Seks i inne używki

Pogubiłam się
O co chodzi Whiskey w Twoim wątku?

Mnie też kiedyś fascynowała chemiczna strona innego wymiaru świata, ale nie uległam pokusom. Wiesz, widziałam staczających się ludzi, którzy swego czasu mi imponowali swoim luzem. Bawiłam sie w liceum, troszkę wcześniej niż Ty. Ale nie wciągnęło mnie to aż tak. Robiłam głupstwa, ale zatrzymałam się na zielonym. Chemii nigdy nie tknęłam - zbyt dużo przeczytałam na ten temat. Nawet zielone zprawiane to już było za dużo dla mnie. Pamiętam jaka się czułam mądra, świadoma i lepsza od innych bo się naczytałam, w tym również botaniki polskiej. A wiesz, że w palmiarni przy kaktusie stała ochrona? My sprawdziliśmy. Szalony to był czas, ale znaliśmy umiar i mieliśmy INSTYNKT SAMOZACHOWAWCZY. Chwila kontrolowanej zabawy zielonym i wróciliśmy do domu, poszliśmy na studia, założyliśmy rodziny.

Po co ten wątek? Powiedz, czy potrzebujesz rady ludzi "normalnych"? Czy raczej bawi Cie, ich troska o Ciebie? Czy czujesz się lepsza od nich? Od tych czystych? Staroświeckich? Tchórzliwych? Zramolałych? Bo Ty zaznałaś smaku mocy, odryłaś kolejny wymiar swojego świata?
Jak Ci się wraca z hyperreala? Jeszcze fajnie? Czy już wracając masz ochotę na kolejną podróż?

Pamiętaj - życie stety/niestety toczy się w realu!! Tu się urodziłaś i tu umrzesz!

Adam12 napisał/a:

silkytouch - ona szuka komfortu brania, chce być pogłaskana po główce.

:-(

Whiskey - czytałaś może to? To fragment listu dziewczyny z innego wątku tego forum. Tak wklejam...

Jestem tutaj nowa i spotkała mnie nowa, wcześniej nieznana mi sytuacja. Straciłam ukochanego. Nie byliśmy małżeństwem, aczkolwiek planowaliśmy ślub. Byliśmy 2.5 roku po zaręczynach.
Zawsze byłam silną kobietą. W związku to zawsze ja byłam tą, która "nosiła spodnie" i twardo stąpała po ziemi. Od 3 grudnia 2013 roku wszystko się zmieniło. Jeszcze nigdy nie czułam się tak słaba i bezradna. Gdy to się stało byłam daleko poza domem i daleko od ludzi, których akurat potrzebowałam. Pierwszy raz nie wiedziałam co zrobić.
Nie ukrywam, że w pewien sposób spodziewałam się, że może do tego dojść. A to dlatego, że wszystko to miało już swój początek na ponad miesiąc przed jego śmiercią- z powodu lekkiego życia jakie prowadził mój narzeczony... Alkohol, kumple, imprezy i narkotyki. Często się przez to kłóciliśmy. Nie chciałam, żeby brał. Kochałam go (i nadal kocham) i chciałam aby przestał brać. Doszedł w pewnym momencie do wniosku, że mam rację i je rzuca. I rzucił, nagle. A one rzuciły nim. Do szpitala. Na oddział psychiatryczny. To były straszny czas. Gdy go odwiedzałam, raz chciał mnie widzieć i bardzo się cieszył na mój widok, by chwile później mnie znienawidzić. Ale trwałam przy nim. Czułam, że się uda, że damy radę. Zaczęło mu się polepszać, dochodził do siebie. Powiedział, że już więcej nie weźmie. Wierzyłam mu. Mimo, iż byliśmy daleko od siebie. Ja studiuję poza moim miejscem zamieszkania. Od listopada mieliśmy razem zamieszkać...ale się nie udało.... Gdy wyszedł ze szpitala, chciał nadal kontynuować leczenie. Brał tabletki, umówił sie na wizytę u psychiatry. Chciał nawet chodzić na jakieś zajęcia w ośrodku. Chciał się zmienić. A ja byłam z niego cholernie dumna.
W dniu jego śmierci rozmawiałam z nim przez telefon. Ja będąc 100 km od niego... Miał tego dnia iść do nowej pracy. Miał.... Planowaliśmy już co będziemy robić w nadchodzący weekend, gdy tylko zjadę do domu ze studiów. Akurat jechał samochodem i obiecał, że jak dojedzie do domu to się odezwie. Odezwał się. Napisał, że mnie bardzo kocha. 2 godziny później dostałam telefon, że nie żyje. Popełnił samobójstwo... Obiecałam mu, że będę z nim w zdrowiu i w chorobie...póki śmierć nas nie rozłączy... I rozłączyła...
Czuję się strasznie... Nie wiem, może lepiej by mi było, gdyby zmarł w wypadku. Ok, wiem, wcale nie byłoby mi łatwiej... Wróciłam na studia. Bo muszę. Dla samej siebie. Żeby mieć jakieś zajęcie. Ale nie potrafię sie na nim skupić tak jak dawniej. Sypiam raz lepiej, raz gorzej. I tęsknie. Na początku gdy tylko się budziłam, miałam taki odruch, że chcialam do niego napisać sms czy zadzwonić.

