netkobietyWszystkie działy
Miłość, związki, partnerstwo

Wspólne zamieszkanie - co najtrudniej zaakceptować?

73 odpowiedzi13 528 wyświetleńzałożony przez allegra90, 28.02.2014

Napisz odpowiedź
Dołącz do Forum Kobiet Netkobiety.pl! To miejsce zostało stworzone dla pełnoletnich, aktywnych i wyjątkowych kobiet, właśnie takich jak Ty! Otrzymasz tutaj wsparcie oraz porady użytkowniczek forum! Zobacz jak wiele nas łączy ...

Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!


Forum Kobiet » MIŁOŚĆ , ZWIĄZKI , PARTNERSTWO » Wspólne zamieszkanie - co najtrudniej zaakceptować?

Strony Poprzednia 1 2

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Posty [ 66 do 74 z 74 ]

66

Odp: Wspólne zamieszkanie - co najtrudniej zaakceptować?
Bubuś napisał/a:

Problem ze wstawaniem!!!

Reprezentujemy dwie różne grupy ludzi, ja jestem "skowronkiem", mąż "sową" i rano wychodzę z siebie, gdy trzeba wstać, a małż śpi w najlepsze i nic sobie nie robi z tego, że za pół godziny ma autobus. Nigdy do tego nie przywyknę, zawsze będę się denerwować, cóż taki mój los wink

Bałaganiarzem nie jest, czasem nawet on mnie upomina, gdy zostawiam ogryzek po jabłku obok fotela ew. na ławie, "bo teraz czytam książkę, skończę to pójdę wyrzucić" albo gdy "prawie pusty" kosmetyk czeka na dokończenie, a w tym czasie zdążę przerobić dwa kolejne wink

Hehe, ja już teraz wiem, że u nas z tym problemu nie będzie, bo oboje raczej jesteśmy sowy,chociaż ja chyba nieco większą sową, bo czasem siedziałam do 3 rano nawet (ale teraz jednak staram się to zmienić), a mój raczej już wymiękał trochę wcześniej np o 2, ale ogólnie oboje lubimy późno pójść spać wstać, późno wstać. Oczywiście jak trzeba, to wcześniej się położymy, ale też nie o 22, nie umiemy tak. Tak że tu nie powinno być konfliktów wink

Paulina20, też bym się nie dogadała tongue Jak pisałam ja raczej bałaganiara, walczę z tym, jednakże nie sądzę, by równo poukładane rzeczy zawsze były kiedykolwiek moim priorytetem. Tak już mam, ktoś inny może mieć inaczej i już smile Mówisz, że też jesteś bałaganiara- to tak jak ja wink U mnie to też najczęściej ubrania w nieładzie, walające się czasem i nieporządek na biurku big_smile No ale butelki teraz już rzadziej, bo jednak to zagradza. Walczmy z tym obie, oczywiście nie staniemy się mega porządnickie, ale zawsze coś tu się polepszy.

Dzięki temu jak ktoś wpadnie niespodziewanie, to nie będzie klapy big_smile A gdyby do mnie teraz ktoś wpadł niespodziewanie, no to niefajnie, bo jednak nieporządek, tak nie lubię gości przyjmować big_smile Dlatego wolę gości zapowiedzianych, wtedy sprzątam, a jak nie przychodzą, to często bałagan tongue A jak jest porządek już u mnie, to i tak szybko robię bałagan, czasem jakoś tak mi nawet lepiej jak trochę nieładu- nie mówię o syfie oczywiście. No, ale powalczę z tym smile

67

Odp: Wspólne zamieszkanie - co najtrudniej zaakceptować?
truskaweczka19 napisał/a:

A jak jest porządek już u mnie, to i tak szybko robię bałagan, czasem jakoś tak mi nawet lepiej jak trochę nieładu- nie mówię o syfie oczywiście. No, ale powalczę z tym smile

No tak - ja dzisiaj z tym walczę - wyrzucam stopniowo mnóstwo rzeczy big_smile Minimalizm to moja dewiza - najchętniej miałabym tylko parę ubran, parę elektronicznych urządzeń i parę książek. Jak trudno byłoby wtedy nabałaganić! I żadne rzeczy by nie zawadzały ^^
U mnie dbałość o porządek wygląda tak, że sprzątam, kiedy trzeba, wielkim zrywem. Potem żyję w rosnącym bałaganie, i znów. Myślę, że to optymalna strategia, w ten sposób poświęca się na to najmniej energii i czasu.

