problem z akceptacją tego co było...

Doonna co cie tak strasznie zabolalo?
To ze ktos moze sie cieszyc z tego ze nie musi borykac sie z takimi problemami jak Pannica czy inne osoby niosace bagaz przeszlosci swojego partnera? To ze jestem dumna z mojego meza i bardzo mu wdzieczna ze potrafil uniknac pokusy i nie narazil mnie na takie przejscia? To ze nasza wylacznosc na siebie odbieramy jako cos wyjatkowego co nas laczy ze soba w sposob szczegolny i cieszymy sie sexem bez myslenia o tym jak mu/jej bylo z kims innym.

Tak ciesze sie i to ogromnie. Co w tym dziwnego? Czy ty nie odczuwalabys ulgi ze tobie udalo sie uniknac katastrofy obserwujac jak ludziom obok wala sie domy, a twoj jest caly i mocno stoi w posadach?

Czy moze boli cie to ze powiedzialam ze sama milosc i laczace ich uczucie moze nie wystarczyc by poradzila sobie samodzielnie z problemem bylych i OBOJE MUSZA SIE ZAANGAZOWAC W RATOWANIE TEGO ZWIAZKU, a nie tylko ona? Powiedzialam tak patrzac na zwiazek mojej kolezanki. Wiem ze ona naprawde kocha swojego meza i dziecko, a jednak wszystko sie wali.
A moze boli cie to ze powiedzialm ze ON TEZ musi pojsc do psychologa, aby uporzadkowac swoje zycie zanim zacznie nastepny jego rozdzial.

Czytalam juz pare takich historii i zauwazylam ze zazwyczaj osoby, ktore juz maja pare takich zwiazkow sexualnych za soba chetnie zrzucaja wine za problem w zwiazku na partnera, ktory takich zwiazkow nie mial. Sugerujac ze to on/ona jest niedowartosciowany, egoistyczny itp.
To dopiero jest bzdura....To tak jakby powiedziec ze dopiero jak przespisz sie z kims to uzyskasz pelnie wlasnej wartosci. To sugerowaloby ze osoby, ktore tych zwiazkow maja wiele sa bardzo dowartosciowane i pewne siebie, a dziewice i prawiczki to skonczone ofiary losu.
Jesli tak wlasnie widzicie wlasnych partnerow to bardzo wam wspolczuje, bo niewiele ma to wspolnego z szacunkiem i miloscia.

A moze wy po prostu boicie sie zajrzec we wlasne zycie i zastanowic sie nad tym co was pchnelo do przechodzenia z jednego zwiazku sexualnego do drugiego, sexu bez zobowiazan itp.?
Samotnosc, lek ze nigdy nikogo nie spotkacie kto was pokocha naprawde, nieumiejetnosc odroznienia zauroczenia/zakochania od milosci, wiara ze wszyscy tak robia wiec i wy nie mozecie zostac w tyle, jakies glebokie rany z dziecinstwa? W czym problem?
Moze boicie sie dostrzec wasze wlasne niedowartosciowanie, wasz wlasny egoizm?
I stad tak chetnie mowicie :.Cos z toba nie tak! Idz na terapie !!!!
A czy wy nie skorzystalibyscie z takiego pojscia na terapie by dowiedziec sie co skrzywilo wasz punkt widzenia na zwiazki i milosc? Moze dowiedzielibyscie sie wiecej o tym co tak boli waszego partnera? Potrafili samych siebie i ich lepiej zrozumiec i bardziej siebie nawzajem doceniac i kochac.

W koncu to nie jest problem psychiczny Pannicy.Pannica nie zapadla na chorobe psychicznie stajac sie chora maniaczka rzucajaca sie z zazdroscia na ludzi. Problem pojawil sie dopiero z chwila zaistnienia zwiazku. To nie Pannica potrzebuje tu leczenia, lecz zwiazek...a zwiazek to dwie osoby ...a  nie tylko jedna.
Czy tak ciezko to zrozumiec?

Chciałabym umieć zaakceptować fakt z tej przeszlosci. na ten moment jest dla mnie to bardzo trudne. Chcialabym czuc sie wyjatkowo, a po ich zblizeniu , nie doceniam naszych zblizen.

On chciał mi pomóc, tłumaczyl mi ze dla niego to nic nie znaczylo, ze byl mlody i ciekawy, ze teraz jest inny. co moge teraz od niego chciec? Zalezy mi na spokoju i harmonii. Moge prosic go o zapewnienia, ale czy to nie jest na sile? zaczynam miec obsesje co do tej kobiety, choc oni zrobili to pod wplywem chwili, ona byla strasza i chociaz ona powinna myslec racjonalniej,ale jej to tez odpowiadalo. Boli mnie to ze to sie stalo. Ale juz sie nie odstanie. Moze wyobrazac sobie ze tego nie bylo? ale jak... albo ze nie byli tak blisko jak my? moze jest jakas roznica...szukam jej tak desperacko:(

On nie ma pomagac tobie ...on ma pomagac WAM. To Wy macie problem a nie tylko on. Na forum tego nie rozwiazesz ...idzcie razem do psychologa i to jak najszybciej zanim jemu znudzi sie "pomaganie ci" i zostaniesz na polu bitwy sama.

Przeczytałem ten wątek... Ty nie masz doświadczenia, on jest twoim pierwszym chłopakiem z którym uprawiasz seks, a on już miał jakiś kontakt -- tylko dla seksu jak powiadasz... I martwisz się, że nie jest prawiczkiem.

Ale wyobraź sobie, że ten chłopak Ci nie odpowiada, więc następny będzie prawiczkiem. Czy on powinien dramatyzować z powodu dwojego poprzedniego chłopaka? Czy Ty zrobiłaś coś złego?

