Tatry- wyjazd w pojedynkę?

Suzi85- nasza grupa jest otwarta, więc zapraszamy

Witchmoth - również czekam na zdjęcia i relację!

Co do odmiennych warunków, to zdecydowanie mniej wybredna jestem w górach Noo, ale np. całkowity brak prysznica to dla mnie za dużo ;p Ale pamiętam, że kiedyś czekałam w kolejce, żeby się wykąpać 1,5 godziny i w zupełności mi to nie przeszkadzało. Ba, śmialiśmy się z tego, a i jeszcze w kolejce można poznać fajnych ludzi No właśnie, co mi się jeszcze podoba w górach to właśnie to, że ludzie tam są... inni niż zazwyczaj- sympatyczni, życzliwi i pomocni

Zawsze jaki jeździłam do Zakopanego to nocowałam na Starych Krzeptówkach, blisko drogi pod Reglami albo, w "Piątce". W czerwcu schronisko raczej niepewne, w sensie pogody.

A z dojazdem to u mnie też jeszcze wielka niewiadoma

Dobry wieczór: )

Serdeczne "cześć" dla nowych twarzy: ) Witajcie wśród tych zakręconych (prym jakby kto pytał wiedzie Kama: ))

Dobrze, teraz na poważnie z mojej strony:>
Witch, no czekamy jak widzisz z niemałym zainteresowaniem: )
Mamy tylko nadzieję że nie każesz czekać dłużej niż parę dni: )
A co tam, jak warto to nawet tyle zaczekamy: )

Jeżeli idzie o mnie i "wygody"... To mam podobnie jak Witch, jednak z przełożeniem na faceta czyli do sześcianu jak dobrze liczę... dla mnie, np. deszczowa pogoda, wietrzne i pochmurne popołudnie bądź zimowa lekka zamieć, najlepiej jeszcze nocą to wyśmienite warunki do np. biegania.
Wybiegam wtedy, biorę ukochaną psinę, która równie cieszy co jej pan i biegiem w ciemnicę...
Wiemy że nikogo nie spotkamy, w ciszy lub szumie wiatru nieraz zatrzymuję się, wystawiam twarz na deszcz, w górę i patrzę...
(...)
Pamiętam też, jak w LO, dojeżdżałem sobie rowerem na zajęcia... Zimą odliczałem śmiałków, aż nastał dzień że byłem jedynym cyklistą: ) TopŁan: )
Dziś, wygoda praktycznie nie znaczy nic, bo w górach nie po się jest..
Choć po dniu na szlaku, chyba każdy doceni wygodne łóżko, najlepiej w ciszy: )
No i podkreśla Elle, prysznic, choć i tu wystarczy kawałek płynącej czystej górskiej rzeki :>:>:>

Idąc w góry, wracam do domu... Ot, ktoś ładnie ujął i skwitował: )
~~
Elle, ten "dojazd" tzn. co dokładnie ??

Piotr, ale wiesz, wieczorem, po dniu na szlaku, przy ognisku nic nie zastąpi dźwięku gitary i lekkiego śpiewu: )

Jedna z osób miała opis mniej więcej w tym tonie:

W dowodzie 28, w sercu 18.. Mamy tyle na ile jesteśmy radośni, na ile się czujemy, a ta dwucyfrowa liczba znaczy niewiele.....
Prawda?

Ludzie, a gdzie się podział wątek spotkania "w środku" Polski?
Pamiętacie jeszcze o tym?

High five!

A co do mycia w strumyku czy tam generalnie w tym, co akurat jest to nie zapomnę kąpieli, a raczej mycia się na szybko w lodowatym potoku w Transylwanii i wycieranie ściereczką z mikrofibry (bo zajmuje o wiele mniej miejsca w plecaku niż ręcznik, nie śmiać się! ;p)

Miałam dziś napisać relację, ale praca i praca. Jutro zacznę skrobać

A skąd wy wszyscy właściwie jesteście?

a ja spomiędzy Bydgoszczy a Tucholi (offtopic- spływy kajakowe lubicie?)
co do gitary - to ja trochę jedną nogą w poprzedniej epoce - generalnie nie gram tego co puszczają na esce,
no i brakuje mi prostych wesołych piosenek do ogniska - za dużo mam na smutno (ech ci introwertycy..) - NO WŁAŚNIE - miejsce noclegowe musi umożliwiać zrobienie ogniska!

Elle 88 - na ja to wiem że jestem straszny ale taka kama13 to chyba już w miarę jest znośna więc możesz z nią się umawiać.
Tenko - z mojej perspektywy 27 to młodość , śliczność zajeb..stość. Obawiałem się że może poniżej 18 czy coś takiego ... - zapraszam zatem

Ale postów natrzaskaliście

Ghost - ja? zakręcona? Nieee A tak poza tym to kierownikiem zamieszania jest Elle Ja tylko narzuciłam termin wyjazdu...

Piotr - jasne, że zabiorę. Na pewno jedno miejsce będzie wolne. Elle - Ciebie też mogę zgarnąć "po drodze". Aha i jeszcze jedno - na moje śpiewy przy ognisku nie licz No i spływy kajakowe uwielbiam

Co do noclegu to ja jednak preferuję pokój, łazienka może być na korytarzu ale pokój musi być Sprawdzałam wstępnie jedno miejsce noclegowe i za pokój krzyknęli 60zł za osobę. Myślę, że może znajdzie się coś tańszego.

Pozdrawiam ze Szczecina

Ghost - ja właśnie w lipcu jadę na kajaki w okolice Drawna; dwa dni spływu....już się nie mogę doczekać. W tym roku miałam już nie jechać bo byłam tam trzy razy ale nie mogłam sobie odmówić tej przyjemności Powodzenia w trasie! Niestety eski rock już nie posłuchasz w radiu; dostępna jest tylko w internecie. Trzeba się uzbroić w zapas płyt...

Co do przygotowania kondycji to ja cały czas nad tym pracuję, na siłowni czy też innych ćwiczeniach jestem średnio 3 razy w tygodniu ale wiem, że i tak będzie ciężko bo chyba mam coś za małą pojemność płuc

Elle się nie obrazi, nie ten typ człowieka

A zdjęcia chcecie tak wrzucać tu na forum dla wszystkich? Może założyć jakiegoś maila z dostępem tylko dla nas? Pozwolę sobie to zrobić a hasło wyślę do Was na maila podanego na forum. W tytule podawajcie proszę zawsze swój nick z forum to łatwiej będzie się odnaleźć

A co do noclegu to można jeszcze poczekać....

Spływ kajakiem same atrakcje.. ja nie umiem pływać, więc chyba raczej odpada.

