Boje się męża...

ja bym radzila powaznie zastanowic sie nad tym malzenstwem. Ja bym czlowieka ktory mnie bije nie potrafila kochac, balabym sie go. Chcialabym sie znalesc jak najdalej od niego. Czy z twojej strony to aby napewno milosc? Moze boisz sie zostac sama z dzieckiem? Zastanow sie jaki moze okazac sie w przyszlosci. Sama napisalas ze jestes szczesliwa gdy go nie ma przy tobie. Czy on daje ci szczescie? Chyba nie. Nie wstydz sie powiedziec o tym rodzinie bo to on powinien sie tego wstydzic a nie ty!

aga2448 masz rację obawiam się, jak by to było gdybym została sama z dzieckiem, niby nie ma go przy nas ale jednak zarabia na nas. Ja nie pracuję. Ale mimo tego co było pomiędzy nami są też chwilę kiedy jest wszystko w porządku, tylko to że przy tym towarzyszy mi lęk przed nim samym, bo nigdy nie wiadomo kiedy może wybuchnąć. A co do mojej rodziny on jest uważany za ideał, który w imię miłości, małżeństwa wypruwa sobie życie dla nas i wątpię, żeby mi oni uwierzyli, bo w ich oczach to ja jestem tą złą

witaj
ja byłam w  bardzo  podobnej sytuacji
mój maż tez  znęcał sie  nademna -może na  poczatku  bardziej psychicznie niz  fizycznie choc  jak zaczał wiecej pić podnosił  łapki .
Ja  zawsze uważałam sie za  kobietę silną ale  tkwiłam w  tej chorej  sytuacji przez  kilka lat .
Zal mi było  domu ,dzieci małzenstwa ,tych  lat  razem..
Też sie poprawiło  jak on  był  połtora roku za  granica .widzielismy sie moze  wtedy zaledwie  3  razy .
Ale  wrócił ....troche  sielanki  i dopiero sie  zaczeło  piekło .
Były  momenty ze jak na  mnie  krzyczał  i wyzywał  mnie  widziałam w  jego  oczach -moze to zabrzmi  smiesznie -straszne  zło-jakby  jakis  demon w nim   był ...o  matko jak sie  bałam wtedy .
Szantazował  mnie ze mi nie pozwoli  odejsc  ,w  koncu  przestał  pracowac ,pił coraz  więcej ,dom  był  na  moim  utrzymaniu ,awantury  coraz gorsze ,zaczęłam  wzywac  policje ,założyli mu niebieska karte .Kilka  razy  próbowałam odejsc ale nie dałam  rady ale  wreszcie pekłam ,nie  wytrzymałam .
Juz mi nie zalezało  na  domu swoim ogrodzie ,na  niczym  materialnym -chciałam tylko  spokoju,spokojnie przespanej  nocy .
Co Ci jeszcze powiem ...dzieci .
Najwazniejsza sprawa  w  tym  wszystkim -one  to słyszały  były  swiadkami  czesci  tych  awantur -nie mozna  pozwolic  aby  wychowywały sie w  takim  domu  gdzie  jest przemoc .
I teraz  tak  nie  bede Ci  radziła odejdz -zostaw  go -bo o  tym  powiennas  zdecydowac Ty sama -tylko  prawda jest  taka ze  tacy  ludzie  praktycznie  nie sa w  stanie sie zmienic a on  kiedys  wróci .
Ja  na  Twoim  miejscu zaczełabym  troche  odkładac  pieniedzy ,w miedzyczasie  poszukac pracy .
Uniezaleznic sie finansowo i powoli  psychicznie ( ja  chodziłam na  taka  terapie  dla  współuzaleznionych  zon-psycholog mnie  skierował  bo  moj  ukochany   maz  wpedził  mnie w  nerwicę)
Zobaczysz  co bedzie dalej ...jezeli kiedykolwiek  znów sie  to  powtorzy to jego  zachowanie agresywne to Tylko jedne  bedzie  wysjcie -ale to Twoja  decyzja .
Mam nadzieje jednak  ze bedzie dobrze i  czarne scenariusze sie nie sprawdzą.
pozdrawiam

ja tam bym mu dała druga szanse ale byłabym ostrozna ,mój  maz dopuki był za  granicą było  dobrze ,jak  wrócił  było  wspaniale  az do ok poł  roku  a  potem coraz  gorzej z  kazdym  dniem...
ale  to był  mo j przypadek u Ciebie ni musi  tak  byc ale ja  bym  jeszcze poczekała z  tym  dzieckiem ...dobrze Ci  zycze upewnij sie po prostu  zebys póżniej  nie załowała
Z doswiadczenia i z  tej swojej terapi  wiem  ze  tacy  faceci  agresywni lubia  wyzywac sie nad słabszymi od  siebie ,lubia kontrolowac i jak kogos  podporzadkuja  to  czuja sie  bardziej dowartosciowani  ze  maja  władze ....
Kobieta z  małym  dzieckiem   jest słabsza zdana na  łaske jego  wiesz o co  mi  chodzi ...z  dwójka dzieci  trudniej  odejsc  niz  z  jednym

