Relacje z dorosłymi dziećmi.

dopiero doczytałam że Ty się podporządkowujesz,a niby dlaczego?
nie masz prawa do własnego zdania? zawsze musi być tak jak oni chcą?

tak Cyniczna zgadza się,ale czasem a nie cały czas
no i też zależy o co chodzi właśnie

Temat rozległy i więcej można :)Dziecko to nie masa solna ,ze można sobie ukształtować ludzika.Na jego całokształt wpływa wiele czynników,miedzy innymi geny,jakie im przekażemy( na które nie mamy wpływu,no może deczko mamy ,bo przecież dawce matka sobie wybiera).Środowisko też jakiś wpływ wywiera i kilka jeszcze innych czynników.Bardzo istotnym jest w pewnym wieku praca nad sobą. Na potwierdzenie moich wywodów,mogę powiedzieć tylko tyle,że rodzeństwo jednakowo traktowane,nawet bliźnięta,potrafią być diametralnie różne.Nigdy nie miałam aspiracji ,aby być idealną matką,bo takich nie ma,natomiast to czy jesteśmy dobrymi rodzicami ocenią nasze dzieci i to ich opinia jest najbardziej miarodajna. Oprócz tego ,że mamy dzieci też jesteśmy córkami i nie przyszło by mi do głowy mieć do niej żal,że  mogła coś lepiej. Dziękuję jej za wszystko i pamiętam ;Jestem odrębnym człowiekiem !!

domyślam się że teksty jak sie starasz tak masz , lub jak sie je wychowa tak sie ma wypływają od osób które guzik wiedzą o dorosłych relacjach dzieci z rodzicami . Najlepiej jest ustosunkowac sie do tematu poprzez własne doświadczenia a nie powielać zasłyszane slogany.
Każdy z nas pragnie szczęścia dla swojego dziecka. Dwoi się i troi aby to dziecko otoczyć opieką.
Mozemy się starać ponad normę a czasami nasze wysiłki ida na marne.. bo dziecko zakocha sie w kimś kto będzie toksykiem, bo wyjedzie do miasta a rodzicach ze wsi zapomni bo mu wstyd a bo rodzice sa biedni a ono chce innego życia i td...
masa czynników tak jak napisała autorka ma na to wpływ.
tak samo sprawa sie ma odwrotnie.. dziecko dostaje odrobinę uczuć od patologicznej matki a oddałoby wiele za chwile z nia, bez łez , strachu i td..
To jak wychowamy dziecko to często ruletka, nigdy nie wiemy co nas czeka na finiszu czy dostaniemy kopniaka  czy zainteresowanie jako wynagrodzenie wszystkich starań jako rodzic.
Piszecie tak jakby nic nie było szare, widzicie tylko negatywy lub pozytywy nic po środku .
Nie wiecie a w sposób wręcz chamski odpowiadacie na post autorki .. warto zastanowić sie zanim cłzowiek chlapnie głupote boc zasami moze byc za duzo o jedną....

No nie powiesz mi, że chamskie zachowanie i "księżniczkowanie" dostaje się w genach Podstawowe rzeczy jak szacunek, empatia, nie zbyt rozbuchany egoizm i dobre maniery, to wszystko wychowanie i wzory wyniesione z domu.

Czemu tak uważasz? Jestem dorosłym dzieckiem swoich rodziców i doskonale wiem na co mogę sobie pozwolić, a na co nie. I nie geny mnie tego nauczyły, a lata wychowywania i uczenia. W życiu nie strzeliłabym focha, że matka nie może jechac po mnie 300 km bo mi się tak chce, żeby ona przyjechała (z resztą po wpisach widać, że nie tylko ja). To są wszystko chamskie zachowania, które zostały utrwalone w jednej ze stron, a druga je zwyczajnie przyjmuje. Typowy przykład dziecka na piedestale i słuzalczego rodzica.

a dopiero pisałas cos innego ..
znam wielu rodziców którzy pomagali ponad stan, byli zawsze w pogotowiu i dostali podziękowanie w formie zapomnianego numeru telefonu nie wspomnę o odwiedzinach.
W wielu sytuacjach takie zachowanie jest zwyczajnie instynktowne. Dla kogoś kogo kochamy chcemy wszystkiego najlepszego. Nie zawsze widzimy gdzie robimy błąd..  na koncu drogi jaka jest wychowanie nie mozemy  dostać gumki myszki i wymazac wszystkich trudnych momentów które mogłby w pryzszłości na nas sie zemścić
Będziesz miała dzieci które będa dorosłe, wtedy popatrzysz zapewne na te sprawy przez pryzmat własnych doświadczen.
teraz idealizujesz siebie. Ideałów nie ma i pewne jest to że obie strony powinny o tym wiedzieć i pamiętać...

Nie, pisałam dokładnie to samo. I nie mylmy pomagania ponad stan z wychowaniem. Właśnie to pomaganie "ponad stan" zwykle wiąże się z tym, że dziecko wyrabia sobie mylne przekonanie, że jemu się należy i nie ważne co jest i jak jest to rodzic ma dać i zapewnić. A jak nie daje i nie zapewnia to jest bezuzyteczny.