Co do gór, kondycję mam, w pracy i podczas biegania wyrabiam nie jest źle.
Ja aktualnie od 4 lat przebywam w Krakowie, a pochodzę z Podkarpacia

Co do lat, to w odejmowaniu ich pomaga mi praca no i powiedzenie.. tak! mam 18 plus ten VAT

Do Łodzi pognałam za miłością i przy okazji za kontynuacją studiów (albo na odwrót). Miłość nie wyszła, teraz to już pracuję, ale w Łodzi póki co zostałam i se żyję. A pochodzę z lubelszczyzny, z dość małej miejscowości.

Krzyków ani śpiewu nie słyszałam niestety, może w drodze powrotnej bardziej się postarasz

Już prawie kończę pisać moją relację, ale patrząc niepewnie na jej długość, mam wątpliwości czy ktoś odważy się to czytać... się babsko rozpisało i o!

gdzie są te zdjęcia?

aaa - już widzę. No tak góry - szwajcaria - tu się oddycha!

Ghost
A dzieje się ostatnio, non stop przebudowy i rozwalone wszystko. No cóż.. musi być brzydko, żeby mogło być pięknie, ekhm... :3

Elle
'89, w porównaniu do was to chyba niezła siksa jestem
A zdjęć jeszcze nie wrzuciłam, te najfajniejsze są na karcie kumpla, a ten se pojechał na konferencję czy inne bardzo-nudne-sprawy. Ale relację wrzucę już jutro.

A co ja robię w weekend? Pracuję. Po powrocie z gór muszę nadrobić zaległości.

Ahm, czyli domyślam się, że cyferki w nicku nieprzypadkowe... no to miło

No właśnie! Panowie, witch - czekamy na Wasze zdjęcia i relację

Elle - to byłam ja, zapomniałam się podpisać..

Weekendy staram się zagospodarować od początku do końca. Jakoś tak "na starość" się człowiekowi zmienia. Wcześniej mogłam siedzieć w domu a teraz mi się chce do ludzi, więc a to siłownia, a to spotkania ze znajomymi, baseny, sauny, kino itp. itd.

Jakie trasy ustalamy? Z racji śniegu Orla pewnie na 99% odpada. Co proponujecie?

Piotr byłeś poważnie na tym szlaku? Super! Wątpię, że była to Twoja jedyna trasa w Tatrach:>
Sam wrzucę swoją partię wieczorem, wybaczcie, sobota, czyli gonitwa za spokojem: )

Ghost - czekamy z niecierpliwością, wieczorem wybywam na miasto ale nie omieszkam sprawdzić jutro maila

Elle - to jest zaraz przed Wołowcem, bardzo ładne zielone tereny. A ile jagód się po drodze najadłam

Piotr - po prostu świetne zdjecie, tylko nie tego oczekiwaliśmy Może wstaw jakieś inne swoje zdjęcie bo jeszcze pomyślimy żeś kryminalista

Wybaczcie chwilami dokładne opisy i nazwy miejsc, ale pisałam tę relację, m.in. dla znajomych, którzy mieli z nami jechać, a w końcu nie pojechali. Chciałam, żeby przy czytaniu tego wczuli się w klimat. Domyślam się również, że spora część was obeszła Tatry wzdłuż i wszerz, ja wcześniej byłam tylko w okolicach Doliny Chochołowskiej, i to w dodatku jakieś 8 lat temu (no a jednak Pieniny czy Sudety, to nie to samo). Na co dzień ściana, w lecie wspinka w skałach, a to trochę inna specyfika niż chodzenie po górach, więc wybaczcie moje nadmierne zachwyty - góry w śniegu robią swoje! No to jazda! Aaa, zdjęcia na maila wrzucę w poniedziałek Miłego czytania i proszę nie przysypiać w trakcie!

Majówka 30.04 ? 04.05.2014 ? Tatry + Słowacki Raj

Ekipa w składzie: czwórka znajomych i ja. A po drodze na stopa wzięliśmy jeszcze dobry humor

Środa

Wyruszyliśmy o 5 rano. Podróż upłynęła nam pod znakiem ciastek z Biedronki, dźwięków Basic Element (w tym miejscu rzucam w eter pozdrowienia dla pana, który w kolejce do bramki na autostradzie zobaczył moje machanie głową w rytm muzyki i zaczął robić to samo, high five!) Bon Jovi i jeszcze paru innych bojowych brzmień, przeplatanych co jakiś czas symbolicznym siusiu na stacjach benzynowych (chcieliście szczegóły to macie). Im bliżej byliśmy gór, tym nasze oczy robiły się coraz większe, umysł jakby się rozjaśniał, a z głośników zaczęły lecieć górolskie piosnki, relaksujące dźwięki fletu i gitary klasycznej oraz utrzymujące nas w optymistycznym i pełnym gotowości nastroju - szanty. Hej przygodo! ? pomyślałam. Na miejscu w naszym pensjonaciku byliśmy już przed 12, niestety okazało się, że przyjechaliśmy za wcześnie, gdyż doba rozpoczynała się o 13 i pani nie zdążyła jeszcze wszystkiego przygotować. Postanowiliśmy zatem przez ten czas poszwendać się po Zakopanem, coś zjeść, porobić sweet focie i dopełnić bardzo ważnego obowiązku wysłania pocztówek. Poszliśmy. 10 minut później byliśmy już cali zmoknięci, bo ni stąd ni zowąd zaczął padać deszcz, a za chwilę... grad. Mój softshell był jeszcze w fazie, kiedy jest przeciwdeszczowy, niestety znajomi mieli gorzej. Na szczęście z pomocą przyszły wesołe, kolorowiaste pelerynki zakupione gdzieś na rogu. Nic to. Tak szybko jak zaczęło padać, tak szybko przestało. Spacer po Krupówkach, trochę fot, kwaśnica i grzane wino w przytulnej knajpce. Później jeszcze spacer pod Wielką Krokiew i wjazd wyciągiem krzesełkowym w górę i w dół poprzedzony uspokajaniem koleżanki z lękiem wysokości. Wracając, zahaczyliśmy o siedzibę TOPR aby zapytać o warunki panujące w górach. Wcześniej pani wynajmująca nam pokoje postraszyła, że nawet na Giewont nie ma sensu się zapuszczać, zimno, ślisko i niebezpiecznie. Szczęśliwie dla nas okazało się, że pani nie miała racji i jedynie w Tatrach wysokich leży na tyle dużo śniegu, że bez raków się nie obejdzie. Po drodze zakup paru piw regionalnych, jedzonko i w pensjonacie byliśmy ok. 16. Wieczorem kiełbasa i oscypki z grilla. Idziemy spać.

