Boje się męża...

jak sie ubierzesz seksownie , a on bedzie mial jakies pretensje powiedz mu ze t bylo dla niego ale skoro on nie potrafi tego docenic to jest glupi, jasne proboj ratowac to malzenstwo ale porozmawiaj z mezem o twoim pojciu do pracy, bedzie duzo lepiej jak bedziesz niezalezna finansowo, to naprawde odmieni twojego meza, moze na poczatku bedzie zazdrosny ale na wszystkei teksty o zazdrosci odpowiadaj poprostu ze w koncu wybarlatas jego ze to z nim jestes i jego kochasz i zeby nie szukal dziury w calym, moze on takiego zapewnienia potrzebuje , moze z jakichs tylko sobie znanych powodow czuje sie zagrozony a wplych kolegow z ktorymi mieszka nie jest bez znaczenia.

Witam...
rozmowa z moim mężem wypadła przecudownie.... :) Tak jak już mówiłam ubrałam się seksownie... a mężowi bardzo sie spodobało. Na początku był troszkę dezorientowany, bo pomyślał sobie, ze mam jakieś wyjście... ale gdy mu oznajmiła, że to tylko i wyłącznie dla niego... było widać jego oczach, takie ciepełko. Jaka ja jestem szczęśliwa, a najlepsze w tym wszystkim że nasz synek jakoś sie poprawił... minęły mu ataki złości, chociaż jeszcze jest troszkę nieswój ale obiecałam sobie, że będę pracować nad tym, będę dużo z nim rozmawiać, jestem tylko dla niego...
zbuntowana żona ja również mam nadzieję, ze to zachowanie mojego męża nie jest chwilowe... ale mam dobre przeczucie... teraz będziemy rozmawiać, dużo rozmawiać a efekty tego zobaczymy jak juz będzie na miejscu. A co do twojej córeczki, rozumiem, mój synek miał 3 miesiące jak go tata zostawił, a ta sytuacja trwa do dzisiaj, wiem, że jest ci trudno być matką i ojcem jednocześnie... ale rozmawiaj ze swoim dzieckiem, fakt ona jest jeszcze malutka, ale na swój sposób rozumie, nie pozwól zeby chociaż na chwilkę mogłaby sobię pomyśleć, ze jest niekochana, ja swojemu dziecku, codziennie powtarzam, ze tatuś go bardzo kocha, ze jest całym naszym swiatem... życzę ci powodzenia, zeby i tobie życie sie ułożyło
patia co do pracy będę z nim rozmawiać ale nie wszystko od razu, najpierw chciałabym zeby naprawdę zrozumiał to co ma, a co mógłby by ewentualnie stracić