Niezależna: czy ty jesteś ze swoim mężem????
Ja też jestem w podobnej sytuacji.......tyko mój mąż nie pił!!! Teraz jest w areszcie ...właśnie za znęcanie......Było mi strasznie ciężko pogodzić się z tym co zrobiłam, czułam się winna mimo że byłam ofiarą.
Teraz wiem co to znaczy spokojne życie  bez strachu....

EMI  mój mąz nigdy nie bywał agresywny, bynajmniej ja o tym nic nie wiem.  A u niego w domu, jest  problem z alkoholem ( jego tata pije) ale  tam rządziła jego mama ( niestety zmarła ). Raczej on jest spostrzegany jako idealny mąż, mężczyzna. Jak jest w domu to mi pomaga, jeżeli go o coś poproszę to raczej nigdy mnie nie zawiódł. Gdyby nie te jego incydenty, które miały miejsce sama bym o nim powiedziała, ze jest idealnym mężem. Jedyny problem z nim taki, że nie potrafi sam pozałatwiać różnych spraw, a to co go zdenerwuję obarcza zazwyczaj mnie. Zresztą wiecznie powtarza mi jaka ja jestem niedobra, wredna, że nic nie potrafię, że czasami żałuję, że jestem jego żoną, że się przy mnie dusi i ze to moja wina, ze to ja go prowokuję.
Widocznie bycie dobrą, zadbaną żoną, która stawia ma piedestale dom i rodzinę nie jest chyba jak dla niego dobrym wzorcem idealnej żony... Chociaż jak go nie ma i dzwoni to pyta się czy jestem wierna, czy czasami nie mam kogoś innego. Zdaję sobie sprawę, że podobam się mężczyzną i on na szczęście również ale mnie inni nie interesują.

Ideen.Czy jego pijący Tato nie traktował żle syna?Podam Ci przykład -mój mąż ma też tatusia pijącego,który traktuje mojego mężą jak,,nikogo,,wiele razy słyszałam obelżywe słowa pod adresem mojego mężą, ajego syna.Kiedyś stanęłam w obronie mężą,jego matki bo tatus wypity zaczął przestawiać cała rodzine łącznie ze mna,nie dałam mu się.Na to mój mąż że mogłam sie nie odzywać,poprostu bronił tatusia,żałosne to było.Kiedy dzwoni jego tatus ,mąż stoi na baczność  dosłownie,i tylko mu potakuje.Wniosek z tego,że mój mąż był ofiarą przemocy psychicznej,nadal boi sie tatusia,ale wyżywa się na mnie nie jednokrotnie wrzeszczy,to jest wg mnie odreagowanie na swoje przezycia.Ja jestem teraz ofiara.Tez mam chwilami dość jestem zmęczona nieudolnością ,nieradnością życiowa mojego męża,za którego załatwiam wszzystkie sprawy,podobnie jak Ty.Ale jednoczesnie tak mnie przywiązał do domu,ze niewiadomo kiedy straciłam wszystkich znajomych,mam kontakt,ale jakos mi czasu brakuje by wyjsc do kolezanki,tak mam zamotane zycie,ze nic nie moge zaplanowac.Maz tak jakby mnie pilnowal,czuwa nad kazdym moim krokiem,slucha bardzo dokładnie moje rozmowy ze znajomymi,a potem zniweczy moje plany.I siedze jak wiezień posłusznie czekajac na meza.To jest chore.
No coz bedziemy szukac wyjscia bo zyc tak,nie jest łatwo.
Pozdrawiam serdecznie.