Powiesz, że twój obecny chłopak zrobił to tylko dla seksu... wg mnie nie ma czegoś takiego, chyba że ona była prostytutką (telefon, kasa, zaspokojenie potrzeby). Jak nie była prostytutką, to choć oni się nie kochali ("nic do niej nie czuł"), to jednak się sobie spodobali, mieli ochotę się popieścić i to zrobili. To zupełnie normalnie wg mnie.

Nie rozumiem dlaczego tak wielką wagę przykładasz do "monopolizacji seksu" -- nigdzie nie jest powiedziane, że w całym życiu można uprawiać seks tylko z jednym partnerem. To nawet lepiej, jeśli młodzi ludzie poznają wiele osób płci przeciwnej zanim zdecydują się być z kimś do końca życia.

Ty nie jesteś w ciąży, on nie ma HIV, nie zdradził Cię, rozumiem, że seks macie udany. Gdzie jest problem? Co z tego że jak byłaś samotna to on z kimś się kochał?

Nie wkładaj mi w usta słów, których nie powiedziałam. Nie mówię, że Twój związek jest nierealny i że takie nie mają prawa istnieć. Nie miałam tez żadnych związków (seksualnych) przed moim mężem. Jednak nie sądzę, aby było łatwym...życie jedynie ideałami i marzenie o księciu na białym rumaku. Dorosła kobieta, marząca o czystym i nietkniętym "grzesznymi postępkami" ciele przyszłego męża...bardzo często będzie zawiedziona. To jest właśnie "realne myślenie", że sex to nie grzech, że dopóki ktoś nie zdradza nikogo, to nie robi niczego złego kochając się z inną osobą. Natomiast przyszła partnerka, nie ma prawa żądać wielkiej skruchy i kajania się przed sobą swojego partnera, dlatego że przed poznaniem jej śmiał mieć jakiekolwiek potrzeby i kontakty z innymi kobietami. To było jego życie. Ona nie miała na nie wpływu, i w tej chwili nie ma wpływu na przeszłość. Więc po jakiego grzyba się tym zadręczać, skoro i tak nic tego nie zmieni? Są dwie opcje, albo zapomina i kocha. Albo nie zapomina i rzuca. innej opcji nie ma, bo ani ona ani on...choćby stawał na głowie nie zmieni przeszłości.
Co do wizyty u psychologa, to w tej chwili ona "ma problem" a nie on. Oczywiście może pójść z nią jeśli się na to zgodzi, ale nie sądzę, aby to on w tej chwili musiał iść na terapie. Co niby ta terapia miała by mu dać? On nawet jesli rozumie jej problemy z przeszłością, to i tak nic nia nie nie poradzi, to ona musi sobie wszystko pookładać w głowie tak, aby dało to jej normalnie funkcjonować w związku.

Na forum wiele jest wątków prawiczków i nie prawiczków, którzy nie mogą sobie poradzić z przeszłością partnera.
Wchodzili w związki wiedząc, że ich druga połówka miała jakiś związek za sobą. Myśleli, że ok. nic się nie stało, ale po jakimś czasie dobija się coś w głowie, chora wyobraźnia.

Panna, nie możesz zaakceptować przeszłości i co zrobisz? Odchodzisz od faceta czy zostajesz? Bo jeśli zostajesz, to odkreślasz przeszłość i to na zawsze.
Bo jak nie, to zawsze, nawet stojąc przed ołtarzem, powiesz "A może to ją by tu chciał widzieć".

Czy ty masz niską samoocenę? Bo kobieta pewna siebie nie zastanawia się nad byłymi partnerkami, bo wie, że ona okazała się tą najlepszą, jedyną, idealną.

Mam męża od 11 lat, znamy się ponad 12, miał on wcześniej kobiety. Wiesz, co ja na ten temat myślę? Bardzo dobrze, że je miał, nie był samotny, rozwijał się próbując, uczył się, jak budować trwałe relacje.
Trenował, by dojść do momentu, w którym był już tak dobry, by zdobyć mnie

Miał partnerki, to dobrze, bo to znaczy, że był normalnym facetem, umiał zdobyć kobietę, więc dostałam egzemplarz, który jest mężczyzną, nie fajtłapą.
Uprawiał seks przed mną i to też dobrze, bo nie był zamkniętym w sobie, 30-letnim frustratem, a zdrowym człowiekiem.

Czy były lepsze ode mnie w łóżku? Nie, widzę zachwyt w jego oczach więc prawdopodobnie żadna nie była lepsza, a nawet jeśli była to widać czegoś jej brakowało. Ja mam w sobie wszystko czego pragnął, cały pakiet.
Życie jest takie krótkie , jeśli zatrzymasz się by patrzeć tylko do tyłu umknie ci przyszłość i wiele cennych chwil.

Zacznij pracować nad swoim podejściem i samooceną, bo zatrujesz każdą relację z mężczyznami.

Różyczko gratuluję Ci takiego podejscia, moze i staż waszego zwiazku tez ma znaczenie, choc jak ktos ma sie przejmowac to moze nawet i 10 lat wstecz.
Margolinko, chodzi mi oo wyjatkowosc fizyczna, zle sie czuje z tym ze podniecala go inna. Po prostu. Wiem ze miedzy nami jest milosc. a ja mam glupia wyobraznie i pameic do rzeczy niepotrzebnych. jak nie myslec zle o tym ze podniecila go inna, wiadomo nie cofne ich chwil, ale jak zmienic je na korzysc,lub chociaz na cos neutralnego.

zastanawia mnie jeszcze fakt, dlaczego taka przecietna dziewczyna ,bo nie byla pieknoscia nie chciala byc z atrakcyjnym mezczyzna, nie zebym oceniala ja subiektywnie, bo wyobrazalam sobie ja jako bóstwo ale okazalo sie ze naprawde nie byla bardzo atrakcyjna. On podobal sie dziewczynom,ale byl od niej troche mlodszy,czy to dlatego? Czy zalezalo jej tylko na seksie? ja na jej miejscu niepuscilam bym go , a ona nie chciala tego kontynuowac. jak myslicie, dlaczego ?

