Chłodne rozstania-podejście drugie, jak obudzić w sobie siłę.

Ja juz nie pamietam nawet bym miał takie etapy. Szok na pewno, smutek i od razu akceptacja (choc raczej nigdy sie z tym nie pogodze).

Taka, że juz sie nie smuce z tego powodu, a jestem radosny, ze spotkalem kogos takiego i ze pewnie jest juz szczęśliwa.

Moim zdaniem są tylko 2 wyjscia
a) do innej poczuje cos mocniejszego [wieksze dopasowanie niz z nią]
b) dokoncze z nia kiedys dzieło i zacznie mnie tak irytowac, ze zauwaze, ze nie jest kims dla mnie

Po poprzednim związku przeszłam wszystkie etapy trwało to ponad rok, masakra.
Jak na ten moment jeszcze mój "związek" jest w zawieszaniu, już niedługo poniedziałek, zastanawiam się jak powinnam się zachować, jak facet oleje poniedziałek i się nie odezwie(wysłać sms'a że to już koniec, bez tłumaczenia się, czy olać sprawę i zacząć układać sobie życie)Teraz cisza z obydwu stron i dezorientacja. Potrzebuję trochę poprowadzenia za rączkę, bo to moje pierwsze świadome zerwanie kontaktów.

Rozumiem.
A to nie jest trochę tak, że sam sobie (Twój mózg konkretnie - a Ty mu na to pozwalasz) stworzyłeś 'mistykę' wokół waszej relacji, co blokuje Cię przed poznawaniem tych innych kobiet?
Nadal mocno działa mechanizm idealizacji poprzedniego 'obiektu' , w związku z tym z racji, że łącza Cię z nią wspomnienia i wspólny czas (dużo czasu), to wredność tego mechanizmu polega na tym, że on nie dostrzega takiego drobnego "szczegółu" jak fakt, że z inna partnerką możesz stworzyć masę nowych wspomnień, bo z marszu ją filtruje i szereguje jako mniej atrakcyjna emocjonalnie, nie dając Ci nawet szansy.
Tobie, bo te kobiety znajda zaraz kogoś na Twoje miejsce, ale Ty wciąż jesteś sam. To Twoja krzywda, kumasz?
Tak jakbyś wywalał na śmietnik kolejne lata swojego życia, samobiczował się że tamten związek nie wyszedł i samo-karał się pozostawaniem w samotności. W oczekiwaniu na cud z zewnątrz, który uwolni Cię od wspomnień, bo tak naprawdę to one są źródłem Twojego trwania w miejscu i rozpamiętywania.
Pytanie dlaczego chcesz tą iluzję "idealnej połówki" podtrzymywać? Bo to, że chcesz w to wierzyć to nie ulega najmniejszej wątpliwości.
Kluczem do zmiany przekonań są chęci, Ty póki co ich nie masz. Trwasz w inercji.

Chyba wiem o co Ci chodzi. Z chemią zabawy nie ma, to jedno trzeba przyznać

Ja tylko raz w życiu poczułam coś takiego do faceta, że dosłownie "zwalało mnie z nóg", gdy był obok, nie musiał nic mówić, wystarczyło że był. Jak wchodził do pomieszczenia serce waliło mi jak przed zawałem i trudno mi było wydusić jakieś sensowne słowo. Nie wspominając już o dreszczach gdy był w pobliżu i nieprzespanych nocach Ale to było..z 8 lat temu? Najlepsze (a może najgorsze?) jest to, że nawet nie doszło między nami do intymności, bo z różnych względów nie był to czas, miejsce ani on nie był wolny, a ja gotowa. W każdym razie potwierdzam, że tego uczucia jakiejś dzikiej fascynacji trudno zastąpić byle spotkaniami. Jednak nigdy nie myślałam o tym jako o kimś "przeznaczonym" czy drugiej połóweczce itp.
Ot, to prostu cholernie mnie pociągał.
Co do związków takich 'związków', to nigdy nie było chemicznie, po prostu stawiałam albo na czas - że przyjdzie z czasem i chemia, a nie przychodziła. Albo kończyłam, gdy nie dało się już wytrzymać.
Czasem się zastanawiam czy będzie mi dane poznać i być w związku, gdzie jest to "wszystko", o co chodzi i być szczęśliwa.

