seks po ślubie? - mężczyźni, co o tym sądzicie?

DDA (przykładowo) nie jest zaburzeniem osobowości? To wpływa na odbieranie i postrzeganie miłości.

może i moje podejście wydaje się być żenujące, ale tak naprawdę to jeszcze nie wiem jakie mam podejście do tego tematu:)

zawsze dziewictwo było dla mnie czymś ważnym i zachowanie go jak najdłużej. dziś żałuję, sama nie wiem którą drogą pójdę w tym wszystkim, ale na pewno nie będzie tak jak ktoś pisał że mój mąż dowie się podczas nocy poślubnej o tym, że jednak nie jestem dziewicą. dla mnie partner w związku był zawsze najlepszym przyjacielem (w moich oczach, w jego - niekoniecznie), więc nie potrafiłabym skłamać. po prostu się boję wykorzystania w przyszłości, a jeśli chodzi o ten seks po ślubie to interesuje mnie opinia innych na ten temat. myślę, że pewnie zrobię tak że gdy już będę w związku z długim stażem i w trakcie realizacji poważnych planów, to wtedy się zdecyduję.
wcześniej poszłam do łóżka po 8 miesiącach znajomości, w drugim - po 2 miesiącach. na pewno nie ma reguły, wszystko zależy od człowieka jaki pojawi się na naszej drodze. tyle, że ja się boję tego człowieka...

Jasne, starzejemy się tylko my faceci.
Kobiety sa zawsze piękne i młode.
Mają wszystki zęby, nie noszą śmierdzących skarpetek i nie mają grubych tyłków oraz fałdek na brzuchu oraz drugich bród.
One są taka samo atrakcyjne jak kiedyś, ich czas nie rusza.
Aniulahoch7 czas rusza wszystkich, niestety.
Dla mnie moja żona jest tak sama jak kiedyś, ba nawet piękniejsza jak kiedyś ????

Tak to pomieszanie z poplataniem: kwestia wyboru z kim sie ktos zwiaze, jaki bedzie potem po slubie czy zamieszkaniu razem oraz starzeniu ktore zawsze jest wyzwaniem jednie staraja sie i wygladaja swiezo albo maja dobre geny a inni robia sie paskudni.. Tyle ma to z tematem wspolnego ze lepiej sie pospieszyc niz czekac az 2 strona zniecheci czekaniem lub zapusci szybko i wtedy tez ta "nagroda" okaze zwiedlym kwiatkiem niz rajskim mleczkiem ....

Nie zaryzykowałabym małżeństwa z osobą, która koniecznie chciałaby seks uprawiać dopiero po ślubie.
Bo miłość miłością, ale sfera seksualna jest bardzo ważna.
Osobiście znam przypadek małżeństwa, w którym to facet chciał seks uprawiać dopiero po ślubie. Wymawiał się względami religijnymi. Ona zgodziła się poczekać.
Po ślubie wynajdował tysiąc powodów, żeby nie skonsumować małżeństwa.
Trwało to ponad rok!!!
W końcu po wielu rozmowach, facet przyznał się, że małżeństwem chciał się "wyleczyć" z homoseksualizmu.
Nie muszę Wam mówić, jaki to był dramat..zresztą dla obojga.
Rozwiedli się, a ona po 5 latach batalii w kościele uzyskała unieważnienie ślubu kościelnego.

Do tych co mnie cytowali.

Słuchajcie, osobną rzeczą jest wiara w coś / kogoś i zbawienie / dalsze życie po śmierci i inne takie a czym innym jest stosowanie się do takich czy innych, przeróżnistych nakazów i zakazów. I utrzymywanie czystości ( jakkolwiek kuriozalnie to nie brzmi ) do ślubu nie ma moim zdaniem sensu, wiąże się z ryzykiem ergo - nie ma to zbytniego sensu. A dla mnie jednak ważniejsze jest to by mówiąc po chłopsku - wszystko w życiu trzymało się kupy a nie było zlepkiem bezsensownych zasad. Tak samo jak ten zakaz jedzenia mięsa w dni takie a takie. Czemu to służy obecnie ( dla tych którzy tego przestrzegają? )? Czemu służy tzw 'chodzenie po kolędzie'? Ja wiem że takie są zasady tej całej 'religii' ale jakie to ma sensowne uzasadnienie? Nikt z was się nad tym nie zastanawiał?