Ideen,jak mąż zawita w progi Waszego gniazdka pozwól mu na chwile nawet i samotności,nie zszokuj sie jego innym zachowaiem,słownictwem,uwagami na rózne tematy,pamietaj on zmienił sie pod wpływem innego zycia,odwykł od codzienności,teraz moze tęsknic za ludzmi,krajem w którym był,poprostu włącz sie w rozmowe,nie reaguj z emocjami.Będzie przez pewien czas zapewne kontaktował sie z tamtymi znajomymi,jest to normalne.Będzie chciał częśc zycia tamtego przenieść do Waszego domu,i w tym wypadku bądz też czujna,by nie przejął ,,władzy,, nad domem, rodziną.To są juz statystyki jak po dlugim pobycie w innym kraju ludzie potrzebuja czasu na ponowna akceptacje kraju z którego wyjechali.Moj mąz był pare razy za granica,po powrocie doznałam szoku wsciekłam się totalnie nie miałam opanowania,bo nie wiedziałam ,że tak może byc bo i skąd,było to tak wyjechał z 8godzinnym opoznieniem,nie skontaktowal sie ze mna,byłam pewnaże jest w trasie ,wiec nie dzwoniłam,czekałam do godziny o którj miał byc na terenie Polski,dzwonie a tu szok,mąż zaspanym głosem mowi,ze wyjezdza za chwile.....czekałam jak na szpilkach by wydrzec sie,nakopac mu,moj brat powiedzial,że jak zaczne awanture to bede szła na pieszo do domu,bo on odbierał meza,hmm mysle sobie bede grzeczna ale jak juz bedziemy w domu to zaczne i wykrzycze mu wszystko,no i,mąż (który nie palił) zasiadł w fotelu wylajtowany,wyciagnał papierosy zapalił i mówi no kawki jeszcze niema,o nie wsciekłam sie,nawet nie przytulil mnie,wydarłam sie darłam sie chyba z 15 minut,az sil mi brakło,maz wyszedl do ogrodu,a ja wscieknieta zaryczana siedzialam i myslala,ze zaraz spakuje manatki i ja pojade za granice do kolezanki ot tak na złośc.Przez pare dni łaził z kata w kąt,dzwonił do znajomych z którymi pracował smiał sie z nimi,pytał jak im leci,jak zdrowie,itd,a JA mnie nie zauwazał.Sama sobie nawarzyłam piwa,wiec łykałam go ze łzami.Powoli zaczełam sie zblzac pytac jak mu tam bylo,itd,ale on powiedzial,ze ja przeciez jestem jasnowidzaca i na powitanie stwierdzilam co robil,ze tam sie nie prowadzil najlepiej,ze pił,łaził niewiadomo gdzie,to był mój wytwór wyobraźni,a nie rzeczywistośc.On pracował po 10 godz.sam robil jedzenie,pranie,zakupy.Wieczorami siedzieli grupa przy jednym stole i gadali o pracy .Wiesz jak sie czułam jak idiotka.Pojechalam nasteonym razem z mezem i co zobaczylam to co on mial na codzien,praca,praca,praca.Wiec pozwol mezowi niech on Ci wszystko opowiada ty słuchaj uważnie,ale nie komentuj czsem z przekąsem,moze z nutka zazdrosci,ale nie wyrzutów.Musisz byc bardzo opanowana i cierpliwa.Gdy odsapnie niech bierze czynny udzial w waszym zyciu,sprawach,nie wyreczaj go ,bo jak wyczuje ze uleglas,to odrosna rogi.Jestes kobieta jego zycia,daj mu to delikatnie ale stanowczo do zrozumienia.Nie zrezygnuj z wczesniejszych planow jak mialas jakies,bo wrocil maz i musisz byc non stop przy nim,on nie jest malym dzieckiem.Niech widzi jak wygladalo Twoje zycie samej z dzieckiem,nie upiekszaj ze swietnie radzilas sobieDaj mu ,,szanse,,wykazania sie,powiedz jak mi brakowalo drugiej pary rak do pracy......  no juz koncze monolog.Pozdrawiam serdecznie

Mąż Twojego brata????

ciesze sie Ideen ze jest lepiej ,masz racje przygotowuj go do wsztskiego malymi kroczkami i przekonuj pfrzy tym ze co robisz nie jest przeciwko niemu, tzn jesli ladnie wygladasz to dlatego ze chcesz mu sie podobac,jesli prosisz zeby zostal w polsce to dlatego ze tesknisz itp.Wydaje mi sie ze twojemu mezowi barkuje pewnosci siebie ale to mozna naprawic, moj chlopak tez tak mial ze jak tylko fajnie wygladalam to on podejzewal ze sie gdzies wybieram , albo chce sie komus podobac i w koncu jakims cudem udalo mi sie przekonac go ze to przedewszystkim dla niego, ze to dla niego chce wygladac fajnie bo chce mu sie podobac i ze jakbym chciala sie komus innemu podobac to nie bylabym z nim itp. takie tlumaczenie jak malemu dziecku ale wreszcie zrozumial.

tak być powinno-teraz najbliższą rodziną jesteś ty i dziecko,pozostała rodzina już tego nie zmieni i nie powinna na siłe!a jeśli im nie odpowiadasz-trudno,to nie z nimi spędzisz resztę życia,nie oni będą przy tobie w najtrudniejszych chwilach(i w tych najlepszych-oby teraz ich w waszym małżeństwie przybywało z dnia na dzień),to nie oni tobie przysięgali miłość,wierność i uczciwość-może twój mąż zaczyna rozumieć sens tych słów?bardzo dobrze,ze wszystko idzie w dobrym kierunku,powodzenia żeby tak było dalej=)

Witajcie :)
Problemy rodzinne sprawiły, ze z mężem jesteśmy sobie bardzo bliscy, czuję się tak jakbym odkrywała coś co do tej pory było mi obce... mąż jest taki czuły, przejmuje się tym czy ze wszystkim daje sobie radę (kiedyś go to nie interesowało) w ogóle wszystko jest na najlepszej drodze ku lepszemu.... choć nie ukrywam, ze mam lekkie obawy... ale staram się nie myśleć o złych chwilach... cieszę się tym co mam

spozniony ty to potrafisz sprowadzić człowieka na ziemię rozumiem to co napisałeś, zdaję sobie sprawę z tego, ze ludzie nie zmienią się z dnia na dzień, ale czy nie o to w tym wszystkim chodzi, że nie powinniśmy oglądać się za siebie tylko patrzeć ku przyszłości... ja właśnie tak chciałabym postąpić, chcę ratować nasze małżeństwo, nie należę do osób, które po każdym niepowodzeniu rezygnują...  wiem, że są granice których nikt nie może przekroczyć
Dziękuję ci za twe rady będę miała to na uwadze

