Nie ma głupich pytań,są tylko głupie odpowiedzi? Nasze forum.

Na jakiej podstawie decydujesz że:
"nie mam zamiaru mieć z kimś kontaktu to i ocena tej osoby nie jest mi potrzebna."

Rzucasz monetą, spotkana w parzyste dni ?

Bo ja na podstawie oceny że jest interesującą dla mnie lub nie (również czy ja dla niej, bo nic na siłę)
Ma przydatna wiedzę dla mnie i chce się ze mną podzielić.
Ocena: jest fachowa w tym co mi akurat potrzebne
itd itp.

Ja jestem żonaty i z nikim poza żoną nie wiążę przyszłości.
To co w tej sytuacji ? Mam nie oceniać? Nawet sąsiada jak podrywa mi żonę.
Żeby mu zwrócić uwagę muszę ocenić czy to żarty czy naprawdę chce ją zbałamucić. Bez trafnej oceny jego zamiarów mogę się tylko ośmieszyć.

Zgadzam się z:

Tak, rzucam monetą.
Nie chodziło mi o tak bliskie relacje jak małżeństwo(raczej zwykłe koleżeństwo) ale okej. Każdy może mieć na myśli coś innego. W każdym bądź razie jeśli nie chcę mieć z kimś kontaktu to chyba oczywiste, że nie zgłębiam jakie ma umiejętności, wiedzę ani tego jakim jest człowiekiem etc bo nie jest mi to w danym momencie potrzebne.

Cóż, może w takim razie nie jestem człowiekiem, kto wie

miss, nie kloce sie z tym, ze terapie warto proponowac w okreslonych przypadkach, a w innych nie jest konieczna, wystarczy wsparcie bliskich osob. Czesto jednak zdarza sie tak, ze glownym problemem danej osoby jest nieumiejetnosc nawiazania bliskiej relacji z innymi ludzmi - i tu kolko sie zamyka, bo skad niby ma brac tych ludzi do wsparcia, skoro jej problem polega wlasnie na tym, ze sie nie umie do nikogo zblizyc i czerpac z takiej relacji ?

I czy to zle, ze komus sie radzi porade terapeutyczna? Przeciez jak sie nie bedzie podobalo, to nie skorzysta - a ludzie nie zawsze wiedza, ze jest taka mozliwosc - dlaczego zamykac im tą droge? Ale przede wszystkim dana osoba musi widziec u siebie problem i chciec cos zmieniac. Musi chciec podjac wysilek.

Nie podoba mi sie tez, ze terapeutow traktuje sie czasem jak pijawki do wyciagania pieniedzy od biednych szaraczkow, czyli posadza sie ich o zlą wole - o jakies szarlatanstwo czy cus. Najwiecej uprzedzen jest chyba do terapeutow, byc moze dlatego, ze boimy sie, ze oni swe umiejetnosci i wiedze o na wykorzystaja do jakichs niecnych celow A w tym zawodzie jak w kazdym innym - sa ludzie i sa kaloryfery.

W sumie przecież wiadomo, że żaden psycholog, czy terapeuta, nie będzie pracował za darmo.
Za darmo to możemy sobie tutaj popisac, ewentualnie wygadac się komuś, jeśli jesteśmy w stanie zaufac.
Terapeuci przecież nie przymują tylko w gabinetach prywatnych, dlatego ja nie widzę sensu płacic za wizyty.
A jeśli ktoś czuje, że pomaga, to czemu by nie skorzystac?

Wielbicielu, a moze to jest tak, ze po prostu trudno Ci bylo pogodzic sie ze stratą tego pieska? To tym trudniejsze, im wieksze bylo nasze przywiazanie i jest zupelnie normalnym zjawiskiem wsrod ludzi, ktorzy kochaja lub kochali. W takich wlasnie momentach potzrebny jest przyjaciel (do wyplakania sie), a terapeuta zupelnie zbedny. Pozdrawiam.

ja sie nie boje, tylko z moich obserwacji ludziom z powaznymi zaburzeniami jakoś s terpaia nie wiele pomaga.

