Czy jest szansa na lepsze zycie po rozwodzie?

Życzę ci by ona ciebie zdradziła vice-versa, odejdź od niej nie jesteś wartościowym facetem a "męską" .....

Głupia baba ja na jej miejscu bym ci życie zniszczyła, ona ma syndrom przekochania.
Ciekawe jakbyś się poczuł gdyby kochanka ciebie zdradziła pewnie w pi@du za drzwi ot podwójne standardy facetów.

Bardzo mnie ciekawi jak on sam zareagowałby na zdradę przez kochankę a do tego może dojść nawet wydawałoby się w dobrze zapowiadającej się osobie.
Osoba dobra też może zdradzić ale zdradzić drugi raz to czysty cynizm.

To jest socjopata, chip RFID i obserwacja tylko to pomoże.

tak właściwie co Tobie rozwód zmieni?

a jakie są zalety zostania z żoną?
lub
jaki mógłby być powód zostania przy żonie?

a jeśli zostaniesz z żona to wasz zwiazek się nie zmieni?
wciąż będzie na odległość?
wciąż będzie tak samo?? nie masz zamiaru walczyć? zmieniać?

a jeśli odejdziesz, to jaki masz pomysł na życie?

wydaje mi się że twój temat powinien być nazwany:
JAK ROZSTAĆ SIĘ Z ŻONĄ?

dla mnie sprawa jest prosta jeśli jesteś zdecydowany,
-niesiesz papiery na rozwód bez orzekania o winie do sądu.
-informujesz o tym żonę, mówisz jej że taka jest twoja decyzja bo małżeństwo jest fikcją, że masz zamiar pomagać finansowo przy dzieciach i od tej pory kontaktujecie się tylko w sprawie dzieci.
-czekacie na sprawe rozwodową, ale uginasz się przed jej awanturami i nie wchodzisz w dyskusję.

w czym problem?
myślę że wiele osób jest niezdecydowanych na rozwód i to jest ich problem a ty wydaje mi się nie widzisz szans na życie razem.
nie mnie ciebie oceniać, ale w końcu niech sytuacja będzie jasna, to zapewne jedna z dobrych i odpowiedzialnych rzeczy jakie możesz zrobić dla żony

tylko i jedynie dla tego zeby przebieglo to jak najszybciej, tym samym wydaje mi sie ze byłoby to najmniej bolesne

Piszesz - "zony nie kocham, dzieci kocham nad zycie".
Czy wziales pod uwage, ze te dzieci, ktore kochasz nad zycie, moze w jakiejs perspektywie czasu wychowywac inny facet?
Nie bedziesz dla nich ojcem tak jak do tej pory, tylko takim jak to ustali sad - okreslony czas wizyt, ustalenia w sprawie wakacji, wyjazdow itp.
Skoro zona taka atrakcyjna, ze "milo sie z nia pokazac" - to wielce prawdopodobne, ze zainteresuje sie nia jakis ewentualny ojciec zastepczy dla Twoich dzieci.
Zona pewnie zyczliwie nastawiona do Ciebie nie bedzie,  wiec raczej zapomnij o przyjacielskich wizytach kiedy bedziesz uwazal za stosowne, bedziesz ograniczony scislymi terminami.
Dziecmi sie chyba nie podzielicie -  raz, ze Ty czlek mocno zajety (praca. kochaneczka), a dwa nie jest dobrze rozdzielac rodzenstwo.

Tak jakos to kochanie nad zycie przyszlo do glowy....................

A jak myslisz, dlaczego tak trudno odejsc?

To moze ustalmy ta wersje dla Twojego spokoju i juz nie zasmiecaj Wacpanna watku, zgoda?

Po przetrawieniu calej tej dyskusji, dochodze do wniosku ze zaczalem go od d... strony.

Obecna sytuacja jest tylko skutkiem, a przyczyna jest moja i zony niedojrzalosc, z której wyniklo wiele problemów przez lata i z którymi sobie nie poradzilismy.