Myslisz ze to akurat ze mna chcial sie zwiazac. Czy nie mial po prostu dosc takiej znajomosci? Jak Ty potraktowalas przygody swojego M? czy troche cierpialas? Czy to bylo duzo wczesniej za nim sie poznaliscie? czy  kazda przecietna dziewczyna jest w stanie podniecic wiekszosc mezczyzn?
a jak wspominac wspolna przeszlosc? to tez istotne. Skoro tworzymy przyszlosc,tworzymy tez wspolna przeszlosc. kiedys otworzymy album ze zdjeciami czy bedziemy wpsominac nasze poczatki, aprzeciez troche wczesniej byla ona? tzn ze lepiej juz w ogole nigdy nie wspominac przeszlosci zeby bylo dobrze?

Skoro to ona z nim zerwała, to nie znaczy iż to on chciał takiej znajomości, a ona. On jedynie znalazł się w tym "układzie" i tymczasowo mu to nie przeszkadzało.
Jeśli nie chciałby wiązać się z Tobą, a dalej przezywać liczne przygody, to tak by się stało. Jednak jest z Tobą i sama piszesz że jesteś z nim szczęśliwa. To chyba o czymś świadczy? Prawda?
Ja potraktowałam "przygody" swojego męża ... normalnie... było minęło... przecież miał prawo robić co chciał gdy był sam, wolny, bez zobowiązań, tak jak i ja dopiero poznawał życie... Każdy ma jakieś doświadczenia, on takie ja inne... nie ma w tym nic złego. Nie miałam żadnych powodów aby cierpieć z tego powodu. Cierpiałabym, gdyby będąc ze mną, spotykał się z inną... to byłby powód. Bardzo racjonalny
Z jedną dziewczyna spotykał się jeszcze na parę miesięcy przede mną. Spotkał się nawet z nią, gdy już mnie znał ale wtedy zakończył tą znajomość i powiedział że poznał kogoś innego. Wiesz co ona odpowiedziała? Że też "kogoś ma" ale że jej to by nie przeszkadzało w spotykaniu się z nim. Kompletnie mnie to nie obchodzi. Ważne, że on poczuł do mnie na tyle głębokie uczucie, że zechciał mimo wielu przeszkód być ze mną.
Waszą przyszłość tworzycie tylko WY. Patrząc w album ze zdjęciami, będziesz widziała WAS. Ona była wcześniej, jak to sama zauważyłaś. Nie będzie miała nic wspólnego z waszymi wspólnymi wspomnieniami i waszą przeszłością.

jeju dziewczyny, ile mądrosci z waszej strony. Musze to wszystko zapamietac. wiem ze to moja niedojrzalosc emocjonalna. Nie umiem Wam nawet zobrazowac mojej milosci do niego, wiem ze nie jest calkiem zdrowa. Kocham go do szlanestwa, kiedy go poznalam stracilam glowe, on zreszta tez. Wydawalo sie ze swiat zaczyna sie tu i teraz od kiedy go znam i tak powinnam myslec, ale kiedy sie o tym dowiedzialam...no wlasnie. potem mnostwo pytan, teraz wiem ze niepotrzebnych. Moje male pragnienie, to zeby zapomniec o tym. Nie pamietac tego ze byla kiedys jakas inna. Mam nadzieje ze czas bedzie po mojej stronie...

Pannico, na pewno tak będzie. Jeśli oboje będziecie się starać i dbać o Wasz związek. Ty jesteś najważniejszą dla niego, a on dla Ciebie. Wasz wspólny świat zaczął się właśnie z chwilą waszego poznania. Dbaj o ten "wasz świat" innym się nie przejmuj. To było i jest nieistotne, ani dla niego ani dla Ciebie.
Dasz radę, tylko staraj się nie wymyślać kolejnych powodów "dlaczego?", "po co?", "czy na pewno?"
Zaufaj.

Ewko, tylko że wy trafiliście na siebie "swój ideał" i jest OK. Ona trafiła na swojego ukochanego, który nie jest "ideałem" i jeśli go kocha, i nie zamierza się z nim rozstawać aby szukać dalej kogoś, bardziej podobnego do siebie, to musi przełknąć tę "gorzką pigułkę" i rozpamiętywanie "dlaczego to zrobił jak mnie nie znał" nic nie pomoże. Raptem w "ideał" się nie zmieni. I to że on tego nie potrafi, to nie jego wina. Nie można wymagać o niego poczucia winy, tego że uzna swoje życie za beznadziejne i będzie cierpiał z powody tego że przeżył je (do czasu poznania swojej dziewczyny) po swojemu. Owszem mógłby pójść z nią na terapię. Jednak myślę, że łatwiej by jej było choć na poczatku pójść tam samej i przepracować niektóre rzeczy bez niego, bo przy nim czułaby się jeszcze bardziej skrępowana. I nie jest to idiotyczne, ale bardzo prawdopodobne. Z nim może pójść, aby nauczyć się prawidłowej komunikacji i rozmowy o problemach. Jednak do tego, potrzebne jest sporo pracy nad samym sobą...do tego on nie jest potrzebny.

