zwykla historia

Wydaje mi się że ukrywając swoje uczucia, i ciągle utrzymując z nim kontakt, raczej o nim nie zapomnisz. Zastanawiam się, co bym zrobiła na Twoim miejscu.. Po moich doświadczeniach uważam że najlepiej jest porozmawiac z drugą osobą. Tak, istnieje ryzyko, że go stracisz, ale nie robiac tego i tak sobie szkodzisz. Pomyśl sama, dobrze czujesz się w takiej relacji? Czy warto jest to ciągnąć?
W sumie to sama nie mam prawa Ci cokolwiek radzić, bo sama, w podobnej sytuacji byłam, i teraz często żałuję że nie zgodziłam się ciągnąc znajomości dalej, mimo że zapowiedział mi że on nic do mnie nie czuje. Takie myśli nachodzą mnie gdy jest mi okropnie ciężko, ale wtedy jednocześnie mam poczucie, że chyba i tak bym się męczyła w takiej luźnej znajomości. Także chyba paradoksalnie dobrze się stało.
Po rozmowie dowiesz się jak on widzi waszą dalsza znajomośc.. Zostaniesz sama jak palec? Chyba lepiej jest być samej, niż oszukiwać innych i siebie samą.

Dziękuje za porady. Naprawdę. Usłyszeć to z innych ust - właściwie przeczytać, było dla mnie bardzo ważne.

Czytając Twoją "historię" to tak jakbym o sobie czytała w pewnym sensie z taką różnicą że w czasie gdy miałam takiego dobrego kumpla (zrozumiałam że taki jest właśnie wojtek) miałam również chłopaka tyle że on traktował mnie strasznie (bił, wyzywał itp.) i wtedy zaczęłam się wyżalać temu koledze widywaliśmy się tak dwa-trzy razy w tygodniu.  później miedzy mna a chłopakiem zaczęło się robić coraz gorzej i w końcu po prawie 5latach związku w końcu go zostawiłam. po tym wydarzeniu w moim życiu znowu się pojawił ten kolega (przez ok 2lata nie rozmawialiśmy przez mojego byłego) i to nawet przez przypadek bo pomylił mnie z moją siostrą no ale zaczeliśmy rozmawiać, po kilku dniach się spotkaliśmy a potem już samo się potoczyło, zaczął wspominać "stare" czasy spotkania, jego podchody do mnie i to co było jak się jeszcze spotykaliśmy jako kolega z koleżanką, ale niestety nie wytrzymaliśmy ze sobą długo bo zaledwie 4 może 5 miesięcy a popsuło się bo za dużo o sobie wiedzieliśmy, no i się rozstaliśmy. ale dopiero po rozstaniu dotarło do mnie że to nie miało prawa przetrwać. takie związki nie mają przyszłości...
dlatego też moim zdaniem nie powinnaś brnąć żeby być z nim w związku, postaw sprawe jasno co Ci na sercu leży i wyjaśnijcie sobie te "podchody"  sama piszesz że jak nie ma nikogo to ma czas dla Ciebie a jak jest jakaś przelotna znajomość to wtedy nie znajduje nawet chwili dla Ciebie. zastanów się dobrze żebyś później niczego nie żałowała, jak było to ze mna.

Tak szczerze to było to dobre 4 lata temu a teraz jestem już od prawie roku szczęśliwą mężatką (podkreślam że nie brałam ślubu z powodu "wpadki" ) więc nie bardzo mam czego żałować ale po rozstaniu z tamtym byłam dosłownie załamana, bo to był już drugi nieudany związek z kimś na kim mi zależało, ale ja już nie mam do czego wracać
Może nie musisz od razu całkowicie kończyć znajomości i zrywać kontaktu, może na początek ogranicz te kontakty i spotkania. ja bym teraz wiele dała żeby mieć takiego "kumpla" żeby móc się wyżalić i wypłakać w rękaw bo to chyba oczywiste że nie zawsze jest pięknie i kolorowo w małżeństwie, no ale teraz nie mam nikogo takiego więc dlatego próbuję pomóc innym w podobnej sytuacji to dla mnie taka w pewnym sensie terapia no i przyjemność