Czy myślicie, że niepełnosprawny chłopak ma szansę na miłość?

Kto szuka ten znajdzie:-) Nastawienie jest najważniejsze. Pozytywne rzecz jasna. Z negatywnym nastawieniem NIC się nie uda, NIC nie osiągniesz. Przy dzisiejszych możliwościach wszystko jest możliwe. Nie zastanawiaj się tylko działaj:-)

Nie widzę powodu czemu nie miałby znaleźć. Znam osoby niepełnosprawne (z amputacją palców albo nawet całej ręki), które maja takie podejście do zycia, że ludzie dookoła potrafią tej niepełnosprawności nawet nie zauważyć (np. dziewczyna, ktora zauważyła, że chłopak nie ma reki dopiero jak jej ktoś o tym powiedział a pracowała z nim od kilku dni). To duzo zalezy jak osoba niepełnosprawna myśli o sobie.

Powiedzmy, że jestem bardzo szczupły i nie mogę tego zmienić, w dobie kolorowych pisemek, gdzie nawet z byle Dody można zrobić piękność, to mi nic nie pomoże. Mam też inne problemy trochę z dykcją, resztę dałoby się przeżyć na początek. Zastanawiam się po prostu czy wygląd ma aż tak duże znaczenie?

Każdy ma szanse na spotkanie miłości, trzeba tylko próbować.

A z jakiego jesteś miasta
Na poprawę samopoczucia polecam ci ten artykuł http://tnij.org/37ko
proszę nie kasujcie niech przeczyta

Mój eks jest niepełnosprawny w stopniu umiarkowanym - na powodzenie nie narzeka.
Jeden z moich dobrych znajomych - nie ma jednej dłoni. Dziewczyny wręcz biją się o niego.
Przypadek? Nie sądzę.

Wszystko zależy od nastawienia. Obu tych panów znam bardzo dobrze. Dzieli ich też dosyć spora różnica wieku i podejścia do pewnych spraw. Ale łączy jedno - niepełnosprawność ich nie złamała. Wiedzą, że w pewnych aspektach życia mają gorzej niż my, w 100% sprawni. Jednak radzą sobie, pracują, studiują, kobiety za nimi się ustawiają. Bo zaakceptowali swoją inność i pokazują to, co mają najlepsze.

Nie chcę faceta na wózku.Sama jestem na wózku,więc jak taka osoba w czymkolwiek mogłaby mi pomóc?Nie wstanę,żeby pójść do łazienki,wejść do wanny.Nie wiele mogę zrobić bo jak mówiłam,wózek bardzo mnie ogranicza.I nie masz racji osobo powyżej.Akceptuję siebie i lubię siebie taką jaka jestem,bo taka się urodziłam.Innego wyboru nie miałam.Aha,i nie szukam faceta na siłę

Nic dodać, nic ująć. Osoba niepełnosprawna - tak. Osoba toksyczna - nie. Że już nie wspomnę o tym, że odczuwanie instynktu macierzyńskiego w stosunku do mężczyzny jest dla mnie cokolwiek obleśne

Jasiek A Hawking? <3

Zgadzam się, że niepełnosprawność niepełnosprawności nierówna. Jestem bardzo sympatyczną osobą optymistycznie nastawiona do życia, potrafię się sobą zająć nie potrzebuje pielęgniarki, wręcz to by było dla mnie nie do pomyślenia. Właściwie świetnie sobie daje rade sam, kończę studia, staram się o rentę i zamierzam poszukać sobie pracy. Mimo wszystko to chyba normalne że chciałbym zapoznać Nie mam znajomości, przez kilka lat starałem się kogoś poznać przez net ale nic z tego nie wychodziło, może w realu jest łatwiej, nie wiem. Nie chodzi nawet o związek na to bardzo nie liczę z moją chorobą ale o nowe znajomości.

Cała prawda...Dzięki za ten post szakisz.Chciałabym tylko jeszcze napisać,że nie pisałam tego co jest powyżej,żeby komuś dokopać.Chciałam dać Wam do zrozumienia,że tak jest w przypadku osób na wózkach,i to się raczej nie zmieni.A teraz linczujcie...

nie wszystkich problemów, ale napewno problemów w relacjach z ludźmi.

Tak jak ktoś napisał - kto szuka ten znajdzie.

Gorzej gdybyś był chory na znieczulicę czy inne paskudztwo typu egoizm, zmanierowanie czy toksyczną osobowość.. z tym byłoby trudniej..