Obiecałam sobie, że już nigdy mnie mój mąz nie skrzywdzi, już na to nie pozwolę... na tą chwilę wszystko układa się świetnie, mam nadzieję, że już tak zawszę pozostanie... ale gdyby cokolwiek się przytrafiło nie będę mogła dalej tego ciągnąć, muszę myśleć o sobie i dziecku

Pozdrawiam was wszystkich

Gabrielko-przejęzyczenie... chodziło mi o brata mojego męża...

Ideen BARDZO sie ciesze, że u Ciebie fajnie sie układa!!!!!
Ja właściwie tez jestem na etapie miłych słów, czułości i fajnych ciuszków... dla niego i siebie... i naprawde jest lepiej... ALE mój mąż  szuka zaczepek i prowokuje mnie... staram sie nie słuchać tego, udaje, że tego nie ma i nerwy mi puszczają... czasem odpowiadam mu tak że w piety mu idzie...
u mnie jest tak że ja sie nie boje mu mówić co mysle, nawet jeżeli miałbym go dobrze opiericzyć... chyba że jest pjany-wtedy nie odzywam sie prawie wogóle lub wychodze...
pisze Ci to po to bys była czujna... teraz masz super z mężem...jest miło i przyjemnie... ale pamietaj że czasem coś ,,pęknie'' i awaria gotowa...
moja terapeutka uczula mnie na to by nie dac się wciągnąc w kłótnię... lepiej wyjść gdzieś by emocje opadły lub pojechać... nie dawać sie wciągać w te gierki i nie słuchac ich, bo one dołują a wtedy nie wiadomo co robić... w takiej chwili trudno zebrac mysli...

bardzo sie ciesze, że i Ty sie cieszysz tym co masz teraz ... OBY JUŻ TAK ZAWSZE!!!!!!!!!
TRZYMAM KCIUKI

odwagi,będzie dobrze,bądź dobrej myśli=)
z problemami życia codziennego i tak będziecie musieli się zmierzyć,prędzej czy później,
ważne że twoj mąż chce z wami być
a reszte to JUŻ CZAS POKAŻE

AlicjaZKrainyCzarow ty to dopiero potrafisz na duchu człowieka podtrzymać....
Co do drugiej rodziny, to wiem na 100%, że nikogo nie ma, my jesteśmy jego rodziną....
Zabić??? Kobieto już z sił opadłam, nie wiem co powiedzieć

zbuntowana żona wiem, że nie powinnam myśleć o najgorszych scenkach ale to jest silniejsze ode mnie... może powinnam przed przyjazdem męża poruszyć ten temat... wybadam go jak na to wszystko zareaguje...

Witam was
Ostatnio nie zaglądałam tu bo wiele sie w moim życiu działo, przeszłam załamanie ....
Mąż wraca w czwartek, a ja w ogóle nie cieszę się z tej wizyty. Ciągle wspominam, nasze awantury, kłótnie... to jak kiedyś się zdenerwował w pracy i wyrzył się na mnie, skutkiem czego był siniak na twarzy... albo jak na nk dostał zaproszenie od swej dawnej miłości, zrobił mi awanturę, wyzwał od najgorszej... skutek sine nogi... wiem, że nie powinnam myśleć o tych wszystkich okropieństwach ale to jest silniejsze ode mnie.... Już nie rozmawiamy przez skypa, bo mąż jest za bardzo zmęczony...
Do tego wszystkiego doszło, ze nie mogę mieć dzieci, niby nie jest to pewne na 100% ale mój lekarz tak powiedział, nigdy specjalnie nie uważaliśmy ponad dwa lata i nigdy nie zaszłam w ciąże.
Lekarz powiedział mi, że przyczyną tego są nieregularne miesiączki, komplikacje przy pierwszym porodzie i stres... Nazywa to się bezpłodność wtórna, czy coś w tym stylu... nie wiem co to w ogóle oznacza, a może wy  wiecie coś więcej na ten temat ??

Dziękuję ci annika80. Dzięki tobie będę wiedziała jak mam się zachować, jak postąpić chociaż modle się żebym nie musiała stanąć przed ostatecznym... nie wiem, jakiś wstyd przed sąsiadami... jejku co ludzie powiedzą, rodzina...