Czwartek

Pobudka o 6. Śniadanie, szybkie pakowanie najpotrzebniejszych rzeczy i już można wychodzić. Prognozy pogody były różne, m.in. opady deszczu. Osobiście nie brałam sobie tego do serca, bo pogoda w Tatrach niczym typowa kobieta - zmienną jest. Na szczęście cały dzień był pogodny i z nieba nie spadła ani jedna kropla. Ale po kolei... Dzień mieliśmy zaplanowany następująco: na pierwszy ogień dojście do Kuźnic, później niebieskim szlakiem na Polanę Kalatówki, następnie przez Halę Kondratową na Kondracką Przełęcz, a stamtąd prosto na Giewont. Następny krok to część żółtego szlaku, którym z Giewontu docieramy na Kopę Kondracką. Stamtąd przez Przełęcz pod Kopą Kondracką wchodzimy na czerwony szlak poprowadzony granią Czerwonych Wierchów, skąd z obu stron rozciąga się przepiękny widok na Tatry Wysokie, również te słowackie i część Zachodnich. Szlakiem tym, ciągnącym się wzdłuż granicy słowacko-polskiej, ocieramy się o Suche Czuby zaliczając przy okazji Goryczkową Czubę i docierając w efekcie na Kasprowy Wierch. Zejście zaplanowaliśmy zielonym szlakiem przez Myślenickie Turnie do samych Kuźnic. Łażenia co niemiara, ale planowaliśmy wyrobić się z tym do zachodu słońca, czyli powiedzmy do godz. 20.30. No to plecak na plecy, treki na nogi i jazda.

Droga na Giewont nieprzerwanie przypominała grupową wycieczkę. Starsi, młodsi, wszyscy cisną na Giewont, niektórzy nawet z pociechami liczącymi na moje oko nie więcej niż 4 lata. Pod samym szczytem przy łańcuchach, impreza przerodziła się w coś na kształt kolejki za mięsem w czasach PRLu. Internet nie kłamie - pół Polski za punkt honoru stawia sobie zdobycie Giewontu. Pań w klapkach nie widziałam (chociaż to pewnie dlatego, że było na to ciut za zimno), ale jeden bardzo spragniony turysta na samym wierzchołku otworzył sobie piwo. Ale to nic, sztuką było zejście z Giewontu. Ludzi na szczycie przybywało, a kolejka do zejścia pozostawała wciąż taka sama. Przyznać trzeba, że zejście po wilgotnych, śliskich skałach było o wiele bardziej kłopotliwe niż wejście, dlatego czekaliśmy w nieskończoność. Ktoś krzyknął, żeby się nie wciskać w kolejkę, ktoś inny żeby się nie pchać, bo wszyscy zaraz spadniemy. Padło nawet hasło ,,uciąć łańcuchy, to przestaną wchodzić!'' Trwało to z dobrą godzinę, zanim znaleźliśmy się przy łańcuchach do zejścia. Ufff... teraz jakoś pójdzie - pomyślałam. Tyle jeszcze do przejścia, a tu godzina w plecy.

Swoją drogą, zawsze zastanawiało mnie, dlaczego najwięcej nieszczęśliwych wypadków w Tatrach  wydarza się na Giewoncie. Przecież główny szlak i nietrudny technicznie i jakoś niespecjalnie męczący, wchodzą całe rodziny z dziećmi, a na górze całkiem sporo miejsca na pomieszczenie wszystkich spragnionych dotknąć krzyża. No więc dlaczego? Wchodząc na Giewont, a później z niego schodząc, odpowiedź na to pytanie otrzymałam wielokrotnie. Zonk. Czyli jednak statystyki nie kłamią. No więc dlaczego tyle wypadków? Odpowiedź prozaiczna -  Ano przez własną głupotę. Przecież Giewont to górka na którą wchodzi każdy, w klapkach... zimą! To nie szczyt, to spacer po parku, później trzeba dotknąć krzyża i już każdy może rozejść się w swoją stronę. Czyż nie? Kurna, nie!
Grupa mężczyzn zmęczona i zniecierpliwiona tym, że muszą na Giewont wchodzić szlakiem jakoś naokoło, postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. No bo po szlaku? Po co? Kto wymyślił ten szlak, czy nie lepiej pójść na skróty prosto przed siebie i obejść wszystkich? Wg nich lepiej. Poszli. Po ok. 40 minutach dostrzegłam jednego z nich wyłaniającego się spod dość stromego urwiska. Zjeżdżał co chwilę po luźnych kamieniach, których z dołu absolutnie nie było widać, a które widocznie zaskoczyły ich już na tyle daleko, że nie było sensu się cofać. Minę miał nietęgą. Reszta załogi wciąż gramoliła się za nim.
Gdy schodziliśmy z Giewontu, jakaś nastolatka widząc kolejkę do zejścia postanowiła zrobić to szybciej i w miejscu najbardziej stromym gdzie wiszą łańcuchy, zboczyła ze szlaku i trzymając się jedną ręką skał, a drugą kępki trawy zaczęła zsuwać się na tyłku po stromym zboczu, pociągając za sobą trójkę  znajomych. Bo czemu i nie? Przecież to tylko Giewont. I znowu podobna sytuacja - po paru minutach zobaczyłam ich jakieś 5 metrów nad sobą, wciąż zsuwających się ze zbocza. Dziewczyna próbowała już schodzić z nawisu na właściwy szlak, chłopak powtarzając z wyrzutem, że się boi i gdzie ona ich zaciągnęła, siedział trochę wyżej trzymając się kurczowo jakiegoś zielska. Opłaciło im się? Nie sądzę. No ale przecież wypadek to coś, co zdarza się innym. To jak, idziemy na skróty?

Mała dygresja: wspomniana wcześniej koleżanka z lękiem wysokości i jej chłopak, zrezygnowali z wejścia na Giewont i będąc na Przełęczy Kondrackiej, postanowili odbić od razu na Kopę Kondracką, więc zostaliśmy we trójkę, ja i dwóch kumpli.
Po zejściu z Giewontu, prawie wszyscy udali się z powrotem niebieskim szlakiem do Kuźnic, my poszliśmy dalej tak, jak zaplanowaliśmy. Zrobiło się w końcu kameralnie. Marsz pod górę upłynął nam pod znakiem pięknych krajobrazów z ośnieżonymi wierzchołkami na czele. Widoki były przecudne. Nie wiem jak inni, ale ja uważam, że góry najpiękniej wyglądają właśnie na przełomie kwietnia i maja, kiedy roślinność i goła skała przeplatana jest ogromnymi płatami śniegu, ciągnącymi się w poprzek pasma, tu znów opadającymi tworząc fantazyjne wzory. Przypomniał mi się fragment wiersza:

,,Tatry zanoszą się śniegiem, jak młoda dziewczyna łkaniem.
Czemu wy zanosicie się śniegiem, góry umiłowane?
W śniegu jesteśmy ładniejsze.
Śnieg spada na nas niespodziewanie,
nagle - jak wiatr na drzewa,
albo na ludzi - kochanie.''