Bo czasem czytając choćby Was czy z opowieści znajomych, ba - byłych partnerów, czuje jakby mnie coś omijało..

"Normalna miłość" - zabrzmiało pogardliwie

Ale chyba wiem co masz na myśli.
Cóż, pozostaje Ci dać jeszcze czasowi działać, dla niektórych lata to za mało by wspomnienia wyblakły, inni - tak jak Ice i osoby powiedzmy o braku skłonności do martyrologii wybierają drogę przeprogramowania podświadomości, a więc aktywnego udziału w zmianie perspektywy patrzenia na związek/osobę, z która się było. Jest to do zrobienia, ale muszą być chęci i wiara, jak ze wszystkim.

Na szczęście jest coś takiego jak wolna wola

Mysle, ze takie cos jak my przezylismy to sie trafia tak ze 3 razy w zyciu i to przy dobrych wiatrach. Mam jeszcze 2 podejscia i miliony kobiet do poznania. Albo i innego miasta mnie po prostu cieszy to jak o tym mysle. Jestem nabuzowany pozytywna energią. Nie wiem czy mozna cos piekniejszego przezyc.

I łzy szczescia. Tak jej dziękuje za to. Obdarowałbym ją wszystkim i sobie poszedł nigdy jej juz nie widząc.
Czuje sie jak romantyk, choc nigdy nim nie byłem. Zawsze sie smialem z takich osób, a juz szczegolnie mężczyzn.

Wlasnie, zwiazek romantyczny. Nie znam tych okreslen. Nie ma jej przy mnie, a ja i tak odpływam.

Jestem uzalezniony od przyjemnosci, a to dla mnie przyjemnosc najwyzsza. Nie widze sposobu na to, by odgonic te mysli, szczegolnie, ze jest to kobieta. A kobieta to pierwsze slowo, z ktorym wstaje rano i ide spac.

dobranoc

Wysiłek fizyczny to ukojenie dla umysłu. Popieram Twoje działania taka_ja1, baw się dobrze i życzę przypływu endorfin.

Nie wiem na jakim etapie jestem z tego co tu wymieniliście, cieszę się, że z nim byłam i że było mi dane przeżyć wszystkie te chwile. Życze mu jak najlepiej. Nie tęsknie zanadto. Ale w tyle głowy ciągle siedzi we mnie myśl, że może to nie do końca stracone (pewnie dlatego, że powiedzial mi wczoraj, ze nadal kocha ;/)...Staram się jednak na niej nie skupiać, bo to może być ślepa uliczka. Żyje dalej po prostu. Taka na pół smutna, na pół wesoła

Dobrze, tyle że ona zerwała, więc to jest inna sytuacja. On kocha, to tak jakby on nie chciał przekreślać, ale ona zrobiła ten krok. Tak jest łatwiej przecież. Dranie wszystkim wychodzą bokiem, tylko niektórym po 25 r.ż. a niektórym na emeryturze dopiero

szarykotek to przepraszam, pewnie pomyliłem osoby. "kocham ale nie moge z tobą być".

Tak sobie teraz mysle. Może ja ją wciąż kocham, tylko nie tak uzalezniająco? Tzn, że nie potrzebuje jej, by móc ją kochać i nie ma dla mnie to problemu co robi, z kim jest itd tylko oczywiście jest to mój problem, bo nie moge pokochać kogoś innego w tym momencie. Moze to jednak nie chemia? Nie wiem. Za bosko mi z nią było i tak wyglądała, a wcale jakimś ideałem piękności nie jest. Powiedziałbym nawet, że wcale nie ładniejsza niż moje byłe, a jednak jakaś siła mnie do niej pcha taki też głos ma, że co nie powie to dla mnie jak pieśń anioła. Jakby całą swoja kobiecość przy mnie zmaksymalizowała... a jednak nie chce tego znowu mieć. GRR.

Chyba przewalone dla moich nowych kobiet, bo ja tam chciałbym o tym rozmawiac i rozmawiac. Najlepiej z nią, ale ona nawet nie chce tego słuchać a nic nie wymagam innego, tylko jak ona to widziała, ale widocznie bardzo inaczej.

