Chłodne rozstania-podejście drugie, jak obudzić w sobie siłę.

Spoko, myślę, że bycie narcyzem mi nie grozi, ale w ten sposób odzyskam siebie, chyba na tym polega wyleczenie się z problemu. Wiem, że będą teraz hejty w moją stronę, ale ludzie jesteście tu bo macie problem/chcecie pomóc, dlaczego negować to, że ktoś chce wyjść z tego. Własnie to jest ta obawa, że ktoś wyśmieje, stwierdzi, że to głupota, debilizm itd. Dlatego tak ciężko się podnieść, ludzka mentalność, bo ktoś ma coś, a ja tego nie mam, to mu będę źle życzyć ;-)

No widzisz, każdego coś rusza. U mnie była to obniżona samoocena plus fakt, że inne dziewczyny to nie jest to i że moją kobieta życia jest moja ex (lol). No i fakt, że nikogo takiego WSPANIAŁEGO I CUDOWNEGO już nie spotkam.

Czytałam Twoja historie, może nie dokładnie, jedyne co rzuciło mi się w oczy to ze raz piszesz o niej "zimna jak lód" raz "cudowna i wspaniała". Jest wiele wspaniałych dziewczyn, które lubią i doceniają facetów z pasja, ona już żyje innym życiem a Ty powolutku wracaj do siebie, na razie rządzą Toba bardzo skrajne emocje.

Świetnie życzliwy, naprawimy Cię małymi krokami odbierz maila.

Masz już trop i wchodzisz na dobrą ścieżkę, mam nadzieję że będziesz godnie kontynuował ten temat. Chętnie będę się przyglądał i służył radą, a tymczasem muszę 'zamrozić' na jakiś czas swoją historię bo zaczyna się bardzo komplikować.
Postanowiłem zrobić sobie urlop przedświąteczny i trochę pomyśleć w towarzystwie swoim i gór, bez ludzi i elektroniki.

Pozdrawiam, trzymam za Was kciuki i do-niebawem

http://www.youtube.com/watch?v=Ul6sHS7WXCc

A zdradzisz co tam ci si komplikuje? Śledzę od dawna i mam nadzieję, że nie zaczynasz się łamać

Tak, tak..stały tekst, chyba każda go słyszała.
Tekst- zasłona dymna, kiedy im nie chce się nic zmieniać, bo wiedzą, że rozstanie to kwestia czasu, więc po co się wysilać żeby Tobie było dobrze
A nie usłyszysz czegoś podobnego nigdy, jeśli facetowi zależy - jeszcze sam będzie chodził za Tobą i pytał czy wszystko ok i nie będzie to pro forma zagranie.

Niech on sobie współczuje. A Ty nie pozwalaj mu się nad sobą użalać, bo paskudnie się będziesz czuła. Co to w ogóle za cyrk, gdzie ktoś na własne życzenie coś zapieprza, po czym współczucie udaje? Come on..

iceman, o to właśnie chodzi, więcej wiary w ludzi, uwierz mi, że dam radę, tylko kwestia pracy nad sobą

No powiem Ci, że zmiana nastroju o 180 stopni, od momentu wstawienia tego zdjęcia w tym temacie, jest luz. W sumie przychodzą te emocje, smutek, żal, ale nie wypędzam tego na siłe, tylko daje im podziałać tak jak małemu dziecku, które chce się wypłakać, popłacze, popłacze i uspokoi się, ewentualnie pokołysam, ale nie dre ryja, bo tylko jest jeszcze gorzej. Zamiast siedziec na lapku i sprawdzać pierdoły typu jej fejs, itp. Zająłem się sprzątaniem, wypisywaniem na temat diety, treningów, itp, czyli to co kocham i od razu lepiej. Zobaczymy dalej jak to wyglądać będzie, bo najgorszy moment mnie złapał tylko raz dzisiaj, ale dałem radę. Poza tym, ktoś mi bliski dzisiaj powiedział, że troszeczke z nią gadał, widział co robi i jej zachowanie jest na zasadzie "mąz odchodzi od żony i dzieci, wyprowadza się do kochanki, ma wszystko i wszystkich w dupie, chce poszaleć" i w sumie coś w tym jest. Zaraz sprawdzam maila