Okreslenie 'kilka' kochanek tez zle oddaje sytuacje. Tak naprawde bylo zainteresowanie kims innym (z wzajemnoscia), ale zanim cos sie zaczelo, powiedzialem zonie co sie dzieje i zerwalem kontakt z tym kims. Nastepnym razem wydarzylo sie wiecej i tez powiedzialem zonie co sie dzieje. W obu przypadkach byla histeria i zatrzymywanie mnie na sile, wlacznie z rekoczynami. Za trzecim razem nic juz nie mówilem dla swietego spokoju i zeby ochronic dzieci przed dantejskimi scenami.

Dobrych kilka lat wstecz byla tez sytuacja, w której zona wyrzucila mnie z domu. Bylo mi dobrze osobno, ale po tygodniu zaczely sie telefony, placz i blaganie o powrót, któremu uleglem.

Wiem ze zachowywalem sie przez ten czas jak d..a, ale za nic nie chcialem zostawiac dzieci.

I tak próbowalismy wciaz od nowa.

I tak, wciaz boje sie jej histerii i wplywu tych reakcji na dzieci.

W tej chwili dla spokoju mówie jej to co chce uslyszec i zastanawiam sie co dalej. Wiem ze po poruszeniu tematu tego kalibru czekaja mnie histeryczne rozmowy do 4 nad ranem, które nic konstruktywnego nie wniosa. Budzenie mnie sila, bo jak ja moge spac w takiej sytuacji... To jest jednak moja zona, mam z nia rozmawiac przez adwokata? Przerazajaca jest mysl ze inaczej to moze byc niemozliwe...

Czy macie jakies pomysly?

Bądź po prostu mężczyzną i zrób to po męsku. Postaw jasno sprawę, że albo:
- dajesz szansę, ale idziecie razem na terapię małżeńska a być może też indywidualne jeśli okaże się, że ta niedojrzałość jest kluczem
- odchodzisz od żony raz na zawsze, utrzymujesz status ojca i spotykasz się z dziećmi, jeśli trzeba to załatwiasz to sądownie, bo może porzucona ostatecznie żona robić problemy w tej kwestii

I potem KONSEKWENTNIE to realizujesz. Amen.

to co mówiłam, konsekwentnie i zdecydowanie!
owszem histeria będzie ale twoja twarda postawa w końcu sprawi że ona zrozumie.

według mnie ciebie przy dzieciach i tak nie ma, więc nie wiele stracą jeśli bedziesz do nich dzwonić i przyjeżdzać jak do tej pory

powiesz że to prosto powiedzieć? napewno trudniej zrobić ale to możliwe!

z drugiej strony jakie masz inne wyjscie?

no nieee... tak czytam i czytam i komedia, normalnie komedia

Ty się po prostu nudzisz chłopie.
sorry ale dla mnie jesteś pal...tem (co by nikt nie wyciął:), czytam i oczom nie wierzę, ze można tak mieć zniszczony, wyprany mózg.

Stary - ja, ja mam pomysł ! weź się chłopie zwiń i zamieszkaj w lesie.

serdecznie pozdrawiam

Chłopie... szkoda mi na Ciebie klawiatury, ale napiszę coś co Cię może otrzeźwi w swoim podejściu do związku.

Życie mnie przez 32 lata nie rozpieszczało; przeciągnęło równo i dokładnie - od strony zdrowotnej - po kostropatym betonie zwanym życiem. Ale życiem, z którego wyrastają owoce zwane wiedzą i doświadczeniem. I nie w znaczeniu, że to ktoś jest gorszy czy ma gorzej ode mnie - czytaj Ciebie i tak jak Ty tu próbujesz Nam przedstawić wizerunek Twojej żony - ale to niestety Ty jesteś jak ten bydlak dla kogoś. Kogoś z kim jesteś w związku z 3 osobowym "posagiem" na dokładkę.