EMI wiem tylko, że mój mąż nie miał łatwego dzieciństwa, jego ojciec wiecznie się go o coś czepiał, zawszę znalazł pretekst do kłótni z nim, tylko, ze on nie jest mu podporządkowany, kiedy dzwoni jak ma ochotę to z nim porozmawia, jak nie ma to nie. Sama nie potrafię tego racjonalnie pojąć, na pozór idealny mąż, a czasami istne zło... Piszesz, że twój mąż przywiązał cię do domu, że straciłaś wszystkich znajomych, analizując moje zycie i jego podejście do niektórych spraw u mnie jest podobnie, za każdym razem kiedy chciałam się wybrać z wizytą do znajomych on nie był z tego powodu zadowolony, kiedy chciałam gdzieś jechać samochodem on wmawiał mi, ze nie mam na tyle doświadczenia, żebym mogła sama gdzieś daleko jeździć (a prawo jazdy mam ponad 6 lat). Kiedyś była taka sytuacja, że zabrał mi kluczyki od samochodu i powiedział, że auto jest jego i że nie mam nic do gadania.  Za wszelką cenę chcę mi podciąć skrzydła... i chyba mu sie to udało, bo kiedy teraz tak sobię siedzę, analizując gdzie bym mogła dzisiaj jechać, to w sumie nie mam do kogo. Niezeleżna bardzo dobzre cię rozumiem ale jak ja kiedyś mu oddałam to tak mi dał w twarz, że aż upadłam, on  jest dużo silniejszy ode mnie...
Wczoraj rozmawialiśmy przed skypa, zrobiłam sobie staranny makijaż, ładnie się ubrałam (oczywiście to wszystko dla niego) rozmowa była miła do czasu, ze coś mu strzeliło do głowy,  zaczął mi ubliżać, znowu zobaczyłam to jego spojrzenie... po chwili, zaczął się rozłączać, jak zadzwoniłam odrzucał, więc stwierdziłam, że nie ma sensu, żeby do niego dzwonić. Zadzwonił po dłuższej chwili, widać, że się aż w nim gotowało, powiedziałam mu spokojnie, że jeżeli nie ma ochoty ze mną rozmawiać to wystarczy o tym powiedzieć a nie zachowywać się  w taki  sposób, przeprosił choć wiem, że to były tylko słowa na odczepnego, bo nie poczułam żeby do mnie mówił szczerzę. Wiem, że on obawia się, że mogłabym podczas jego nie obecności poszukać sobie kogoś innego dlatego kiedy on mieszka tam jest troskliwy, potrafi czule się do mnie zwracać...
Jak ja mam zrozumieć jego zmienne nastroję, zależy mi na nim, chciałaby być z nim ale jak ja mam mu w tym wszystkim pomóc... a może faktycznie problem tkwi we mnie sama już nie wiem

Ideen.Po własnym życiu sądzę,że mój mąż ma problemy natury psychicznej,nie choroba,ale złe ukształtownie przez rodziców.I podobnie może byc w Twojej sytuacji,są to zaburzenia emocjonalne-osobowości,taki defekt.Jak sie z tym uporać trudna spraw,ale jedyne wyjście to poradnia małżeńska.Juz nie raz umawiałam sie z psychologiem,mężowi mówiłam ,że Ja się żle czuje w Naszym związku i chciałabym by towarzyszył mi na rozmowie,iewentualnie może cos zaradzimy jak pozna moje problemy.Nie był przeciwny ale do wizytu nie doszło.Nadal mam to na uwadze,ale oczywiście mężowi nie powiem ze i on zostanie przebadany bo pewnie by sie nie zgodził.My same niewiele mozemy zrobić-pomoc sobie i związkowi gdy nie wiemy w czym tkwi błąd.Juz różne metody przetestowałam,np.wychodziłam na spacer pare chwil przed przyjściem męza,słyszałam niejednokrotnie,że w małżeństwie trzeba troszke wnieść ,,zazdrośći,, beda o nas bardziej zabiegac,jakoś oni tek dziwnie funkcjonuja.Troszke widzialam ze pare dni obserwowal mnie,byl milszy,ale na krotko.
To nasze poddanstwo tez nie jest najlepsze,uwazaja ze niemamy zadnych wartosci bo siedzimy w domu,pucujemy,dogadzamy,i pewnie nic poza tym nie umiemy.Niewazne ze zalatwiamy wszystkie sprawy.
Wiesz po wczorajszym wrzasku meza,mam ochote pojechac do znajomych i posiedziec,oczywiscie wszystko w domu bedzie przygotowane jak zwykle,a moze i lepiej ,przygotuje mu cos smacznego.Wreszcie trzeba miec i wlasne zycie i odzyskac znajomych.
To moja koncepcja.
Pozdrawiam