Chwila zadumy, refleksji, parę fot, kilka panoram i można iść dalej. 10 m przed szczytem Kopy Kondrackiej, jeden z kolegów stwierdził, że on już nie da rady i musi coś zjeść. Zrzucił z siebie wszystko i rozsiadł się z kanapką w ręce. Był tak zaabsorbowany pochłanianiem buły, że chyba nawet nie zauważył, iż siedzi na samym środku szlaku z dupą w błocie i żwirze. Na szczęście zbyt dużego ruchu nie było, cisza i błogi spokój.
Stanęliśmy na Kopie Kondrackiej. Widoki jeszcze lepsze niż 20 minut temu, ale i zimniej i wiatr bardziej duje - jak to mówią górale, a tam gdzie mamy iść za moment, leżą ogromne płaty śniegu, co było już widoczne z oddali. Przydał się chowany kaptur i rękawice zimowe. Wysiłek spowodowany ciągłym ruchem, marszem pod górę i regulacją oddechu, tak nas rozgrzewał, że obeszło się bez kurtki zimowej, którą na wszelki wypadek miałam w plecaku. Ruszyliśmy czerwonym szlakiem w stronę Kasprowego. Gdy znaleźliśmy się na samej grani Czerwonych Wierchów, zaczęło tak pizgać i wiać na wszystkie strony, że chwilami przez rozwichrzone włosy niczego nie widziałam. Zdołałam je jednak szybko upchnąć pod kaptur.

Tu muszę wspomnieć o jednej ciekawej rzeczy. Na długo przed planowanym wyjazdem w Tatry, ja i mój dobry znajomy przechadzając się któregoś pięknego dnia po galerii handlowej, wstąpiliśmy do punktu z winami świata. Przeglądając przeróżne wina, wybór padł na porto. Postanowiliśmy złożyć się wspólnie na jedno porządne, a tym samym drogie i kiedyś, jak już nie będzie nic lepszego do roboty, wypić je w spokoju, napawając się aromatem dębowej beczki. Kupiliśmy więc jedno i stało tak sobie parę tygodni, bo jakoś nigdy nie było okazji, żeby je wypić. W międzyczasie nastąpiły przygotowania do wyjazdu w Tatry. Wpadliśmy więc na pomysł, że fajnie byłoby wypić nasze zaje*iście drogie porto na wysokości ponad 2000 m n.p.m. Jak sobie wymyśliliśmy, tak uczyniliśmy. On w plecak wino, ja kieliszki - francja elegancja, a co!

I tak docieramy do miejsca, w którym wino prosi się aby je otworzyć. Pizgające Czerwone Wierchy! Grań na styku granicy polsko-słowackiej z rozległym widokiem po obu stronach na piękne, ośnieżone, pogrążone w chmurach szczyty. Idealnie! Rozłożyliśmy się więc z całym majdanem lekko schronieni od wiatru i zaczęliśmy popijać wino delektując się tą chwilą. Na szlaku na szczęście nikogo nie było, prócz samotnego turysty, który widząc nas z kieliszkami w dłoniach, pomyślał pewnie, że to photoshop Gdy już byliśmy rozgrzani w granicach zdrowego rozsądku (nie chcieliśmy przecież przesadzać z ilością alkoholu), a nasze zmysły zostały po brzegi nakarmione górami, schowaliśmy wszystko z powrotem do plecaków i ruszyliśmy w stronę Kasprowego. Wiatr trochę ustał, a po krótkim odpoczynku i rozgrzaniu szło się o wiele sprawniej. Patrzyliśmy na zegarek. Przerwy na odpoczynek, picie i jedzenie, kolejka na Giewont i godzina bezczynnego zalegania na nim, a do tego coraz wolniejsze tempo spowodowane zarówno zmęczeniem, jak i coraz trudniejszymi warunkami. No cóż... było przed godz. 18. Zdążymy przed zmrokiem? Kasprowy czeka, a trzeba jeszcze z niego zejść. Czas nagli, nogi bolą i coraz ciężej wyregulować oddech. Chwilami - jak ja to mówię - rzygałam powietrzem. Jeśli po wejściu na Kasprowy, stwierdzilibyśmy, że w trakcie zejścia złapie nas noc, to zawsze zostaje zjazd kolejką na sam dół, czego jednak bardzo nie chcieliśmy. Przyspieszyliśmy kroku. W międzyczasie dodzwoniliśmy się do znajomych, którzy przed Giewontem postanowili pójść od razu na Kopę, a stamtąd na Kasprowy. Okazało się, że załapali się na ostatni kurs kolejki, która odjechała o 18. No to problem kolejki mamy z głowy... Trzeba będzie zejść o własnych siłach. Po drodze natknęliśmy się na kozicę tatrzańską, a po dłuższej chwili jeszcze na 3 kolejne z młodymi. Maszerowaliśmy tak, a śnieg którego miejscami było naprawdę sporo, utrudniał wspinaczkę.  Było ślisko, jak nie przez śnieg, to przez zawilgocone skały, i tak w kółko. Chwilami było to nawet dość niebezpieczne, gdyż po obu stronach nierzadko mieliśmy strome zbocza, które kończąc się nagle, zostawiały pod sobą przepaść.