Żebyś sobie nie myślał, że jesteś lepszy ode mnie, bo masz te naście lat stażu ślubnego na karku. Nic z tych rzeczy.
Ja wniosłem jako swój osobisty posag w to moje przykrótkie małżeństwo, swoje życiowe doświadczenia i wiedzę ze szczególnym uwzględnieniem tego, by pomimo przekroczenia granicy ludzkiej wytrzymałości psychicznej - a ta została nie raz mocno przekroczona - nie podnieść ręki na kobietę. Taki survival zafundowało mi zarówno życie jak i ludzie, gdzie może trup słał się gęsto, uśmiercając się samemu, tak w tym przypadku kobiet oszczędziłem. 
Odszedłem z tego związku w przeświadczeniu, że jednak nie jestem mile widziany przez osoby, które wcześniej mnie uwielbiały. Tylko paradoksalnie znienawidzono mnie za to, że nie dałem siebie zgnoić - owoce w/w przyniosły wymierny plon - bo zarówno słownie jak i naocznie pokazałem im, z jaką bestialską formą miłości i szacunku podchodzą do drugiego człowieka.
Obawiam się, że prędzej czy później taki los odbije się z nawiązką też i na Tobie "z rąk" życia i w formie bezdotykowej od Twojej żony.
Pokazałem im coś, co równie dobrze i w żołnierskich słowach bez pardonu i kozery powinienem uczynić z Tobą tutaj. Nie mniej jednak z racji uwarunkowań wynikających z mojej kultury i szacunku do moderacji, tak tego kroku zaniecham. Bo w konfrontacji w realu z Tobą postąpiłbym tak, jak mówi to potoczne powiedzenie o męskiej ręce: lewą mam silną, a swojej prawej to się sam boję.

Jestem na tym forum długo; wielu forumowiczów wypowiadających się u Ciebie znam na zasadzie zbliżonej do "per Ty" i gdybyś nawet spłodził ten wątek rok temu, tak ciężko było by mi jakąkolwiek tutejszą Ich wypowiedź podważyć i stanąć w Twojej obronie. Co innego, gdyby to pisała Twoja żona. Aczkolwiek obawiam się, że analogicznie do obrony Ciebie, tak u Niej z pewnością nie znalazłbym najmniejszych podstaw do negacji Jej postawy i stanięcia w sporze z forumowiczami.
Tak jak ktoś tu kiedyś napisał mądre zdanie, że "jeżeli jedna osoba mi mowi, ze jestem w paski, to sie  pukam w czolo, jezeli druga, to sie usmiecham, jezeli trzecia , to sie zastanawiam, ale jezeli wszyscy naokolo, to raczej bacznie sie przegladam w lustrze", zauważ, że robisz z lubością to, co komuś zarzucasz prosto w twarz.
Ale już hurtem lecące na Ciebie uwagi i spostrzeżenia Innych, skrzętnie omijasz szerokim łukiem, bo są sprzeczne z Twoim widzimisie - jak w krzywym zwierciadle. A może jednak to zwierciadło jest proste, tylko Ty na nie patrzysz spod byka? CO?
Może jednak najwyższa pora jest przyjąć nie pozycję frontalną do kogoś a do siebie samego i uważnie centymetr po centymetrze przyjrzeć się sobie??? A zamiast stawać w szranki z prawdą - przyjąć ją po męsku na klatę???

Przede wszystkim prosze o uwazne czytanie, jezeli ktos chce cos dodac.

1) W zyciu nie podnioslem reki na kobiete. Rekoczyny byly z drugiej strony i to na dlugo przed kochankami.

2) Nie szukam ani wsparcia, ani obrony, ani usprawiedliwienia. Szukam pomocy, zeby nie krzywdzic ludzi.

3) Nie pisalem nic o braku sil, o ile pamietam.

4) Nie pisalem nic o tym ze z kochankami jest swiezo i nowo.

5) Nic nie omijam -- nawet tak konstruktywnych propozycji jak chip RFID czy zamieszkanie w lesie -- i uwaznie przegladam sie w lustrze.

Tak czy owak, decyzja nalezy do mnie. Ten watek ma mi pomóc w przemysleniu sytuacji. Jeszcze raz dziekuje wszystkim, nawet tym, którzy wpadaja tu tylko rzucic kamieniem.