A co drugiego dzidziusia, nigdy tak konkretnie nad tym nie myślałam... niby się z mężem nie zabezpieczaliśmy ale nigdy to mi nie dawało domyślenia, ze coś mogło być nie tak, sądziłam, ze jak na razie nie jest nam dane mieć drugie maleństwo. Choć zawszę marzyłam, żeby mieć trójkę
Wiem, ze to nie jest najlepszy moment na dziecko ale po wizycie u lekarza nagle go zapragnęłam, kurcze jak ja się strasznie boję, ze już nie bedę mogła poczuć w sobie maleństwa

Masz racje annika80, nie powinnam przejmować się ludźmi, to moje życie, to ja z synkiem jesteśmy najważniejsi, zdaję sobie sprawę, że będzie to trudne ale zrobię wszystko, żeby tylko moje dziecko było bezpieczne ze względu na wszystko.

Mąż wraca na miesiąc, niby tylko do końca roku ma tam być a później już stop, tylko, że te słowa słyszę już od kilku lat.
Mam to szczęście, że mój mąż nie przepada za alkoholem, graniczy z cudem, żeby wypił piwo czy ewentualnie mocniejszy trunek... napozur nasze małżeństwo jest idealne, on zarabia na dom, ja zajmuję się domem, ostatnio nawet moja znajoma powiedziała, ze mam fajnego męża, że my chyba zaliczamy się do nielicznych małżeństw, które w ogóle się nie kłócą, że mi zazdrości... zdaję sobie sprawę, że gdybym to komuś opowiedziała jaki naprawdę jest mój mąż nikt by mi nie uwierzył

Wierz mi, ze są dni, ze rozważam odejście od niego, że chciałabym przerwać to moje piekło, być szczęśliwa i przede wszystkim nie bać się ukochanej osoby ale nie wiem czy bym potrafiła... pomimo tego jaką mi krzywdę wyrządza bardzo go kocham. Chciałabym odnaleźć w sobie tą siłę jaką ty masz, być dzielna,  konsekwentna ...

Zobaczę co wydarzy się w ciągu tego miesiąca, może faktycznie mąż chce się zmienić, ratować nasze małżeństwo.... choć bardzo boję się jego przyjazdu bardzo w to wierzę

Witam
Jutro wraca mój mąż, a ja jestem bardzo zdenerwowana, aż nie potrafię tych uczuć opisać, obawy przeplatają się z radością ...
AlicjaZKrainyCzarow nie masz mnie za co przepraszać, skąd mogłaś wiedzieć :)

Przez ten okres kiedy mąż będzie w domu, prawdopodobnie nie będę tutaj bywać, nie chciałabym, żeby się dowiedział o istnieniu tego forum i o tym, że ja tutaj bywam i się wyżalam
Mam nadzieję, że wszystko się ułoży dobrze, a jak nie- będę musiała wybrać ostateczność
Trzymajcie się do usłyszenia

Będę myslami z Tobą Ideen... Trzymaj sie... a jak będziesz miała mozliwośc kliknij do nas... będziemy czekać... papa

Przeczytałam tą całą twoją historię Ideen i jestem w szoku, jak mąż mógł cię w tak okropny sposób traktować...może będę nie delikatna tyran z niego i tyle...Jednak piszesz,że od pewnego czasu jest lepiej,powiem ci tyle,że tacy ludzie się nie zmieniają,zrobił raz to zrobi następny,ale mam nadzieję,że jednak się mylę i w twoim przypadku będzie zupełnie inaczej...Mam nadzieję,że napiszesz nam co i jak po wizycie męża i jakie było jego zachowanie w stosunku co do ciebie.Życzę by było wszystko po twojej myśli.Powodzenia kochana,pozdrawiam cieplutko.

Ideen ja mam wrażenie ,że Twój mąz jest mizoginistą jest taka książka "Dlaczego on nie kocha ,a ona za nim szaleje"Wszystko co opisałaś w postach zgadzało by sie z opisami w tej książce Piszesz ,ze matka rządziła domem byc moze  Była w jakiś sposób wobec niego agresywna i chodz ja kochał w głebi nienawidził ,teraz odczuwa ukrytą agresje do kobiet i przelewa ją na Ciebie .Póki nie powiesz NIE, to to bedzie trwało,musisz walczyc o siebie i dziecko.Oni tak funkcjonuja od miłego do tyrana ,na zewnątrz idealni wzór męża,a w domu piekło!!!!Huśtawka emocjonalna ,która uzaleznia wpedza Cie w nadzieje żeby potem Ci dopiec ,zrzucanie odpowiedzialnosci, ponizanie, mówenie sugerowanie ,że jestes "głupia"i agresja.On nieprzestanie Iden nie przestanie!!!! Tak bedzie Cie męczył na okrągło póki tego nie przerwiesz.Musisz zacząc od siebie terapia i wsparcie napewno pomogą musisz działać.Czasem tacy jak on jesli udaje się ich zacinąc na terapie odkrywają co jest przyczyna ich zachowań ,zaczynają pracowac ,ale to jest mały procent.Walcz o siebie koniecznie i nie daj sie .Przeczytaj tą książke znajdziesz tam wiele cennych wskazówek.Trzymaj sie ciepło

Ideen tarzymam kciuki...........