Dotarliśmy w końcu na Kasprowy Wierch. Było jeszcze jasno, choć noc zbliżała się wielkimi krokami. Chcieliśmy jak najszybciej wejść na zielony szlak prowadzący prosto do Kuźnic. Mapa podpowiadała, że zajmie nam to ok. 2 h. Złapie nas noc, to pewne. Zastanawialiśmy się jak wygląda szlak i czy schodzenie po ciemku nie będzie kłopotliwe, nawet z pomocą czołówki. Staliśmy tak przez chwilę gdybając, a gdy w końcu stwierdziliśmy, że nie ma czasu do stracenia i trzeba iść, dostrzegliśmy zbliżającą się w naszym kierunku dziewczynę. Była sama. Zaczęliśmy rozmawiać. Powiedziała, że zielonego szlaku co prawda nie zna i nie wie jak wygląda zejście, ale zna za to inny, prawie dwukrotnie dłuższy, ale za to mało stromy, którym wielokrotnie schodziła. Przekonał nas szacowany czas zejścia - niecałe 2h, przy prawie dwa razy dłuższym szlaku w porównaniu do zielonego. No i dodatkowe towarzystwo zawsze mile widziane, szczególnie dla niej - wędrującej samotnie. Wyruszyliśmy. Początkowo schodziliśmy, a raczej zbiegaliśmy szlakiem narciarskim. Zabawa była przednia, bieg po miękkim śniegu co rusz przeistaczał się w zjazd na butach niczym nartach. Ktoś się przewracał, by po chwili znowu wstać i pędzić w dół w całości ośnieżonego stoku. Kurcze, w takim tempie to zejdziemy w godzinę - pomyślałam. Kolega w międzyczasie odebrał telefon i ślizgając się na butach, co chwilę wykrzykiwał do słuchawki przeciągłe ,,aaaaa!'', które dosadnie informowało mnie o tym, co dzieje się za moimi plecami. W końcu się przewrócił i to mu uświadomiło, że tak to sobie jednak przez telefon nie pogada Dobrnęliśmy do żółtego szlaku w Dolinie Gąsienicowej i odbiliśmy na szlak niebieski przez Przełęcz Między Kopami, a później na żółty Doliną Jaworzynki. Było jeszcze jasno, toteż obejrzałam się za siebie, by po raz ostatni tego dnia dogonić wzrokiem coraz bardziej odległe szczyty Tatr. Kiedy zapadł zmrok, byliśmy jeszcze na wysokości ok. 1000 m n.p.m. więc dane nam było zobaczyć oddalone góry pogrążone w mroku i piękny zachód słońca na tle różowo pomarańczowego nieba. Ależ byliśmy wykończeni. Po całym dniu wędrówki po górach, bolały już nie tylko nogi, ale i płuca od głębokiego oddychania zimnym powietrzem, a całości dopełniał ból ramion, który po całodziennej wędrówce z plecakiem, w końcu zaczął doskwierać. Gdyby ktoś wtedy dał mi przyzwolenie na sen, to mam wrażenie, że bez wyrzutów sumienia padłabym na glebę, nakryła się tym plecakiem i poszła spać. Zamiast tego - motywacja 100% i idziemy dalej. W końcu ogarnęła nas totalna ciemność. Czołówki poszły w ruch. Z oddali widać było oświetloną panoramę Kuźnic. Byliśmy już niedaleko. Jeszcze spory kawałek przez las, okraszony żarcikami o głodnych niedźwiedziach czyhających w krzakach na apetycznych turystów i powoli zaczęliśmy dostrzegać światła przebijające się przez gałęzie drzew. Mostek przy potoku, parę kamieni i w końcu - jesteśmy w Kuźnicach.

Podszedł do nas pan z taksówki, typowy góral, gotów zawieźć nas dokąd zechcemy i przy okazji zarobić sobie pod koniec tego pięknego dnia. Nie omieszkaliśmy skorzystać z propozycji. Pożegnaliśmy się z naszą nowo poznaną koleżanką, która przy okazji okazała się moją imienniczką i wpakowaliśmy się do taksówki. Po drodze zahaczyliśmy o pizzerię poleconą przez pana taksówkarza. Podczas oczekiwania na pizzę rozmyślałam o górach. Teraz łykając znów cywilizację, chciałam cofnąć się w góry, zaczerpnąć ponownie tej wolności, jaką czuje się stojąc na niczym nieograniczonym szczycie, mając przed sobą tylko przestrzeń poprzecinaną wierzchołkami gór, a spoglądając w dolinę widać gęstą mgłę. I chociaż czułam się jakby mnie oddzielono od ciała, to strasznie chciałam tam wrócić i wiedziałam, że jutro tak właśnie będzie. Wzięliśmy szybko jedzenie na wynos i ruszyliśmy dalej taksówką prosto do naszego pensjonatu.

Piątek

Na ten dzień mieliśmy zaplanowane Tatry Wysokie. Bez hardcore'u, gdyż TOPR uprzedzał, że bez raków się nie obejdzie, a raków jak wiadomo nie mieliśmy. Plan więc był taki: najpierw autem do Palenicy Białczańskiej, stamtąd czerwonym szlakiem przez Dolinę Białki koło Wodogrzmotów Mickiewicza, a następnie Doliną Rybiego Potoku na Morskie Oko i dalej czerwonym szlakiem na Czarny Staw pod Rysami. Później w tył zwrot i odbicie na szlak niebieski przez Świstówkę Roztocką do Doliny Pięciu Stawów. Bardzo chciałam zobaczyć Siklawę i jeziora, więc byłam mocno podekscytowana na tę wyprawę. Mój entuzjazm szybko opadł, gdy dowiedzieliśmy się, że niebieski szlak jest zamknięty do 15 maja. Ale hej, jest jeszcze szlak zielony przez Dolinę Roztoki. Postanowiliśmy nie planować i decyzję podjąć dopiero na miejscu. O poranku dały o sobie znać słodkie acz silne zakwasy, toteż wyszliśmy dopiero ok. 9. Nasz entuzjazm opadł jeszcze bardziej, gdy w drodze do Palenicy utknęliśmy w potężnym korku, a później przez dłuższy czas szukaliśmy wolnego miejsca do zaparkowania. Mogliśmy się tego spodziewać. W końcu weekend majowy...

Nogę na szlaku postawiliśmy dopiero ok. godz. 13. Ludzi jeszcze więcej niż na Giewoncie. Część korzystała z bryczek konnych do których ustawiały się długie kolejki, my postanowiliśmy pójść pieszo. Szlak nudny jak flaki z olejem i chyba jedyną atrakcją był stukot końskich kopyt i ewentualnie Wodogrzmoty Mickiewicza. Krótka przerwa na jedzenie, łyk wody i można ruszać dalej. Czułam się jak na pielgrzymce. Rozpadał się deszcz. Nic to, kaptur na głowę, pokrowiec na plecak i maszerujemy dalej, pewnie zaraz przestanie. Nie przestawało. Postanowiliśmy schronić się w barze na Włosienicy, może przy okazji wypić coś ciepłego, a jak ulewa trochę zelżeje - ruszyć dalej. Dosyć szybko zaczęło robić się znów pogodnie, więc stwierdziliśmy, że najwyższy czas iść.