iceman, zapraszam nad morze, na browara, dwa, ewentualnie osiem.. ;-)

hejka
miło Was sie czyta tyle tu optymizmu
aż człowiek nabiera sił do pracy nad sobą

ja cały czas myślę o Nim ale zaczęłam zauważać ze moje myśli zaczynają skręcać w trochę innym kierunku...
kończy się żal a zaczynam się cieszyć (może 'cieszyć się' to niezbyt trafne słowo ale niech będzie), że nasza relacja się zakończyła...
na dłuższą metę - nie pasujemy do siebie. I jeżeli jemu zależałoby na tym związku ot zupełnie inaczej by się zachował.
Jeżeli jemu nie zależy - to nic na siłę nie da się zrobić.

redapples, z wielką chęcia

taka_ja1, pierwsze oznaki tego, że jestes na dobrej drodze ale niestety gorsze momenty będą wracać, nie daj się im skundlić. Fajnie mieć dobry dzień i każdemu radzić, a za jakiś czas znowu padne na dół i bedę szukał pomocy, CZIZAS!

Za jakiś czas będziesz już radzić z pełna świadomością , bez spodków formy.

Dzięki Życzliwy za słowa otuchy. "Skundlić się" to trafne określenie na te gorsze momenty Ale mam nadzieję,  że będzie ich coraz mniej.
Cały czas tęsknota ale również motywacja żeby coś zrobić ze swoim życiem ... aby nie stać w miejscu. Sport to jest fajne rozwiązanie na te trudne momenty. Dostarcza duuużo endorfin i kiedy ciało jest silniejsze  - duch również

szarykotek jak piszesz o tym szukaniu mieszkania i oświadczania to przypominają mi się kujawiaki Nie wiem już kto o tym mówił - Elle88 chyba... i jak sobie przypominam o tańczeniu kujawiaków to od razu śmiać mi się chce

Cześć, tak sobie czytałem ten temat i wasze posty - Iceman, super podejście do tego wszystkiego.Trochę mi pomogło, jednak nie na długo.Zero chęci do życia, nic nie cieszy - dosłownie NIC.Wiem, trzeba wychodzić do ludzi i tak robię, lecz ile to można udawać że jest dobrze, sztucznię się uśmiechać.Zostawiła mnie nie tylko ukochana osoba, ale mam wrażenie że zrobili to też znajomi.Jak kiedyś codziennie jakieś smsy tak teraz żadnego.Dlaczego? dlaczego jak sie sypie to wszystko.Jest tragicznie, nie wiem już co mam z sobą zrobić, minęło pół roku.. przez chwilę myślałem, że jest lepiej jednak to pomyłka.Nie potrafię się bawić, pójdę na imprezę i nie umiem się odnaleść.Jak kiedyś "byłem duszą towarzystwa" zawsze mi mówili, że mam super poczucie humoru, potrafię rozbawić i poprawić humor każdemu, tak teraz "zawieszam się" i mnie poprostu tam nie ma.Moje poczucie wartości spadło do zera, widzę tylko wady.Wieem, nie jeden z was napisze,że użalam się jak piz..a - może nią poprostu jestem? kiedyś pewny siebie z dystansem i poczuciem humoru chłopak, a teraz jedno wielkie DNO.

Poczytaj temat "Prawo Przyciągania" na tym forum, to jest odpowiedź na Twoje pytanie, czemu jak się pieprzy to wszystko i nikt mnie nie lubi, nie potrafię sobie życia ułożyć. Jeżeli podchodzisz do życia pesymistycznie, to nie dziw się, że otrzymujesz same negatywne rzeczy.