o własnie  Patia Ty napisałas to co mi  chodziło po głowie i co  wczesniej juz  napomknełam -dziewczyny powinny radzic  sobie  same  bez  nich -ja odeszłam jak sie  uniezalezniłam własnie  - czyli  zaczełam  byc  samowystarczalna  -wiec  nie  miał  az  takiej  kontroli  jakby  chciał ,pomalutku sie  odcinałam  czekając  czy   zmieni sie   cos  na  lepsze  czy  nie  -nie zmieniło  sie ale  nie  zostałam z  przysłowiowa  reka w  nocniku .
Ja  mysle  ze jak on zobaczył  jak sie  pomału  wymykam z  jego wiezienia  to zaczał jeszcze  bardziej  mne  gnebic aby  agresja  zmusic  mnie do  posłuszeństwa .
I   tez  miał dzieciństwo  nie takie jak  powienien -raczej  bardzo  patologiczne i długo z  tego  powodu  traktowałam  go  bardziej  wyrozumiale ale  takie  rzeczy  to  załatwia sie  terapia  u  psychologa  albo  nawet  u  psychiatry  ale  pod  warunkiem  ze   ON-FACET  zechce sie  dobrowolnie  leczyc
Ideen a  Ty sama  widzisz  ze on  nadal nie  panuje  nad  soba-jak  myslisz  czy  gdyby  nie  był  to  skype a  on był  obok  to   nie  podniósł  by  reki na Ciebie ?
Szanse owszem  mu  daj   poobserwuj  ale  z  drugim dzieckiem  zaczekaj  a jak  kiedykolwiek jeszcze  pomyslisz ze  to  Twoja  wina ....własnie  na  tym  polega  znecanie   sie  takich  typków- ze próbuja  wzbudzic  poczucie  winy w  nas  ze  to  my  jestesmy  te  złe  i  prowokujemy ....załosne ...oni  sami  maja tak niskie  poczucie  własnej  wartości  ze  w  ten  sposob chca  podniesc  ta swoja  wartosc  mieszajac  ta  druga  osobe z  błotem ,ponizajac  ,bijac ,wyzywajac
Pamietaj  stare  przysłowie "Jak  ktos  chce  psa  uderzyc  to  i  kija  znajdzie "

Kurcze po co ja analizuję, zastanawiam się co mu siedzi w głowie skoro mu już nie zależy...

Nieazleżna, przykro mi to mówić ale masz całkowitą rację . Wczoraj miałam z nim nie rozmawiać przez skypa, zadzwonił, miał pretensję dlaczego nie jestem na skypie odparłam mu, że jestem zmęczona, poprosił, zgodziłam się... Kiedy zobaczył, że mam makijaż to dopiero się wściekł (bo niby po co skoro go nie ma) rozłączył się postanowiłam, że nie będę dzwonić po chwili zadzwonił, patrzył na mnie z taką pogardą, zaczął mi głupio docinać, a co najważniejsze powiedział, że zastanawia się, czy faktycznie chcę nadal ze mną być... odparłam mu, że jeżeli nie odpowiadam mu to go na siłę  nie będę trzymać przy sobie, grzecznie się pożegnałam, nawet mu nie powiedziałam, że go kocham, że tęsknie... najgorsze było to, że kiedy synek chciał z nim porozmawiać rozłączył się, co synka zabolało bo pytał się dlaczego tatuś nie chce z nim rozmawiać. Kurczę my się nawet na odległość ze sobą kłócimy...
Napisał mi sms-a, że przeprasza, że kocha...
Całą noc biłam się myślami co ja mam zrobić, bo jeżeli już teraz jest tak, że potrafi mi na odległość ubliżać to co to będzie kiedy będziemy razem? Za dwa tygodnie prawdopodobnie ma przyjechać, na cały długi miesiąc, nie wiem jak to będzie, aż się boję...

Dziewczyno postaw sie troche, on nie moze miec pretensji bo ty masz makijaz idz do pracy jak najszybciej, jak zapyta poco skoro on zarabia  na dom to mu normalnie powiedz ze postanowilas zmienic wasze zycie, ze nie wytrzymasz dluzej  strachu przed tym ze cie uderzy i ze jak on to jeszcze raz zrobi to od niego odejdziej , ze nie jestes jego wlasnoscia masz prawo pracowac i wychodzic z domu. Wiem ze pewnie latwo mi sie mowi ale mozesz uzyc argumentu ze wasze dziecko jest coraz wieksze i nie potrzebuje twojej opieki jak jest w szkole a poza tym coraz wiecej rozumie i nie chcesz zeby patrzylo na to jak on cie bije bo to ma wplyw na jego rozwoj, postaw sparwe jano jeszcze raz to odejdziesz, ale on musi wiedziec ze masz taka mozliwosc a jak zaczniesz pracowac to on bedzie wiedzial ze nie musiz sie kurczowo go trzymac, ze bedziesz wstanie utrzymac dziecko i siebie.