Co do pory wstawania, też jesteśmy sowami - zdarzało się nam czasem do 6 rano grać w karciankę (takie typowe 'nerd party'). Ale w nocy to w ogóle jakoś lepiej się myśli. Jednak przy wstawaniu porannym też się całkiem dobrze czuję - ja już generalnie w swoim życiu przez wszystkie godziny w dobie przeleciałam. wink

68 Ostatnio edytowany przez Catwoman (2014-03-05 12:40:09)

Odp: Wspólne zamieszkanie - co najtrudniej zaakceptować?

Niewątpliwym jest, że po wspólnym zamieszkaniu spadają klapki z oczu i poznaje się człowieka takiego, jakim jest naprawdę. Nie da się udawać 24h.
Można z kimś "chodzić" z 5 lat, ale to są tylko pozory, że zna się "na wylot" tę osobę. Wspólne mieszkanie odsłania dokładnie wszystko; nie tylko kwestię porządku, codziennych rytuałów, przyzwyczajeń, ale i... stosunku do zwierząt, rzeczy i osób (zapraszanych, rodziny...).

69

Odp: Wspólne zamieszkanie - co najtrudniej zaakceptować?
Catwoman napisał/a:

Niewątpliwym jest, że po wspólnym zamieszkaniu spadają klapki z oczu i poznaje się człowieka takiego, jakim jest naprawdę. Nie da się udawać 24h.
Można z kimś "chodzić" z 5 lat, ale to są tylko pozory, że zna się "na wylot" tę osobę. Wspólne mieszkanie odsłania dokładnie wszystko; nie tylko kwestię porządku, codziennych rytuałów, przyzwyczajeń, ale i... stosunku do zwierząt, rzeczy i osób (zapraszanych, rodziny...).

Święta racja...

70

Odp: Wspólne zamieszkanie - co najtrudniej zaakceptować?
Bubuś napisał/a:

Problem ze wstawaniem!!!

Reprezentujemy dwie różne grupy ludzi, ja jestem "skowronkiem", mąż "sową" i rano wychodzę z siebie, gdy trzeba wstać, a małż śpi w najlepsze i nic sobie nie robi z tego, że za pół godziny ma autobus. Nigdy do tego nie przywyknę, zawsze będę się denerwować, cóż taki mój los wink

Ja zawsze budzę się wcześniej niż moja połówka. Idę zrobić sobie kawę, oglądam TV, coś zjem, albo kanapki zrobię. Zawsze potem mogę się położyć lub nie. Nie widzę tu żadnego problemu. Tak bywa.


Bubuś napisał/a:

Bałaganiarzem nie jest, czasem nawet on mnie upomina, gdy zostawiam ogryzek po jabłku obok fotela ew. na ławie, "bo teraz czytam książkę, skończę to pójdę wyrzucić" albo gdy "prawie pusty" kosmetyk czeka na dokończenie, a w tym czasie zdążę przerobić dwa kolejne wink

Drobiazgi kolejne, każdy ma inne zwyczaje, jedne są do zmienienia a inne nie i trzeba to zaakceptować smile Tak samo jak ktoś akceptuje coś u nas.

71

Odp: Wspólne zamieszkanie - co najtrudniej zaakceptować?
Catwoman napisał/a:

Niewątpliwym jest, że po wspólnym zamieszkaniu spadają klapki z oczu i poznaje się człowieka takiego, jakim jest naprawdę. Nie da się udawać 24h.
Można z kimś "chodzić" z 5 lat, ale to są tylko pozory, że zna się "na wylot" tę osobę. Wspólne mieszkanie odsłania dokładnie wszystko; nie tylko kwestię porządku, codziennych rytuałów, przyzwyczajeń, ale i... stosunku do zwierząt, rzeczy i osób (zapraszanych, rodziny...).