Zgadzam się calkowicie. To że je ubolewam nad jego przeszłością to fakt ze nigdy nikogo tak nie kochalam i mysl ze moglabym dzielic sie z moim ukochanym (nawet w przeszlosci jest destrukcyjny).
Ewo, masz szczescie ze trafiliscie na siebie odrazu. Mowiac o swoim mezczyznie nie moge tego przebolec i jęcze i mecze itp ale tak ze zdrowej perspektywy jakbym miala ozieblym okiem na to spojrzec to ja mam swiadomosc ze kazdy czlowiek ma jakas przeszlosc. On nie byl zaliczaczem ,ze nazbierala sie tego cala lista. Tak wyszło ze nie mial juz nastu lat, a dwadziescia pare, byl kawalerem i zdrowo fukcjonujacym mezczyzna z popedem i libido. To byloby niezdrowe gdyby tego nie chcial calkiem, a to ze ja mam z tym problem to niestety wlasnie osobna sprawa. Gdyby kazdy wiedzial ze bedzie gdzies tam ta osoba to nie tracilabym czasu na zadne spotkanie z kims innym i pedzilabym pod wskazany adres, on pewnie wtedy tez nie jechal by do niej tylko do mnie. Ja niepotrzebnie poznalam za duzo szczegolow, przez co zle mi bylo to uniesc i przed cyzm przestrzegam innych zwierzajacych się!
jest taka mala zaleta, choc wolalabym byc wiadomo tą jedyną, i o tym sam mi powiedzial moj chlopak, ze chociaz dobrze ze wie jak to jest z kims innym, moze by sie zastanawial a tak to wie co mu sprawia przyjemnosc i to tez w penym stopniu go uksztaltowalo. Oczywiscie uwazam ze na 2 razach mogl zaprzestac no ale niestety...byle zapomniec! przez to co sie dowiedzialam on nie slusznie stracil w moich oczach, wczesniej uwazalam ze jest nieskazitelny. Jak tam kiedys nie bylo, az tak zle tez nie bylo bo robil to na palcach  jednej reki...ale jednak. Na dzisiejsze czasy to nie jest duzo zwlaszcza kiedy seks uprawia sie od nastoletnich lat ,on juz byl po 20:) wiec i tak pozno.
Nie zeby to bylo autopocieszanie, ale do takich wnioskow doszlam , tylko zeby jeszcze serducho posluchalo sie rozumu..

A co do panstwowych wizyt, bardzo chetnie ale kiedy slysze ze termin jest za kilka miesiecy itp to mam dosc. Szczerze jak ide ze zwykla choroba do przychodni i czekam w tych kolejkach to mnie skreca wiec jak mam teraz isc po skierowanie do zwyklego lekarza i czekac na sama wizyte a pozniej z tymi babciami w kolejce to juz wole piwo,forum,papieros...(choć nie palę z reguly)

Margolinko,Takie momenty destrukcyjne sa wtedy kiedy jestem sama, kiedy zobacze jego zeszyt ze studiow(studiowali razem) ,jego zdjecia z tamtego okresu ,piosenki ktorcyh sluchalam tamtej zimy ,odrazu kojarzy mi sie z tym..jak tego nie kojarzyc? wtedy moje wnioski i przemyslenia traca na znaczeniu... takie stany krytyczne miewam:(

wow... Obiecuję, będe tak robic!:) powiedz, jak na to wpadłaś?:)

To jest może egoistyczne i prymitywne w waszych oczach, ale ja wolałabym do końca życia być cnotką, która "nie poznała życia", niż swój pierwszy raz i ogólnie związek mieć z kimś, dla kogo jestem zaledwie którąś z kolei, jedną z wielu. Nie dziwi was to, gdy mężczyzna oczekuje dziewicy. Ale kiedy to kobieta ma takie oczekiwania, to spotykam się tylko z niedowierzaniem i/ lub uśmieszkiem szyderstwa. Ale to nieważne, ważne, że prowadzę moje życie jak chcę, z kim chcę i sposób satysfakcjonujący mnie. Po co się męczyć, jeśli wiem, że miałabym identyczne rozterki, jak autorka tematu?

Mój wyjątkowy pierwszy raz, ten niezapomniany- i ogólnie, pierwszy związek miałby być z kimś, kto już wcześniej komuś ten swój pierwszy seks i pierwszy związek oddał innej? Ja mam mu oddać wszystko, a on mi ochłapy? Zresztą, nie od dziś wiadomo, że to ten pierwszy związek wiąże się z największymi sentymentami, siła takiego uczucia często prowadzi do rozpadu wieloletnich małżeństw! Jakże głośno było o tym, kiedy na fali był portal "nasza klasa". A to dlatego, że odnajdywały się pierwsze, szkolne miłości i okazywało się, jak mimo upływu lat może wrócić żarliwa namiętność. Pierwsze jest zawsze najlepsze!! To jest ten smak pierwszej próby, smak, który już na zawsze się zapamiętuje, trudno przyćmić pierwsze doświadczenia właśnie aż i tylko dlatego, że byly pierwsze!