Sam się zdziwisz jak to działa, dzisiaj cały dzień chodzę szczęśliwy, jest mi radośnie i co.. dostałem zaproszenie na urodziny do koleżanki, na którym ma też być, dziewczyna z która kiedyś mocno kręciłem, ale nie wyszło, bo byłem wtedy ze swoją teraz już ex. Kolejna sprawa, pisze do mnie kumpel, że wkręcił mnie na imprezę, gdzie będą dwie wolne laski, bardzo fajne miłe i że na pewno będą chciały mnie poznać. Tak to właśnie działa, bo ostatnio jak chodziłem smutny, przygnębiony, to nie było nic, laski mnie olewały, ciężko mi się z nimi gadało, ogólnie niepowodzenie straszne, a to dlatego, że wpajałem sobie, że jestem do dupy, ex mnie zostawiła, a tak tęsknie mocno, itd. Wiem, że to głupie takie wierzenie w takie rzeczy, ale jakimś cudem to działa, skoro takie rzeczy się dzieją?

Dzień dobry
W sumie nie wiem co napisać.
Kujawiak wczoraj napisał sms'a, jak mu minął dzień, ze był u lekarza, gdzie będzie jutro. Tak jakby się nic nie stało.
Rano zadzwonił i pytał co tam, chciał się umówić, ale mi nie bardzo pasowało, bo do świąt jestem już ustawiona ze znajomymi. Zaproponowałam, że jeżeli chce rozmawiać to jedynie jutro późnym wieczorem.
W pracy skupiłam się na zadaniach, nie myślałam o nic i jak nigdy wciągnęłam się w to co robię i z tego jestem zadowolona.
Pewnie jakieś świeższe statusy pojawią się po świętach , teraz jedynie myślę o Świątecznej wyprawie na drugi koniec Polski.

Nie wiem czemu to ma służyć, ale już robi się zabawne. Może myślą że pobiegniemy z rosołkiem i z kapciami.:D. Hmm koło 30 byś się zgadzało , ja czytałam wpisy Taka_ja, to też miałam wrażenie że to ten sam .
Fakt wystawienia mnie do wiatru pominął milczeniem, burknął tylko, że musi stanąć na nogi, bo chory i czy dzisiaj mam czas, dzisiaj mam czas, ale na urodziny kolegi  z pracy..

nie wiem co z tymi chłopami, ale tego też mama zapisała do lekarza. Podobne typy,  tutaj chyba nie ma co już lubić, efekt jego zajebistosci jakos wyblakł w moich oczach.
Ciekawe co tam u Naszego ice'manka.

taka_ja1 - dlaczego doszło do rozstania? Razem byliśmy 9 lat ( bez ślubu) Postanowiliśmy kupić własne "M" i pomieszkaliśmy sobie dwa lata, zaczęło się psuć częste kłotnie i brak rozmów.Pojechałem na 2 tyg do Holandii do pracy (nie chodziło mi o euro) pomyślałem, że może trochę od siebie "odpoczniemy" za tęsknimy.Ja tęskniłem już drugiego dnia, niestety ona nie.Przez te dwa tygodnie nasze rozmowy była chłodna i obojętna, wtedy już żałowałem że wyjechałem.Mija 2 tyg, czas na powrót do domu - szczęśliwy że zobaczę swój skarb.Czekam na nią w domu, wraca z pracy uśmiechnięta ( wydawał mi się szczery uśmiech/radość) na mój widok, odrazu zaczęła pytać co tam sie stało na trasie ( mieliśmy mała kolizje) opowiadam jej lecz mówie, że to już jest nie ważne.Podchodzę chcę ją przytulić, ona mnie odsuwa i mówi "już nic do Ciebie nie czuję" ... dalej chyba nie muszę pisać.

Witaj, w kupie raźniej jak to mawiają Każdy czasem robi coś głupiego...ale Ty nie próbuj nawet!

Jak wyżej, też to przechodzę i dajesz pozytywnego kopa

Wiesz co jest dla mnie najbardziej pocieszające? To, że właśnie jesteś takim fajnym facetem Iceman! Po tym jak facet mnie rzucił, pomyślałam sobie, że jestem do niczego, hu***wa po prostu, skoro nie chce ze mną być...ale jak widać, bycie porzuconym wcale tego nie oznacza, jak ja sobie to wmawiałam (ale tylko przez chwilę;)). Ciężko po prostu odnaleźć w sobie to zagubione na chwilę poczucie wartości, ale dzień za dniem...