Dziewczyno postaw sie troche powiedz co ci nie pasuje , pamietaj masz prawo do decydowania o wlasnym zyciu, masz prawo do godnego zycia a jesli znowu podniesie na ciebei reke wezwij policje, pamietaj nikt nie ma prawa cie bic i ponizac, jesli chcesz utrzymac ten zwiazek musisz z nim porozmawiac, powiedz ze nie bedziewsz wiecej tolerowac przemocy, ze idziesz do pracyu i nie zyczysz sobie zadnego kontrolowania albo ci ufa albo wogole nie dorosl do tego zeby zyc w zwiazku. a co do tego ze on pracuje za granica to moge cos powiedziec na temat tego jak zyja zonaci faceci na obczyznie, bo jak wyjechalam to przez pierwsze pare miesiecy mieszkalam z moim chlopakiem i kilkoma zonatymi facetami pod jednym dachem. I powiem ci ze oni tylko w sobie nawzajem potegowali takie samcze zachowania, czuli  sie jak przewodnicy jakiegos stada, ja tu jestem zarabiam na chceb, baby maja byc w domu i poslusznie czekac az przyjedziemy na pare dni, jak sluchalam tych pozal sie boze teorii na temat udanego zwiazku to az sie we mnie gotowalo, oni potrafili buntowac mojego chlopaka jak to ja bez niego wychodze umalowana i fajnie ubrana, pewnie sie lajdacze gdzies  a on naiwny na mnie czeka itp. wiele razy sie klocilismy przez tych matolow bo mu kladli jakies bzdury do glowy. Dlatego podejzewam trudno ci teraz bedzie cos zmienic nawet jesli dogadasz sie z nim w polsce jak bedziecie razem, to potem on tam wroci do swoich kumpli i oni wyraza swoja opinie na ten temat i dam sobie reke uciac ze to nie bedzie przychylna tobie opinia.

Dziękuję wam dziewczyny za wsparcie
Wczoraj rozmawiałam z mężem przez skypa, i o dziwo było bardzo miło, żadnych pretensji, nawet nie czepiał się, że mam makijaż, było tak cudownie, że aż nie miałam ochoty się z nim rozłączyć.  Synek rozmawiał z nim i pytał się dlaczego nie chciał z nim rozmawiać, czy już go nie kocha... było widać, że się przejął zaczął go przepraszać.
Powiedziałam, że od września idę do pracy, był bardzo zdziwiony, że niby po co skoro pieniędzy mi nie brakuję, że mam wszystko co chcę. Wytłumaczyłam mu spokojnie, ze nie dla pieniędzy tylko sama dla siebie, że nie mam zamiaru wiecznie siedzieć w domu, ze również czuję potrzebę przebywania między ludźmi, zrobił niesmaczną minę i odpowiedział, ze jak przyjedzie to na ten temat porozmawiamy... Wydaję mi się, że będzie starał się wybić mi ten pomysł z głowy ale będę nieugięta...
Mam cichą nadzieję, że jak wróci będzie wszystko w porządku... bo zakładając czarny scenariusz on mi nigdzie by nie pozwolił zadzwonić...

ideen ...telefon w  kieszeni  jak  czujesz  ze  bedzie awantura i  albo  dzwonisz  z łazienki  albo  wybiegasz  na  zewnatrz -nie  wiem  gdzie  mieszkasz  blok czy  domek...zreszta  niewazne ...tam  nie  powienien cie  zaatakowac  ale  lepiej  byłoby jakby  nie  widział ze  dzwonisz ,mój  pierwszym  razem  czekał  jak  wielki  bochater  na  ulicy  czekał ...i  zgarneli  go  na  izbe  wytrzezwien -nastepne  razy  wiedzac  co  sie  szykuje  uciekał ,jeden raz  scigały  go dwa  radiowozy  ale  go nie  znalezli ....ukrywał  sie wiec  lepiej go  zaskoczyc   policja ...powiem  tak  jak  pierwszy raz  dzwoniłam  rece mi  sie  trzesły ...bałam  sie   strasznie ....ale  teraz  do  rozwodu mam swiadków  a  to  duzo  bardzo ....na  moja  korzysc