Po co mam sobie na siłę wmawiać, że czarne jest białe, a białe- czarne? Ja jestem prostą dziewczyną o prostych zasadach, to dzięki temu moje życie jest komfortowe i bezproblemowe. Nie potrzebuję wielkich rozterek i życiowych melodramatów. Wiem, czego chcę, znam swoją wartość, szanuję siebie i wiem, że jeśli obdarzam kogoś czymś wyjątkowym (nie mówię tu tylko o "cnocie"- uprzedzając ewentualne docinki typu "biednaś ty, nie masz nic do zaoferowania prócz kawałka błony między nogami...?"), to tylko i wyłącznie osobę, która w pełni na to zasługuje i która może mi zaoferować to samo. [teraz zabrzmię do bólu banalnie, ale jestem zmęczona i nie chce mi się wyszukiwać innego zdania, które by zabrzmiało lepiej- więc przygotujcie się na mdławy tekścik ] Wolałabym nigdy nie trafić na kogoś, kto nie trafi bezpośrednio do moich hmmm... uczuć, niż zadowalać się niesatysfakcjonującymi mnie kompromisami. Będąc przy moim facecie, chcę się czuć wyróżniona, a nie zaledwie jedną z wielu, pierwszym lepszym łachem z "braku laku". Zaledwie kolejnym numerkiem na liście. I mój mężczyzna też może się przy mnie czuć wyróżniony, bo wie, że nie jestem z nim z desperacji, że wzięłam "pierwszego lepszego" z brzegu, który się nawinął, byle z kimś być, że jestem z nim dlatego i tylko dlatego, że to ON I NIKT INNY mnie sobą zainteresował, swoimi wartościami, sobą i całokształtem. A naprawdę przemiłym bonusem jest to, że byliśmy dla siebie wzajemnie pierwszymi i świetnie nam z tym.

I nie chcę, żebyście to traktowali z perspektywy czysto fizycznej, biologicznej ("używanego" nie tknę!), ale przede wszystkim emocjonalnej. (Zakładam, że ktoś przeczyta moje wypocinki, teoretycznie. Jak tak- świetnie )
I nie mówię, że nie jestem skłonna do żadnych kompromisów. W związku- owszem, ale jeśli chodzi o wybór partnera, jestem bezkompromisowa- lepiej nigdy nie być z nikim, niż naginać siebie dla byle kogo i wymuszać sztuczne przekonania, że jest okej, jak nie jest.

Oczywiście, żałosne jest też, kiedy osoba, która nie reprezentuje sobą zbyt wiele, ma niebotyczne wymagania wobec swoich potencjalnych partnerów i jeśli z tego powodu jest wciąż sama, narzeka na cały świat, zamiast poszukać winy w sobie. Mimo to obstawiam za moimi poglądami- jeśli jest zbyt przeciętna na kogoś lepszego, a nie chce się zadowalać "ochłapami", to niech się nie zadowala. Każdy ma inne priorytety. Nie mam wygórowanego mniemania o sobie- gdyby się okazało, że nie ma nikogo, kim skłonna byłabym się zainteresować, lub takie osoby nie byłyby mną kompletnie zainteresowane, bo wg nich to ja nie byłabym godna zainteresowania, to bym nie robiła z tego problemu i spokojnie żyła sobie dalej. Jestem tego świadoma, że ktoś mógłby tak pomyśleć. Wtedy mówi się trudno- najwyraźniej nie byłam dość dobra dla osób z przedziału, którym byłam zainteresowana. Popatrzę sobie zatem chwilkę przez szybkę i do widzenia. Całe szczęście, mimo moich "niebotycznych wymagań" trafił się ktoś, na kogo warto było czekać. W związku obdarowujemy się sobą wzajemnie- i te wzajemne prezenty są bezcenne.
Ja jedynie nie daję zgody na nijakość.

A teraz możecie krytykować do woli

Aha, jeszcze coś. Prawda jest taka, że jak ktoś ma taką mentalność, to nie przetłumaczysz. To się po prostu czuje. Tak, jak na poprzednich stronach przykład małżeństwa "zza ściany", u których cyklicznie się powtarzają wybuchy o tą kwestię... Można to przytłumić, poddusić w sobie "racjonalnymi argumentami", ale to nie jest racjonalne i nigdy do końca taka osoba się z tym nie pogodzi, może co najwyżej udawać przed światem i sama przed sobą... To taki... no nie wiem, "instynkt". Albo np. możecie to nazywać "dysfunkcją", jeśli wolicie. Albo "zakompleksieniem" (bo i takie porównania tu czytałam, haha ... podczas, gdy to jest właśnie świadomość własnej wartości, świadomość, że można mieć więcej, niż się otrzymało- przynajmniej ja to tak widzę). To zawsze będzie w nas siedzieć i z tego się nie wyrasta. Bajki dla pięciolatek? To ja chcę już na zawsze zostać na tym poziomie i wybornie! Infantylna? Ale szczęśliwa. Mało kto potrafi już oczekiwać od życia więcej, niż niezbędne minimum...

Edit: po co pisałam te rzeczki, które niekoniecznie są przydatne autorce tematu? Ano tylko i wyłącznie dlatego, by pokazać inny punkt widzenia od powszechnie prezentowanego. Drobne urozmaicenie nie jest złe

Salami, nie każdy facet oczekuje dziewicy. Mój od razu wiedział, że miałam faceta i nawet co może na początku go zabolało w jakiś sposób, mimo że go nie znałam wtedy, to zrozumiał to. No bo wie, że nie mogłabym wytrzymać wypominania tego, nie na tym polega związek. A jak kogoś wybieramy to z "całym inwentarzem". No i jeżeli ktoś by uważał, że jestem gorsza, bo spałam ze swoim chłopakiem, to też nie byłby dla mnie materiałem na faceta.

Nie, ale jak napisałam miał raz przygodę łóżkową, jako nastolatek.

[

Dlaczego ma zupelnie rezygnowac ze swoich pogladow, to nie jest warunek zupelny?
Mozna sie pogodzic z tym ze czegos sie nigdy nie dostanie, bez calkowitej zmiany pogladow i wierzenia w cos odwrotnego do tego w co wierzylo sie cale swoje zycie i czulo ze  to jest wlasnie dobre.

Zmiana pogladow na sile nigdy nie jest zmiana zupelna, ani prawdziwa i nie ma nic wspolnego z dojrzeaniem, a jedynie oszukiwaniem samego siebie.