PS. Ja też chętnie poczytałabym bloga

Hej Dejna
Podstawa to zrozumieć, że wcale nie jest się ****** tak jak wyżej ujęłaś Ja dopiero po kilku dniach uświadomiłam sobie, że to nie we mnie był problem, związek w końcu to mieszanka dwóch osobowości, z których każda dokłada swoją cegiełkę. Także tą wadliwą ;/ Odnajdziesz w sobie siłę i utracone poczucie wartości, a widzę na swoim przykładzie, że każdego ranka jest lepiej. Owszem, pojawiają się doły i przerażające wahania nastrojów, ale 'grunt, że nie tsunami' Ważne to iść do przodu mimo tych chwil upadku, trzeba zaakceptować to, że one się będą jeszcze przez jakiś czas pojawiać i nie walczyć z nimi na siłę, ale też nie prowokować ich powstawania (a to mózg o tendencjach masochistycznych lubi robić!).

hejka,co tam u Was słychać?
jak sobie radzicie? u mnie srednio ale powiem Wam szczerze, że sport bardzo dużo pomaga.... wiem, że to nic odkrywczego ale ja teraz przekonuję się o tym po każdym treningu... dzis przebiegłam ponad 10km. Fizycznie czuję się silniejsza i dzięki temu psychicznie również. Wiem, że się powtarzam ale może komuś to pomoże.
poza tym to nadal myślę o nim ale już coraz mniej... i w coraz inny sposób... Ważne jest spojrzenie z boku na wszystko.
nie trzymajmy się kurczowo tego co było - starajmy się iść do przodu.
Wiem, że jest ciężko - też przez to przechodzę.
Dejna dasz radę, świat się nie kończy i jeszcze jest tyle do zrobienia fajnych rzeczy W tym czasie skup się na czymś co zajmie Ci czas. Może nauka czegoś nowego?

Prawda. Smutna prawda, ale prawda. I każdy dochodzi do tego w swoim czasie. I to jest początek uwalniania się

Bardzo fajnie, że piszesz, po jest to konkretny przykład, jak można sobie pomóc w trudnej sytuacji. I potwierdzasz swoim przykładem słuszność porad, które mogą się wydawać "na sucho" mało przydatne.
Jestem absolutnie przekonana, że zatroszczenie się o swoją "tężyznę fizyczną" w sytuacji kryzysowej oprócz endorfin i zajęcia głowy, na dłuższą metę oznacza również poprawę kondycji i samopoczucia I jak się człowiek czuje silny fizycznie to łatwiej mu się mierzyć z codziennością.

Pięknie to ujęłaś Czasami cegiełki jednej osoby widać lepiej niż innej, ale zawsze związek to dwie osoby. 
Niestety każdy musi ten banał zrozumieć sam i szkoda tylko, że wiele osób potrzebuje na to dużo więcej czasu niż kilka dni...

Kolejna bardzo konkretna i bardzo pożyteczna wskazówka . Jak się porozmawia z ludźmi, to okazuje się, że wiele osób ucieszyłoby się z ciekawego towarzystwa, zrobiło coś fajnego. Tylko po prostu któraś strona musi wyjść z inicjatywą...

Natomiast wiecie, co zauważyłam ciekawego? Że jak ludzie są w związkach, w których robią wszystko z partnerem, to znajomi po prostu się wycofują. I tak się utrwala ten schemat, że nawet im może do głowy nie przyjść, żeby do kogoś zadzwonić, mimo że została singlem.

Iceman - trzymam za Ciebie kciuki :D:D:D I mam nadzieję, że urlop przyniesie Ci to, czego potrzebujesz.

P.S. Dzięki za wskazówki, gdzie można sobie poprawić humor w Krakowie. Jak już się w końcu wybiorę, to skorzystam

Urlop-nie urlop, dwa dni ciszy zaledwie w pracy trzeba porządek zrobić zanim zacznę myć okna dzisiaj.