Ideen jak sie trzymasz Kobieto????
u mnie tez trudne i denerwujące dni....dzisiaj mam jakiegoś doła...
w czwartek byłam na terapii i dowiedziałam sie co to jest przemoc... nawet nie wiesz jak szerokie ma znaczenie to słowo.... u mnie tez ona wystepuje...

wiem, że nikt nie zasługuje na złe traktowanie i trzeba o tym mówic głósno...
musze nauczyc sie wyznaczać granice których NiKOMU NIE WOLNO przekroczyc... czy mi sie to uda ... na razie próbuję... wazne jest to w jaki sposób mówię by druga osoba wiedziała, że nie żartuje a to co mówię spełnie chocby nie wiem co.... ważny jest ton... stanowcza postawa... jakby przede mna stał mur którego nie może nikt przekroczyc....
oj cięzko będzie... Tobie tez by sie przydała taka lekcja Ideen

nadal jezsstem dziwka

dziewczyno uciekaj od niego jak najdalej. te dwa lata spokoju to tylko cisza przed burza. on musi sie leczyć a ty chronić siebie i syna. nie pozwalaj soba pomiatac.każdemu należy sie szacunek i spokój

Ideen napisz!!!!!!!!!!!!!!

Witam
Przepraszam, ze tak dawno się nie odzywałam, ale ostatnio mam bardzo mało czasu.... przyjazd męża, synek poszedł do szkoły ... i w ogóle wszystko dzieję się tak szybko, ze czasami nie wiem czy sama temu wszystkiemu podołam.

A co do przyjazdu mojego męża to nie wiem jak to określić.... już pierwszego dnia wywołał u mnie łzy, ma do mnie wielkie pretensję, ze źle wychowałam naszego syna i w ogóle , tak wiem, łatwo jest zwalić na kogoś winę, a gdzie on był w tym czasie?? Zdarzały się kilka takich przypadków, kiedy przez niego płakałam, nie uderzył mnie chociaż parę razy podniósł na mnie rękę. Krzywdzi mnie słowami, które tak boleśnie ranią.... sama nie wiem co ja mam myśleć o sobie, o nim... Są chwilę kiedy czuję się przy nim szczęśliwa i również są dni kiedy nienawidzę go. Ale czy można kogoś kochać i jednocześnie go nienawidzić ?? 
Za tydzień ma wyjechać, znów zostanę sama z synkiem, połowa mnie chciałaby żeby został z nami a druga odlicza dni żeby uwolnić się z tego piekła....
Być może zabrzmiało to bardzo banalnie ale ja już sama nie wiem co czuję, pogubiłam się w tym moim własnym światku

Jestem.... wiem jak to jest miec takiego męża Ideen....
ja mam podobne mysli do twoich, naprawde... dla mnie jest bardzo trudno od niego odejść... a druga sprawa to ja sie jego nie boje!!!!!!!
jedyne, czego boje sie w momencie kiedy jest pijany to  to że będę musiała zadzwonic na policję, nie chcętego robić ale wiem że będę musiała.... wies którejś soboty był agresywny po wypiciu sporej dawki alkoholu i sam zadwonił na policje by go zabrali...
jak jest trzeźwy nie boje sie jak krzyczy czy cos mówi.. wiem, że mnie ruszy... ale za to słowami próbuje mnie pochlastać.... przyełam taktyke oleania tego.... mówie mu że to co mówi do mnie i o mnie spływa po mnie bo do każdego tak sie odzywa .... bynajmniej tu w domu... każdy wie jaki on jest... tu nie mam czegos takiego że nikt o tym nie wie... do pewnego momentu tak było, ale postanowiłam przestac milczeć, zresztą on nie przebiera w słowach nawet przy kimś...
wiem że moge mu tak nasunąć i on spasuje , bo ja jednak tez potrafie dołozyc do pieca... nauczyłam sie tego przy nim... zawsze byłam pyskata, ale przy nim wyszkoliłam troszeczkę swój język...