tak to wszystko czytam i muszę się przyznać,że mam podobnie:jesteśmy 4lata po ślubie,mamy 2letnią córeczkę.mój mąz zaczął wyjeżdżac za granicę jak byłam w ciąży i od tamtego czasu coraz mniej sie rozumiemy-nie umiemy już żyć razem na dłuższą metę,fajnie jest pare dni,a potem koszmar,kłótnie,wyrzuty.moja córka wychowuje się bez taty,strasznie tęskni,a on dzwoni do nas parę razy w tygodniu.jak wyjeżdża brakuje mi go pare dni,potem -to głupie ,ale wracamy do swojego życia:jesteśmy same,bo jak można tworzyć rodzinę przez godzinę na skejpie?!córcia się złości,że tatuś nie może jej przytulić,wziąść zabawki-a we mnie się gotuje-dlaczego tak jest?dlaczego jesteśmy osobno?ale może jestem spokojniejsza?-moja córka spokojnie śpi,nie słyszy kłótni,podniesionego głosu taty,mojego płaczu....życie za granicą zmienia ludzi-rozmowy przez telefon czy skejpa to nie to co życie razem na codzień...przychodzi wieczór i zasypiam sama,budzę się-i obok nie ma mojego męża...mój mąż nie potrafi żyć z nami tak codziennie,a ja wolę chyba taką rodzinę ,,na odległość"i spokój dziecka...mieszkam z rodzicami,ale nawet oni uważają,że mąż sie poświęca dla nas,że kocha mnie i córkę(choć sami wiedzą,jak rzadko dzwoni,jak wnuczka tęskni)a prawda jest chyba taka,że jemu jest tam lepiej-bez trosk,odpowiedzialności..bo co?-praca,a po pracy odpoczynek-zero obowiązków!i to mnie boli:Ze jestem ze wszystkim sama,ze dziecko tęskni,że coraz mniej się rozumiemy,że jak jesteśmy razem to nie umiemy już usiąśc,wypić kawę i spokojnie porozmawiać o tym co nas boli,czego pragniemy oboje dla nas,naszej córki
nie wiem czy tak wybiera większość kobiet,która ma mężów pracujących za granicą-wolą spokój,życie na odległość,niż ciągłe awantury czy nawet rękoczyny....?czy ja jestem wyjątkiem?idę na łatwiznę?

Hmm.. To smutne Co Piszesz.. Ale troche wg Mnie idziesz na łatwizne.. Wolisz,byc Sama, tesknic, ale miec swiety spokoj niz byc z mezczyzno z ktorym nie potrafisz sie dogadac i z ktorym sie klocisz.. To jakby ucieczka od rzeczywistosci, zycia.. Tak naprawde chyba powodem Waszych klotni i nieporozumien jest ta odleglosc.. Bo jestem pewna,ze Gdyby maz byl na miejscu to by o wiele łatwiej Wam bylo dogadac Się.. Nie Czulabys presji,ze jest w domu tylko na chwile, ze zaraz Wroci do swojego beztroskeigo zycia i zostawi Cię samo z problemami na glowie... Sa dwa rozwiazania tej sytuacji.. Albo powazna rOzmowa z Mezem.. Bo niestety przed Tym nie uciekniesz.. Albo poprostu moze czas zakonczyc zwiazek w ktorym czujesz sie nieszczesliwa z kazdej strony.. Jak w blednym kole... ?

dziewczymy to naprawdę straszne co przezyłyście w swoich związkach...
salomea jak pisalam ja tego nie miałam i nie mam...
mam inny problem, ale do takich brutalnych rzeczy, mój mąż nigdy sie posunął... ale nie był tez świetoszkiem...
dla jednych kobiet tyranią są wyzwiska jakich doznaja od mężów,dla innych znęcanie fizyczne...
w obu przypadkach jest to przemoc!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
obie straszne- jedna zostawiaja ślady na cile, druga na duszy...
mnie dopadała ta druga... i nie umiem okreslić która jest gorsza... wydaje mi sie, że fizyczna przemoc jest najgorsza a w połączeniu z psychiczną- bo myslę, że one sie łączą - to już horror...
gdzies przeczytałam że od przemocy psychicznej sie zaczyna...
mam nadzieje że u mnie juz gorzej nie będzie... i myslę tez że w pore zaczęłam szukac pomocy- troche za późno ale jednak nie aż tak późno..

dziewczyny przykro mi bardzo, że tak wam sie poukładało w zyciu, ale na pomoc nigdy nie jest za późno...
ja będe z niej kożystać do póki będzie taka potrzeba...

Dla WAS też zaświeci słońce!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Życze Wam tego z całego serca... i choć u mnie nie jest miodowo to jednak pomalutku coraz lepiej... i pewnie nie raz mąż mnie zawiedzie ale dzieki fachowej pomocy będe wiedzieć jak sobie z tym radzić....

Ideen to o tej latwiznie to byla odpowiedz na pytanie zbuntowanej zony, ktora opisywala podobna sytuacje.. Hm widac, ze ostatnie dni sa dla Ciebie bardzo trudne i tak naprawde nie wiesz czego chcesz... Dlatego sadze,ze dobrze zrobilby Ci jakis samotny wyjazd gdzies na pare dni. Odpoczela bys od problemow, zregenerowala sily i duzo przemyslala. Takie jest mOje zdanie. I przedewszystkim nie zalamuj się. Badz silna :*

pennylane masz rację, synek odczuwa te moje zmiany emocjonalne, zresztą od samego początku jest bardzo emocjonalnie ze mną związany, potrafi wyczuć każdy mój niepokój, teraz to zrozumiałam dlaczego od paru dni moje dziecko dziwnie się zachowuję, jest niespokojny, niszczy wszystko w domu, a ostatnio była sytuacja, że nie mógł odtworzyć furtki, to wpadł szał, trzaskał furtką... nie mogłam go uspokoić. Wiem, że powinnam coś zrobić, że to wszystko nie jest normalne, teraz nie tylko chodzi już o mnie i męża, ale o naszego synka