20-latki zwykle mają problem z nawiązaniem relacji damsko-męskich również bez wózka.. to moment kiedy człowiek dojrzewa i wszystko wydaje się problemem, a już zwłaszcza własny wygląd, własne kompleksy..
Z czasem również Twój kolega zauważy że niepełnosprawność może być przeszkodą albo powodem do nawiązania nowych ciekawych znajomości.. wszystko zależy od punktu widzenia osób jakimi się otaczasz i naszego doświadczenia. Grunt to nie skwaśnieć i nie zamykać się w sobie, tak myślę (recepta dla każdego). Autor zadał szczere pytanie i szczerze na nie odpowiadam - jednak ja mam już kilkanaście lat więcej, stąd inne spojrzenie na pewne sprawy.
Pamiętam że jak miałam około 20 - jakiś chłopak na wózku zagadał do mnie i wprost zapytał mnie czy się z nim umówię .. odpowiedziałam, że "raczej nie". Nie dlatego że był niepełnosprawny - tylko dlatego że go nie znałam i zaskoczył mnie swoim pytaniem... heh - pamiętam też, że mnie zaintrygował i to że zapytał spodobało mi się.. czekałam aż się pojawi jeszcze, bo po przemyśleniu stwierdziłam że "niby dlaczego nie" ale niestety się już nie pojawił w mojej okolicy.. życie.

Tak. Bo Ty masz kolegę, który ma tak a nie inaczej, i na tej podstawie wysnuwasz wnioski dotyczące wszystkich. Na dodatek znasz życiorys każdego forumowicza, wiesz, że nikt z nas nie jeździ na wózku/nie ma znajomych na wózku, a to, co piszemy, to tylko słitaśne frazesiki, głaskanie po główce i pocieszanie bez pojęcia o czymkolwiek

BabaOsiadła nie wiem jak jest, nie znam życiorysu ale prawdą jest że dopóki ktoś nie zetknie się z niepełnosprawnym to nie ma pojęcia jak wygląda życie takich ludzi.

Co do tematu to niestety nie wiem, to jest bardzo szeroki temat ze względu na spektrum niepełnosprawności, wszystko zależy od rodzaju i stopnia zaawansowania choroby, ale przede wszystkim podejścia do siebie, do świata i tej kwestii

To są akurat niezbyt dobre przykłady Nic nie jest wiadome na pewno i dobrze życie byłoby udręką jakbyśmy wiedzieli wszystko wcześniej
Właściwie chciałbym zapomnieć, że kiedyś założyłem taki temat na forum

To są najbardziej znane przykłady ON, którzy dają sobie radę, mógłbym jeszcze dodać kilka innych tylko to nie miałoby sensu. Każdy z nas jest inny, każdy ma też inne problemy zdrowotne. Jednak ON mają trudniej niż inni zgodzisz się z tym? Żeby dorównać pełnosprawnym muszą pokonywać dodatkowe trudności. Często nie wychodzą z domu, a jak wychodzą to często zderzają się ze ścianą. Łatwo jest coś osiągnąć jak się jest młodym, zdrowym i ładnym ale wyobraź sobie, że nie wszyscy są tacy, mają trudności. Tego nie widać w telewizji czy w kolorowych pisemkach. Może dlatego ON są często silniejsi psychicznie.

Czyli niepełnosprawny może znaleźć niepełnosprawną i tylko przypadkiem

Hej!!! Ja też jestem osoba niepełnosprawna. Jeśli chodzi o wygląd to dla mnie nie ma znaczenia:) Dla mnie liczy się charakter i jakie ma serce. Ja też bym chciała wkońcu znaleźć jakiegoś chłopaka bo ta moja samotność mnie dobija:( Jak poznam jakiegoś fajnego chłopaka i mu mówie o mojej chorobie to odrazu urywa znajomość mimo że mnie zapewnia, że dla niego nie liczy się wygląd:/ Więc jak chcesz się bliżej poznać to napisz. Pozdrawiam.