Ideen, wiem co przezywasz... myslę,że nabrałbys siły gdybys poszła na terapię dla osób które doznaja przemocy w rodzinie. nie wiem czy wiesz ale przemoc to nie tylko bicie ale tez i wyzywanie, poniżanie, zakazywanie i wiele wiele innych takich ... słowao przemoc ma bardzo szerokie znaczenie... są takie Punkty Kryzysowe dla ofiar przemocy i tam MUSISZ pójść... wiem żę cieżko się odwazyć, jest to naprawdę trudne , ale tam ci pomogą... ja juz chodze kilka miesięcyu co tydzień... dojeżdżam 15 km...

http://pl.wikipedia.org/wiki/Przemoc_domowa
http://www.ponton.org.pl/readarticle.php?article_id=44

Przeczytaj to sobie... W jednym z nich jest napisane jak reagować... ja sobie spisałam na kartce i często czytam , w razie potrzeby stosuje te wskazówki, z tym ,że wiem że on mnie nie uderzy...

nie wim czy moge coś Tobie poradzić, moge Cię wspierać... ale myslę a nawet każę Tobie iśc do poradni, tam są psycholodzy, terapeuci zajmujący się takimi sprawami... podpowiedza ci wiele sposobów, które moga zadziałać... będziesz czuc się pewniej!!!!!!!!!!!!! a to najważniejsze, bo zapewne jest Tobie bardzo trudno podjąć decyzję co zrobic... kochasz go a jednoczesnie nie nawidzisz za to co robi... ja też tak to czuję... wiesz tak naprawde to my kochamy wyobrażenie o naszych mężach,.... kochamy to co chcielibysmy od nich dostzć...
fakt dostajemy to ,,czasem''' i  z tego sie cieszymy, ale na dłuższą metę nie wytrzyma nawet najbrdziej odporny człowiek.. samo to że zaczyna i Tobie i mnie to przeszkadzać - to juz jest sygnał że cos jest nie tak...
trzeba jakoś zacząć pracowac aby czuc sie lepiej... i Ideen  na to potrzeba dosyc dużo czsu... wiem co mówię...
buziaki dla ciebie kochaniutka... trzymaj sie i nie daj sie...
mysle że musisz go zaskoczyc tym że w ,,duszy'' masz to co on mówi... ale jeżeli chodzi o bicie to nie wiem co Ci powiedzieć...-uciekaj!!! chyba tyle...

Ideen doskonale wiem co czujeszjestem od ciebie kochana duzo starsza i przerabialam dokladnie to co tyIDENTYCZNA sytuacje wiemjak to jst rozdarcie ,jak sie czeka nakogos z utesknieniem potem teen ktos rani ,straszne,wiem rowniez co znaczy jak maz podniesie  reke,widzisz u mnie kiedys tez tak sie zdarzylo /o dziwojak u ciebie tez w ciazy ,nie bicie ale szarpanie ktore milalo swoje konsekwencje-krwotok i zagrozona ciaza az do rozwiazania//nie powiem ,nie chce absolutnie meza tlumaczyc ale to wtedy ja zaczelam poprostu dosatl ode mnie w pysk,coz niestety nie byl to odosobniony przypadek ,zdarzyly sie jeszcze 2 /jeden to oddal mi jak zucilam czyms w niego plastikowa butelka pusta ,drugi jak nazwalam go w obenosci jegoo brata glupkiem ,nie chce ci pisac banalow ,ale powiem ci jako doswiadczona /podwojna /mezatka niczegoo dobrego z tego nie bedzie ,maszmeza socjopate,ktory szuka ofiary ,juz ja znalazl,zobaczyl ze cokolwiek by nie zrobili tak nie odejdziesz,zobacz za wszystko ciebie obwinia ,wychowanie syna itp ,dobrze ci radze,odkladaj sobie pieniadze na czarna godzine,rozgladnij sie za jakims zajeciem w razie czego,nawet idz do szkoly,poprostu w razie czego zeby wiedzial ze sobie dasz rade ,ZOBACZYSZ to DZIALA

IDEEN wiem co czujesz uwierz mi moja droga ,tylko pomysl o tym w ten sposob,jak bedzie jak juz bedziecie razem mieszkac ,jesli teraz on jest z wami kilka dni i nie moze zapanowac nad emocjami ,ja zkad innad wiem co znaczy zycie na emigracji ,zycie w rozlace tez wiem ,przerabialam juz to i to kilka razy ,musisz udowodnic mu za wszelka cene ze mozesz zyc bez niego i poradzic sobie samej/nie musisz sie rozstawac jak nie chcesz/chodzi o tozeby on stracil PEWNOSC SIEBIE ,pewnosc ze bez niego jestes nikim,ze sobie nie poradzisz,musisz udowodnic ze w razie czego ,jak przegnie pałe dasz se rade,ON SIE MUSI CZEGOS BAC BO TERAZ NICZEGO SIE NI BOI I ROBI CO CHCE,nie ma co sie dziwic ,dlatego musisz go troche nauczyc ze niejest tak ze bedziesz z nim zawsze cokolwiek nie zrobi ci zlego ,jakkolwiek cie nie nazwie itd ON MUSI WIEDZIEC ze kiedys moze przekroczyc granice nieodwracalnie a TY I TAK SE DASZ RADE ,MUSI SIE BAC ZE MOZE TAK BYC