Kochane kobietki ja chyba oszaleje z tej bezradności, a może z mojej naiwności... spać nie mogę

W tudnym momencie mojego zycia, kiedy wszystko zawaliło mi sie pod nogami pomogła mi herbatka z melisy....
nie mogłam spać, jeść, zajmowac sie dziecmi... leżałam w łóżku i płakałam... dzieki temu, że moi rodzice nie wyręczali mnie z obowiązków mamy, musiałam mimo wszystko wstać i dać jeść dzieciom , czy je wykąpać... robiłam tylko tyle i dalej kładłam się  do łóżka... bardzo schudłam...
mama pewnego wieczoru podała mi zaparzoną melisę... po godź. zasnęłam... od tamtej pory codziennie rano i późnym popołudniem parzyłam sobie melisę...
zaczęłam jeść, normalnie spać i funkcjonować... myslałam oczywiście o tym co i jak będzie ale nie byłam podminowana i zestresowana...
dlatego Ci to piszę bys i Ty spróbowała... myślę, że powinna pomóc... mysleć będziesz dalej, ale spokojniej, nie będziesz mieć tego ścisku w serduchu czy bólu brzucha(bo pewnie masz nerwicę żołądka) i synek nie będzie patrzył na zestresowaną mamę

ja tez brałam persen... ale po nim byłam ospala... a herbatka z melisy jest całkiem smaczna... pije ją z łyżeczką cukru...
tak ja pobiłam, że nawet jak przychodzi moja koleżanka na pogaduchy, pijemy sobie meliskę ,, na lepsze trawienie'' - bo ma ona różne zastosowanie, nie tylko w stanach pobudzenia nerwowego, ale też pomaga w bezsenności jako srodek łagodnie uspakajający, w nieżycie żołądka i jelit i zaburzeniach trawiennych...
polecam jak najbardziej...

Ideen nawet nie zdajesz sobie sprawy jak bardzo Twój stres i depresja wpływają na rozwój Twojego syna. Musisz zacząć pracować nad sobą i swoim życiem bo im dłużej trwa ten pat tym bardziej cierpi na tym psychika Twojego dziecka. W przyszłości może to skutkować wieloma zaburzeniami zaczynając od problemów z nauką a kończąc na poważnych problemach emocjonalnych, stanach lękowych, depresjach, problemach z funkcjonowaniem w społeczeństwie, z nawiązywaniem znajomości. Relacja dziecka z matką jest najważniejszą dla człowieka, jest modelem wszystkich późniejszych kontaktów z ludźmi. Jeżeli nie będziesz swojemu synowi okazywać teraz dużo ciepła, czasu, matczynej miłości ponieważ będziesz skupiona na swoich problemach możesz zrobić mu nieświadomie i nieplanowanie ogromną krzywdę. Pamiętaj o tym i być może ta myśl skłoni cię do zdecydowanych kroków, takich jak wizyta u psychologa bądź, wspólnie z mężem, terapia małżeńska (chociaż jak rozumiem z powodu mieszkania w innych krajach może to być trudne).

Tak sobie czytam i czytam i Wam bardzo współczuje drogie Panie.

Mi Mama zawsze powtarzała ucz się aby być kimś i mieć dobrą prace i nie być zależna od  męża, bo malżeństwo to sztuka kompromisu...ale nie można w tym zatracić siebie

Witam was.
Dziękuję za wsparcie. W moim przypadku melisa już nie działa, codziennie ją piję i nie ma żadnych efektów, mam jakieś tabletki na uspokojenie, ale nie mogę ich zażywać ze względu na to, ze mają negatywny wpływ na prowadzenie pojazdów.
Co do mojego synka macie rację, muszę przerwać tą gehennę ze względu na niego, tylko wiem, że żadne z rozwiązań, jakie bym podjęła nie będzie dla niego dobre...
Po pierwsze rozmawiałam z mężem na temat terapii, oznajmił mi, ze on nie czuję takiej potrzeby, ze mi się już w głowię poprzewracało, ze naczytałam się jakiś głupot i teraz mówię od rzeczy, co za tym idzie, ze jeżeli nie zgodzi się to sytuacja jaka jest między nami nie zmieni się chyba że wydarzy się jakiś cud....
Po drugie nasz synek nie wyobraża sobie życia bez taty, pomimo tej sytuacji on go bardzo kocha i chciałby zeby JEGO tatuś był w domku
Sama nie wiem co mam myśleć, co zrobić... wiem, ze nie mogę skrzywdzić dziecka, że to ono jest w tym wszystkim najważniejszy. On teraz przechodzi bunt, a co najgorsze ja mu nie mogę pomóc nie potrafię być matką i ojcem jednocześnie, wiem że synek za nim tęskni... ostatnio zapytał się czy tatuś ma tam inną panią , czy będzie miał dwie mamusie.... (nie wiem skąd mu się to wzięło), pytał się dlaczego tatuś musi ciągle przyjeżdżać i odjeżdżać... serce mi się kraję,  a najgorsze, ze męża  to zbytnio nie interesuję

