zakładając wątek liczyłam na to, że sobie pogadam, wyżalę się, że będzie mi się lepiej żyło bo zawsze będę mogła tu zajrzeć, ktoś coś odpowie,poradzi, opisze swoją podobną sytuację. Jednym słowem jak większość ludzi tutaj liczyłam na swego rodzaju "terapię"
Wyszło tak, że aby się nie denerwować to przestałam tu wchodzić!
Zadawanie pytań dla mnie jest rzeczą normalną, ale wy zadajecie pytania dotyczące mojej przeszłości, tego co było kiedyś, na dzień dzisiejszy nie ma żadnego znaczenia i nigdy już nie wróci. To zamknięta przeszłość!
Dlaczego roztrząsacie tą przeszłość, co to wniesie do mojej obecnej sytuacji?
Ja zrobiłam wiele aby to wymazać z pamięci, a wy z uporem to rozdrapujecie.
Co to da na daną chwilę???
Kochamkonie- Twoja wypowiedź- zacytuję jej kawałki:" Madness założyła ten wątek pewnie po to żeby się wyżalić , wylać z siebie to co ją boli , a przy okazji być może poszukać pomocy. Wszyscy czytamy z ciekawością , aż tu nagle zjawia się się pewna młoda kobieta ,
która rzuca cień na prawdomówność autorki , i wtedy zaczyna się ''polowanie'' , szukanie haczyków itd.
....wszystkie te dziwne pytania zadawane przez forumowiczki ( które twierdzą że wierzą w prawdziwość tej historii) : po pierwsze mają rzucić cień na tę historię ,
po drugie nie wiem za bardzo co mają do niej wnieść .
Porobiły się teraz trzy ''obozy'' :
1) tych którzy wierzą , 2) tych którzy wierzą - "ale" , 3) tych którzy nie wierzą.
.... bo najzwyczajniej w świecie czuje się tu zaszczuta.
I tym właśnie ''cudownym'' sposobem zamiast pomóc autorce , bądź ją wspierać zrobiłyśmy z niej kłamczuchę , konfabulantkę i nie wiadomo co jeszcze ,
...a z wątku który założyła przepychanki w stylu : "wierzę Ci kochana madness" , "czytałam Twoje inne wątki madness , i kłamiesz'' , "
uwierzę Ci madness , tylko odpowiedz mi na kilka moich pytań" . Żenujące i smutne , tym, bardziej , że pozbawiłyśmy autorkę szansy na opisanie swej historii do końca. Jeżeli kogoś w tym wątku uraziłam to przepraszam ,
czasami aż strach pisać na forum o swoich problemach , bo zamiast pomocy można uzyskać jeszcze parę kopniaków. "
więc kochamkonie- Twoja wypowiedź i to co zacytowałam - jest w 100% trafna! tak właśnie się tu poczułam!
Czytałam dalsze wypowiedzi i do kilku się odniosę:
pennylane-
"co działo się z Twoim 16-letnim synem kiedy byłaś w zakładzie psychiatrycznym? W Polsce nie ma możliwości aby w takiej sytuacji opieka społeczna się nim nie zainteresowała
Kobieto, piszesz, że zamknęli Cię w zakładzie psychiatrycznym. Takie informacje kierowane są do odpowiednich służb, lekarze psychiatrzy mają obowiązek sprawdzić Twoją sytuację rodzinną i od razu wyszłoby, ze masz niepełnoletniego syna, którym ktoś w tym okresie musi się zajmować. Więc nie pisz, że nikt się nim nie zainteresował bo ciężko mi w to uwierzyć... "
Jakże średniowieczne masz podejście!
Po pierwsze nie byłam w żadnym jak to nazwałaś "zakładzie psychiatrycznym"!
Zakład to może byś karny!!!!
Są szpitale psychiatryczne.
Szpitale mają za zadanie leczyć ludzi, a nie ich zamykać!!!!!
Byłam na oddziale leczenia nerwic i depresji.
Zapewniam Cię, że ludzie chorzy na depresję nie są groźni- ich się nie zamyka!!!!