ludzik37 ostatnio o niczym innym nie myślę, wiem, że powinnam się usamodzielnić. Chciałam nawet iść do pracy, mąż na początku nie wyrażał zgody, później się zgodził ale przed wyjazdem wytłumaczył mi, ze lepiej było by jakbym została w domu, ze nie muszę pracować. Prawdą jest fakt, ze nawet nie miała bym z kim zostawić mojego synka. Do południa jest w szkole ale co później? Nie mam nikogo bliskiego, na kogo mogłabym liczyć. Moja rodzina nie mieszka w Polsce.
Zabawne jest to, ze jestem osobą bardzo stanowczą, ze nie wstydzę się powiedzieć własnego zdania, swoich uczuć... ale ta kwestia nie dotyczy mojego męża.  Każda awantura, złe spojrzenie.... to ja pierwsza robię pierwszy krok by było dobrze, proszę go o przeprosiny.... bo jak on twierdzi, nie zrobił nic złego. Jak można przy ukochanej osobie czuć się tak obco we własnej skórze...

Ostatnio mieliśmy problemy rodzinne, a konkretnie z jego rodziną, sądziłam, ze to w jakiś sposób nas do siebie zbliżyło, że w końcu uświadomił sobie jaki  ma skarb przy sobie, ale to tylko było krótkotrwałe, ulotna chwilka...

Przed chwilką skończyłam z nim rozmawiać... to była naprawdę cudowna rozmowa telefoniczna....

Czytam i czytam... Ideen Ludzik37 ma naprawde rację... on  musi sie czegos bac... bynajmniej nie pokazywac mu, że się go boisz i to co on powie Cie porusza do głębi... można sie tego nauczyć... nie wiem czy jest to juz przyzwyczajenie z mojej strony, ale po mnie spływa to , co mówi o mnie mój mąż... sama sobie tak tłumaczę... że to nie prawda co mówi i zwisa mi to co powiedział... w moim małżęństwie nie jest dobrze,a raczej tragicznie... on pije, a oprócz tego znęca się psychicznie -całkiem jak twój mąż Ideen...
jak pije czepia sie wzystkiego, jak nie pije tez nie zostawia na mnie suchej nitki... ale od kilku tygodni mówie mu wprost że wali mi to co mówisz, jednym uchem mi to wchodzi drgim wyhodzi. widzi, że juz nie płacze przez to, że nie żalę sie mu, bo jak zna moje słabe punkty to w nie własnie uderza...następna sprawa-od półtora tygodnia nie rozmawiamy znów, nie śpimy itd... a ja juz nie podchodze jak zawsze, nie wyciągam pierwsza reki i nie wchodze na niego...dosłownie...
jestem pewna,że jest zaskoczony moim zachowaniem,bo wie że i tym razem to nie przelewki, że do niego nalezy ruch... a ja dzielnie czekam... denerwuje mnie to, ale wiem że tak powinnam postepować...
dlatego, ty tez musisz w sobie znaleźć tę siłę, by zacząć sie stawiać,stawiac warunki i granice... to trudne ale do zrealizowania... może to byc trudne i będzie bo jego nie ma... ale zacznij od telefonów... jak zacznie cos nietak, powiedz, że nie bedziesz w ten sposób rozmawiać,że jak sie uspokoi to niech zadzoni... i tak za każdym razem...mysle że od czegos powinnas zacząć...

a tak na dobra sprawę to co cię powstrzymuje od pójścia do terapeuty Ideen???????? przecież pół dnia jestes sama w domu????