oni się uodparniają na płacz żony ,dziecka,mają tam swoje życie,a my swoje w kraju(zostawione ze wszystkim same)!!!w rozmowie na ten temat pewnie byś usłyszała,że nie jest mu łatwo myśleć o rodzinie,że ty masz lepiej,bo masz dziecko przy sobie,że woli dzwonić rzadziej żeby nie zwariować bo jest sam,ze woli nie uzewnętrzniać swoich uczuć....!!tylko dlaczego nasi panowie za granicą nie robią nic,żebyśmy mogli być tam z nimi razem jeśli rozłąka z rodziną jet dłuższa niż parę miesiecy?tego nie potrafie zrozumieć...a to nas najbardziej boli tęsknota naszych dzieci,widzimy ich płacz,smutek na codzień

Ideen sproboj zrobic taki bilans waszego zwiazku wiesz zapisz sobie wszystkie za i przeciw i zobacz co przewaza, a co do waszego synka czy on teraz ma ojca rzeczywiscie,co twoj maz robi zeby syn tak bardzo za nim nie tesknil, zastanow sie do mojego domu wkroczyl spokoj dopiero po rozwodzie rodzicow chociaz ojciec nie uzywal przeomcy ale napiecie dzieci wyczuwaja i wcale im nie jest dobrze zyc w strsie. Pisalas ze synek jest bardzo zwiazany z toba wiec zaakceptuje kazda twoja decyzje jesli tylko pomozesz mu to zrozumiec.

popieram w 100%

Droga Ideen może i jestem młoda ale wiem coś o życiu, moja matka chrzestna była z facetem 12 lat bił ją 11 lat. Wiem jedno gdy facet zrobi to raz to zrobi i kolejny, chyba że naprawdę sprawę spróbuje rozwiązać się z psychologiem, nawet jeśli mężczyzna miał trudne dzieciństwo to go nie usprawiedliwi. Trzeba pomyśleć, skoro był w stanie pchnąć Cię w czasie ciąży to już jest ciężko, uderzył w twarz to już kolejne,  macie dzieci, a jeśli i je będzie bił... Zrób bilans, spędź chwile czasu sama, porozmawiaj z psychologiem, rodzicami i podejmij decyzje, bo ja ani nikt postronny nie może zdecydować... trzymaj się

Witajcie kochani...
U mnie wszystko w porządku, zrobiłam sobie wakacje z synkiem, poświęciłam mu cały swój czas, dużo z nim rozmawiałam, tłumaczyłam, nawet  nie byłam świadoma, że moje dziecko jest na tyle emocjonalnie rozwinięte Pytał się czy tatuś już będzie mógł z nami na zawszę być, że on już nie chcę zabawek, komputera... chce tylko tatusia
A więc postarałam się żeby nasze rozmowy z mężem był naprawdę cudowne, bez żadnych pretensji, żalu, kłótni... niby sama nie wiem ale przez dwa dni się nie pokłóciliśmy, a było naprawdę cudownie... Mąż potrafił nawet z synkiem przez skypa żartować, opowiadać sobie historyjki... było cudownie.. a wczoraj popłakał się po rozmowie z synem i stwierdził, ze nie chcę już tak dalej żyć, że pragnie być z nami... że zrozumiał jaką ma naprawdę cudowną rodzinę. Zdaję sobie sprawę, że to są tylko słowa, że mogą one nic nie świadczyć ale ja naprawdę kocham swojego męża, chcę ratować nasze małżeństwo i mam nadzieję, że się uda. Jak na razie będę z nim rozmawiać, obserwować... nie wiem, sądzę, że teraz możemy byc naprawdę szczęśliwi...
Patia mąż przyjeżdża za trzy tygodnie, chcę ratować nasze małżeństwo, chciałabym żebyśmy zaznali w końcu szczęścia, bez strachu... mam nadzieję że nam się uda. Jak na razie będę rozmawiała z nim, mam trzy tygodnie. Będę wam zdawała relację
Jeszcze raz dziękuję za to, ze jesteście ze mną