Półgodzinne przebieranie nogami, ktoś ze znajomych zagaduje mnie, odwracam głowę, odpowiadam, idę tak gadając po części odwrócona tyłem, kiedy znów odwracam głowę we właściwym kierunku - zapiera mi dech w piersiach! Wyłania się przede mną ogromne jezioro całe pokryte lodowymi taflami, które swobodnie, z wolna pływają po wodzie, a z każdej strony okalają go strome, łaciate od śniegu szczyty z wierzchołkami we mgle. Nagle zapominam o tym nudnym szlaku, tej całej pielgrzymce i nawet tłumy ludzi w kolorowych kurtkach rozsianych to tu, to tam i zaburzających cały klimat alpejskiej scenerii, przestały mi przeszkadzać. Było pięknie! Nie wiem jakie wrażenie robi Morskie Oko w lecie, ale w majówkę wyglądało magicznie^^ Dało się również zauważyć sporo osób wracających lub dopiero wybierających się w wyższe partie gór, uzbrojonych w raki i czekany lub odpoczywających przy schronisku. Zastanawialiśmy się czy iść na Czarny Staw pod Rysami, tak jak planowaliśmy. Mając w perspektywie uliczne korki w drodze powrotnej, poprzedzone wcześniej zejściem z czerwonego szlaku i niekrótkim marszem do auta, a po drodze jeszcze zakupy i przygotowania do wyjazdu na Słowację - muszę przyznać, nie chciało nam się. Przynajmniej będzie po co wrócić. Obserwowanie pstrągów w jeziorze, parę wspólnych fotek, trochę wygłupów i wracamy. Wieczorem postanowiliśmy w końcu zjeść porządną obiadokolację, która nie opierałaby się na kanapkach i czekoladzie, jak przez ostatnie dwa dni i wyruszyliśmy do knajpki serwującej przeróżne mięsa z grilla. Krupówki tętniły życiem. Śpiew i dźwięki gitar ulicznych grajków mieszały się z zapachem grillowanej baraniny i oscypków. Otrzymaliśmy ogromny półmisek przeróżnych mięs i wyrobów, m.in. baranina, kaszanka oraz bryndza.

Sobota

Koleżanka stwierdziła, że ona już nie da rady jechać z nami na Słowację i znów cały dzień spędzić na szlaku, tym bardziej, że w planach był Słowacki Raj, a więc wspinka po drabinkach, drewniane kładki nad wartkim potokiem i łańcuchy w skale - lęk wysokości, nie ma szans. Jej chłopak utknął w kropce, gdyż tak jak my, planował Słowację, ale zdał się na decyzję dziewczyny. Nie chcieliśmy rezygnować z naszych planów, proponowaliśmy termy albo dzień w Popradzie, a wieczorem przyjechalibyśmy po nich autem. Nic z tego, koleżanka wymiękła, a kolega się dostosował. Postanowili wrócić autobusem do domu. Żałowaliśmy trochę, że nie pojadą z nami, ale cóż? Pożegnaliśmy się i we trójkę ruszyliśmy na Słowację.

Po przekroczeniu granicy - szybka wizyta w sklepie, w celu zakupienia wyśmienitego miodu pitnego, który mieliśmy okazję pić wcześniej, paru butelek Tatratea oraz butelki rumu. Wyszło łącznie z pół wózka Pani ekspedientka patrzyła podejrzliwie, więc dla niepoznaki wzięliśmy jeszcze parę czekolad i dzwoniąc butelkami ruszyliśmy dalej. W planach mieliśmy szlak Suchá Belá i dalej powrót wyznaczoną drogą przez las, gdyż prawie wszystkie szlaki w Słowackim Raju były jednokierunkowe. Uderzyliśmy zatem na Podlesok - ośrodek turystyczny w Hrabušicach. W połowie drogi dopadł nas silny deszcz, który prawie do końca dnia nie dawał za wygraną. No to nici ze szlaku. Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Jutro też jest dzień. Przynajmniej naładujemy akumulatory do jutrzejszej przeprawy i uraczymy nasze podniebienia słowackimi specjałami. Na pięć zajętych stolików, przy trzech polacy. Sami swoi! Było smacznie. Z pełnymi brzuszkami rozejrzeliśmy się po okolicy i postanowiliśmy rozsiąść się pod parasolami nieopodal sceny, na której przygrywał jakiś zespół w śmiesznych kapeluszach. I tak z góralskim piwem, które mieliśmy jeszcze na stanie, zaczęliśmy się bujać do rytmu piosenki ,,Oh Susana'' śpiewanej po słowacku.

Deszcz wciąż padał. Zastanawialiśmy się czy w taką ulewę jest sens rozkładać namiot. W aucie przecież też przytulnie i ciepło i wszyscy się mieścimy, na głowę nie kapie a i w karty można pograć. Zdecydowaliśmy - dzisiejszą noc spędzamy w aucie. Chłopaki na przednich siedzeniach, ja z tyłu, a jutro z samego rana idziemy na szlak. Nadeszła noc, zaczęło robić się coraz zimniej, wskoczyłam w śpiwór.  Przypomnieliśmy sobie o naszym porto, którego przecież nie wypiliśmy całego będąc w Tatrach. Wtedy z kieliszków, teraz z gwinta, podając sobie z ręki do ręki. Opatulona w śpiwór  po uszy, z butelką drogiego porto w rękach, w starym Volkswagenie gdzieś na Słowacji - chciało mi się śmiać. Z oddali dobiegał nas dźwięk gitary i rytmiczne klaskanie, a mi przypomniała się piosenka.

,,Hej hej przygodo,
ty masz na imię - nasza młodość.
Przychodzisz co dzień,
podajesz rękę nam.
Hej, hej, przygodo,
nieznaną drogą, lasem, wodą
otwierasz świata
stubarwny kram!''

Choć temperatura w aucie do najwyższych nie należała, w nocy było mi ciepło, śpiwór spełnił swoje zadanie. A komfort i wygoda? No.. to już osobna, lekko 'poskładana' kwestia

Niedziela
Obudziłam się trochę połamana. Można było się tego spodziewać, choć i tak nie było najgorzej. Po śniadaniu, przebraniu się w świeże ciuchy i skorzystaniu z tamtejszej łazienki, która była dostępna dla wszystkich na campie (a my jak wiadomo za camp nie płaciliśmy, ale ciii...) - byliśmy gotowi ruszać na szlak. Było jeszcze bardzo wcześnie, pogoda nie zachęcała, lecz zaryzykowaliśmy.