Dokładnie! Dlatego jestem zwolenniczką mieszkania razem przed ślubem, żeby "nie kupować kota w worku". Wydaje mi się, że mieszkanie razem jest taką ostateczną próbą związku i dopiero wtedy okazuje się, czy do siebie pasujemy i czy jesteśmy w stanie zaakceptować nasze wady, czy też będą one powodem codziennych awantur i lepiej jest się rozstać.

Mieszkam z moim chłopakiem już pół roku i jak na razie nie było większych spięć. Oboje jesteśmy bałaganiarzami- ja zostawiam wszędzie ciuchy a moje biurko wygląda jakby przeszło apokalipsę, a on z kolei lubi budować wieżę z nieumytych naczyń. Myślę, że moje bałaganiarstwo go tak nie irytuje głównie dzięki naszym współlokatorom (mieszkanie studenckie), którzy są niemożliwymi syfiarzami (naprawdę, tak obrzydliwego brudzenia przestrzeni wspólnej (kuchni i łazienki) jeszcze nie widziałam). Mój bałagan to idealny porządeczek w porównaniu z ich notorycznym zalewaniem łazienki, kroplami KRWI na kafelkach łazienki (!!!), syfu w piekarniku, warstwy okruchów i tłuszczu na blacie w kuchni (dotknij a się przykleisz).

Mamy też podobne upodobania, hobby, nawyki, więc nie ma się o co gryźć.

72

Odp: Wspólne zamieszkanie - co najtrudniej zaakceptować?
Remi napisał/a:
Bubuś napisał/a:

Problem ze wstawaniem!!!

Reprezentujemy dwie różne grupy ludzi, ja jestem "skowronkiem", mąż "sową" i rano wychodzę z siebie, gdy trzeba wstać, a małż śpi w najlepsze i nic sobie nie robi z tego, że za pół godziny ma autobus. Nigdy do tego nie przywyknę, zawsze będę się denerwować, cóż taki mój los wink

Ja zawsze budzę się wcześniej niż moja połówka. Idę zrobić sobie kawę, oglądam TV, coś zjem, albo kanapki zrobię. Zawsze potem mogę się położyć lub nie. Nie widzę tu żadnego problemu. Tak bywa.

Jasne, że wszystko jest do dopracowania wink Ale czasem "smutno" człowiekowi, jak co niedziela siedzi do południa sam, albo rozmawia z "duchem", bo małż netomny do 12 big_smile

73

Odp: Wspólne zamieszkanie - co najtrudniej zaakceptować?
kosmiczny nick napisał/a:
Zuza33 napisał/a:

...Jeszcze pracuję nad...sikaniem na siedzaco...

Facet ...sikający na siedząco? Toż lepiej go wykastrować już niż do czegoś tak upokarzającego przyuczać smile Boże...

Ja z moim mam uklad - jemu wolno sikac na stojaco, ja mogę kruszyc bez opamiatania, jedząc w łózku big_smile

U mojego meza mnie wkurzalo, jak zrywal sie rześko od razu po pierwszym sygnale budzika i od razu do mnie "no wstawaj, bo sie spoznisz" i nie pomagalo tlumaczenie, ze mnie nie sluzą takie gwaltowne komendy wink

A wogole, fajny watek big_smile

Posty [ 66 do 74 z 74 ]

Strony Poprzednia 1 2

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Forum Kobiet » MIŁOŚĆ , ZWIĄZKI , PARTNERSTWO » Wspólne zamieszkanie - co najtrudniej zaakceptować?

Twoja odpowiedź

Masz podobne doświadczenia? Zaloguj się albo załóż darmowe konto, żeby odpowiedzieć. Po drugiej stronie jest prawdziwa osoba.

DołączZaloguj się


Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności



© www.netkobiety.pl 2007-2026