To jest mój pierwszy post na tym forum, wypadło akurat na ten temat. Człowieku znikąd, szukasz pomocy, więc ja spróbuję Ci coś doradzić, ale wiedz, że wszelkie zmiany (w tym i własnego zachowania) nigdy nie przychodzą łatwo i jak Ci to już mówili inni, nie powinno się wybierać łatwej (czyli złej) drogi, bo to co łatwe kiedyś obróci się przeciwko nam, z tą różnicą, że u niektórych będzie to za rok, dwa, a u innych może za kilkanaście lat (a Ci skrzywdzeni nawet o tym nie będą wiedzieć).

Twoja i rodziny sytuacja jest bardzo trudna, bo wszyscy cierpicie, każdy w mniejszym lub większym stopniu. Nie będę się teraz zajmowała analizowaniem zachowania Twojej żony, ponieważ to nie ona się tutaj wypowiada, wszystko co o niej mówiłeś, to tylko TWOJA perspektywa. O Tobie mogę za to powiedzieć troszeczkę więcej. Może to, co Ci teraz doradzę, jest dość kontrowersyjne, ale uważam, że na każdego działa trochę inny sposób.

Na początek jednak podsumuję Twoje zachowanie, tak jak to wygląda niestety z boku, nie chodzi mi tutaj o obrażanie:
1) jesteś niedojrzały (Dlaczego? Bo się miotasz, nie wiesz co masz zrobić.)
2) nie potrafisz kochać i szanować SAMEGO SIEBIE, nie mylić z egoizmem (Powodów jest kilka: syndrom DDD zapewne z nieszczęśliwego dzieciństwa; przed małżeństwem byłeś w związku z inną kobietą, która Cię zdradziła; przez pierwszych 10 lat małżeństwa kiedy jeszcze nie zdradzałeś było dużo kłótni i nieporozumień z winy obu stron; przez ostatnie 6 lat spałeś z innymi kobietami.)
3) jeśli nie kochasz tak naprawdę siebie, nie jesteś w stanie pokochać tak naprawdę INNYCH, smutna prawda, ale prawda (Trochę za dużo tych kobiet i tego "zakochania" moim skromnym zdaniem; nie neguję tylko miłości do dzieci, wierzę, że ona w Tobie jest, tylko nie do końca się ujawniła.)
4) tak jak wcześniej powiedziałeś, uzależnienie od dopaminy (Może chodzi o to, żeby zawsze czuć się górą, o pewien sposób kontrolowania i niezniszczalności - nie za bardzo umiem to inaczej wyrazić.)
5) brakuje Ci odpowiedniego wzorca i bezinteresownej miłości, takiej bardziej rodzicielskiej (Dlatego prosisz nas o pomoc.)
6) zapomniałeś o kilku ważnych zasadach moralnych-niemoralnych (Z powodu własnego tchórzostwa i chodzenia na łatwiznę; ze strachu o dzieci; z winy żony - kolejność nieprzypadkowa.)
7) chyba za dużo pracujesz