Szlak przez większość czasu prowadził wzdłuż potoku Suchá Belá (Sucha Biała), toteż mówiąc przewrotnie - wszystkie bele były mokre. Dodatkowo tamtejsze ulewy spowodowały rozlanie potoku na ścieżkę szlaku, więc cała przeprawa przypominała tor z przeszkodami. Ślizgaliśmy się na błocie, przeskakiwaliśmy z kamienia na kamień, by po chwili balansując na śliskiej belce pokonać w poprzek bystry nurt. Chwilami musieliśmy przejść jakieś 50 metrów potoku, mając do dyspozycji tylko pojedynczo wystające z wody kamienie i ogromną skałę obok, która była tak śliska, że nijak nie dało się za nią chwycić. Co jakiś czas docieraliśmy do malowniczych miejsc przypominających skaliste studnie ze spadającymi z góry wodospadami i wysokimi drabinkami tuż obok nich, po których należało wspiąć się do góry. Chyba jeszcze nigdy nie stałam tak blisko wodospadu. Na wyciągnięcie ręki. Wspinanie po drabince na ich początek spadku, może podnieść adrenalinę. W takich miejscach słychać tylko szum wodospadu, a na twarzy czuć krople wody. Prawdziwy Słowacki Raj. Później trochę kładek przymocowanych do skały po których trzeba przejść, kilka drewnianych pomostów umocowanych nad potokiem i znowu dochodzimy do wodospadu. Tym razem nie ma drabinki, są łańcuchy. Miejscami musieliśmy uważać, a śliskie skały nie ułatwiały całej przeprawy. Krótka przerwa na czekoladę, łyk wody i idziemy dalej. Ostatni odcinek szlaku to wędrówka końcówką wąwozu, z którego wychodzimy na drogę. No to koniec malowniczego toru z przeszkodami. A było tak fajnie! Choć szlak w obie strony nie był wcale krótki, to był to swego rodzaju relaks w porównaniu do wymagających Tatr. Teraz trzeba zejść do Podlesoka, później szybki obiad i czas wracać do domu. Zmęczeni, ale szczęśliwi wsiedliśmy w auto i ruszyliśmy w znajomym kierunku, zostawiając góry daleko za sobą. Za jakiś czas z pewnością znowu wrócimy w Tatry!

A na koniec w przypływie weny, szczypta mojej poezji bardzo nieklozetowej:

Choć płuca już bolą i rzygam powietrzem
Ciastek zabrakło, a halny wciąż duje
Ciemno powoli się robi, odludnie
Gdzie moje łóżko? gdzie?! pytam żmudnie
Dokoła same przepaście i turnie
Choć całe obuwie mam w jakimś g*wnie
Jest cudnie, jest cudnie, jest cudnie!!!

Hej przygodo, do następnego razu!

Witch - faktycznie masz dar do pisania opowieści. Fajne humorystyczne wstawki! Ale jak dla mnie momentami za długie ;P Biorę pod uwagę, że pisałaś to dla osób, które nie mogły być z Wami w tym czasie w górach. Niestety należę do osób, które co pomyślą to powiedzą....Obyś się nie obraziła
Świetny pomysł z winem i kieliszkami, że też nigdy na to nie wpadłam Czytając Twój opis wypadu majówkowego przypomniało mi się jak sama jakieś 8 lat temu zdobywałam Giewont w maju a na nogach miałam adidasy. To były czasy

Ghost - ja też miałam niewątpliwą przyjemność omijać mamę z - na moje oko - 5 letnim synem, którzy zaklinowali się na łańcuchach przy zejściu z Zawratu (jeśli dobrze pamiętam to niebieski szlak). Także rozumiem sytuację. Czekamy na pdf-a!

Zabrałem się do pisania, podobnie jak przedmówczyni raczej mi zejdzie, podobnego poziomu raczej nie osiągnę, ale będzie to miało ręce i nogi: )
O proporcjach rąk do nóg jednak się nie wypowiem, zdjęcia nadgonią ubytek zdolności literackich: )

Chyba mi jednak zejdzie, na razie 2 strony w 2godziny: )

Witch - też jestem gadułą Napisałam to pewnie też trochę z zazdrości - sama nie potrafię tak ładnie opowiadać

Czołem: )

Nie popisałem się, miała być opowieść o całości, jest tylko z jednej wyprawy. Cóż, będę starał się systematycznie dodawać jedną co ok 5dni. Wybaczcie, ale strasznie schodzi: )"
Wrzucam do 5minut.
Kama zazdrości: ) Hahaha: ) do dzieła, naszkrob coś, ocenimy stronniczo:>

Elle, z Wołowca wychodzi się m.in. na Rohacze, które trochu opisałem na mejlu: )
Może uda się je zrobić właśnie w czerwcu, to taka procentowa namiastka Orlej będzie: )

Witch, dla mnie góra No.1 po praz kolejny Świnica.. Cóż za masyw.. Mam parędziesięt pewnie jej zdjęć. Za każdym razem muszę się zatrzymać i ją podziwiać na nowo.. 
Teraz ważne pytanie, ten miś... to specjalnie? Czy bez przyczyny?
Kojarzy się z Rozą, szkoda, że już nie będzie o niej nowej opowieści.

(Roza, Artur Chajzer tak mawiał do jednej z członkin (maskotka) swoich wypraw)...

Problem z załącznikiem, ponad 35mb w jednej paczce. moment: )

Dobra, poszło ode mnie, dało radę wytargać zawartość?

(" ,)

O! A ja sobie poczytam do poduchy.

Ghost, maskotka to owca Wiercipiętka, wielka miłośniczka podróży, gdzie nie pojedzie tam zawsze ma obszerną sesję zdjęciową

Przeczytałam relację i tak jak przypuszczałam - podoba się! Wywnioskowałam też, że lubisz adrenalinę związaną z wysokością... jak ja to doskonale rozumiem, mam to samo, chociaż lęku wysokości nie mam, ale samo uczucie przestrzeni wywołuje we mnie duchowy orgazm
Czekam na relację z Zawratu i Świnicy.

A swoją drogą... czytałam ostatnio, że Rohacze przez niektórych uważane są za trudniejsze od Orlej :>

Hejoo: )

Owca, sam poszukuję dla siebie maskotki, jednak ciężko dopaść tego zwierza, a decyzja zapadała. Teraz tylko muszę go upatrzeć: ) Ksywę już ma, jak się uda, pojawi się w czerwcu przy ognisku: )

Adrenalina w górach, fakt, jest tym czego będąc na wycieczkach szukam. Jednak przede wszystkim rozwaga:> To powinien być nieustępliwy towarzysz..
Mnie zawsze dosłownie poraża piękno, dzikość i potęga tamtego świata, z wysoka zwłaszcza.. Dlatego lubię iść z tyłu, co chwila przystanąć, zacząć myśleć o tym by nie przestać: )
Rohacze to przepiękne pasmo, w obliczu łagodnego Wołowca są niczym poszarpane wierchy Tatr Wysokich.. Serdecznie zachęcam do wpisania ich na listę, szlak-pasmo Rohaczy, raczej trzeba rozłożyć na dwa dni. Choć w sumie zależy skąd się idzie. O tym później: )
O Rohaczach napisano, że to Orla Perć Tatr Zachodnich.. :>
Ocenimy sami oby niebawem!