Robiłam tak samo... podchodziłam zawszr pierwsza... nie było mowy o dniowym milczeniu... teraz jednak jest inaczej... wiem że moge go stracic... ale wiem że jak niczego nie zrobie on mnie wykończy, będzie jeszcze gorzej niz było... i tak jest ... jeszcze cztery miesiace temu moja poprzednia terapeutka mówiła, że jeżeli nic nie zmienie będzie jeszcze gorzej, może nawet nie będę miała siły na pogotowie zadzwonić... teraz póki jestem silna chodze na terapie i staje sie jeszcze silniejasza dzieki fachowej pomocy... nabieram tam sił...ale poczatki były bardzo trudne... jedyne co przynosi mi ukojenie to pewnośc ,że jeżeli go stracę, jeżeli sie rozstaniemy to będzie mi to łatwiej przejść, łatwiej znieść... nie będe tak cierpiec... lepiej sobie z tym poradzę... ale musze nabrac jeszcze więcej siły na to...
nie wiem co mnie czeka w życiu... wiem że zasługuje na to by mnie rozpieszczano, podziwiano, kochano, dbano o mnie... wiem że nie zasługuje na wyzwiska, poniżanie, ubliżanie, zakazywanie, rozkazywanie... nie zasługuę na nic złego...to samo dotyczy sie Ciebie i każdego z nas... życie ma byc fajne, miłe a mąz ma wspierac, pomagać itd...a nie wysmiewac i poniżać... to jest mąz a nie jakis tyran...ale nasi mąężowie to naprawdę tyrani...
musi upłynąć troszaczkę czasu za nim to wszystko sie poukłada, albo nic z tego nie będzie...
a Tobie jest o tyle trudniej że go nie ma... gdyby był tu na miejscu cały czas było by inaczej,,, jestem pewna, że zaczęłabyś cos z tym robić...

,, po co robić coś dla niego  jak i tak w jego oczach nic nie robisz ''
jeżeli cos robisz rób to dla siebie i dla synka!!!!
i każę Tobie iśc na terapię, bo nie będę tu zagądać do Ciebie...;)

najwazniejsze to pokazac, że nic Cie juz nie zaskoczy w jego zachowaniu i nie zdziwi...
napisał mi to jedna z forumowiczek-Tamara, przewspaniala Kobieta!!!!!!!!
Ideen mnie juz sie udało pokazac to mężowi... czy będziemy ze soba czy nie on wie, że mnie juz nie zaskoczy niczym... jestm gotowa na wszystko... a on próbuje na rózne sposoby mnie złamać... boli, ale on nie wie, nie pokazuje mu tego...
Uwierz jest to możliwe... Mnie to zajęło kilka miesiecy... dalej nie jest łatwo ale dużo, dużo łatwiej niz wczesniej...
Wystarczy chciec... i powiem od razu , nie raz będziesz miała dosyc bo będzie ci kładł coraz to inne kłody pod nogi, ale zobaczysz że nauczysz sie je przeskakiwac...
Idż na terapie... tam nauczyłam sie wielu rzeczy... a to co kiedys przyprawiało mnie o ból głowy, płacz, furię teraz po mnie spływa.. a jak naprawde ,,zaboli'' to co powie, to szybko dochdze do siebie... nie trwa to godzinę, tylko 5 góra 10 min i jestem juz ,,poskładfana'' jak przed całym zajściem...
Ideen mój upór doprowadził do tego, że mój mąż sie spakował... chciał mnie nastraszyć, żę się wyprowadzi... nie twierzde, że tego jeszcze nie zrobi, bo sie nie rozpakował, ale juz mnie nie wygania z domu, wie że tu zostanę...
jednak cos zaczęło sie dziać...on coś widzi...
Życzę Tobie moja kochana koleżanko, by i wtobie było tyle siły by walczyc ... nie mówie ,że sie uda,ale Ty będziesz zdrowsza!!!!!!!!!!!!!!!1
całusik dla Ciebie!!!!

Kochana domyslam sie jak sie czujesz... musisz byc silna:*

obojetnosc boli...moze to jakis znak?

Witam po tak długiej nieobecności....

U mnie sprawy nie układają się tak jak powinny, mianowicie za waszą poradą poszłam do psychologa, rozmowa z nią bardzo mi pomogła, ale troszkę gorzej było z prowadzeniem moich zmian w nasze małżeństwo... tzn. robiłam to co pani psycholog mi radziła ale mój mąż patrzał na mnie jak na wariatkę, wiele mnie to przy tym kosztowało, a on i tak nie potrafił to docenić... im więcej milczałam, zlewałam jego słowa to było jeszcze gorzej.... prowokował mnie, aż w pewnym momencie nie wytrzymałam i powiedziałam mu parę słów no i doszło do awantury, a że mój mąż nie jest dość wylewny w słowa znów mnie spoliczkował, bo jak to powiedział jedynie w ten sposób można mnie uspokoić...
Obiecałam sobie, że jeżeli jeszcze raz to się powtórzy, jeśli podniesie na mnie rękę to odejdę ale nie potrafię... wciąż mam nadzieję, tylko na co ??