A teraz spróbuję Ci doradzić (nie wiem czy tak jak trzeba, ale chcę dobrze), tylko od Ciebie zależy jak pokierujesz swoim życiem, dam radę do każdego z punktów, które wcześniej omówiłam:
1) Zdecyduj się na któryś z dwóch wyjść, jakie doradzali Ci inni - nie będę tego szerzej omawiać, bo tutaj wiele ludzi znacznie mądrzejszych ode mnie dawało dobre rady, oni naprawdę nie chcą źle. Życie w zawieszeniu nie jest dla nikogo dobre. A które wyjście jest słuszniejsze? Sama do końca tego nie wiem.
Myślę, że gdy się już na coś zdecydujesz to Twoja sytuacja będzie wyglądać tak (oby jednak nie, pomyśl dobrze o konsekwencjach, wyobraź sobie dalsze życie Twoje, żony i dzieci w obu przypadkach): z jednej strony święta przysięga małżeńska i "pełna rodzina", ale życie w nieporozumieniu, które szkodzi najbardziej dzieciom; z drugiej strony życie dzieci w niepełnej rodzinie, ale wy i tak zapewne (rodzice) będziecie się kłócić, czy to o pieniądze czy inne rzeczy. POMYŚLCIE OBOJE Z ŻONĄ NAJPIERW O DZIECIACH, o tym, co wasze kłótnie w obu przypadkach zrobią psychice waszych dzieci, nie niszcie życia tym, którym właśnie owo życie daliście. I DAJ TO OSTATNIE ZDANIE ŻONIE DO PRZECZYTANIA (albo jak wiesz, że te słowa z Twoich ust jej nie pomogą, to poproś o to kogoś kto ma na nią dobry wpływ). Z powodu żony cierpienia, które jest Twoją DUŻĄ WINĄ, przydałaby się jej jakaś terapia wstrząsowa, bo i ona krzywdzi dzieci, informując je o szczegółach waszego konfliktu, zapewne nie specjalnie, ale jednak.
2) Pomyśl czym tak naprawdę jest miłość, przeczytaj choćby Hymn o miłości (tak porządnie), są to piękne słowa, choć może w dzisiejszym świecie, gdzie jest dużo zła trudne do wypełnienia (ludzie nawzajem tak się krzywdzą, coraz mniej małżeństw i związków trwających całe życie). Do tego jeszcze Internet i inne rzeczy, w których gadają takie głupstwa o tym, że ludzie nie mogą być monogamiczni (zwalanie na geny itp., mamy przecież ROZUM i SERCE, nie poniżajmy się), ciągle jakieś rozwody i cudołożenie z kim popadnie, pornografia, brak wiary w Boga (nie mówię tu o katolikach chodzących do Kościoła, po to by się pokazać i poplotkować, wierzę jednak że tych nie jest aż tak za dużo).
3) Ta terapia to nie jest zły pomysł, jeśli nie pozbędziesz się swoich lęków i zła, które w Tobie siedzi, to związki na dłuższą metę nie będą udane, w żadnym razie. A chyba chcesz być szczęśliwy i spotkać prawdziwą miłość? I nie unieszczęśliwiać innych? Może najpierw przydałoby Ci się życie w celibacie, aby siebie zrozumieć i uleczyć, dopiero później tworzyć związki? Może zastanów się nad tym, na której z poprzednich kobiet Ci tak naprawdę zależało i czy w ogóle zależało, przeanalizuj swoje uczucia w początkowych fazach waszej znajomości i tych późniejszych? Zwłaszcza tą z żoną. Może Twoja miłość do niej nie umarła, tylko się gdzieś głęboko schowała? Zdarzają się i takie wyjątki, chociaż nieczęsto. Zresztą z tą miłością to trudna sprawa, wiele ludzi ją myli z czymś innym, mówią później, że coś się wypaliło (po miesiącach, latach). Ja tam wierzę, że TA prawdziwa się nie wypala, ale niełatwo ją jednak znaleźć, Ci co ją znaleźli są szczęśliwcami, nie ma ich jednak aż tak wielu (a są też przypadki, że się tą miłość spotyka, ale z wielu powodów nie potrafi się jej docenić i o nią dbać).

Za bardzo się rozgadałam na ten temat, jeśli wiecie gdzie na tym forum jest o tym mowa, to mi powiedzcie.

4) Jak w punkcie 3.
5) Pomyśl może o Bogu i jego przykazaniach, może właśnie Ci tego brakuje, tych zasad o których mówi. Ale nic na siłę, musisz sam tego chcieć. Wiara w Boga to nie powód do wstydu. Dzisiaj to za mało tego Boga w naszym życiu. Ciekawe dlaczego? Bo spotyka nas cierpienie i najlepiej na niego też trochę zwalić? Teraz to właśnie ludzie sami sobie zadają to cierpienie. Z rodzicami i przyjaciółmi, to nie wiem, jak jest i się nie wypowiadam.
6) Jak się nie wierzy w Boga, to zostaje chociaż ludzka przyzwoitość. Nie znaczy to, że taki np. ateista może sobie krzywdzić kogo i jak chce. Powróć do jakiś zasad, widzę, że jeszcze Ci ich trochę zostało. Nie jesteś złym człowiekiem, ale bardzo się pogubiłeś. Tak sobie myślę, że jak np. rozstaniesz się z żoną, to chociaż dopilnuj, żeby Twoje dzieci nie zgorzkniały, nie krzywdziły innych ludzi świadomie i aby były uczciwe, wspieraj ich. Żeby np. przez fakt, że ktoś ich skrzywdzi (a przecież tak będzie, tylko nie wiadomo w jakim stopniu) nie stały się złe, egoistyczne i aby nie straciły tych zasad moralnych, aby może wierzyły w Boga i później spotkacie się wszyscy w niebie. Bo bez nich (zasad) będą nieszczęśliwe. To jest COŚ co możesz im DAĆ. I sam się do tego stosować. Co z żoną to nie wiem, spróbuj z nią jeszcze rozmawiać, nie poddawaj się, proś o siłę dla niej i dla Ciebie, wierzę, że za którymś razem się wam uda i nie będzie wielu ofiar.
7) Czy praca jest aż tak ważna? Czy nie możesz trochę mniej pracować, aby być z dziećmi? Czy praca determinuje to, kim jesteś?