Nie idealizuje siebie, nigdzie nie pisałam, że jestem cudowną córką, mam swoje za uszami, ale mam respekt i szacunek do swoich rodziców.

elżbietka, zaczęłaś od ogona strony, a potem się dziwisz, że zamiast wsparcia i pogłaskania po głowie gromy na Ciebie spadły... W takim układzie, to wszystko zmienia postać rzeczy, ale to się dopiero na 3 stronie wypisałaś...

Jak to gdzie popełniliście błąd? W spłacaniu kredytów dorosłego człowieka. Ale skoro daliście się wciągnąć w spłacanie nie swoich długów, to znaczy, że już wcześniej za syna załatwialiście wszystko, dostawał to, co chciał, nie był za nic odpowiedzialny i teraz takie tego skutki i konsekwencje.

za duzo daliscie arleta

Odwrócić się nie da ale jeśli "pozwolicie" synowi ponieść konsekwencje własnej głupoty to może nauczy się czegoś na własnych błędach.

A mnie zainteresował jeden fragment wcześniejszej wypowiedzi:

Mam pytanie dlaczego czujecie się samotni, macie wnuki, nie utrzymujecie z nimi kontaktów? No i dlaczego masz żal do eks synowej, że ona chce "majątku", Twój syn to dupek, nie płaci jej alimentów, więc nic dziwnego że się upomina o pieniądze.
To czy pracuje czy nie to jej sprawa i Tobie nic do tego a to, że z nowym mężem budują dom to dobrze świadczy o nich, realizują wspólne plany, Twój syn nie potrafił stanąć na wysokości zadania.
Zamiast złościć się na jego byłe kobiety, spróbuj się z nimi zaprzyjaźnić, to matki Waszych wnuków, myślę że bardziej odpowiedzialne od syna.

Ona nie pracuje, więc utrzymuje ją obecny mąż i to jest ich decyzja, nie masz prawa jej oceniać. Twój syn ma obowiązek (nawet gdyby ona była najbogatszą kobietą na świecie a on biedakiem) płacić alimenty! Płaci nie na nią ale na dziecko. Nie ma wytłumaczenia, że zarabia mało, że nie ma, zrobił dziecko ma łożyć na jego utrzymanie.

Co do Twojej sytuacji, nie jest przyjemna rzeczywiście ale zamiast skupiać się na żalu i rozczarowaniu, zacznijcie żyć własnym życiem, masz męża i to najfajniejsze. Można cieszyć się życiem we dwoje, zamiast oszczędzać dla syna czy wnuków, zacznijcie korzystać z życia. Może kino? teatr, spacery, kawiarnia? Jakaś potańcówka w klubie seniora?
Stało się to co się stało, nie odkręcisz tego, spróbuj żyć dla siebie, zadbaj o związek

Joga, dziękuję za odpowiedź! Właśnie zaczynamy na dobre zajmować się sobą! Wkrótce jedziemy do sanatorium. To na początek. Wiem że syn musi płacić, bo to jego obowiązek. Boli nas tylko to, że pomimo naszej hojności w stosunku do wnuków i pełnego nimi zainteresowania od ich urodzenia, zarzuca się nam brak zainteresowania i kontaktu, jakby to było od zawsze!  Już na początku małżeństwa synowa pytała : "kiedy wreszcie coś dacie"!  Czy to nie bezczelne?  Joga, pozdrawiam!

Pewnie, że bezczelne, bo o ile syn musi płacić pieniądze na dziecko, wy nie musicie. Co prawda w sytuacji gdy nie płaci, synowa chyba może was pociągnąć do odpowiedzialności ale to chyba w skrajnym przypadku. Jest fundusz alimentacyjny i z niego powinna dostawać alimenty.

Fajnie, że jedziecie co sanatorium Bawcie się dobrze, zachowujcie jak nastolatki i relaksujcie. Róbcie dużo zdjęć, spacerujcie i poproszę o kolejne plany na "później". Kino, teatr? A może impreza ze znajomymi??? I pamiętaj, żeby nie siedzieć, nie nakręcać się i nie rozpaczać, bo to bez sensu. Przyjmuj  to co przynosi życie i wyciągaj z niego to co najlepsze dla Ciebie

Ps. Co do syna, niewiele możecie już zrobić albo (jak alkoholik) sięgnie dna i się od niego odbije albo już tam zostanie, za głupotę trzeba płacić niestety.

Dzięki Joga! Tak właśnie planujemy! Napiszę za jakiś czas jak się wszystko potoczyło. Pozdrawiam ciepło!   :-)

No właśnie. Nie wtedy jak ktoś żąda na siłę. Możemy dać, ale  wtedy kiedy my chcemy, bo to nasza dobra wola. No chyba żeby sąd  nakazał alimenty od dziadków. Przykre to jest, jak  jeszcze do niedawna była to nasza rodzina, a teraz zanosi się na to że  wrogość i żądania wezmą górę. A syn? Serce nam się kroi że marnuje młode lata. A mógłby mieć wszystko, albo przynajmniej prawie wszystko. Bo chcieliśmy zapewnić mu start w dorosłość /nie jeden tak by chciał!/, ale on wybrał inną drogę. I nie rozumiemy dlaczego?!  Chyba że jeszcze zmądrzeje. Oby nie za późno!