whiskey29 póki nie zerwiesz TOTALNIE z tym typem i z całym środowiskiem nie wyjdziesz z brania - proste??

Whiskey nie masz racji mówiąc że swoim zachowaniem nie krzywdzisz innych. Pomysl nad tym, krzywdzisz matkę, znajomych z czasem będziesz ich krzywdzić coraz bardziej.
Gdybyś nie daj Boże została ratownikiem będziesz krzywdzić pacjentów.
Ty w ogóle nie powinnaś na chwilę obecną myśleć o ratownictwie.
Adam jeśli naasza teza że jest uzależniona jest prawdziwa to ona bedzie/ jest kiszonym ogórkiem. To nie jest żaden wstyd. To sam ludzie którym się udało. Na bycie ogórkiem trzeba się napracować, wyjść z aktywnego uzależnienia.
Wiskey to świetnie że idziesz do lekarza. Pobierze badania, sprawdzi czy jesteś zdrowa, ale on Ci w uzależnieniu nie pomoże, on tylko uciszy fizyczne skutki.

Abizer napisał/a:

Matka zna swoje dziecko. Kiedyś się dowie. Wtedy będzie ból.

Ona ma inne rzeczy na glowir niz mnie

Whiskey, czy Ty jesteś szczęśliwa ?

Adam12 napisał/a:

No masz wspaniałych przyjaciół. Nawet na pogrzeb przyjdą - powiedzą super się ćpało.

Ci co ćpają to znajomi, mówie o przyjaciołach ze szkoły

Whiskey, bardzo Ci współczuje sytuacji w jakiej się teraz znajdujesz, serio szkoda mi ciebie. Włazisz w bagno, które wciaga gorzej chyba niż alkohol.
Dla mnie wcale nie jesteś skończona, masz jeszcze szanse odwrotu, tylko pytanie, czy Ty naprawdę tego chcesz?
Co Ci dają te nienaturalne "wesołości" na haju. Przecież ten czas mija, a potem czujesz sie znowu jak na kacu.
To tylko ułudne szczęscie, myślę, że sama o tym wiesz.
Nie wiem, czy cokolwiek dadzą Ci te próby nakierowywania Cię przez forumowiczów na właściwą drogę.

Czasem, żeby pokonac coś ciężkiego musimy sięgnąc dna, świat przewraca nam się do góry nogami.
Jedni wychodzą z tego resztkami sił. Gorzej, gdy będzie za pózno.

Nie pozwól , żeby ktoś decydował o Twoim życiu.

Dlaczego nie kochasz siebie i sama sprawiasz sobie ból?
Czym sobie na to zasłużyłaś?

Adam12 napisał/a:

whiskey29 ale na studiach też znajdziesz prochy. A jak nie to prochy znajdą Ciebie.

ale nie chce ich brać.