No tak ale mówię. Wierzenia w różne rzeczy i związane z tym kwestie to jedno a różnorakie oryginalne zakazy i nakazy to drugie.

Większość tzw. zakazów i nakazów jest wytworem kościoła jako instytucji. Przez kolejne stulecia coś się dodawało, coś zabierało.
Kiedyś np. w Wigilie był post, nie można było jeść mięsa wg. zasad kościoła i jego przykazań. Teraz zniesiono post w Wigilię...czyli kiedyś jak ktoś pożarł kiełbachę w Wigilię, leciał do spowiedzi....teraz już nie musi
Był grzech a teraz go nie ma

Ale w tym przypadku tak nie jest, bo kobieta była "żoną" przynajmniej dwóch osób.

Abstrahując od religijnych pobudek, uważam, że ludzie zanim podejmą ważną decyzję, jaką jest małżeństwo, powinni się dobrze poznać, również w sferze erotycznej.

No to chyba ktoś tu ma problem ...

Skoro chęć posiadania partnerki 'nie używanej'* nie wynika z pobudek religijnych to ... z czego?

Skoro rzekomo w grę nie wchodzą kwestie porównania ( lub jego braku ) z innymi partnerami ani też kompleksy czy inne dziwne poglądy to co? Widzimisię? I to nie jest przedmiotowe traktowanie kobiet?

*sformułowanie adekwatne do poziomu dyskusji

Hm. Tylko to chyba tak nie działa ...

Po pierwsze nie uogólniajmy że każdy kto ma na koncie przelotny / bez zobowiązań / bez uczucia wyższego seks to jakiś bezbożnik, grzesznik i ostatnia łajza. Po drugie - tutaj na forum nieraz się da zauważyć że nawet jeden partner w przeszłości to problem dla niektórych. I to taki nie do przeskoczenia.

Poza tym ja widzę związek jako połączenie ( wiele innych kwestii wchodzi w grę ale te są kluczowe imho ) uczucia emocjonalnego, poważnego i pociągu fizycznego ergo - seksu. Wiadomo - nie wszystko od razu musi mieć miejsce, może być najpierw seks a potem myślenie o związku z tą osobą i tak dalej ale jakieś warunki 'jak mnie kochasz to poczekasz na seks tyle a tyle czasu bo jak nie poczekasz to znaczy żeś menda'. No ludzie - rozumiem że nie każdy musi chcieć iść do łóżka z kimś po danym czasie ale wg mnie miłość i związek polega na tym między innymi że się danej osobie okazuje uczucie w różnych sferach - także tych stricte fizycznych. Seks jest ważny, seks spaja ludzi i związek. I bez seksu ciężko na dłuższą metę mówić o pełnym i szczęśliwym związku ale to ostatnie to akurat moje indywidualne zdanie które jednak jest poparte co najmniej kilkoma przypadkami a nie moim 'wydajemisię'.

A jak wyjaśnić fakt że zaskakująco często Ci którzy 'mogą wytrzymać' to ludzie bez doświadczenia, bez związków na koncie? Rozumiesz o co mi chodzi? To jest mniej więcej tak jak po wejściu na Rysy mówić że wejście na Everest to pikuś bo to taka większa góra przecież. Niby to samo ale jednak nie do końca ... Co do epitetów - wystarczy spojrzeć po której stronie dyskusji jest ich więcej.

No, ale patrz wyżej, napisałam wyżej, że Ty ze względów niereligijnych, czyli już nie mieszam

Właśnie teraz słyszysz (czytasz), że są tacy kolesie. Nie dowiesz się czemu tacy są i co nimi kieruje, bo ich nie znasz "dogłębnie", ani z nimi 'tego' robić nie będziesz. Mozesz tak jak teraz to robić - domyslac sie, że są to kompleksy i sie dziwić jak można odrzucać napaloną kolezankę. Wlasnie dlatego 30 czy 40 letnie prawiczki z góry są traktowani jako ludzie z kompleksami, gorszego sortu, dziwni.

Uważam, że jeśli komuś pasuje, chce mieć seks po ślubie to nie ma żadnej przeszkody. Ja popieram tego typu zachowania. Popieram, gdyż to dość trudne, niepopularne. Dziś człowiek jest towarem w sumie. Jest związek, należy sprawdzić czy partner daje odpowiedni seks, jest wspólne mieszkanie, należy sprawdzić czy partner sprząta po sobie itp... Zero nauki dopasowywania się, a ocena produktu jaki się kupuje. Człowiek jest towarem też takim samym jak wyjście do marketu po zakupy, jest wybór, jest konsumpcja, a jak coś nie pasuje to reklamacja lub kupno nowego towaru.