Cześć frendżersi

  Trochę mnie wciągnął ten weekend, nie wiem czy akurat w dobrym tego słowa znaczeniu. W każdym razie wyszedłem wczoraj a obudziłem się przed kilkoma godzinami. Ostatnia rzecz jaką pamiętam to skaczący po nogawce moich spodni pies, no nic, przynajmniej komuś się jeszcze podobam, zawsze jakiś pozytyw

Wczoraj zmierzyłem się z zadaniem zawieszonym na bardzo wysokiej poprzeczce. Będąc w jednym z klubów trafiłem na taką "naszą" piosenkę, cholera, ciężka sprawa. W jednej chwili poczułem się jakbym dostał w głowę kamieniem, alkohol robi swoje i bardzo mocno po głowie biegała mi myśl że fajnie byłoby do niej zadzwonić. Nie mam numeru, więc jednak nic z tego nie wyszło.

Póki co muszę poszukać alkazelcera w szafce i uporządkować trochę papierków na jutro do pracy. Dzisiaj sobie dam siana z bieganiem i rowerem
Bardzo mi miło że temat jest żywy, szczególne podziękowania dla mądrze radzącej Elle, którą mogę spokojnie mianować na redaktorkę naczelną

redapples pytałaś co robić? Sama sobie odpowiedziałaś, cyt. -> "wydaje mi się że jest to etap abstrakcji nieosiągalny dla mnie, by poczuć chemię o jakiej piszecie"
mylisz się, każdy to może poczuć i każdy kto tutaj trafił chce to poczuć, trzeba po prostu dać sobie na to szansę. Jesteś coraz bliżej podjęcia słusznej decyzji.

Pozdrawiam

hej hej
widzę, że weekend Wam minął  pozytywnie pochwalę sie - przebiegłam dziś 11km. Mam nadzieję, że jutro będę mogła wstać do pracy...
Niestety cały czas o nim myślę - i chyba to jest ten pierwszy etap - faza zaprzeczenia... cały czas pytania: ale dlaczego? o co chodzi? czy ten wspólnie spędzony czas nic nie znaczył? Ajjj...
no ale dobrze - trudno - trzeba to teraz przeżyć...jakoś ... powolutku...
Tak czytam Wasze posty i widzę, że jesteście silnymi osobami - podziwiam i trochę zazdroszczę. Żalę sie tu trochę ale też dużo chowam w środku i boli...
Dziś jeszcze kilka rzeczy do zrobienia i uciekam spać bo o 6 rano trzeba wstać a jutro dosyć ciężki dzień mnie czeka.
Ściskam, kolorowych i spokojnych snów

Taka_ja1: 11 km Konkret! <owacje>

Słuchaj, to nie jest tak, że ten czas dla niego nic nie znaczył.. Są osoby, które interpretują miłość przez pryzmat nieustającej adrenaliny i palpitacji serca. Gdy to się kończy albo tego od samego początku nie ma, zaczyna im się 'zjazd' i motywacja do działania zanika.
Poczytaj, wcześniej o tym pisaliśmy trochę w różnych wątkach.
Im wcześniej zrozumiesz, że to nie jest (wbrew pozorom oczywiście) nic osobistego, tym szybciej zaczniesz się odbudowywać.
Uwierz mi, ze nie bez powodu znalazłaś się w tym punkcie. To znak, że zaczynało brakować w waszej relacji równowagi, pewnie zaczęłaś więcej dawać nie oczekując wiele w zamian i facet uznał: "Złapałem króliczka i co ja mam teraz z nim dalej..? "
Ty dałaś mu szanse dojrzeć do związku, ale czy ją wykorzysta i jak szybko - na to już nie masz wpływu.
Więc po prostu pozwól mu

Każdy rozwija się i uzyskuje świadomość pewnych spraw w swoim tempie. To oznacza, że nie da się ani tego procesu przyspieszyć (próbując tłumaczyć coś takiej osobie na tzw. "logikę"), ani spowolnić - w przypadku osoby, która już ma dany etap za sobą, już myśli szerzej,  bo nie tylko o własnych 4 literkach
Pogodzić się jest stosunkowo łatwo, tylko trzeba spełnić 1 warunek: Zmienić perspektywę, z tym jest najwięcej pracy.
Najczęściej nie chcemy się przyznać sami przed sobą, że to co utrudnia pójście dalej to fakt, że tak naprawdę wcale tego nie chcemy, wybieramy "czekanie". Paradoks polega na tym, że oprócz naszego zbolałego i tkwiącego w iluzji mózgu, nic nie stanęło w miejscu, więc to na co wydaje nam się że czekamy nigdy nie będzie tym w rzeczywistości, bo juz w momencie myślenia i wyobrażania sobie tego 'tamto' jest już gdzieś dalej

