prosze o porade, skomplikowana sytuacja..

Jeśli chcesz z młodym się dogadać, to proponuję książkę: "Jak mówić do nastolatków, żeby nas słuchały. Jak słuchać, żeby z nami rozmawiały"
Faber Adele, Mazlish Elaine. Jest cała seria tych książek.
Fajnie, że chcesz. Książki problemu nie załatwią, ale może pomogą w codziennej komunikacji i zrozumieniu młodego człowieka.
Ja się jednak martwię o Twojego brata i działałabym już ze szkołą. No, ale to Twój wybór

Ja próbowałam juz róznych sposobów, i rozmowy, i żartow, zabrałam do kina, jeden dzien jest dobrze, na nastepny cos mu pójdzie nie tak i juz ataki bez powodów, najgorsze, jesli dziecko nie boi sie dorosłych wtedy juz nie jest tak fajnie, i wie ze moze sobie pozwolic bo raz rodzice nie sa na miejscu a dwa mama mu wierzy:) narzeczony w ogole mowi ze nie powinien za te zachowanie nic dostawac i powinien miec szlaban na wszystko wtedy by sie moze jeszcze czegos nauczył. twierdzi ze go rozpuszczamy ze nie ma zadnego rygoru i ma za dobrze, ze nie docenia tego co dla niego robimy i ma nas wszystkich w nosie i tak robi co chce. Jak ja probuje cos działac jestem dobra to znow facet mowi mi ze mnie zmanipulował i ze za kazde złe zachowanie mu nadskakuje.

Ale zauważyłam, że młody jak jestem z nim sama w domu to zwraca uwage na moje miny, przygląda sie i pyta " co sie stało" albo dlaczego jesteś zła? obserwuje mnie i czasem nawet gdy płacze z jego powodu jak wyprowadzi mnie z równowagi to potrafi uronić łze i przeprosić mnie za cos, ale tylko mnie, mojego faceta ani zadnej obcej osoby nigdy, traktuje ludzi jak wrogów bardziej, myśli, ze wszyscy są głupi a on najmądrzejszy, a to mu matematyczka podpadnie i sie skarzy na nia bo na niego nakrzyczala a to ten zły a to ten niedobry, nie zdaje sobie sprawy ze czasem moze kogos ranic swoim zachowaniem, chociaz wiem ze jak powaznie w stosunku do mnie przegnie i jest mi zle i płacze to potrafi przyznać sie do błędu

xsh a probowals porozmawiac o nim w szkole? Moze faktycznie pomysl nad pedagogiem czy psychologiem dzieciecym. W sumie to Twoj brat wola o pomoc. Rodzice mu nie pomoga bo nie widza problemu a on chyba nie wie co ma z soba zrobic. No i najnormalniej w swiecie jest zazdrosny o Twojego narzeczonego

Czytam i po raz pierwszy widzę, że brat ma jednak jakieś ludzkie odruchy, to dobrze. Ty jesteś jego rodziną, a nie Twój narzeczony. Chłopiec czuje się niepewnie wobec dorosłych z którymi wciąż gra tak jak z rodzicami. Musisz zbudować poczucie bezpieczeństwa. Narzeczony jest tu zagrożeniem i dlatego mały go zwalcza. Rodziców nie ma, zostałaś Ty, a nawet i Ciebie traci.

Ale dalej piszesz tak jakbyś chciała się poddać i po prostu zwiać z narzeczonym - dla niego Twój brat to obcy pyskujący szczeniak.
Wychowanie ,a rozpieszczanie to dwie różne rzeczy. Poświęć bratu czas, ale tez wymagaj by Cię wspierał, powiedz ,że przecież nikt nie lubi jak się kłócicie,że lubisz jak jest dobrze, jak się dogadujecie, a nie jak skaczecie sobie do gardeł.

Racja, nie Ty jesteś od wychowywania brata, to powinni zrobić rodzice. Teoria - tak jak to że wszyscy powinni być zdrowi, a na świecie zapanować powinien pokój. Sama widzisz, że praktyka jest bardziej skomplikowana.

Nie, nie rozmawiać!Nie, nie pedagog!Nie, nie pomyśl..!
OD wychowywania dziecka są rodzice.Dzięki ich głupocie dzieciak pójdzie na zmarnowanie.
Jebać kase, jebać mieszkanie.Niech sie matka zajmie synem póki jeszcze na to pora.

