Czy myślicie, że niepełnosprawny chłopak ma szansę na miłość?

Tak się zastanawiam... czy gdybyście nagle stali się niepełnosprawni, to tak łatwo odebralibyście (znaczy zmniejszylibyście bardzo) sobie szansę na miłość? A gdyby wtedy ukochana osoba od was odeszła, to tak szybko byście się z tym pogodzili (wszakże kalectwo atrakcyjne i pociągające nie jest, więc no problem, niech ta osoba sobie idzie?) i skupili się na czymś innym? A może psioczyli jacy to ludzie źli itd.?

Jeśli chodzi o moją opinię, to uważam, że nie ma sensu popadać w przesadny optymizm czy wielki dół, najlepiej starać się pracować nad postrzeganiem związku jako czegoś co może, ale nie musi się pojawić, bo wiadomo, że życie różne niespodzianki i wydarzenia przynosi, także uzależnianie swojego szczęścia od jednego czynnika jest/może być zgubne (choć wiem, że ogólnie zmiana myślenia łatwa nie jest, ale innego lepszego wyjścia ja nie widzę). Zresztą to tyczy się też ludzi zdrowych, bo i tacy ludzie maja problem w sprawach związkowych (co widać), poza tym niektórzy to straszni maruderzy co własnych wad za bardzo nie widzą.

Łatwo jest przekroczyć granicę w tym względzie. Tak myślę.

Też myślę, że wcześniejsze opinie były trochę na wyrost. Teraz ogólnie to ludziom (uogólniam) dużo rzeczy przeszkadza, niepełnosprawność to jeden z powodów, nie ma go co tak demonizować. "Jeśli ktoś chce, znajdzie sposób. Jeśli ktoś nie chce, znajdzie powód." - myślę, że dużo w tym racji. Jak komuś nie chce się człowieka poznać (niekoniecznie w jednym celu), to zawsze coś znajdzie. Teraz (no kiedyś też tak było, ale myślę, że mniej) dużo chodzenia na łatwiznę, problemów się tak nie rozwiązuje, o różne relacje tak się nie dba... to i nie dziwota, że związki międzyludzkie się rozpadają, kruszą albo komuś szansy się nie daje choćby na przyjaźń, ale taką prawdziwą, a nie trzymanie w rezerwie (czyli to friendzone).

Poza tym uważam, że przy niepełnosprawności fizycznej a umysłowej są różnice w potrzebach emocjonalnych (uogólniam oczywiście). Ta pierwsza grupa chce bardziej takiego normalnego związku, a tej drugiej bardziej jest potrzebna prawdziwa przyjaźń, wsparcie, bycie przy takiej osobie (mimo, że potrzeby trochę inne, to i tak za dużo osób unika takich ludzi). Ale to tylko moje zdanie i może się mylę.

Co do mnie, to mnie jakoś wózek nie odstrasza, brak ręki czy nogi też, choć wiadomo, że do takiego widoku trzeba się po prostu przyzwyczaić, nie mówię, że wszystko tak hop-siup, tylko trzeba chcieć dać szansę na poznanie się, a co z tego wyjdzie, to czas pokaże. Gorzej z umysłowymi, ale tu myślę, że spora grupa potrzebuje trochę innej relacji bardziej, poza tym dużo takich osób nie poradziłoby sobie w takim zwykłym związku. Smutne to, ale prawdziwe. Ale to jeszcze zależy jaka umysłowa i w jakim stopniu, po prostu, bo teraz strasznie generalizowałam, a przecież wszystkich chorób nie wymienię. No i tez byłby problem jakby był ktoś bardzo niepełnosprawny fizycznie, np. do łóżka przykuty, ale jakby to zdarzyło się w trakcie związku, to sądzę, że bym swojego partnera nie zostawiła, myślę, że tak postąpić bym nie mogła, ale musiałabym się w takiej sytuacji znaleźć by stwierdzić to ze 100-procentową pewnością.

a teraz pytanie do pań które piszą, że im to nie przeszkadza
umawiałyście się kiedyś z takim facetem?
a może odprawiłyście kiedyś takiego? OCH już to widzę, jak dajecie kosza kolesiowi który jest kaleką, samopoczucie musi być niesamowite
bo macie np. związek ale coś niepykło i nadszedł czas zerwania. Co tu zrobić? Przecież ludzie powiedzą, że jestem potworem jak go na "wózku" zostawię