Cześć Wszystkim tak btw, wielka pozytywna energia bije z Waszych wpisów, cieszę się że idziecie do przodu nie oglądając się zbyt często za siebie, to jest właśnie klucz do sukcesu. Małe kroczki, ale konsekwentnie realizowane. Beż żadnych postojów.

Pozdrawiam

Przyjemności i w końcu robienie coś dla siebie - wskazane! Ja skróciłam włosy o połowę, zrobiłam sobie nową grzywkę, "lekko mi na głowie" - polecam też udać się do salonu po świętach
Cieszę się, że na nowo doceniłaś swoich znajomych. Faceci się zmieniają- przyjaciele pozostają Miałam podobny problem - mój ex nie lubił znajomych, oni jego również nie i  kontakty z moją paczką bardzo się ochłodziły z tego powodu...Tych podobieństw między naszymi byłymi jest zadziwiająco dużo;d

tak patrze na te swoje okna i chyba tez przydałoby się je umyć to bedzie chyba zajęcie na dzisiejsze popołudnie.
pewnie pojawie się tu jeszcze dziś wieczorem albo jutro ale już teraz chciałabym Wam życzyć Radosnych Świąt, spokoju i abyście tyle nie myślały/myśleli o ex. Pamiętajcie - patrzymy w przyszłość bo 'ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy'
pozdrowionka

tak czytam ten wątek i czytam.... pochłonięta własną rozpaczą.... i co dziwne podniósł mnie on na duchu i dał nadzieje że to kiedyś minie.... Iceman ubierasz rzeczywistość w słowa jak profesjonalny pisarz.... totalnie masz talent.....:) Wszyscy w tym wątku jesteście po prostu cudowni dajecie nadzieje i zarazem świadectwo na to że istnieją jeszcze normalni ludzie na tym świecie...:)
Życzę wszystkim wesołych świąt!

Taka_ja jesteś mądrą babeczką:) dasz radę...sama zobacz jak daleko zaszłaś, ile już się w Tobie zmieniło, a wspomnienia...one zawsze będą, grunt w tym żeby nauczyć się na nie patrzeć z boku, bez emocji, zwłaszcza tych bolesnych.
Jak to mawiają, słabość ludzka rzecz, jutro będzie lepiej, więc oby do jutra powtarzam to również sobie, też się czuję jakoś tak sobie, wszystko z okazji Świąt, do tej pory wszystkie spędzaliśmy razem.

dzięki kobiety za słowa otuchy... chyba rzeczywiście święta tak działają... dziś akurat taki dzień, że nie umiałam sobie znaleźć miejsca, chodziłam z kąta w kąt i sama nie wiedziałam co z sobą zrobić... niby wolny dzień, tyle rzeczy można zrobić a ja jak na złość taka nieposkładana jestem dziś.... ajjj trudno. trochę zła jestem na siebie, że zmarnowałam trochę ten dzień. Ale na szczęście jutro jest kolejny i też wolny
pozdrowionka dla wszystkich

Moim zdaniem prawdziwy proces rekonwalescencji zaczyna się z chwilą, w której szczerze tego zapragniemy.
Oj, czego nie robiłam ze sobą na chwilę po tym, gdy mój ex poszedł sobie w siną dal - gdybym miała taką możliwość to zapewne huśtałabym się na pobliskich gałęziach jak ta Kapucynka, tylko po to, by kolejnym zajęciem zając sobie głowę i skierować myśli na inne tory. Przeszłam wszystkie klasyczne fazy - od szoku - ale jak to?, przez płaszczenie się, proszenie, po złość, nienawiść i wściekłość.  Aż zaczęło do mnie docierać, że to obusieczny miecz-może i w ex'a celowałam, ale ostatecznie to ja obrywałam. Bo po każdej takiej akcji czułam się jeszcze gorzej, źle, wstrętnie, sama ze sobą.

W pewnym momencie odwróciłam role - a gdybym tak ja zostawiła ex'a z jakiegoś powodu, czy chciałabym by stosował różne czary-mary tylko po to, byśmy znowu się zeszli? Nie. On nic do mnie nie czuje, to tylko moja psychika projektuje na niego zachowania typu pogubił się, nie wie co robi, bla bla  a w rzeczywistości dobrze wiedział co robił i czego chciał.