Kolega ja też byłem chudy przy wzroście 193 cm ważyłem 74 kg ale pewnego dnia się wkurwi*** i zacząłem kompletować siłownie na strychu i pomalutku ćwiczyć doszła dieta i teraz ważę 103 kg więc wszystko można. Niby mamy takie fajne czasy internet, portale społecznościowe, smartfony ale ludzie stają się bardzie przez to niepełnosprawni. A co do pytania w temacie to jest szansa ale wiadomo niewielka dzisiaj ludzie dużo wymagają w szczególności kobiety więc szanse są ale małe zamiast tracić czas na pisanie przez neta z tymi laskami to zacznij ćwiczyć ogólnie coś robić bo innym nie dogodzisz. Ja ci życzę powodzenia i nie będę słodzić szansę masz ale wiadomo małe.

Nie ma co się oszukiwać.Szanse są jak 1do 120000.Czysta statystyka.Takie rzeczy to tylko w filmach.Brutalne ale prawdziwe.

A ja Wam powiem, że... Mamy szansę i to wielką! Sam jestem osobą niepełnosprawną ale zazwyczaj swoje niepełnosprawności obracam w żart, np. jak jest burza to śpię sobie podczas gdy inni klną jak szewc, bo grzmoty są dość donośne; wcześniej jeszcze mogłem ściągać na klasówkach i kolokwiach, bo miałem "problem" z oczami (nie zapomnę tego jak kiedyś na historii Pan powiedział do mnie "<moje nazwisko> nos w sos!" ); tudzież mogliby mnie wynieść z łóżkiem i całym "łóżkowym" oprzyrządowaniem, w samych bokserkach albo i bez na ulicę, w szczere pole a ja bym sobie spał. Można by tak jeszcze powymieniać trochę... Czasami gdy jeżdżę do Warszawy to śmieję się, że gdyby mnie i koleżankę złapała kontrola a w Wawie nie płacę nic za przejazdy wraz z opiekunem to kontrolerowi powiedzieć mogę "Ta seksowna Pani to moja opiekunka"
A prawda jest taka, że niepełnosprawny jest niejednokrotnie bardziej ogarnięty niż pełnosprawny. Zdarzyło się kiedyś, iż powiedziałem koleżance iż mam to i to - nie odezwała się więcej.. Niepełnosprawność to doskonały weryfikator pt. "z kim masz do czynienia". Życie! Życie jak widzicie

Wiecie co ? Przeczytałam kilka Waszych postów i powiało NUDĄ ...Poważnie... Prawda jest taka, z całym szacunkiem dla autora, że nie znajdziesz tu odpowiedzi na zadane pytanie, jeżeli rzeczywiście na tym Ci zależy. Jeżeli chcesz poprawić sobie chwilowo humor opiniami wyssanymi z palca w stylu " penie, że możesz, szukaj jasne, czemu nie, każdy ma prawo do miłości " itp itd to dobrze trafiłeś.
Prawda jest taka, że moje wewnętrzne ja, moja dobra część osobowości nakazuje równiez przekonywać że niepenosprawność nie stoi na przeszkodzie miłości. Kiedy jednak potraktuję tą sytuację bardziej osobiście i zastanowię się czy ja chciałabym być w związku z osobą niepełnosprawną, to stwierdzam, że jednak BEZLITOŚNIE muszę odpowiedzieć, że  NIE. I podejrzewam, że większość z Was nie chciałabym być w takim związku. Z samego założenia. Mnie przeraża nawet fakt urodzenia niepełnosprawnego dziecka. A wy mydlicie chłopakowi oczy, że pewnie, że jasne.
Co innego, że nie jest powiedziane, że może taka miłość by mi się przytrafiła---i miałabym z tym problem. WY NIE?

Ano właśnie. Wszelkie tutejszy posty są w tonie "na pewno sobie KOGOŚ znajdziesz, "jesteś świetnym facetem, na pewno KTÓRAŚ cię pokocha". Jakaś, któraś, gdzieś tam kiedyś... Byle nie ja, no bo ja, wiesz, tego, nie podoba mi się twój charakter
No ale dobra, proszę, która z udzielających się tutaj forumowiczek umówi się ze Srebrnym na randkę?

Sprawa pierwsza - szanse są. Sprawa druga - nie jest to łatwe. Przykłady zdrowych, dobrze zbudowanych facetów bez ręki są niewspółmierne. Jesteśmy tak zaprogramowani, by unikać prokreacji z osobami wyglądającymi na chore, żeby uniknąć powielania wadliwych genów.

Na pewno nie ma co liczyć na poznanie kobiety z taką chorobą przez portal randkowy, albo zaczepienie na ulicy. Jedynym sposobem jest aktywność w jakiejś grupie zainteresowań, gdzie  jest spora rotacja ludzi, gdzie pojawiają się i są przez kolejne spotkania z rzędu nowe kobiety. Jedynie wówczas mają one szanse poznać twoją osobowość i się w niej zauroczyć.