O i przypomniał mi się ten etap! Też tak miałem, że nie chciałem juz nikogo znowu tyle czasu poznawać. Znowu przechodzić te wszystkie etapy i jeszcze nie mieć pewności czy w ogóle przyjdzie jakieś uczucie. Dziś mam luz, poznaje i jest dobrze. Gorzej tylko że są porównania z aniołem

Nie rozumiem, bo nie uważam tego za cierpienie, ani żaden cel ani żaden sens życia. Po prostu to było i będe o tym pamiętał jako najlepsze co mnie mogło spotkać. Teraz chce spotkać coś lepszego i tyle

Mój poprzedni nie był wyjątkowy, miał sporo wad, na teraz wyparłam wszystkie dobre chwile i większość co widzę to wady.
Jestem tego świadoma że byłam w tym związku tylko po to by zaspokoić głód bliskości i pracę jaką podejmuję każdego dnia to zwalczam to emocjonalne uzależnienie. Udowadniam sobie że dobrze też być samemu, nie potrzeba mi tła, w postaci faceta. Po całe tej wykonanej pracy mam nadzieję że przyjdzie spokój i poznawanie facetów będzie wznoszącym doznaniem.
Najgorsze jest to że kiedyś nie byłam tak zachłanna na bliskość, chyba to jest efekt już wyżej wspomniany, jak czegoś nie możesz mieć to bardziej tego pragniesz.

Thepass, nie zawsze musisz być na świeczniku

Wiesz o tym, że od tego momentu jesteś już po drugiej stronie tego koszmarku?
Nie błądzisz już po omacku, bo wiesz z czego Twój głód jego osoby i uzależnienie wynikło. Czyli możesz poczuć się 100% bezpieczna, zajefajnie co?
Trochę ciągle nie doceniasz swoich własnych wniosków. To tak jakbyś nie ufała sobie do końca i to powoduje wątpliwości, które napędzają tęsknotę za iluzją. Ale zaufasz sobie z czasem do końca - iluzje prysną i co najlepsze, nagle najatrakcyjniejsi zaczną się wydawać ci dostępni emocjonalnie dojrzali faceci , którzy wcześniej byli podświadomie odpychający, bo ta bliskość za którą tak się tęskniło była równocześnie czymś, czego najbardziej na świecie się bałyśmy, a ci wieczni chłopcy dawali nam alibi żeby się z naszymi lekami nie konfrontować bo przecież problem jest w NICH.
A kto ich przyciągnął, dopuścił bliżej i nie chciał puścić, ha?

Dostałem maila, bardzo konkretnego.

"Jutro godzina 20, przepraszam za wszystko, czy chcesz się spotkać?"

Moda na sukces najbardziej spodobał mi się ten ton oznajmujący - jutro godzina 20... Widać że moja postawa płaszczącego się facia wywołała u mojej ex przypływ poczucia dominacji. Pozostawiam to bez komentarza, decyzja w moim przypadku została podjęta jakieś trzy tygodnie temu.

Zacytuję Wam teraz kawałek bardzo ciekawego bloga na który natknąłem się bezmyślnie surfując dziś po sieci, myślę że może się spodobać niektórym

Irracjonalność

"Na przykład gubisz sto złotych i nagle zaczynasz myśleć o wszystkich rzeczach jakie mógłbyś zrobić wciąż mając tą stówę, gdzie byś poszedł i jak byś spędził dzień wydając ją na mieście. Albo jeszcze lepiej ? gubisz swoją komórkę! Proste urządzenie, mniejsze niż chihuahua, które towarzyszy ci od rana do wieczora i do którego nie przywiązujesz szczególnie wielkiej wagi. Zmienia się to po jego zgubieniu ? nagle uświadamiasz sobie, że z tą stratą wiąże się powstanie pustki w twoim życiu. W mgnieniu oka tracisz kontakty, wiadomości, nie wiesz jak zaplanować sobie dzień, prawdopodobnie poczujesz się jak bez ręki, co chwilę będziesz łapał się na tym, że chcesz po niego sięgnąć, ale jego nie ma, a będą temu towarzyszyć dolegliwości fizyczne i psychiczne.

