Mąż czy dziecko - kogo kochamy bardziej?

Moim zdaniem eksperyment myślowy związany z ratowaniem jest tutaj nietrafiony, bo o kolejności ratowania nie decyduje fakt, że kogoś kocha się bardziej. Wiadomo, że też ratowałabym najpierw dziecko, ale to dlatego że samo sobie nie poradzi. Gdybym miała decydować czyje życie ma większą wartość i nadaje się do ratowania, to nie wybrałabym siebie ani męża, tylko dziecko, bo my już swoje zdążyliśmy przeżyć, a dziecko jest na początku tej drogi. Moim zdaniem działają tu inne mechanizmy niż miłość, a przynajmniej nie zawsze i nie wszyscy kierowaliby się tu miłością.

Jeszcze co do samej miłości - dziecko jest częścią nas i to oczywiste, że kocha się je nad życie. Jednak dziecko nigdy nie będzie w stanie dać mi tego, co mąż, nieważne jak mocno bym je kochała. To po prostu nie ten poziom. Dziecko nigdy mnie nie zrozumie w takim najgłębszym sensie, nie będę mu się zwierzać z problemów itp. Dla mnie dużo więcej warta jest właśnie bezinteresowna miłość między dwiema niespokrewnionymi osobami, niż przywiązanie wynikające z biologii. To oczywiste, że dziecko będzie mnie hołubić, bo kochałoby mnie nawet gdybym zaczęła popełniać życiowe błędy. Żeby to samo i więcej (+pomoc) zrobiła niespokrewniona osoba, trzeba dużo większej miłości.

No, ja nie wiem czy to taki zły przykład - bo jak widać po wpisach - są tacy, którzy wybrali by męża.

I ja tego nie podkreślam,  bo jakoś to potępiam - nie, dla mnie jest to po prostu zaskakujące. Nie wyobrażam sobie takiej miłości,  która pozwoliłaby mi patrzeć jak dajmy na to płonie/topi się etc. moje dziecko bo ja w tym czasie ratuje męża.

I właśnie w takim przypadku mogłabym powiedzieć,  że ktoś kocha te osobę BARDZIEJ.

(Inna sprawa, że gdyby ktoś wybrał mnie, zamiast mojego dziecka to bym go za to znienawidzila. Nie potrafiłabym  kochać faceta, który pozwoliłby żeby zginęło moje dziecko, tylko dlatego, że on sobie nie wyobraża życia beze mnie.)

Coś w tym jest, Sądzę, że odebrałabym to podobnie.

No ale sytuacje z pożarem są bardzo, bardzo, bardzo mało realne. Duże znaczenie ma za to fakt, jak się okazuje tę miłość w życiu codziennym. To indywidualna kwestia każdej osoby czy bardziej kocha męża czy dziecko, grunt by te miłości były zdrowe i nie odbijały się toksycznie na rodzinie. Bo ludzie lubią sobie bardzo dużo usprawiedliwiać miłością i tłumaczyć się ze wszystkiego "no bo ja go/ je tak kocham". Ogólnie cieszę się, że nie jestem mężczyzną i nie muszę żyć w cieniu własnego dziecka, bo różnie się trafia. I nie mówię tutaj o przypadkach z forum, bo samo kochanie bardziej dziecka nie znaczy, że mąż zaraz jest w cieniu. Jednak z własnego doświadczenia widzę jak wyglądają związki, gdzie kocha się to dziecko najbardziej, ale nie w taki mądry sposób. Zresztą męża też można kochać toksycznie i za bardzo. Najlepsza jest równowaga i umiar.

książki nie czytałam, i nie wiem, czy chcę...

Skoro już tak obcesowo piszesz - nie, nie napisałam tylko po to żeby coś tam sobie napisać. Pytanie jest: kogo bardziej kochamy. Nie: kogo wydaje ci się bardziej kochałabyś. Prawda? Zatem ktoś kto dzieci nie ma, może co najwyżej gdybać. Wiedzy na ten temat po prostu nie ma. Nawet wnioskowanie wiedzą nie jest.
Gdzie napisałam, że się mylisz? Napisałam tylko, że teoretyzujesz i to podtrzymuję. Wybacz, ale jeżeli ktoś nie ma dzieci, to na ten temat wyłącznie teoretyzuje. Nawet jeżeli wydaje mu się inaczej.
Nie zabraniam nikomu zabierać głosu w wątkach, w których ktoś nie ma wiedzy. Ale ocenić chyba mogę? Chyba, że moderacja zabrania?

Zastrzegę na wstępie, że nie czytałem całości. Mogę więc powielić wcześniejsze odniesienia do tematu.
Nietrudno jednak się domyślić, że tytułowe pytanie miało sprowokować do deklaracji w tę, czy odwrotną stronę.
Takie pytanie nie powinno być zadane w ten sposób, moim zdaniem.
Bo sugeruje odpowiedź. Z miejsca.
Dawno nie wiedziana NinaLafairy, trzy lata temu wyraziła swoje zdanie. To rzuciło mi się w oczy.
Ona dzieci jednak nie ma, więc jej opinia, niezależnie od tego, czy mówiła o ewentualnych, własnych potomkach, czy dzieciach partnera, nie jest miarodajna.
A, że dzieci mieć nie zamierza, tym bardziej, jej zdanie się nie ma umocowania w tym  swoistym doświadczeniu.

Dlaczego uważam,  że tytułowe pytanie sugeruje odpowiedź?
Bo przeciwstawiono uczucia do - i poczucie odpowiedzialności za męża (ojca dziecka w domyśle). Dorosłego, o wszelkich prawach i możliwościach do samodzielnego życia.
Oraz tychże do "dziecka". Bez przymiotników, zauważmy!
Dziecko kojarzy się z niemowlęciem, a najwyżej małym człowiekiem wczesnego okresu nastoletniego, którym należy zajmować się tak, by zapewnić mu rozwój psycho-fizyczny i pilnować, by nie zrobił sobie "kuku".
Tymczasem dzieckiem czyimś jest się zawsze.
I to może być mylące.
Jeślii mówimy o przeciętnej rodzinie ze wspólnymi dziećmi, takie rozterki, jak w tytule nie są moim zdaniem, brane pod uwagę w ogóle.
Ewentualnie, dzieci mogą stanowić kartę przetargową dla uzyskania przewagi ekonomicznej lub dla zwykłego "dopieczenia" drugiej stronie przy orzekanym rozwodzie.
Ale, gdzie z kolei jest tu miejsce na miłość do byłego już praktycznie, partnera.
Wybór w takiej sytuacji jest prosty przecież?