Wizyty gości a zachowanie dzieci

mam swoje dzieci,2 synów 12 latka i 2 latak
siedzę z nimi w domu,i uwierz ale i w domu gdy są goście i jak również jedziemy w gosci potrafia się zachować,nikomu nie wchodzą na głowę,nie wtrącają się w rozmowy dorosłych,gdy sytuacja wymaga potrafią się zająć sobą,wiedzą co im wolno a czego nie przy gościach
ale cóż niektórych zachowań trzeba uczyć od małego

Lena nie raz pisala,ze potrafi swoim synom zwrócic uwage,czy pogrozic karą,kiedy zaszłaby taka potrzeba, w przeciwieństwie do niektorych, którzy boją sie coś odezwac do własnego (i nie tylko)dziecka,aby czasem ono sie nie rozzłościło,więc zupelnie machają na to ręką

Dodam jeszcze tylko, że w gronie naszych znajomych i rodziny jestem bardzo młoda bo mam 23 lata a inni są dużo starsi. I czasami mam wrażenie, że jak się z Nimi spotykamy i są też dzieci to Oni chcą mnie wykorzystać do tego, żebym się tymi dziećmi zajęła-jako że najmłodsza chyba:/
Np.
Ostatnio w niedz. byliśmy na obiedzie u dziadków. Przyjechała też inna rodzina, w tym dziewczynka 4lata. I cały czas szarpała mnie żebym poszła z nią na podwórko, bawić się itp. I mówiłam Jej że nie chce mi się- a jej ojciec do Niej " pójdzie, pójdzie z tobą"...
Myślałam, że wybuchnę:/ Ale i tak nigdzie nie poszłam. W efekcie, z małą poszedł ojciec a jak wrócił to wielce oburzony był.

Morisha potrafie też obcemu dziecku zwrócić uwagę że zachowuje sie nie stosownie
mam kuzynkę ,nie powiem jej dzieci są fajne,inteligentne itd,mają po 14  i 10 lat,ale do tej pory jest tak że co niektórym pewnie by weszli i tak brzydko napiszę "nasrali na głowę"
są tacy od małego,mimo że z mama poświęciła im jakieś 6 lat kosztem siebie,nie dojadała,nie dosypiała,gotowała im po 15 obiadków dziennie,a jacy rozkapryszeni byli od małego,tacy sa do dzisiaj
święta w ich towarzystwie,czy inne rodzinne imprezy cóż wymagają ogromnej cierpliwości

Cat ale mówienie jej o tym nic nie dało,kurcze bez przesady robić kilka obiadów dziennie,bo dajmy na to Kasia nie miała ochoty zjeść zupki pomidorowej,no to mamusia robiła kopytka,kopytka 2 zjedzone no to dziecko sie nie najadło,no to może naleśnikami się naje i tak było w kółko macieja,raz że ile to czasu zajmuje,te stanie przy garach,dwa że to kosztuje,trzy ja bym powiedziała nie chcesz jeść to nie jedz,samo zawoła jak zgłodnieje a nie latać za 8 letnim dzieckiem i je karmić
dodam że babcia jeszcze gorsza niż matka

właśnie najgorsze że potem współmałżonek najbardziej w tym wszystkim obrywa:D

wybredny gust.

Moi sąsiedzi mają teraz 3 letniego chłopca - od małego cała rodzina latała i niańczyła, Kubuś to, Kubuś tamto, Kubuś sramto. No i sobie wychowali - małego wrednego potwora, który uprzykrza życie wszystkim wokół. Synek mojej kuzynki jak miał kilka lat też był nie do zniesienia, ale na szczęście konsekwencją i mądrymi decyzjami sprowadziła go na ziemię.
Ja nie wiem co to się teraz porobiło - jadę tramwajem, dzieci roznoszą cały wagon, krzyczą, plują, a matka siedzi jak ta krowa i czasem coś tam do nich bąknie. Idę do restauracji - krzyk i wrzawa, bo ludzie z dzieckiem przyszli. Ostatnio razem z moim chłopakiem jak weszliśmy do pizzerii tak wyszliśmy, bo jakiś dzieciak tak się darł, że słowa nie mogliśmy zamienić spokojnie.

Ja jak byłam mała, to jeździłam z rodzicami na wakacje za granicę, chodziłam do restauracji i nie przyszłoby mi do głowy żeby krzyczeć albo biegać po sali. Mogli mnie zabrać wszędzie bez najmniejszego problemu. Nie dostawałam żadnych szlabanów, nie byłam bita (czasem dostałam klapsa jak przegięłam, ale to były sporadyczne sytuacje), nie trzeba było stosować kar, bo od początku były jasno ustalone zasady. Nie miałam wyznaczonego czasu na oglądanie telewizji, zabawę na dworze, odrabianie lekcji - wiedziałam, że lekcje muszę odrobić, do domu wrócić jak mama woła. Nie było żelaznej dyscypliny, były proste zasady, których musiałam przestrzegać. To samo tyczyło się siedzenia grzecznie przy stole, nie przerywania jak ktoś mówi, mówienia "dzień dobry", "proszę" i "dziękuję".