Być może wtedy ktoś podsunie ci inny telefon, ale ty tylko spojrzysz na niego jak na idiotę, bo co ci po innym telefonie? Przecież nie jest taki sam! Nie znasz go, nie umiesz tak sprawnie na nim pisać SMS-ów, nie ma tam twoich zdjęć, kontaktów, wiadomości i wspomnień, więc jest bezużyteczny i go nie chcesz. To tamten był idealny! Był najlepszym smartfonem świata, a każdy inny jest za mały, za duży, za lekki, za ciężki, zbyt brzydki, zbyt ładny, zbyt łatwy albo zbyt prosty w obsłudze. Po prostu nie jest nim. Nawet będąc identycznym wciąż nie jest wystarczająco dobry i stary mógł się zawieszać, przerywać połączenia i mieć podrapany kluczami ekran, ale wciąż był świetny i to z nim łączyły cię wspomnienia, podróże, imprezy oraz setki kontaktów.

Znamy to? Pewnie tak, bo dotyczy to wszystkich osób i rzeczy, które mieliśmy na co dzień i poświęcaliśmy im dużo myśli, czasu i emocji, a które nagle tracimy. Dotyczy to też byłych partnerów, ale tak jak strata telefonu nie oznacza, że nie da się bez niego żyć albo że następny nie będzie lepszy albo chociaż równie dobry tak to samo dotyczy ludzi w naszym życiu. Powiedz że jestem bezdusznym ku*asem, ale to dokładnie to samo zjawisko odczuwania bolesnej pustki, idealizowania i pieczołowitego zacierania wad jak za pomocą gumki."

Więcej znajdziecie szukając wyrażenia "Volantification"

Pozdrawiam i miłego dnia życzę.

I dla mnie kolejna nauka , ten pretensjonalny ton, tez kiedyś tak stawiałam sprawę(masz być, masz zrobić grrr, no cóż człowiek uczy się cale życie), w sumie obydwoje tak stawialiśmy sprawę. Taka postawa wynikała z mojej frustracji.
Co do irracjonalności, są sentymenty akurat je lubię, stary telefon, wytarte spodnie, czasem lepsza jest wiadoma, chociaż niewiadoma potrafi wywołać w Nas mały dreszczyk emocji, pokazać nam szersze perspektywy, pozwala ruszyć z miejsca i doświadczyć czegoś nowego.

Co do spotkania "spotkać się czy nie", Elle jest autorytetem w dziedzinie zawiłości Naszego umysłu ... W moim przypadku zdrada definitywnie przekreśla związek.
Milego dnia.

iceman

Jak Ty to zrobiłeś, że tak szybko do Ciebie chce przyfrunąć ?

Mnie przez ostatni brak kontaktu strasznie kusi, by do niej napisać. Jednak tego nie robię. Szczerze powiem również, że są momenty, kiedy myślę co tam u niej słychać. Jednak w żaden sposób nie daję jej tego odczuć, nie odzywam się.

Kurde... Jestem typem człowieka bardzo przywiązującego się do ludzi, szczególnie w przypadku mojej ex o którą walczyłem ponad rok. Myślę w perspektywie własnego rozwoju w tym momencie, rozwijam swe pasje, nie mam nawet możliwości kontaktu, gdyż mail również zmieniłem.

Po prostu jest jeszcze troszkę za wcześnie. Na szczęście rozum powoli zyskuje przewagę nad sercem. To mnie cieszy.

ribingirl: Nie wiem, co powiedzieć na tak duży kredyt zaufania Jasne, w razie jakichś zawirowań osobistych, śmiało uderzaj.

Szarykotek: CUDNE jest to co napisałaś.
Zwłaszcza to zdanie w cudzysłowiu
<piątka>

Jeśli ktoś zdradził raz, na pewno zrobi to i drugi...

Podziwiam Cię... ale życzę wytrwałości !

Spróbuj napisać ten list. Nawet jeśli ostatecznie postanowisz jednak go nie wysyłać to w dużej mierze Ci ulży. Ja tak zrobiłam i po przeczytaniu swoich słów na kartce zeszło ze mnie co nieco emocji...

Dzieki dziewczyny za trzymanie gardy za mnie, bez Was nie byłabym w tym miejscu którym jestem . Byłam jeszcze jednym małym palcem w tym związku, ale basta palec jest już mój, zabieram się do pisania.