Nie uzurpujmy sobie, że nasze czasy są wyjątkowe.
Kiedyś było identycznie jak dziś.Jakieś tam małżeństwa dynastyczne itp. to zawsze były wyjątki.Ludzie ''na dole'' zachowywali się identycznie jak my teraz.
Seks przedmałżeński był standardem 100 i 500 lat temu.Nie dajmy się ogłupić gadkom o jakieś rewolucji seksualnej.
To modny temat w kręgach historyków.Jest sporo opracowań na ten temat.
Nawet w którymś z niedawnych Newsweeków było lekkostrawne opracowanie tego tematu- wystarczy bowiem w starych księgach parafialnych porównać sobie daty ślubów i pierwszych chrzcin i sprawa staje się jasna.
A konkluzja nader odkrywcza: nasi przodkowie byli tacy sami jak my.Kto by pomyślał.O.o

A ja uważam, że to zależy od człowieka i tego co jest dla niego ważniejsze w życiu, czego od niego oczekuje.

Nie tylko dla prokreacji.

Ciało żony należy do męża a ciało męża należy do żony. Tak napisano w Biblii.

Skoro współcześnie człowiek jest towarem w mniejszym stopniu to co jest złego w dążeniu do tego, by nie był nim wcale?
Kwestia tego jak człowiek chce być traktowany.

Nie wiedziałem że ludzie są jasnowidzami. I jeżeli nie chodzi o to to niby o co?

Osobom, które tak zawzięcie bronią trwania w szeroko pojmowanej "czystości" do ślubu życzę tylko jednego. Trafienia na partnera/partnerkę o zupełnie innych upodobaniach/libido/totalnie nie dopasowanych do nich. Wtedy niech wejdą na forum i opowiedzą o swoim rozczarowaniu i uargumentują jak ogromny sens ma cała ta szopka

No nie do końca jednak, bo jeszcze za czasów młodości mojej babci, niecałe 100 lat temu, małżeństwo z rozsądku a bez miłości, dla pieniędzy, pozycji, było czymś godnym pochwały, a miłość nie była taka znów istotna. Jak już to wzajemny szacunek czy dopasowanie partnerów. Teraz jest dokładnie odwrotnie, jakby jakaś kobieta napisała, że wyszła za bogatego faceta o wysokiej pozycji dla statusu, to raczej mało osób by jej pogratulowało rozsądku.

No ok, ale poza tym w wielu miejscach Biblia podkreśla służebną rolę kobiety (żony) wobec mężczyzny (męża). Już nawet abstrahując od Pawła Apostoła, który pogardą do kobiet wręcz zionął, już w Ks. Rodzaju jest że to mężczyzna ma panować nad kobietą.

Ja wiem..? Jakieś dane masz na ten temat? Zresztą zaraz zapytamy.

http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=1992740#p1992740

I miedzy ludzmi, ktorzy uwazaja siebie za nieatrakcyjnych.

Goryczy? Nie A złośliwość - fakt, ostatnio mi się jakoś bardziej udziela

Lub nie brać ślubu wcale.

Ja wolę zaś opcję uprawiania seksu przed ślubem, kiedyś ślub, na razie 5,5 roku razem, ale na razie nam się nie śpieszy, bo jeszcze nie mieszkamy razem, ja jeszcze nie mam pracy, więc trzeba najpierw o to się postarać i tak zrobimy No i po ślubie raczej nie będzie "niespodzianki". Oczywiście nie krytykuję innych wyborów, piszę tylko, że dla mnie samej tak jest najlepiej i tak czynię A ślub wzięty rozsądnie nie musi sprawić, że się sparzymy, historie, że po ślubie oziębły zaraz czy wyzywa to raczej z tego typu, gdzie na coś się wcześniej przymykało oko. Jak się tego nie robi to ryzyko jest mniejsze i nie ma co się ślubu bać wtedy

To wszystko jest uwarunkowane poprzez wychowanie wpojone przez rodziców, jak i środowisko w którym przychodzi nam żyć. Znam osobiście wiele takich przypadków, zarówno tych gdzie udało się dopasować ludziom po ślubie w pożyciu intymnym, jak i tych którym to się jednak nie powiodło z różnych przyczyn, ale w tych przypadkach nawet nie było mowy o rozstaniu, czy szukaniu kogoś na boku, bo ci ludzie wychodzą z założenia, że jeżeli się jest z kimś, to w pierwszej kolejności patrzy się na to, by osoba którą się kocha była szczęśliwa.