Nie, ale mogłabym się umówić (jakbym była wolna). No, ale tak się złożyło, że na swojej drodze zanim byłam w związku, to nie spotykałam za bardzo chłopaków niepełnosprawnych. Dopiero potem w liceum ten chłopak na wózku, ale byłam zajęta no i teraz też poznałam, ale też jestem zajęta. No, ale ja wiem, że niekoniecznie by mi to przeszkadzało i że zależy od sytuacji, stopnia niepełnosprawności. Jak piszę np niedosłuch czy brak nogi to wiem praktycznie na pewno, że nie przeszkadzałyby mi Inne niepełnosprawności, w sensie cięższe do przemyślenia, ciężej powiedzieć, ale w tych wyżej co napisałam, to spoko, jak najbardziej.

Miłość nie wybiera. Każdy ma do niej prawo i na nią szansę.

lilly25 kobieta bardzo szczupła od biedy przejdzie w tłoku, mężczyzna ma instynkt opiekuńczy, więc nawet w anorektyczce może się zabujać. Gorzej jest w przeciwną stronę. Wielokrotnie pod swoim adresem słyszałem jakieś mądrości lub banialuki. Wiesz, że ja nie mam żadnych znajomych, nie mam gdzie pójść, bo gdzie na disco w remizie? Najczęściej siedzę w domu, próbuję poznać kogoś przez internet, w myśl zasady, że niby wygląd się nie liczy, ale to blef, jak wysyłam swoje zdjęcie to znajomość się najczęściej kończy.
Nie jestem gorszy od kogokolwiek na tym forum, jestem taki jak wszyscy, ale w tym kurniku nad Wisłą jak ktoś jest trochę inny to go zaraz chcą zniszczyć, taka jest mentalność tutejszych ludzi. Nie wiem czy oszukiwanie siebie i innych na forum i powtarzanie, że niepełnosprawność nie ma żadnego znaczenia jest dobrym rozwiązaniem.

Piszę ogólnie bo czasami to, aż żal coś takiego czytać. Naprawdę stosuję bardzo dobrą zasadę jak się na czymś nie znam to się nie wypowiadam. Normalnej pracy nie mogę dostać, o rentę walczę, a ktoś tutaj pisze o Janku Meli, co ma piernik do wiatraka? Chłopak miał naprawdę dużo szczęścia, zresztą jego matka jest prawnikiem, ale to nie znaczy, że wszyscy niepełnosprawni mają takie bajeczne życie

Metyl w temacie o samotności też się udzielałem, ale tam ostatnio pusto

Ja jestem w pełni sprawny ale na innym przykładzie jest tak samo jak mówisz, moi znajomi nie rozumiej dlaczego się nie bawię co tydzień, czemu nie imprezuję a wolę sobie poćwiczyć obejrzeć przez weekend jakiś film i to wygląda jak by mieli do mnie pretensje o to że tak robię ale to nasza mentalność. U nas sąsiad kupi nowe auto to inni sąsiedzi mu zazdroszczą i dużo jadu jest a w np w Stanach jakiś sukces ktoś osiągnie wśród sąsiadów to jest grill i wszyscy gratulują tego sukcesu a u nas żałują że komuś się uśmiech pojawił na twarzy.

Prawda jest brutalna i szansę są ale bardzo małe jeśli chodzi o faceta niepełnosprawnego, bo ja np bym zaakceptował kobietę która straciła kończynę czy z jakąś inna choroba ale tak jak mówisz facet ma inne myślenie. Już dawno przestałem wierzyć w te optymistyczne pierdo*** że będzie lepiej że coś tam trzeba być realistą i tyle.

Nie wiem czy znalazł miłość ale z pewnością takie coś potrafi zmotywować. A przynajmniej pokazać że inni mają gorzej ( i z tego potrafią wyjść ).

Dzięki hans9123, Metyl nie ma to jak męska solidarność:)
Nie zamierzam się łamać w tamtym roku dowiedziałem się o chorobie, ale w tym już mi znacznie lepiej, a stan nie powinien się tak szybko pogarszać:) Wprawdzie siłownia to nie dla mnie, ale taniec, może biegi lub wspinaczka w takich dyscyplinach powinienem się zrealizować

Dzięki wielkie dla WAS