No właśnie brak ręki lub nogi jeszcze nie. Ja już kilka razy podawałem przykład dziewczyny beznogi, która mi się spodobała. Szła ulicą z tytanową proteza typu "robocop". Chętnie bym się z nią umówił, ale należy być uczciwym (w końcu stawiamy na uczciwość!) wynikało to z tego, że:
- była zgrabną, atrakcyjną blondynką
- poza brakiem nogi (zapewne utraconej w wypadku) wyglądała na całkowicie zdrową
- miała bardzo zaawansowaną protezę umożliwiającą jej płynne chodzenie - na pewno kosztowała kupę kasy.

Gdyby miała obie nogi,ale była np zdeformowana przez chorobę, to na pewno by takich odczuć nie zbudziła

Mówiąc szczerze, to nie zastanawiałem się wtedy, jakie ma IQ. Inteligencja jest na drugim miejscu, bo gdyby nie była atrakcyjna, nie miałbym chęci jej poznawać, ani jej IQ.

Święta racja. ogólnie portale randkowe są najbardziej bezlitosnym, zwracającym uwagę na powierzchowne cechy, i oceniającym w sposób zero-jedynkowy sposobem poznawania ludzi. Pełnosprawnych czy też nie. mnogość kontaktów daje złudzenie, że coś się w Twoim emocjonalnym życiu "ruszyło" i od tej pory będzie już tylko lepiej i jest się na ostatniej prostej w drodze po miłość. A tak naprawdę to jest jedynie iluzja. Co więcej, anonimowy charakter zapoznania osoby wyciągniętej żywcem ze swojego środowiska (czyt. zupełnie nic o niej nie wiesz, jest jak czysta kartka, i przed Tobą może na zawołanie stworzyć swoje własne nowe ja) sprawia, że często kończy się to nagłym zerwaniem kontaktu bez podawania przyczyny, a co gorsze po pierwszym spotkaniu gdy rzeczywistość przegra w starciu z wyimaginowanym wyobrażeniem danej osoby.

Jeżeli o mnie mowa to zdziwiłbyś się Mój Drogi. Jestem bardzo ciepłą osobą, ale nie mogę patrzeć jak ktoś daje komuś rady z dupy wzięte. Rady do których sam nie chciałby się zastosować. Z osobami niepełnosprawnymi mam w życiu wiele do czynienia. Mówię zarówno o niepełnosprawności fizycznej jak i psychicznej. I wydaje mi się, że ten wątek bardziej dotyczy bezmyślności ludzi w dawaniu rad oderwanych od rzeczywistości, aniżeli "problemu" autora posta.

Poza tym nie rozumiem co w mojej wypowiedzi było takiego kontrowersyjnego? Czy na negatywną ocenę mojej opinii wpłynął fakt, że jestem kobietą i drzemiące we mnie matczyne instynkty powinny zmienić mój tok rozumowania? hm...

Masz 26 lat...nie załamuj mnie i proszę czytaj ze zrozumieniem.

Mało jest ludzi, którzy wiążąc się z drugą osobą zastanawiają się czy to właśnie ten/ta ? Którzy mają wątpliwości bo dziwnie się ubiera, nieestetycznie je, agresywnie się zachowuje, nie pasuje mi jego styl ubierania się i inne? Ludzie (a na tym forum znajdą się ich setki) mają wątpliwości czy osoba,z którą są to jest ta jedyna na całe życie. Mają wątpliwości. Nie wierzę więc, że czyjaś niepełnosprawność nie skłoniła by kogoś do głębszej refleksji, zadumy czy rzeczywiście powinnam się wiązać z tym człowiekiem.
Dlatego uważam, że rady powinny być również przemyślane, a nie rzucone na odczepne kilka słów, które autor chce usłyszeć.
Nawiązując do tytułu i na koniec moich wynurzeń w tym temacie: " Czy myślicie, że niepełnosprawny chłopak ma szansę na miłość?"
Odpowiedź brzmi: oczywiście, że tak. Ma szansę. Ale nie udawajmy, że to nie jest wcale dla nas problemem.

Jest problemem. Tak samo jak to, że chce gotować nam w naszej kuchni, jak to że jest naszym przyjacielem i nie odwzajemnia naszego uczucia i jak setki innych "problemów" przytoczonych w dziale miłość, związki partnerstwo.