Czy wymagalabys od jej chlopaka by calkowicie zrezygnowal z pogladow wlasnych? "Nawrocil sie" na prawictwo i potepil samego siebie za to ze nie czekal na nia i kajal sie za to do konca zycia?
Choc wiesz...moze to niezly pomysl...moze dzieki temu by dojrzal..... w przeciwienstwie do tej twojej krowy.....

Ale tak powaznie to wlasnie chodzi o to by zadne z nich nie musialo samym soba pogardzac i nosic winny do konca zycia, lecz by razem postarali sie niesc "brzemie" swoich odmiennych wyborow.   

Zwiazek to nie zawody w przeciaganiu liny.

Tu nikt nie ma wygrac, bo jesli jedno wygra, a drugie sromotnie przegra to znaczy ze oboje jako zwiazek przegrali. Zwiazek to nieustanne zanajdowanie do siebie drog, pomaganie sobie, a nie wymuszanie zmiany pogladow.

Ja mam poglady takie jak Pannica i nie zmienie ich, bo sa moje, a moj maz ma takie same. Kompromis w tym wzgledzie niepotrzebny.

Pannica postaraj sie pracowac nad zwiazkiem wraz z twoim chlopakiem. Tylko razem dacie rade. Nie tlum w sobie zlosci, zalu,bolu, gniewu czy innych uczuc, ale mow mu o nich, a rzadziej okazuj.
Rozmawiaj, moze czasem napisz list do samej siebie lub do niego, jesli boisz sie ze powiesz cos zbyt ostro lub bedzie ci latwiej w spokoju sformuowac mysli. Moze znajdz sobie jakies ustronne miejsce, gdzie bedziesz mogla sie wykrzyczec i wyplakac do woli.
Jesli czujesz gniew to moze pomoze worek treningowy i twoja wyobraznia.
"Wygadaj" i wyrzuc z siebie wszystko to co boli, ale bez zbednych emocji wylewanych na zwiazek. Postaraj sie powiedziec mu czego od niego w tej sytuacji oczekujesz. Czego potrzebujesz by radzic sobie ze swoim bolem.
Powiedz mu nawet czego ma nie robic, co cie zrani. Nie oczekuj ze on sie wszystkiego sam domysli.
W tym mysleniu to faceci niestety troche slabi sa!!!!!
Czasem, gdy wiesz ze dasz rade ...odpusc. Wylimituj te rozmowy, ale i postaraj sie by byly rzadziej, lecz bardziej owocne. Badz szczera z nim i z sama soba. Nie krec, nie klam ze ok, jak nie jest.
Gromadz wasze wspolne dobre wspomnienia, moze kolekcjonuj pamiatki, zdjecia. Dobrze by bylo gdyby on tez chcial to robic. Wspominajcie wasze dobre dni, czas gdy byliscie ze soba szczesliwi. Te wspomnienia sa jak wysepki na oceanie, na ktorych bedziecie mogli sie zatrzymac , gdy bedzie zle.
Z czasem bedzie ich coraz wiecej i przycmia twoje obawy o przeszlosc.
Dla pocieszenia dodam ze z tego co wiem to moja kolezanka i jej maz kiedys klocili sie znacznie czesciej. Niemal codziennie. Z powodow niby banalnych..ona gdzies w jakims filmie uslyszal imie jego bylej dziewczyny, nadchodzil sylwester, itp. Teraz juz ja to tak nie rusza. Czas troche leczy rany.

Te byle znikna i zbledna jak nikomu do niczego nie potrzebne cienie, do ktorych nikt juz nie chce wracac ani sie nimi zajmowac. W natloku waszych wspolnych spraw i wspolnych zajec dla nich nie bedzie dla nich miejsca.

Jesli dla dla ciebie tak wazne sa wspomnienia z kontaktow sexualnych to postaraj sie byscie i tu mieli jak najwieksza liczbe milych, niezapomnianych chwil. Zorganizuj nietypowy wieczor, moze niech on czyms cie zaskoczy.
Doceniaj jego starania, nawet jesli okaza sie troche nieporadne. Doceniaj sama siebie.
Razem walczcie o wasz zwiazek, rozmawiajcie, a moze uda wam sie to jakos przetrwac.
Zycze szczescia...i cierpliwosci...beda potrzebne.

Dziękuje Ewo za dobre rady, jak także innym Paniom:) Oczywiście mamy mnośtwo wspolnych wspomnien, jestem jego pierwsza powazna dziewczyną, ale jak wspominalam mi chodzilo o tą cielesnosc. Nie o uczucia do innej, bo wiem ze nie kochal. Oto ze ktos kiedys byl z nim blisko.
I chyba jest w tym jakas prawda Ewo, że nie ma sensu na sile zmieniac nie pogladow a raczej wartości. Dla mnie wartoscią bylo to zeby to było nasze i tylko nasze. Niestety,wyszlo troche inaczej, jednak nadal to pozostanie moja wartoscią. Dla niego moge jedynie to zaakcpetowac z milosci do niego, bo naprawde bardzo mocno go kocham.
Wiem ze mu sie podobam, wiem ze darzy mnie uczuciem, cierpie/cierpialam ze inna kobieta dala mu rozkosz. Tylko tyle. Nie zastanawiam sie czy byla lepsza, wiem ze nie byla, ale ze po prostu czul ja tak mocno... Dla mnie seks to pewna wartosc i faktycznie nie ma co walczyc z tym na sile.Jedynie akcpetacja i zrozumienie dlaczego tak sie stało.
Nie jestem z nim wbrew woli, moge powiedziec ze to jedyny mankament tego zwiazku ta cala przeszlosc, wiec wiem ze zalowalabym gdybym odeszla, cierpiala podwojnie z powodu rozstania i tego ze i tak Moj ukochany kiedys kogos tam dotykal. Nie przestalabym go kochac, stad ten watek, te moje starania.