Alez oczywiscie pitagoras. Problem w tym, ze ani ona ani rodzice tego nie jebia, a to ze dzieciak idzie na zmarnowanie maja w dupie. Wiec skoro juz tak jest to moze trafia na kogos kto im to prosto w oczy powie .

Bo to Twój brat i on Cię kocha. Reaguje na Ciebie i reaguje tak jak Ty na niego.

Uważam, że powinnaś zacząć od początku. Nie jest to sytuacja bez wyjścia i Twoja uwaga i poświęcenie kiedyś się zwróci, zobaczysz

Wyprowadź narzeczonego, na miesiąc. Nic się Wam nie stanie. Poza tym nikt nie pisze, że masz z nim zrywać! Przecież się możecie normalnie spotykać.

Z bratem zacznij rozmawiać NORMALNIE. Na razie nie wypytuj, nie matkuj, bądź siostrą. Jego wyzwiska, krzyki i obelgi to bezsilność i nie są skierowane, żeby Ci dokopać bezpośrednio, a tak ogólnie, na cały świat.

Ustalcie jakiś harmonogram i trzymaj się go bez względu na wszystko. On potrzebuje stabilizacji. Uśmiechaj się do niego dużo. Dzieci w tym wieku już się buntują, ale przed spaniem kiedy są w łóżku włącza im się "gadanina". Postaraj się go "usypiać" ze dwa razy w tygodniu, czyli przyjdź do niego, pogadaj, pośmiej się, podpytaj jak sobie radzi, doradź coś.

Zgadzam się z Pitagorasem, ale zanim matkę się sprowadzi, to dobrze by było spróbować samej.

Och, mam takiego siostrzeńca, ledwie rok starszy od Twojego brata Dla mnie jak brat, bo od urodzenia się nim zajmowałam i to jeszcze z ADHD ^^ Jak coś, to pisz na PW, chętnie poradzę w miarę możliwości, bo taka więź jest bezcenna, owszem wymaga pracy i poświęcenia, ale opłaca się bardzo

''.ja stracilam prace a moj narzeczony nie zarabia za wiele.. '' - czyli , jak rozumiem, masz pretensje, że oboje rodzice utrzymuja nie tylko swoje dzieci, ale i Twojego faceta, który mieszka u swojej dziewczyny i jej brata? Masz pretensje,że twój brat nie robi wszystkiego,  czego chcesz, bo ty, bez pracy i ciągle na garnuszku rodziców, chcesz zacząc poudawać byc dorosłą, czytaj , bawić się w " rodzine ''czyli bez brata w domu hulaj dusza??   Może brat tak się zachowuje, jak zrozumiałam, tylko przy tobie jest taki - bo sama masz dużo za uszami? W twoim wieku dawniej to ludzie juz opiekowałi się własnymi dziecmi oraz np,. rodzeństwem , jesli ich rodzice nie żyli, bo wiedzieli, że w rodzinie należy sobie pomagać. U ciebie tylko słysze, jaka to byłas pokrzywdzona przez rodziców, jaka to NADAL jesteś pokrzywdzona, brat okropny, rodzice od ciebie czegokolwiek wymagaja, a prawda jest taka,że  mimo swojego wieku zyjesz nadal na ich garnuszku i jeszcze sie czepiasz,że nie masz ich mieszkania do własnej dyspozycji. Proponuje ci się ogarnać, porozmawiać razem z rodzicami I BRATEM - na temat zachowania brata, Twojego i planów całej rodziny, znależć pracę a potem myśleć o tym, czy i kiedy zakładać rodzine i gdzie.  Bo jak na razie- to słyszę tylko wielkie JA, ja, ja - bez żadnych podstaw. PS. A brat pewnie się buntuje, bo rodzice go opuscli, ty się czepiasz, zapewne nie będąc dla niego żadnym autorytetem. Co zrobiłaś, by bratu zylo sie z wami lepiej? On, skoro to nastolatek, może jeszcze mieć szalone pomysły, głupawe zachowania; to Ty jesteś dorosła i powinnaś być bardziej odpowiedzialna. Rodzice może i zwalili na ciebie zbyt wiele - może własnie sądzili, że jesteś bardziej dorosła, niz jesteś faktycznie, no ale teraz możesz tylko starać się porozmawiać z nimi, byscie razem rozwiązali ten problem.