Wiem, że łatwo jest mi mówić, trudniej to wszystko zrobić. Na wszystko trzeba czasu, czasami nawet długo, inaczej się jednak nie da. Życzę Tobie i Twojej rodzinie powodzenia, abyście wyszli z tych kłopotów jak najsilniejsi duchem i abyście zrozumieli co tak naprawdę jest ważne i liczy się w życiu.

Mam nadzieję, że to co napisałam nie jest jakimś psychologicznym bełkotem, rozpisałam się, ale ja już tak mam. Taka ze mnie pisarka;) Trochę też ze mnie idealistka, ale właśnie to sprawia, że nie daję się tak za bardzo smutkom, bo mnie właśnie takie ostatnio napadły. Staram sobie z tym radzić, raz lepiej raz gorzej. Lepiej wierzyć w COŚ nic w NIC. Tym czymś jest m.in. Bóg. Jak stracę wiarę we wszystko, to jaki sens żyć? Więc wierzę. Ale wiem też, że powinnam polegać przede wszystkim na sobie i aby być jak najlepszym człowiekiem dla siebie i innych, bo teraz tak wiele osób się nawzajem krzywdzi i na kogo trafię w swoim młodym życiu to nie wiem. Może na łajdaka? Oby nie.

Serdecznie was wszystkim pozdrawiam i życzę pogody ducha mimo wszystko.

Nie jestem psychologiem, nic z tych rzeczy;)

Jeśli chodzi o pracę, to tak to po prostu wyglądało. Teraz masz pracę za granicą (chyba dobrze zrozumiałam?) i jeszcze ten inny związek. Wydaje mi się, że przez to ciężko znaleźć odpowiednio dużo czasu dla rodziny. A jak było wcześniej to sam mi powiedziałeś. Oczywiście praca jest ważna, ale w granicach normy, aby przez to czegoś nie stracić.

To o czym mówisz jest wszędzie po trochu na tym forum, porozrzucane po działach i wątkach.

Ludzie mają jakiegoś takiego "autopilota" skarg zaprogramowanego pod czuprynką, że na pierwszy ogień idzie partner, potem winią cały świat na czym ów problem stoi i na końcu tego Bogu ducha winnego siwego Pana u góry.
Ale paradoksalnie pomijają najważniejszą i fundamentalną kwestię: "pokazując na partnera odwróć dłoń i co widzisz???
Trzy palce są skierowane na Ciebie i to nie znaczy, żeś bardziej winny; ale 3-krotnie bardziej powinieneś się zając swoim problemem kryzysu w związku." A to już jest no normalnie trudne.

A jeszcze trudniej zacząć, a już od siebie zwłaszcza.

Jeśli nawet, to do bełkotu temu daleko. Zahaczyłaś o wiele spraw, od psychologii, przez filozofię życia, sferę duchową i sakramentalną nt. małżeństwa po egoizm własnej osoby. Ale ten zdrowy egoizm w odniesieniu do świata. Bo czymże jest to "coś" - to takie coś z takim czymś, bez takiego czegoś vel "Pustka" wg Osho.
Masz swój nie tyle cel co wyznacznik "pionu" w życiu, a jeśli owe 21 przy nicku, to Twój wiek... sha tzun przy tak dojrzałym podejściu do życia w tym wieku
To tylko potrafią nieliczni.