Całą swoją energię skupiłam na sobie, bo tego właśnie zapragnęłam-odzyskać tę radosną, uśmiechniętą dziewczynę, jaką byłam zanim poznałam ex'a. Przestałam wracać myślami do przeszłości, jest tu i teraz. Ale ta zmiana zaczęła się we mnie tak szczerze a nie dlatego, bo poradniki mówią, że trzeba się czymś zająć.

Postawiłam sobie cel - do dnia moich urodzin uporam się ze wszystkimi uczuciami do ex. A że urodziny mam niedługo, czasu więc mało to i praca ciężka i intensywna. Ale już przynosi efekty - cieszę się z tego, że z każdym nowym dniem mój ex staje się dla mnie coraz bardziej przezroczysty. Dostałam od niego życzenia świąteczne - nie zrobiły na mnie żadnego wrażenia! Wcześniej zapewne dopisałabym do tego ideologię typu - o, przemyślał!, chce wrócić, próbuje zagaić, bada teren. A dziś? ot, zwykłe kumpelskie życzenia, nic nadzwyczajnego.

Tak więc Kochani, nie dzielcie włosa na czworo - zapewne jest tutaj na forum cała masa osób, które z własnego doświadczenia przyznają, że powroty do byłych i tak ostatecznie kończyły się klęską. Nie ma co bawić się w odgrzewanie kotletów - na świecie są miliony wartościowych osób a nasze historie z ex'ami były potrzebne tylko po to, by wśród tych milionów zauważyć tę perłę

Cieszę się jeśli tylko moje doświadczenia pomagają w zrozumieniu choćby tego, że każdy z nas to, przez co przechodzi, to naturalna kolej rzeczy i tylko od nas samych zależy to, czy odzyskamy kontrolę nad własnym życiem a ex? niech sam się huśta z dala ode mnie z tą Kapucynką, z którą się puścił

Uwielbiam ten wątek i Was tu wszystkich mądrych i silnych:)
Na co dzień też ogarniam swoja sytuację, ale dziś to jakieś apogeum własnej głupoty przeżywam:(
Załamka po całości, w ciągu ostatnich kilku dni popełniłam dwie debilne decyzje - po pierwsze postanowiłam spędzić Święta samotnie w domu (to są moje pierwsze święta bez niego od 7 lat...), a po drugie, w przypływie nie wiem czego, chyba jakiejś durnej i złudnej pewności siebie po miesiącach milczenia i unikania się, postanowiłam być ponad to wszystko i wysłać mu życzenia "wszystkiego dobrego z okazji świąt i nie tylko, chcę abyś był szczęśliwy"...
Mój stan z dnia dzisiejszego jest taki, że obżarłam się ciasta,od którego przytyję milion kilo, nawet się nie ubrałam, przebeczałam pół dnia i w ogóle czuję się -100 poniżej zera. Nie chodzi o to, ze doszukuję się czegoś w tych życzeniach (odpisał mi, że życzy mi najszczerzej abym była szczęśliwa i że sam nie wie co napisać i takie tam), ale że dopuściłam się myśli przebaczenia, wydawało mi się to konieczne żeby spokojnie móc iść dalej, ale chyba nie byłam na to gotowa

"Jak obudzić w sobie siłę", zawsze o tym myślę i zawsze wyzwalam coś takiego, gdy chcę napisać do mojej ex. Są święta, zawsze na jakiekolwiek święta to ja pierwszy składam życzenia, itp. Złożyłem na Dzień Kobiet, podziękowała. Na dzień męzczyzny, który obchodziła, nie otrzymałem NIC. Dlatego jestem konsekwentny i uparty, życzeń nie złożyłem. Ona mi też nie. Cieszę się z tego powodu, bo bym czekał na to aż odpisze i a nóz widelec liczył na jakiś podtekst w smsie. To wprowadza tylko zamieszanie, dlatego lepiej zagryźć zęby na kilka godzin i mieć spokój. Niż napisać i analizować trzy dni później.

leni_83 ubieraj się, wyciągne Ciebie na spacer z wielką chęcią..