Wspólne zamieszkanie - problemy...

Jestem tutaj nowa... także proszę o wyrozumiałość.
Jestem ze swoim narzeczonym niecałe 4 lata. Na początku było między nami bardzo dobrze (jak wszędzie), widywaliśmy się jakieś 2, 3 razy w tygodniu, czasami częściej, czasami rzadziej, wspólne wakacje, wypady do kina, no wiadomo. Dobrze się ze sobą czuliśmy, jedynym problemem był sex - nie wychodziło nam kompletnie. Ja przeszłam terapię u seksuologa, troszkę pomogło. Zaczęliśmy myśleć o wspólnym zamieszkaniu. Jednak najpierw zastanawialiśmy się czy wynająć mieszkanie, później stwierdziliśmy, że kupimy. Zaręczyliśmy się, szukaliśmy mieszkania, po jakimś mniej więcej roku znaleźliśmy coś co w miarę nam odpowiadało i kupiliśmy. W międzyczasie  w moim domu rodzinnym rozpoczął się remont więc przełożyliśmy przeprowadzkę, chaiałm pomóc w domu, TŻ dużo nam pomagał remontować, ale po jakimś czasie powiedział mi, że ma już dosyć (dostawał za to normalne pieniądze), że nie ma dla siebie czasu - starałam się to zrozumieć, ale zaczął mówić, że moja rodzina traktuje go jak służącego, że ma tego dosyć, że nie chce mu się tu przyjeżdżać - było mi bardzo przykro, liczyliśmy na jego pomoc, byliśmy zadowoleni, myśleliśmy, że to normalne jak się jest prawie rodziną, że się pomaga (tym bardziej, że nie za darmo), miałam do niego o to wyrzuty, że jest mi przykro, że tak mówi,że ja bym się wstydziła - nie rozumiał. Wprowadziliśmy się do naszego mieszkania w sumie po 3 mscach od kupienia... Ja miałam duże obawy, ciągle przesuwałam datę przeprowadzki - jak wcześniej bardzo chciałam z nim zamieszkać tak wtedy... bałam się? Ale wprowadziliśmy się. Nie jest to mieszkanie na medal, mieszkamy w sumie razem 2 miesiące... dla mnie to porażka, ciągle się kłócimy, nic w sumie nie robimy razem... Myślałam, że mieszkanie razem będzie cudowne, że będziemy razem gotować, sprzątać, razem spędzać czas... Tymczasem każde z nas jest osobno... Ja mam dosyć już mieszkania z nim, wszystkie problemy są na mojej głowie, o nic nie mogę się go doprosić, sznurki na pranie na strychu powiesił po 1,5 msc proszenia się, a sa inne rzeczy o które proszę się już 3 miesiące i nic! nawet zakupy muszę nosić sama, bo on twierdzi, że przecież nie mam do kupienia nic ciężkiego to nie będzie specjalnie jechał samochodem... Czuję się źle we własnym mieszkaniu z nim... Jak mam jechać do swojego rodzinnego domu jestem cała w skowronkach (a mój rodzinny dom nie należy i nie należał do idealnych, wcześniej chciałam się wyprowadzić), jak idę do pracy również, natomiast z pracy do domu w ogóle nie chce mi się wracać... Dziewczyny, chyba jest coś nie tak... Ja nawet nie mam ochoty na seks, ochoty na niego... w ogóle... i chyba nigdy nie miałam.
Mam obawy co do tego czy powinniśmy brać ślub, a może powinniśmy się rozstać? Teraz jakiś czas jesteśmy osobno (wyjechał w delegację, wraca jutro) i ja nie tęsknię... jestem u rodziców i dobrze mi, wręcz boję się jak wróci jutro, nie chce! Nie wiem co mam robić, nie wiem. Rozmawiałam z nim o tym wszystkim, powiedział, że ma takie samo odczucie, że nie chce mu się wracać do domu... do mnie... chyba nie pasujemy do siebie, ale może lepiej dać sobie jeszcze trochę czasu, zobaczyć co się wydarzy??