To nie jest proste i nie zmieni sie z dnia na dzien, ale bol mam nadzieje bedzie przygasał az zostanie gdzies daleko za mną. To jest przeszlosc,poczula lecz juz nie poczuje, to juz nie istnieje,tego juz nie ma. Sztuka jest teraz tak wspominac zycie ,aby nie wspominac jej. Nabrac dystansu do ich zblizenia, nie traktowac tego jako najgorszy koszmar (a snilo mi sie to nie raz) lecz jako fakt z przeszlosci. On jest bardzo atrakcyjny i tak ciesze sie ,ze nie bylo tego wiecej.
Co do wieczorkow, czesto inicjujemy takie, juz od naszych poczatkow, niestety bywalo tak ze musialam przeganiac mysli ,bo przypominalo mi sie co opowiadal.

Mam nadzieje ze mi sie uda! Z waszych mysli mozna napisac pożadna ksiazke na ten temat:)

Jaka rozkosz, dziewczyno?!
To ty nie wiesz ze jest solidna roznica w seksie z kims kogo naprawde sie kocha, a uprawianiem sexu z jakas tam osoba z przypadku na pare chwil?
Roznica jest taka jak miedzy jedzenie suchego chleba, a ulubionego dania.
Kochanie sie z drugim czlowiekiem odbywa sie nie tylko na poziomie ciala i jest jakims tam wynikiem technik, lecz przede wszystkim odbywa sie w naszych mozgach, na poziomie naszych uczuc.
Dlatego ludzie, ktorzy szukaja "rozkoszy" z roznymi osobami, uprawiaja sex bez zobowiazan, secjalizuja sie w technikach, itp....zawsze wydawali mi sie jakimis szczegolnymi idiotami!!!!!
Rownie dobrze zamiast uprawiac sex z jakas tam osoba mogliby podobny efekt uzyskac uzywajac wlasnej reki czy wibratora. 
Bo to tylko sex na poziomie ciala, ktory nie wyplywa z naszej duszy, z naszych mozgow!
Po prostu jest zwyklym zaspokojeniem potrzeb ciala, takim samym jak pojscie do toalety na kupe czy wysmarkanie nosa, gdy chce ci sie kichnac.

Moj sex z moim niedoswiadczonym( dla niektorych  "doswiadczonych" nieporadnym) mezem prawiczkiem nie oddalabym za tysiace "rozkoszy" z najlepszymi kochankami swiata!
Ich wymysle techniki majace na celu sprawienie fizycznej "rozkoszy"- no bez jaj.....smiech na sali!!!

Warto experymentowac, bawic sie sexem, ale tylko wtedy gdy wszystko co sie robi wyplywa z milosci.
W seksie najwazniejsza jest milosc, poczucie jednosci, bycia tylko dla siebie w sensie duchowym.
Tylko wowczas sex przestaje byc na poziomie ciala, a nasze mozgi daja nam poczucie prawdziwego spelnienia, prawdziwej rozkoszy, prawdziwego bycia razem.

Nie wiem czy to dobrze wyjasnilam i czy ty zrozumiesz o co mi chodzi.
W kazdym razie rzecz w tym ze jesli on naprawde cie kocha i ty go naprawde kochasz to tego co razem przezywacie nie mozna w zaden sposob przyrownac do jego sexu z innymi kobietami. Rownie dobrze moglby to robic reka. To ze on czul ja tak mocno to juz chyba tylko twoja wyobraznia.
Nie wiem, ale mam wrazenie ze chyba przekladasz wlasne uczucia do niego na to co on mialby niby czuc do tej kobiety.

Sluchaj dla ciebie kilkurazowy sex nie jest brzemieniem, ale dla niej czy dla mnie jest. Dla ciebie uprawianie sexu z kilkoma osobami jest zupelnie naturalne, ale dla mnie sex bez zobowiazan nie jest normalny.
To kwestia wrazliwosci, systemu wartosci, pogladow itp. Jak juz wczesniej mowilam nie ma jednej czystej dobrej ideologii.....kazdy wybiera taka jaka mu pasuje i wedlug niej zyje.
Mnie sie zyje z moimi pogladami swietnie, bo trafilam na kogos kto je ze mna dzieli. Ty pewnie tez zyjesz z kims kto skolei dzieli twoje poglady i system wartosci i tez jest ok.
Niestety nie wszyscy maja na tyle szczescia by trafic na spokojne wody i partnera idealnego dla siebie. Czasem zycie tworzy najbardziej dziwaczne pary i burzliwe zwiaki. Lecz jesli te pary laczy prawdziwa milosc to dadza rade znalezc wspolny jezyk i po prostu sie kochac, jesli nie ...to trudno

Obwiniasz ja za to ze SWIADOMIE podjela decyzje o wejsciu w ten zwiazek, a teraz sie meczy, lecz zapominasz ze to byla tez jego SWIADOMA decyzja!
On tez z pelna swiadomoscia wszedl w kontakt z kims o kim wiedzial ze nie bedzie potrafil radzic sobie z jego przeszloscia.
Przeciez mogl sie odwrocic na piecie i odejsc! Znalesc sobie osobe, ktora nie mialaby takich oporow! Prawda?Przeciez on tez jest doroslym czlowiekiem ...czyz nie?
Nie zwalaj na nia calej winy! W tym momencie wyrazasz jedynie swoje poglady, odbierajac jej prawo do posiadania pogladow wlasnych.
Nie kaz jej przez cale zycie posypywac glowy popiolem, bo ma inna poglady niz on czy ty, odmienny system wartosci i jest jej zle z ta jego przeszloscia.
Ten problem roznic miedzy nimi jest teraz ich wspolnym problemem. Wspolnie z nim musza sobie radzic, bo OBOJE SWIADOMIE weszli w zwiazek, w ktorym wiedzieli ze bedzie z nim problem.