Cześć Miss
Nie mylisz czasem terapeutów z cudotwórcami?
Bo zdaje się, że ŻADEN lekarz nie ma 100% skuteczności uleczalności?
Szczególnie gdy pacjent oporny wobec wszystkich możliwych propozycji i wszędzie wietrzy BRAK jakichkolwiek efektów?
Zdaje się, że twoim "konikiem" stało się podważanie cudzych kompetencji...?
Faktycznie - co taki "wykształciuch" może o tobie (jako przedstawicielu ZNANEGO gatunku wszakże wiedzieć?).
W tej "dziedzinie" sama jesteś najlepszym fachowcem, bo sama siebie najlepiej znasz... a że nie potrafisz sobie sama pomóc? CÓŻ... Jak nie można w inny sposób się wyróżnić, można być NAJTRUDNIEJSZYM z wszystkich przypadków I to TEŻ owe "wykształciuchy" w książkach opisały... niestety
Chcesz powiedzieć, że TY na swoja emeryturę za pieniądze nie pracowałaś? A też zawód, którzy niektórzy nazywają służbą (!) dla społeczeństwa
Pozdrawiam

Pewnie są jeszcze tacy, którzy żadnej terapii zwyczajnie NIE POTRZEBUJĄ
Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia? Też mam doświadczenie. Można powiedzieć - wręcz przeciwne...
A ileż to znasz przypadków "chybionych" terapii prócz siebie, jeśli można spytać?

Co do oceny OSOBY a oceny JEJ ZACHOWANIA jest kolosalna różnica co najlepiej widać w przypadku dzieci. To, że maluch coś zmalował, nie znaczy, że go nie kochasz - ale tolerować zachowań niezgodnych z naszymi poglądami (ze względu na jego własne dobro) ZGADZAĆ się nie musimy... Przeciwnie. Zachowania krytykujemy - ukochanej osoby, jako takiej, przez to wszak NIE skreślamy!
Słowa warzyć trzeba, bo bywa, że ranią okrutnie. Czytałam watek Elżbietki i TEŻ uważam reakcje odpowiadających za nieadekwatne, bo nieomal z przesłaniem: "jesteś ZŁA matką". Podczas gdy ona opisała tylko swoje odczucia na nieprzemyślane słowa córki... co złą matka ją nijak nie czyni.

A zaburzenia emocjonalne SĄ wszak chorobą. Przynajmniej tak są klasyfikowane... Na chorobę zaś, rozsądek zaleca lekarza
Niemniej NIE JEST OBOWIĄZKOWE by iść również do onkologa, gdy ma się raka (ani żadnego innego lekarza, przy żadnej innej chorobie) Można wypierać fakty. Można się na nie "nie zgadzać"... można podjąć decyzję, że się NIE CHCE...
Tylko... szkoda życia

Uwielbiam rozmowy z Tobą
Skąd wnosisz o skuteczności terapii, bądź jej braku, skoro SAMA PISAŁAŚ, że żadnego kontaktu z nikim z nich nie utrzymujesz ???

PS.
Analogicznie jak w przypadku innych chorób: NAWET jeśli TYLKO 1/3 chorych dałoby się uratować, to WARTO ratować?
Czy też OBRZYDZAĆ im tę drogę i odbierać wszelką nadzieję?

Jesli o mnie myslisz, to masz błędne pojęcie o mojej terapii. Przez 2,5 roku produkowałam się jak bóbr na żeremi, niestety brak jakichkolwiek odczuwalnych efektów.

miss, skad mialabym wiedzieć, jak u Ciebie konkretnie to wygladalo? Mowilam ogolnie. Może zle trafilas, jeśli chodzi o terapeute, może rodzaj terapii Ci nie odpowiadal, trudno powiedzieć. Ale często bywa tez tak jak wcześniej napisałam.

Jelsi zas chodzi konkretnie o Ciebie to ja osobiście zauważam w Tobie zmiane (pozytywną). Nie wiem, co prawda, jak to się przekłada na samopoczucie, ale patrząc z zewnątrz, widać krok do przodu .

Jeśli nie wiesz, co z tym zrobić, przyjmij jako komplement

Dobra - może z nowotworami doczynienia miałaś szczęście NIE MIEĆ...
W takim razie: CO powiesz człowiekowi z chorobą alkoholową? "Lecz się" czy "nie warto łudzić się nadzieją"?
A propos widziałaś już film "Pod mocnym aniołem"?
Myślisz, że warto wyrzucać społeczne pieniądze na leczenie deliryków?

Dziękuję za wyczerpującą odpowiedź...