ZOSTAWIĆ kochankę. Może nie jestem obiektywna, ale na cudzym polu jest zawsze lepiej. Nie ma dzieci, wspólnot, kredytów, zobowiązań. Panna zawsze chętna, uśmiechnięta i zadowolona. Nie czepia się etc. Nie ma chorób, lekarzy, zadań domowych. Żyjesz w utopii, a żona sama pcha Wasz wózek. Spróbuj. Wróć do kraju i walcz uczciwie

A co na to Twoja " jeszcze panna", przed ok ale kiedy zostawisz dla niej żonę może to być niewygodne, i jeszcze jedno, jak sobie wyobrażasz Twoje kontakty z dziećmi, bo nie wiem jak Owa panna i dzieci zareagują na siebie.

To taka pierwsza myśl po pierwszych postach.

Zostaw żonę i pannę, zajmij się sobą, dziećmi, terapią...
A poważnie, jak dla mnie, jeśli nie jesteś 100% przekonany, że z żoną nie chcesz już żyć, to powiedz jej o wszystkim i jeśli będzie Cię chciała oglądać przekonaj, że musicie coś TRWALE zmienić.Tylko tak możecie być razem. I ty i ona, nie na parę miesięcy, DOBRA terapia dla niej, ciebie, was. I w domu nie udawanie, granie na chwilę, żeby zatrzymać, przekonać itp. tylko prawdziwa zmiana, na zawsze... To też mój cel...

I myślę, że jeśli będziesz z panną, a nic nie zrobisz ze sobą, problemy też wcześniej, czy później się pojawią...

Dominisia21... wow:)

Gratuluje podjęcia decyzji.
Trzeba żyć w zgodzie ze sobą.

Człowieku_znikąd, jasna rzecz, że neguję wszelkie zdrady, kłamstwa i tym podobne wyskoki. Jednak podjęcie decyzji przez Ciebie, a także dostrzeżenie własnej "niedojrzałości" budzi we mnie wobec tego poczucie szacunku. Zorientowałeś się o co chodzi, mój były mąż nigdy się nie zorientuje, bo zawsze za wszystko obwiniał innych, a kobiety dawały mu poczucie bycia kimś ważnym, wyjątkowym. A adrenalinka i wysokie loty wśród bab były tym co kocha do dziś mimo 36 lat na karku i łysiejącego czubka głowy W moim poczuciu on zaczyna być dla mnie frajerem, a nie facetem.

Powinieneś sam wziętość rozwód z własnej winy, na zdradę nie ma usprawiedliwienia.
Działasz na zasadzie Kalego obyś znów trafił na zdardzaczkę. Trzeba było w pierwszym związku dać szansę, wiedząc jaka była twoja reakcja reakcja w 1 związku na zdradę zdradzałeś w kolejnym związku.
Tak się nie zachowuje mężczyzna a nie powiem co szkoda klawiszy.
@Saciu dla mizogina owszem

gratulacje podjęcia decyzji, i skończenia z kłamstwem.

Sorki za nekro, ale wypadałoby odpisać.

Otóż mam 3 kumpli, każdy rozwiedziony przed 30-tką. Dwóch z nich da się porównać - związki o mniej więcej podobnej długości (5 lat + 2 małżeństwa, potem rozwód). Ale jeden jak już się rozwiódł to zaczął korzystać z przywróconego stanu kawalerskiego i żyć, drugi zaś od czasu rozwodu był już w 4 związkach. Każdy kończył się z powodu jego nadmiernie emocjonalnego i potrzebowalskiego podejścia (znał laskę dwa tygodnie a już jej pożyczał własne auto). To już pal licho, gorsze jest to, że po żadnym związku nie był w stanie przystopować na chwilę, wrzucić na luz trochę. Mimo, że ma bardzo bogate życie, w którym dużo się dzieje (kupę podróży i kulinarnych przygód) to kompletnie nie potrafi być singlem, zawsze musi mieć kogoś, byle mieć. Osobiście nie jestem w stanie zrozumieć takiego podejścia, no ale co człowiek to potrzeby, wiadomo. Ale jednak po imprezie z okazji rozwodu możnaby pomyśleć, że trochę przystopuje, ogarnie się.