Pozdro

W tym zawarte jest wszystko. Niepełnosprawność, jak i każda słabość u mezczyzn, zabija pociąg seksualny - im wiecej tym gorzej (mowa ciała powie przecież wszystko). Dla kogoś takiego jedyną możliwością są właśnie jakieś grupy towarzyskie w ktorych to ON bedzie tym wybranym. Jeśli w ogóle. Z reszta widac po rezultatach. Moze jakby kobieta miała 70 lat to by chciała chorego i uprawiac z nim domatorskie "stare malzenstwo", albo inaczej - jakby sama była chora, ale mniej chora niż ten chory. Bo jakby sobie inaczej poradzili? To tak jak "ja wymagam wiekszych zarobkow, domu, samochodu, zaradnosci, przebojowosci, a ze sama tego nie mam... nie musze, ja tylko wyglądam". To jest udowadniane na kazdym kroku, a pisac sobie mozna wszystko. Poklepać sie po pleckach, pocieszyć. Rezultaty jednak mowia wszystko i odczuwa to tylko ten, ktoremu wlasnie mowia to co zacytowane. Któraś, gdzieś, kiedyś, na pewno(!). No na pewno, jak juz nie bedzie innych mezczyzn do wyboru, albo ten mezczyzna nagle wyzdrowieje, stanie sie kims innym itp. Portale tez rzeczywiscie mowia bardzo, bardzo duzo o tym kto i jak jest oceniany. Jak chce sie dostać gonga wiekszego niz kilka friendzone i odrzuceń "bez powodu" (brak chemii, seksualnosci, perspektyw w sensie - oj będe sie nim chwaliła i jakie ja z nim swietne zycie będe miała) to droga wolna. Kazdy widzi jak jest i na nic nie zmienia te słodkie gadki o pieknej przyszlosci. A ze nie z tą która wypowiada te słowa... ona umywa ręce, bo w koncu jej zadaniem jest tylko współczuć. I ok, lepsze szczere gadki niz cos takiego. Na hipokryzji daleko sie nie pojedzie. Czemu rozmawia się (nawet publicznie) z pewną kobietą, która mowi ze wygląd ani kasa sie dla niej nie liczy, a jak zobaczy sie związek to z kasiastym przystojniakiem. Czemu sama nie udowodni ze mowi prawdę i wybierze sobie brzydkiego, biednego i niepelnosprawnego. Ma wybór to poczeka na kogos lepszego, normalna rzecz. I odwrotnie - jak ktoras cie nie chce. Rada: pracuj nad sobą, zmien się, wez sie w garsc. Bo przeciez kobieta patrzy na kogos optymistycznie nastawionego, pewnego siebie, wyluzowanego, ciekawego. Szkoda, ze nie patrzy czemu ktos jest jaki jest i moze to wlasnie przez to, ze nie moze byc taki i tak wielce pracowac nad sobą? Wybierze kogos z predyspozycjami i da za przykład - patrz, ten to pracuje nad sobą, jakie ma nastawienie. Ma z pewnych powodów.

Postanowilam podejsc do tego z perspektywy mojej osobistej. Nie bedzie to ogolna odpowiedz, bo nie umiem dokladnie stwierdzic jak duza czy mala ta szansa jest.

U mnie niepelnosprawny czlowiek ogolnie ma szanse, zalezy jednak jaka to niepelnosprawnosc i co najwazniejsze - jak ta osoba podchodzi do tego.
Nie moglabym byc z kims kto wiecznie bez przerwy uzala sie nad soba i co chwile proboje mnie odepchanac z powodu swoich problemow ze zdrowiem.

Jesli chodzi o autora tego watku, to jesli bylby w moim typie z charakteru i podobal mi sie z twarzy wystarczajaco to dlaczego mialabym sie z nim nie zwiazac?
Taka niepelnosprawnosc nie jest az taka tragiczna.

Troche ciezej byloby z czyms naprawde naprawde  czyniacym czlowieka niepelnosprawnym
jak Stephen Hawking, w ktorym zapewne ja i tak bym sie zakochala. Ale to byloby juz cos co musialabym przeskoczyc, a nie podejsc lekka reka do tego.

Kerty tak jak Ty przedstawiasz swoje problemy, to jest flirciarskie
Nie pamietam innych Twoich postow na forum, ale na podstawie tego jednego to brzmisz fajnie.