Jak ktoś skacze wokół dziecka jak małpa na drucie zamiast wychowywać to potem się dzieją cyrki. Dziecko się nie rodzi wredne, po prostu próbuje ile może sobie pozwolić. Ja jestem święcie przekonana, że matka tego Kubusia, o którym pisała autorka wątku najpierw usprawiedliwiała wszystkie zachowania tym, że "on jest malutki, wyrośnie", ignorowała, aż zwracanie na siebie uwagi osiągnęło poziom, którego zignorować się nie da.

Ja też tak miałam w domu Może dlatego trudno mi zrozumieć dzisiejsze sposoby wychowywania dzieci, a raczej jego.... braku.

Właśnie od początku jasno ustalone granice i konsekwencja to jest chyba jedyny dobry sposób. Pamiętam jak mojemu koledze wolno było pół godziny na komputerze, pół godziny telewizja itd. Efekt był tylko taki, że jak szedł do mnie się pobawić i telewizor był włączony, to go nie można było oderwać. Jakieś takie szalone rygory jak dla mnie bez sensu i wcale nie wychowują, uczą co najwyżej jak obejść nieżyciowy zakaz żeby nikt się nie zorientował. Mnie pozwalano nawet próbować alkoholu, a jak miałam z 15lat wypić czegoś pół kieliszka z jakiejś okazji, bo ojciec uznał, że jak w domu spróbuję, to nie będę miała jakiś durnowatych ciągów do upijania się w trupa na imprezie jakimś syfem. No i miał rację. Do tej pory byle czego nie pijam, upijać się też nie mam zamiaru.

Nawet zasady trzeba wymyślać mądre. Mnie się chce nieraz rzygać jak widzę jakiś pseudo wychowawczy program w stylu "surowi rodzice", gdzie kluczem do okiełznania nastolatka jest zabranie mu telefonu. Ciekawe gdzie byli rodzice zanim ten dzieciak się taki stał, bo to nie jest proces z dnia na dzień, tylko zachodzący latami.

Oglądam też nieraz do śniadania jakieś odcinki superniani i jak widzę z jakimi przypadkami i absurdami musi sobie ta kobieta radzić to nie mogę z podziwu. Jak to się dzieje, że dwójka dorosłych, myślących ludzi nie potrafi zapanować nad czteroletnim dzieckiem? Co niektórym to się chyba powinno zabronić posiadania potomstwa. Potem się dziwić, że społeczeństwo durnieje, a co młodszy rocznik to dzieci gorsze.

Przytocze wam taka sytuacje:raz wpadla do nas znajoma pogadac z nami na kawke
Moj 7letni syn przywital sie z ciocia i poszedl do pokoju do przerwanej zabawy a raczej do nauki samodzielnego czytania ksiazki(sam bierze sobie ksiazki z polki i czyta)....natomiast moj 3 letni syn zaczal sie przytulac do cioci jej to nie przeszkadzalo zaczela sie z nim wyglupiac  ....troche mnie to draznilo wiec zwrocilam uwage by poszedl do brata ale maly usiadl posluchal mnie i jakos potem nie przeszkadzal

Otoz wracajac do sedna gdy tak rozmawialismy znajoma zapytala zdziwiona gdzie jest ten starszy....hm no przeciez w swoim pokoju hehe....no wiec  ona okreslila go mianem PUSTELNIKA haha rece mi opadly co?? przeciez dziecko zajelo sie soba ladnie sie zachowalo

Smialismy sie dlugo...i jak tu do tego sie odniesc....

Dla mnie to jest trochę nie po kolei. Wydaje mi się, że sprawy i rozmowy dorosłych z zasady nie powinny interesować dzieci, bo tematy podejmowane przez nich nie są dla nich. Z resztą jakbyś sama się czuła, gdy rozmawiasz z przyjaciółką o tym co cię uwiera w życiu i nagle wpada do pomieszczenia 10 latek i słucha tego co mówisz i zaczyna jeszcze komentować.
Obecnie dzieci są totalnie bezstresowo wychowywane i nie maj,ą żadnych hamulców. Tylko na starość żadne z nich nie poda rodzicowi szklanki wody i w najgorszym scenariuszu wyśle do DPSu. Wtedy rodzice będą źli zniesmaczeni, ale moim zdaniem sami zasłużyli na tą sytuację wychowując młodego egoistę.

A moze poleć znajomej żeby zrobiła małemu test na genialnydzieciakPL - może tam dostanie jakieś sensowne wskazówki jak postępować z dzieckiem.

za wychowanie dziecka odpowiedzialni sa rodzice. Panią bogusię zapraszalabym bez dziecka, a skoro nie może- trudno. Jak pytalaby dlaczego- bo Kubuś nie daje nam sie skupic, a ja nie jestem pedofilką, by jego siusiaka oglądać na niemal każdej wizycie. Oczywiście, straciłabym może koleżankę, ale - może ona by sie ogarnęła i zaczęla wycjhowywać wlasne dziecko. Coż. Mój spokoj jest ważniejszy od rozwydrzonego pięciolatka...

I jeszcze spójrzcie na datę powstania wątku i datę ostatnich postów