Jest istotny, ale nie najważniejszy i jak się kogoś darzy szczerym i prawdziwym uczuciem, to nie jest się z nim dla tyłka, czy zaspokojenia własnych potrzeb, tylko dla wartości jaką reprezentuje dana osoba, a które w życiu codziennym zajmują o wiele więcej miejsca niż najdłuższy stosunek płciowy.

Nie trzeba być w żadnym wypadku aseksualnym by zrozumieć i uszanować osobę jak i jej potrzeby, a zwłaszcza w stosunku do osoby z którą zamierza się spędzić całe życie, a i ona sama również powinna tym samym się odwzajemnić. Miłość to uczucie, a nie potrzeba fizyczna, która może wiele znieść dla dobra osoby, którą się nią obdarza. W dzisiejszym świecie przyjęto doktrynę, że w pierwszej kolejności liczę się ja, a nie partner, a to jest początkiem pasma nieszczęść i niepowodzeń.

Jak czytam co tu niektórzy wypisują, to mam wrażenie, że obecne związki opierają się jedynie na pupie, która jest stawiana ponad ludzkimi wartościami, a  gdzie szacunek, troska, zrozumienie, poświęcenie, czy jeżeli kogoś obdarzamy prawdziwą miłością i decydujemy się na wspólne z nim życie, czy nie powinniśmy o niego dbać, by czuł się u naszego boku szczęśliwy, by był na pierwszym miejscu. Czy obdarzając kogoś uczuciem kochamy tą osobę jedynie za jej zalety i za to , czym nas może uszczęśliwić? NIE ! kochamy ją taką, jaką jest, a jeżeli ktoś powie, że powodem rozstania jest argument, że jedna ze stron nie chce współżyć przed ślubem, lub po robi to raz na tydzień, a nie codziennie, czy można powiedzieć że taka osoba darzyła kogoś szczerym uczuciem, czy może patrzyła jedynie na siebie  i na to by jej było dobrze, nie licząc się z drugą osobą.

a ja uważam że osoby które czekają do ślubu bardziej robią "wielkie halo" z przysłowiowego tyłka  niż ci którzy zwyczajnie idą za głosem własnej seksualności i potrzeb i je w zdrowy sposób zaspokajają. to właśnie ci którzy tak mocno podkreślają własne dogmaty religijne i wiarę stawiają sex na piedestale i przypisują mu "boską moc". a później w małżeństwie nagle okazuje się że "boska moc" ich opuszcza i zostają z własną fizjologią biologią fizycznością psychologią i nagle zonk. gdyby ludzi bardziej SOBIE ufali a nie kierowali się cudzymi narzuconymi dogmatami mieli by lepsze życie. mam wrażenie że ludzie czekający z seksem do ślubu ubierają ten akt w niemalże świętość gdzie rośnie ich wartość (takie mają wrażenie) po czym okazuje się że to nie do końca jest tak bo seks to nie "świętość" ciało też nie "świętość" ludzie mają potrzeby które należy zaspokajać bo w innym razie niezaspokojone potrzeby wylezą w jakieś somatycznej chorobie czy zdewastują nam psychikę. dlaczego też jest tak że nauka kościoła nie głosi że przed ślubem by podjąć słuszną i odpowiedzialną decyzję  należy poznać całego człowieka a nie tylko jego część. może  gdyby ludzie tak odpowiedzialnie podchodzili to sprawy byłoby mniej rozczarowań i niechcianych przez kościół rozwodów. czy ludzie chcą czy nie seksualność człowieka potrafi być niezwykle silnym determinantem wielu decyzji. wystarczy poczytać to forum i odpowiedzieć sobie na pytanie "czy seks w życiu człowieka i wiążące się z nim pośrednio i bezpośrednio sprawy jest ważny?. założę się że około 80% tematów w działach to sprawy związane właśnie z naszą seksualnością. on chce ona nie ona chce on nie on zdradza ona cierpi ona zdradza on cierpi on może zdradza jestem kochanką co robić a w telefonie coś było a on się nie odzywa może kogoś ma ........... i tak bez końca.

