sianie sie gzilo i musialo po tym szybko zenic gdy 'wpadli'? Ten zamilkl jakby dostal w twarz i juz nie fanzolil o tym nigdy wiecej, "wielkie" tematy mu zostaly

No wiesz, nie wydaje mi się by powiedzenie rodzicom w jakikolwiek sposób że są grzesznikami, bezbożnikami i innymi takimi bo ciupciali się przed ślubem miało ich nie wkurzyć. Choćby minimalnie.

Bo też zastanawia mnie skąd u was, u osób które tak chcą seksu dopiero po ślubie takie no nie wiem ... stałe i niezmienne trzymanie się swoich poglądów za wszelką cenę.

Po co miałbyś to mówić? No choćby po to by się przekonać jak to u nich było i czy to Ty sobie to wydumałeś sam / przez religię czy może oni ci to wpoili mimo, że sami postępowali zgoła inaczej.

Uważam, że to bardzo kształcące zgłębiać się w stare księgi, rękopisy, podania ludowe. Różne. Były one pisane przez myślicieli, filozofów, czasem opisywały panujące w danej społeczności zasady moralne. Warto się nad nimi zastanowić, niektóre myśli są tam ponadczasowe, inne miały rację bytu tylko w tamtych czasach i terenach. Szczerze powiedziawszy, to nie znam takich mądrości, które by mówiły, że należy żyć we wstrzemięźliwości seksualnej, aż pozna się jedną jedyną osobę, z którą należy sformalizować związek odpowiednim dokumentem i dopiero wtedy można współżyć. Że coś ma być przed albo po ślubie, to wymysł instytucji kościelnej.

Ciekawa jest natomiast relacja Ibrahima ibn Jakuba, podróżującego po ziemiach słowiańskich i opisującego fragmenty z życia naszych kulturowych przodków:
"Kobiety ich, kiedy wyjdą za mąż, nie popełniają cudzołóstwa; ale panna, kiedy pokocha jakiego mężczyznę, udaje się do niego i zaspokaja u niego swoją żądzę. A kiedy małżonek poślubi dziewczynę i znajdzie ją dziewicą, mówi do niej: ?gdyby było w tobie coś dobrego, byliby cię pożądali mężczyźni i z pewnością byłabyś sobie wybrała kogoś, kto by wziął twoje dziewictwo?. Potem ją odsyła i uwalnia się od niej."

Niesamowite, jak zbieżne jest to z wieloma prezentowanymi tu poglądami, a relacja to została spisana ponad 1000 lat temu.

Paniom też polecam przyjrzeć się fragmentowi "udaje się do niego i zaspokaja u niego <b>swoją</b> żądzę". A więc nie zaspokaja żądzę mężczyzny, tylko swoją. Ciekawe, nieprawdaż?

Oceniamy instytucje czy danego człowieka? Polska jest krajem do niczego, ponieważ na jej czele stoi krętacz, nieudacznik itd? I to jest jakis wyznacznik ogółu? Dla mnie człowiek który ukrywa tego drugiego (złego) powinien byc zle oceniony i tylko tyle. Indywidualnie. Jesli jest to głowa kościoła to tylko głowa kościoła powinna byc oceniona. Są księża, ktorzy sie buntują przeciwko temu, ale też nie nawołują do tego, by nienawidzić i ubliżać tym ludziom tylko rozgraniczyć kim są i zauwazyc, ze byc moze gdzies zboczyli z dobrej ścieżki. Każdy ma szanse na poprawę, a czarna owca nie moze przekreslac calej instytucji. Dlatego przykładowo nie poszedłbym do spowiedzi do księdza który WIEM, że jest pedofilem czy ma kochankę. Jesli nie wiem, to mu nie przypisuje złych cech.

A co do przykładu szkoły - mozna chronic dziecko tak bardzo, że nie pozwalac mu wychodzic z domu. Wszak na ulicy wiecej pedofilow sie kręci, aczkolwiek nie zostali ujawnieni. Jesli dyrektor szkoły przyjmuje go na stanowisko znaczy się, że ten dyrektor powinien byc oceniony, a nie wszystkie szkoły na swiecie przez pryzmat tego jednego.

Hipokryzja ogolnie sie brzydze, ale w swoim zyciu to w zdecydowanej wiekszosci kobiety poznałem jako hipokrytki. Czy mam wiec uwazac, ze wszystkie takie są i jest to gorsza płeć?

Zatem będe musiał stworzyc wlasna organizacje. Tylko szkoda, ze ona w 99% nie będzie sie roznic niczym oprocz tego co juz jest spisane. A to jacy ludzie do niej dołączą i czy będą umieli sie podporzadkować, to juz nie moj problem. Ja dam przykład i powiadam wam - czyncie jak ja, a bedziecie zbawieni:D Nie nakazuje nikomu robic jak ksieza, ktorzy postępują wbrew przykazaniom, tylko patrze na same przykazania, z którymi sie zgadzam. Zgadzam sie z kosciolem jako spisem praw, nakazow czy zakazow - wolna wolna. Nie zgadzam sie z ludzmi, ktorzy postępują inaczej niz jest to spisane.

Niczego z niczym nie pomyliłam.
Zauroczenie jak i namiętność są integralną częścią miłości czy też jej początkowymi fazami. Czasem coś kończy się na fazie zauroczenia, a czasem trwa do grobowej deski. Miłość, miłości nie równa.
Bardzo ładnie i szczegółowo na części rozebrał to profesor Bogdan Wojciszke w książce "Psychologia miłości"

A co do związku i pracy. Dla mnie nad związkiem trzeba pracować i nie chodzi tu o niewłaściwy dobór i uporne niwelowanie znaczących różnic w imię nie wiadomo czego. Może słowo praca do końca do Ciebie nie trafia można by je zamienić na pielęgnacje. Relację trzeba pielęgnować, dbać o siebie o partnera, o jakość naszego życia ze sobą.

Agnostyk to osoba wciąż szukająca Boga? Pierwsze słyszę. Agnostyk nie potwierdza istnienia, ale też jemu nie zaprzecza, jest to najbardziej neutralna postawa a przy okazji najbardziej racjonalna, o poszukiwaniu boga nie ma tu mowy. Taki człowiek stwierdza, że nie można dociec istnienia absolutu, nie można go zanegować i na tym kończy się zabawa z wszelkim bóstwem.

Poglądy i wartości też mogą ulec zmianie, "życie się zmienia" sam to napisałeś, a w raz z tą zmiana nasze wartości i poglądy ulegają czasem okrutnej weryfikacji i zmianie.
Mężczyźni analityczni, kobiety emocjonalne jakie ładne stereotypowe myślenie.

Remi, a ja jednak troche zgodzę się z Facetem79. Wystarczy wejść do działu o seksie I poczytać wątki osób, które przed ślubem nie uprawiały seksu z wielkiej miłości I szacunku do drugiej osoby, a po ślubie seksu albo nie było, albo był taki, że znacząco negatywnie wpłynął na całość relacji małżonków.

Miałam kiedyś znajomą, która czekała z seksem do ślubu. Noc poślubną przepłakała, bo oczekiwała fajerwerków, naczytała się jak to wspaniale będzie, a tu się okazało, że to po prostu seks.

Najlepsze są osoby, które chcą czekać i mają pretensje do drugiej osoby, że ta ogląda porno i zaspokaja się sama, bo i takie się zdarzają Pozostaje tylko łykać brom