Jesli w jakims punkcje nie chcesz jego bliskosci lub sprawia ci ona bol to nie zmuszaj sie do niej.
Ta ich cielesnosc cie boli, bo jesli myslisz tak jak ja to jego cialo, nalezy nie tylko do niego samego, ale tez do ciebie. Jego cialo jest dopelnieniem twojego ciala, wiec jesli on to cialo troche wytarl, pokiereszowal, narobil w nim ran, oddal na chwile komus kto nie byl go wart, to boli tak samo jakby bolalo cie twoje wlasne cialo.
On jest twoja miloscia, ty jego. Twoje cialo jest jego cialem, jego cialo jest twoim cialem. Razem tworzycie to przyslowiowe cale jablko. Czy ja dobrze to odbieram czy tylko przez siebie?
Ale czas leczy rany...
Moze sprobowalibyscie troche od siebie odpoczac, odpoczac od sexu, od wlasnej cielesnosci.
Cieszyc sie wspolnymi chwilami, swiadomie rezygnujac z fizycznej bliskosci....moze tydzien moze dwa...moze dluzej po to by za soba zatesknic. Cieszyc sie kazdym nawet najmniejszym dotykiem, nawet tym najdrobniejszy dotykiem dloni czy przelotnymem calusem w policzek.
Wiem ze to moze byc trudne, moze on nie bedzie mial na ten chwilowy dystans ochoty, ale czasem jest skuteczne...

Ewka z drzewka...

Co ma sex w mlodosci z wartosciami i pogladami?
Sex to sex, rozrywka, a nie obrzed koscielny i wzniosle czyny.

I o jakich karach i winach tu piszesz???
Nikt nic nikomu nie zrobil.
Cialo do ciala itd. no brak slow, poprostu straszne.

A co do tematu to nie chciala bym prawiczka, po co?
Martwila bym sie bardziej tym, ze go skusi sprobowac jak to jest z inna i wtedy mozna by bylo prowadzic te cale dyskusje.

Post został edytowany ze względu na naruszenie regulaminu

Pannico, na wierność nie ma żadnej recepty. Ani prawiczek, ani doświadczony facet tego Ci nie zagwarantuje.
Myślę, że jakies tam błędy młodości (bo tak można je nazwać u Twojego faceta), które nie miały nic wspólnego z uczuciami, a tym bardziej długoletnimi związkami, nie powinny negatywnie wpłynąć ani na niego, ani na Ciebie.
Jak pobędziecie dłużej razem, jak poznasz czym na prawdę jest miłość w związku(że to nie tylko "ciało do ciała"), że nie można traktować drugiej osoby przedmiotowo "jako swojej własności"...to zrozumiesz że to Ty jesteś tą którą kocha, i z która chce zaznać tej prawdziwej ... podsycanej prawdziwym uczuciem bliskości.

Margolinko, dla mnie sa dwie formy bliskosci, forma duchowa i forma cielesna, i jedna i druga sa dla mnie bardzo istotne. Dla mnie Ich nie mozna rozdzielic...dlatego cierpie ze ktos czerpal satysfakcje  z bliskosci z moim mezczyzna.

Moim zdaniem jest to cos wspolnego- ten sam mezczyzna. chce zyc po prostu spokojnie, nie wahajac sie, nie umiem tak calkowcie olac przeszlosci. nie wiem czy bedac z kims powinno sie calkowcie zlekcewazyc przeszlosc tej osoby? czy wybierac wygodne momenty? czy ktos moze robic wszystko do momentu kiedy spotka tą jedna osobe i wtedy przeszlosc sie nie liczy?

Pannica w przyszlosci Ci to nie zaszkodzi, kiedys inaczej na to spojrzysz:)

To nie prawda ze pierwszy raz jest tak wyjatkowy, moze dla wielu kobiet, ale dla facetow absolutnie nie ma znaczenia, wierz mi, mieszkalam w internacie z 77 chlopakami:D
Ten pierwszy raz dla nich to tylko najczesciej jakas nieudana, smieszna proba.
Gdyby nie Ty, to on napewno nawet przez sekunde nie myslal by o tym, to Ty to napedzasz, te wspomnienia, a po co?
Ty tego nie chcesz, a dla niego moglo by to nie istniec, wiec nie mysl o tym.
Teraz jest z Toba i jest super, dla niego nic innego nie istnieje, a Ty sie zadreczasz.

I badz pewna, ze mozna zyc nie pamietajac o przeszlosci, bo ona nie istnieje, nie ma jej.
Wasza przeszlosc sie zaczyna od dnia waszego zwiazku.
Rozumiem gdyby mial dziecko z inna, albo jakies chorobsko na pamiatke to owszem, mozna sie oburzac, ale ze sie zabawial z dziewczynami to normalne.
Ty nic nie robilas z chlopakami zanim go poznalas?

Pannico... Ty nawet nie musisz tej przeszłości olewać...bo to nie Twoja przeszłość...jej po prostu nie ma...
Nigdy w Twojej głowie jej być nie powinno...Ty tego nie przeżyłaś, nie czułaś, nie widziałaś...
Wiesz jaka jest Twoja przeszłość...? Że jakiś czas temu poznałaś cudownego chłopaka w którym zakochałaś się ze wzajemnością Od tamtej chwili rozpoczyna się Wasza wspólna przeszłość