seks to bardzo indywidualna sprawa, na nic nie ma gwaracji, sa pary które sypialy z sobą przed slubem i sa teraz szczęśliwe, i sa takie które czekaly i sa z tego dumne, które wyjście jest lepsze niewiadomo, najważniejsze dwoje ludzi musi się dogadać i liczyc z konsekwencjami

Jeżeli decydujemy się na spędzenie z kimś reszty życia, to oczywistym i logicznym wydaje się fakt, iż ta osoba powinna nam odpowiadać i akceptujemy w niej wszystko, jak i powinniśmy być świadomi ewentualnych innych przeciwności, które jednak będziemy w stanie dla tej właśnie osoby przezwyciężyć, lub zrobić to wspólnie, a które nie będą dla nas idealne. Wątpię, aby w najbardziej zgodnych związkach dobór partnerów był perfekcyjny, bo to jest niemal awykonalne, ale te różnice powinien niwelować kompromis, zrozumienie, troska i dojrzałe, racjonalne postępowanie. Moim zdaniem problem obecnych związków polega na doborze partnerów, którzy przede wszystkim nie dobierają się emocjonalnie, a fizycznie, kładąc nacisk na rzeczy, które z biegiem czasu przemijają, a to co jest w człowieku do końca jego życia, jest spychane na drugi plan. Podam może przykład, dwoje ludzi dobranych wedle obecnych standardów, którym współżycie układa się rewelacyjnie zarówno przed, jak i po ślubie wiedzie szczęśliwe życie, aż pewnego dnia dochodzi do np. wypadku, który powoduje nie tyle ograniczenie współżycia, co całkowity jego zanik i teraz nasuwa się logiczne pytanie, co wówczas???, czy jest to powód do rozstania????, czy jest to powód do szukania kogoś na boku ???, jak wówczas się zachować w sytuacji, w której jeden z najważniejszych priorytetów runął w gruzach ??? Tak samo można by się odnieść do osób, które kładą większy nacisk na zewnętrzne walory partnera, które z czasem przeminą i co wówczas???, wybacz skarbie, ale już mi się nie podobasz, nie pociągasz mnie, więc musimy się rozstać, lub uciekając od problemu poprzez zdradę bardzo często w ten sposób usprawiedliwiać swoje postępowanie??? Żal mi ludzi, którzy swój popęd seksualny uwarunkowują jedynie wyglądem, ale to już inne story. Wychodzę również z założenia, iż partnerzy tworzący większy nacisk na więz emocjonalna opartą na zrozumieniu drugiej osoby są w stanie przezwyciężyć nie jedną przeciwność, nawet w sferze wspólnego pożycia intymnego, w drugą stronę jest to o wiele bardziej trudne i zazwyczaj kończy się rozstaniem.

Zmienia stan cywilny poprzez PRZYSIĘGE BOGU, że będzie JEDYNĄ ŻONĄ i tylko z nim będzie sie kochać, jemu będzie wierna, na dobre i na złe itd. A że teraz mało kto tak potrafi to zwala wine na religię i jej dziwne zasady.

Potrafić sobie można, ale religia mowi, ze nalezy przyjac sarkamenty. Ty stosujesz sie do zasad, a nie stosujesz tylko te wygodne dla siebie. Na tym polega wiara.
Dokładnie, masz jedną szansę bo religia nie uznaje poligamii. Dlatego wczesniej "testujesz" partnera zanim zaczniesz współżycie, a pozniej bardzo swiadomie decydujesz sie na ślub. Czyli najpewniej w momencie kiedy motylki zwiędną, a nastanie miłosna przyjaźń. Wtedy swiadomosc jest bardzo wysoka. I tu mało kto tak potrafi, bo jednak liczą się błyskawice. Przeciez najczestsza przyczyną rozstan jest zanik tego uczucia, lub małej znajomosci tego jak powinna wyglądać miłość. Dlatego ludzie maja czasem i po 10 partnerów, a po okresie fascynacji zawsze im coś "nie pasuje" i konczą to. Religia uczy by panować nad sobą i swoim instynktem. Masz wybor, czy zyc po swojemu czy jednak sie podporządkować, by zasluzyc na lepsze zycie po smierci. W obecnym zyciu podporządkujemy sie np prawu czy normom społecznym, by mieć lepiej i nie zostać ukaranymi. Zycie.