Droga whiskey29 narkotyki, wódka, papierosy i maryśka które dają Ci chwilowe ukojenie, którego tak pragniesz są tylko efektem tłumienia w sobie wielu negatywnych emocji.
Prawdziwa przyczyna Twoich problemów z używkami to nie brak asertywności czy jakaś wrodzona słabość do nich. Są one dla Ciebie tylko środkiem, który tak jak pisałaś pozwala oderwać się od
okrutnej rzeczywistości. Uciekasz od wewnętrznego bólu, smutku i samotności, jednak te emocje nie pojawiły się nagle w Twoim życiu. One gromadziły się w Tobie przez długie lata, jednak najbardziej doświadczyła Cię w życiu utrata bardzo bliskiego ojca. Tak jak pisałaś nikt inny nie rozumiał Cię tak jak on, wspierał gdy była taka potrzeba i miałaś w nim oparcie. Strata jakiej wtedy doznałaś
miała i nadal ma ogromny wpływ na Twoje życie, a wydarzenia w okresie gimnazjum, które jak pisałaś odebrały Ci szacunek do siebie kompletnie Cię rozbiły. Dla takiej młodej kobiety to było zdecydowanie za dużo nie miał kto stanąć w Twojej obronie i udzielić odpowiedniego wsparcia.

Postanowiłaś wytłumić w sobie te wszystkie negatywne emocje i udało Ci się na długi czas. Jednak miało to swoją cenę bo ile można z nimi walczyć, udawać że nie są częścią Twojego życia. Pojawiały się nowe problemy, a stare nie chciały zniknąć, podświadomie uznałaś że nie możesz się z nimi dłużej zmagać zbyt bardzo Cię przytłaczały, wtedy pojawiła się potrzeba akceptacji oraz sięgnęłaś po używki z początku po papierosy i alkohol, jednak cierpienie które odczuwałaś było zbyt silne i by je stłumić skusiłaś się na przygodny seks oraz ostatnio na narkotyki.

Nie walcz dłużej z emocjami nie gaś ich w sobie i wsłuchaj się w siebie, tak samo nie pisz że nienawidzisz siebie, to nie siebie nienawidzisz tylko swoje życiowe doświadczenia. Masz życiowe sukcesy, plany i pasje trzymaj się w życiu tego kim jesteś na prawdę.

wiesz, co whiskey? nudna już jesteś

masz żal, że ci nie odpisujemy, że niby forum umarło, a ile niby razy mamy ci pisać to samo? Fajnie, że przeżyłaś CAŁY DZIEŃ bez trawy. Wow, ale osiągnięcie. Domyślam się, że spędziłaś niedzielę w domu i nie widziałaś się ze znajomymi ani swoim podejrzanym chłopakiem, bo inaczej na pewno byś zajarała/coś połknęła/wciągnęła, whatever...

Sorry za złośliwości, zazwyczaj tak nie piszę, ale już nie mam siły do ciebie dziewczyno. Mam nadzieję, że jeśli jakimś cudem dostaniesz się na to ratownictwo i je skończysz, znajdując pracę, to nigdy nie przyjedziesz na sygnale po mnie, czy kogoś z moich najbliższych.

wiesz, co whiskey? nudna już jesteś

masz żal, że ci nie odpisujemy, że niby forum umarło, a ile niby razy mamy ci pisać to samo? Fajnie, że przeżyłaś CAŁY DZIEŃ bez trawy. Wow, ale osiągnięcie. Domyślam się, że spędziłaś niedzielę w domu i nie widziałaś się ze znajomymi ani swoim podejrzanym chłopakiem, bo inaczej na pewno byś zajarała/coś połknęła/wciągnęła, whatever...

Sorry za złośliwości, zazwyczaj tak nie piszę, ale już nie mam siły do ciebie dziewczyno. Mam nadzieję, że jeśli jakimś cudem dostaniesz się na to ratownictwo i je skończysz, znajdując pracę, to nigdy nie przyjedziesz na sygnale po mnie, czy kogoś z moich najbliższych.

marchewa91 napisał/a:

naczytałam się i napisałam wystarczająco dużo, żeby sobie wyrobić o niej ocenę

bez terapii czy to u psychologa, czy u księdza ona tego sama nie przejdzie, a to całe ratownictwo medyczne to jeden wielki żart... ja się w tym momencie nie dziwię, czemu nasza służba zdrowia wygląda tak jak wygląda, a ludzie umierają, bo pomoc przyjeżdża za późno, albo w ogóle nie przyjeżdża (autorka powoływała się na znajomych ratowników, którzy ćpają, więc nie praw mi kazań)

znajde ci tysiące innych zawodów gdzie również są osoby biorące narkotyki.