Mam 23 lata. Jestem w związku z cudownym mężczyzną od ponad 9 miesięcy. Oboje studiujemy, świetnie się dogadujemy i myślę, że jesteśmy udaną parą. Mój partner to ten wymarzony, długo wyczekiwany i wyglądany. Kocham go szczerze i on kocha mnie. Współzyjemy ze sobą od 3 miesięcy i jest nam ze sobą cudownie. Ponadto odkąd się kochamy bardzo się do siebie zbliżyliśmy i w jakiś sposób ucementowaliśmy nasze uczucia. Sęk w tym, iż on był prawiczkiem, a ja nigdy nie ukrywałam przed nim, że dziewicą nie jestem.
Wytłumaczyłam mu, że pierwszy raz współżyłam z moim poprzednim, wieloletnim partnerem, którego kochałam i była to decyzja w pełni świadoma. Mój obecny partner do pewnego momentu w swoim życiu, chciał zachować czystość do ślubu. Zrezygnował z tego postanowienia stwierdzając tym samym, że obecnie jest coraz mniej czystych kobiet i trudno mu będzie znaleźć bratnią duszę o podobnych poglądach. Ja naprawdę doskonale to rozumiałam i szanowałam, ale po rozmowie na ten temat, poczułam się w jego oczach jak kobieta drugiej kategorii.
Ja również potrzebowałam czasu, aby mu zaufać i zacząć współżycie. Oczywiście pieszczoty i tym podobne miały miejsce. Jesli chodziło o seks (także oralny) nie namawiałam, nie naciskałam i byłam gotowa czekać.
To było kilka miesięcy temu. Teraz, jak już wcześniej wspomniałam, w łóżku jest nam rozkosznie, a ja sama miałam okazję poczuć się jak "mentorka" i nauczyciel (tak, był w tych sprawach kompletnie zielony). Tamta rozmowa nie zaprzątała mi już tak często myśli, gdyż mój partner często utwierdzał mnie w przekonaniu, że mnie kocha, że uprawiał ze mną seks z miłości. Niedawno postanowił mi coś wyznać. Nie mial, jak mówił, na celu urazić mnie, chciał po prostu, abym wiedziała, co go dręczy. Powiedział mi, że "czuje się gorszy". Zapytałam z jakiej racji, przed sobą czy przed innymi?! NIe wiedziałam co może mieć na myśli, ale przeszło to moje najśmielsze oczekiwania.
Gorszy, ponieważ nie może znieść myśli, że ktoś wcześniej, kolokwialnie mówiąc, we mnie był! Ponadto, że miałam w ustach ..., że pieściłam kogoś oralnie. Usłyszałam do tego takie słowa jak: przechodzona czy przerobiona... Gdy to mówił, czułam jego obrzydzenie (do mnie? do tego co robiłam? do siebie?! nie wiem). I na nic zdało się moje tłumaczenie, że kochałam kogoś, że z nikim innym nigdzie indziej, żadnych przypadkowych zbliżeń.
Do tego ta jego straszna uszczypliwość na punkcie dobrego prowadzenia się kobiet. Kiedy opowiadam mu o czasach zanim go poznałam, np. o imprezach, wyjazdach ze znajomymi pod namioty, nocowaniu u znajomych itd. zawsze zadaje to samo pytanie: czy porządnie się zachowywałam?
Kocham, ale czuję się skrzywdzona mimo wszystko. Mimo szczerości, którą sobie niezmiernie cenię u ludzi, choć potrafi być bolesna.
To ja czuje się gorsza. Jakbym popełniła jakąś zbrodnie - seks z milości! Jestem traktowana przez pryzmat współczesności i wszędobylskiego cudzołóstwa. Do tego, gryzie mnie sumienie, że odebrałam mu coś najcenniejszego. Ale przecież to on miał wybór, znał za i przeciw, czyż nie?
Pomóżcie, co mam o tym wszystkim myśleć?!