czy ktos tez wstydzi sie swoich piersi?

Gorzej znaczy np. nie mają rąk, nóg, a też żyją No może być i to znacznie gorzej

Ja mam maleńkie, ale na prawdę malutkie Noby "najlepiej sie piesci co sie w reku miesci" ale... bylabym bardziej pewna siebie gdyby to było chociaz B, ładene pełne B... a mam takie małe, że z zazdroscią patrze na dziewczyny ktore maja jedrne duze B... i mysle ze nigdy chyba nie dowiem sie jak to jest miec takie....

Uwielbiam i kocham moje 85B. I każda kobieta powinna kochać swoje! Bez znaczenia na rozmiar i wygląd

moje piersi nie sa takie jakbym chciala. tzn nie sa az tak jedrne. ale zaden moj partner nie marudzil na nie. mam dosc spore C, sa troszke oklapniete, przez to ze kilka razy tylam i chudlam. ale sa jakie sa i taka mnie musi ktos kiedys zaakceptowac:)

moje piersi są niewielkie a w dodatku odziedziczyłam po mamie ze jedna jest mniejsza a druga wieksza nie jest to duża różnica ale gdyby ta mniejsza była taka sama jak ta druga to byłabym bardziej zadowolona mój biust byłby wtedy taki akurat względem mnie no ale co tam jest jaki jest i ja go akceptuje

Prawda!

Drogie netkobiety - jeśli trafił wam się facet, który narzeka na wasze cycuszki czy pupkę, czy cokolwiek innego - zmieńcie go! Nie wahajcie się go porzucić, bo wasze kompleksy jedynie się pogłębią i/lub dojdą następne. Taki ktoś nie zasługuje na bycie z wami i tyle. Znajdzie się taki, który zaakceptuje was dokładnie takimi, jakimi jesteście i pokocha was bezwarunkowo na każdej płaszczyźnie (nie tylko fizycznej). Bez żadnego "ale", bez wyjątków. Dopiero przy takim mężczyźnie poczujecie się swobodnie z sobą samą, oraz z nim

Drogie Panie wystarczy, że macie piersi i to już mężczyznę cieszy. A jak ma jakieś zastrzeżenia to sygnał, że się naoglądał pewnych filmów. Wtedy proszę wziąć centymetr do dłoni i coś zmierzyć mu.

Laski, trochę wiary! Ja miałam ten sam problem z wielkością, myślałam, że są za małe. Albo takie, śmakie i owakie. Ale prawda jest taka, że nie ma się czego wstydzić. A z tego co wiem, to faceci lubią, kiedy piersi mieszczą im się w dłoniach. Ale wszystko i tak siedzi w naszej głowie. Więc piersi do góry i nie wstydzić się, bo naprawdę nie ma czego.

No cóż, ja się niewielkiego biustu bardzo wstydziłam przez całe szkolne lata. Przez facetów właśnie:( Bardzo mi niezręcznie było , bo widziałam, że koleżanki zaczynają  nabierać kobiecych kształtów , a ja byłam szczupła i  płaska jak deska  i cała męska część klasy mi dokuczała z tego powodu. A ja kompletnie nie umiałam sobie z tym poradzić... Oni się szybko zorientowali, że to mój słaby punkt i tym bardziej mi dokuczali...  Ciągle płakałam z tego powodu po kryjomu i chodziłam zgarbiona, skulona, spięta ( to mi niestety do dziś zostało)  - zupełnie tak jakbym chciała być " niewidzialna" i ten fakt niewielkiego biustu chciała " ukryć" garbiąc się  i kuląc ...bałam się , że jak się wyprostuję, to zaraz  znów usłyszę coś w stylu " no i co się tak wypinasz, przecież ty tam nic nie masz!" No nie miałam...   I bardzo mi smutno było... A jak już miałam, to wstydziłam się kupić sobie pierwszy stanik:( Zupełnie tak, jakby pani w sklepie z bielizną miała powiedzieć tak jak koledzy z klasy " ha ha ha przecież ty tam nic nie masz! " Wiem, że to absurdalne, ale niestety takie rzeczy miałam w głowie...  Najgorzej to się czułam jak zaczynało się robić ciepło... Bo ja starałam się za wszelką cenę zasłonić jakoś " tam z przodu" workowatym luźnym swetrem, szalem, czymkolwiek....No i na zajęciach w-f... bo trzeba było być w samym t-shircie, a ja się tak strasznie, strasznie wstydziłam... Ja do dziś się  czasem czuję skrępowana jakoś tak , kiedy robi się coraz cieplej...  na tyle ciepło, że nijak już nie pasuje chodzić w swetrze... bo lato...Choć już płaska nie jestem tak jak w gimnazjum... To naprawdę trudne dla dziewczyny w której powoli budzi się kobiecość, kiedy staje się obiektem tego typu drwin... Po prostu zakodowało mi się, że "płaska, płaska, płaska"...Naprawdę mi to wszystko mocno siedzi w głowie do dzisiaj, do dzisiaj mi czasem w myślach się przewija to, czego się przez kilka lat nasłuchałam. Nie mogę się pozbyć przekonania, że jakiś chłopak kiedyś na mnie spojrzy i nie pomyśli " ha ha ha przecież ty tam nic nie masz!" Od tego właśnie zaczęły się moje problemy z płcią przeciwną, od tego własnie zaczęłam się facetów bardzo, bardzo wstydzić i do dzisiaj nie umiem się z tego kompleksu wyleczyć, zapomnieć...Tak " podświadomie" facetów się do dzisiaj po prostu boję  i czuje się strasznie skrępowana, zestresowana w ich obecności...Ja się bardzo staram z tym walczyć, chodzić wyprostowana i nie kulić się jak siedzę, ale to mi w nawyk weszło... Przykre to, bo tyle się naczytałam o mowie ciała itd...A ja chodzę prosto tylko wtedy kiedy sobie w myślach powtarzam "odwagi! głowa do góry:) wyprooostuj się!" ... A jak idę ulicą zamyślona to właśnie taka " po dawnemu skulona" chodzę...Wiem, bo słyszałam od koleżanek...

jaBlueVelvet- miałam to samo- byłam chuda i płaska a moje kumpelki takie bardziej korpulentne i  z dużymi biustem.
Nadal nie mam zbyt dużego biustu ale powiem Ci,że jak widzę moje kumpelki z klasy,które wtedy takie wrażenie robiły swoimi kształtami a teraz mają brzuchy,wielki tyłki i obwisły cyc- to cieszę,się ze swojego wyglądu:)

moje też dupy nie urywają Schudłam 40 kilo i teraz nie dość że są małe (duże B) to jeszcze mało jędrne. Podbijam pytanie wyżej o sposoby ujędrnienia. Oliwka? Ćwiczenia jeśli tak to jakie? Pompki?

też mam do czynieni z piersiami po schudnięciu i długim karmieniu i dla mojego choć inne nadal są fajne... nie wiem czy to szczere, ale nie daje po sobie poznać, że nie