Elle, nie przesadzaj: ) Na pewno masz w sobie dar, tylko coś go pewnie nie używasz:> Jak już mówiłem, pisanie zajęło parę godzin. Więc edycja, wzdłuż i wszerz, to standard: )
Rohacze to pasmo, a sam Rohacz, to szczyt, jest Ostry, Płaczliwy np: )
Wołowiec i Rakoń, owszem przypominają pagórki, widać są starsze geologicznie, a tamte to bita skała, zastanawiam się czy nie jest magnesem jakimś, bo tak przyciąga..
: )

Sam jechałem zawsze z Słowacji, na przejście w Chyżnem, potem na Zuberec i do chaty Zverovka, która jest przystanią w podróży. Sporo miejsc noclegowych, prawie jak hotel. Jedzenie itd. Parking i 1km do szlaku: ) Sam szedłem na Ostrego z Wołowca( wtedy wspinamy się na OSTRa a nie schodzimy) dalej w kierunku przełęczy przez Płaczliwy wcześniej żeby zejść do Smutnej doliny i wrócić.
Ale tak jak mówisz, można iść z Polski, tym szlakiem, który opisałaś. Tam nie kojarzę - bo nigdy nie byłem: )

Jak dobrze liczę, pozostał miesiąc... Trzeba chyba zacząć się ruszać, kto jeszcze w miejscu: )
Nic, pora wstać. Do wieczora zapewne: )

Ps: gdzie reszta ekipy? Hmmm?
:]

Źle się skończyło? Możesz więcej..?

Pamiętam, wymieniałaś kursy które ukończyłaś, teraz gdy mówisz o wspinaniu tzn. co dokładnie - ścianka treningowa, skałki?
Uprawiasz tą dyscyplinę?

A Rohacze, cóż chyba będą jedną z propozycji na najbliższą wyprawę, oczywiście jak zechcemy: ) W końcu mamy ambitny plan, spotkać się i jechać: )
Właśnie, ludzie można w sumie zacząć proponować trasę, wymienić szlaki, na które każdy chciałby iść...

Podejmiemy decyzję, im szybciej tym lepiej: )

No to bęc: )
W takim razie przyspieszę zakup mojej: )
Mam jedną w aucie, od siostry, dała mi ją jak wyjeżdżała za granicę..Cóż, dziś misiek jedzie i jest ze mną wszędzie, naprawdę mam swoje lata a jak na niego patrzę, dobrze mi się robi na duszy: )
Ha!

Elle, napisz, napisz, koniecznie jak najwięcej... Mam świadomość że przed Rohaczami, zdałby się lżejszy szlak, chyba że czujecie się na siłach. Cóż, jestem za rozsądnym kompromisem, tak tylko osiągniemy cel, upór nic tu nie da.
Czekamy na Twoje typy.

Opisać możesz np. swoje ulubione zwyczaje, albo potrawy: )
Cokolwiek, od siebie;)

Plan jest ambitny, wiadome, jednak jak nie spróbujemy, niczego się nie dowiemy.
Nikt z nas (poza mną) nie jest zwyrodniałem psycholem:)

Żyje się raz. Jest ciśnienie jest zabawa, albo gleba albo sława.

Krecikowe aHoj na dobranoc " _"

:- )

Czołem,
Ja tylko wnioskuję żeby pierwszego dnia nie robić najtrudniejszych i najdłuższych szlaków. I w ogóle planujcie tak żeby żeby do tej 18.00 zejść na dół. Wiecie jak to jest - staruszki tak mają.
Ale jesteście nakręceni! To dobrze potrzebuję waszego entuzjazmu. Coś ręka ni nie działa po staremu po tym obojczyku ale i tak pojadę.

Ja jestem Czytam. Też jestem za jakąś łatwiejszą albo krótszą trasą na pierwszy dzień. Przystaję na Wasze propozycje

Spokojnie Proszę Pani: )
Żadna to wymówka a raczej myśl niedokończona. Miałem na myśli, fakt, że jak się za to wezmę to odłożę inne.
Mam parę dalekosiężnych planów, które wymagają ode mnie jakichś tam "przygotowań". Kolejne hobby lekko namieszałoby. Choć lina zawsze mnie kręciła.. Nie mam na myśli Kazalnicy,ale na Lodowy Szczyt wyszedłbym w wielką chęcią.
Do tego na dodatek, chyba potrzeba dwojga.. A to może być decydujący powód, moje otoczenie lekko poszło w inną stronę, albo ja "kaś w prawo" odbiłem : ): )
Jednak spróbuję niebawem, wtedy się okaże. Nie ma lepszej drogi ku temu. Gorzej jak chwyci na całego:>

Co do "szpeju" to będąc tu i tam, czasem od tak, kupiłem sobie, bo widziałem podobne np na filmach u tych co pną w górę: )
Chciałem mieć podobne na szlaku, ot przyczyna, co do ich wytrzymałości, to sądzę, że mają inne przeznaczenie, niekoniecznie muszą przenosić obciążenia a raczej wyglądać : )
Tjaaa ..... :)
Haha przypomniałem sobie tekst z szatni... masa sprzętu, zero talentu, prawie pykło : ): )

Nic, pora na mnie, wake up dziś przed prawie mnie zabił: )
Cza odespać.

Kama i Elle, coś ucichłyście... A czerwiec z każdym dniem....

Dobranoc Ludzie: )

"Do tego na dodatek".... .. co ja tworzę... :>
haha: P

Which, przez noc ubyło Ci ponad 20 postów. Nieźle się "rozpisałaś".. : )

Rozumiem, dziś dobijesz do 15: )

Ładnie napisane o tych dwojgu... Ale teraz nie czas na takie marzenia:>

Szpej to był wydatek może max stówy... Przez parę lat, to raczej niewiele...

Zmykam właśnie do jednej z sieci sklepów sportowych. Nie pominę na pewno części górskiej.
Stąd moje pytanie, jakie macie plecaki - ile litrów, na wycieczki 2-3dniowe?

Hej

Piotrze, my cały czas czekamy na Twoje zdjęcia

Witch- nakręciłaś się na wyjazd?

Ghost, a wiesz gdzie można takie ognisko zrobić?

Jako że mam daleko w góry (niestety!), raczej nie wybieram się na wycieczki 2-3 dniowe, więc mam tylko plecak 50L.

A nasze forum miało dziś awarię, stąd pewnie ubyło postów -chciałam tu zajrzeć rano, ale serwis był niedostępny...

Rozmawiałam ze znajomą, która ma zaplanowane trasy na 7 dni. Podobno ładnie opisane i zaznaczone Płytę dostanę dopiero w przyszłym tygodniu, ale jak będzie na niej coś ciekawego to podzielę się z Wami

Będzie lepsze! Musi być W końcu miesiąc, to jeszcze dużo czasu
A najważniejsze, by nie padało