Czy uważasz, że gdy sama zgłaszałam się ze skierowaniem do szpitala to powinnam wcześniej zgłosić się do opieki społecznej i poprosić aby na ten czas zabrali mojego 16 letniego syna do domu dziecka?
Piszesz, że lekarze mają obowiązek sprawdzać moją sytuację rodzinną,mają obowiązek ją zgłaszać do opieki społecznej- ale bzdura!!!
A niby z jakiego powodu? bo miałam nawrót depresji? to wg Ciebie jest powód?
Zapewniam Cię, że to nie przestępstwo, nikomu nie zagrażałam,nie jestem ani nie byłam groźna! dziecku też nie działa się krzywda!
Nie masz zapewne pojęcia o tego typu chorobach i sposobach ich leczenia, więc Ci wyjaśnię.
Gdy osoba zgłasza się do szpitala- rozmawia z lekarzem na temat swojego stanu zdrowia.
Ważnym pytaniem, które zadaje lekarz jest pytanie:"czy ma pani myśli samobójcze?"
Nie pamiętam nawet czy spytano ile lat ma moje dziecko?
Następnie, gdy lekarz stwierdzi, że nie chcę sobie odebrać życia to główną terapią w depresji jest
pomaganie, rozmowy,jednym słowem terapia mająca na celu nakłanianie pacjenta do powrotu do normalnego życia, do zmagania się z trudami dnia codziennego.
Gdy szłam do szpitala mój syn miał przygotowane obiady i zapas jedzenia, poza tym posiadał pieniądze na jakieś wydatki.
W wieku 16 lat potrafił wstać do szkoły sam, sam z niej wrócić, podgrzać sobie obiad i wyjść z psami.
To Cię dziwi??????
Podałam Ci przykład wyjazdu samych nastolatków pod namiot abyś zrozumiała, że to już samodzielna
młodzież!
Czy wg Ciebie rodzicom puszczającym nastolatka pod namiot powinni odbierać prawa rodzicielskie?
A może gdy rodzice wyjeżdżają w sprawach służbowych opieka społeczna powinna na ten czas zabierać nastolatki do domu dziecka?
Przecież to jakieś zupełnie nielogiczne myślenie!
Opisując dalej szpital: terapia polega na powrocie do codziennych trudności i obowiązków.
Tak więc, jeśli tylko pacjent ma ochotę, czuje się na siłach to lekarze wypychają go do domu!
Zależy od stanu zdrowia- jest to jeden wieczór, jeden dzień, weekend.
Oddział, na którym przebywają pacjenci jest oddziałem z którego zawsze można wyjść!(oczywiście po uzgodnieniu z lekarzem, poinformowaniu pielęgniarki)
Nikt tam nie trzyma ludzi zamkniętych, przypiętych pasami!!!!
Ludzie nie chodzą w pasiastych podartych piżamach!!!!!
Każdy ma swoje ubrania, swoje kosmetyki, telefon kom. Kobiety posiadają biżuterię, suszarki do włosów itd
Tak więc wychodziłam, dzwoniłam do syna, powiem Ci więcej- pamiętam, że nawet prosto ze szpitala pojechałam na zebranie do jego szkoły.
Wróciłam po nim do domu, opierdzieliłam syna i pojechałam z powrotem do szpitala.
Więc odpowiedz mi na pytanie: jaka opieka społeczna, kto miałby ją zawiadamiać i przede wszystkim po co?????????
Dalej piszesz:
"I typowe niestety dla polaków obruszanie się za chęć pomocy, która nie współgra z naszymi oczekiwaniami.
jesteś podobno dojrzałą kobietą a zamiast normalnie odpowiadać na pytania denerwujesz się i strzelasz jadem"
Nie strzelam żadnym jadem - denerwuję się pytaniami dotyczącymi sytuacji sprzed 3 lat, które dawno są zamknięte, nie wnoszą nic do mojej obecnej sytuacji.
Denerwuję się, że ktoś nazywa szpital zakładem i twierdzi że mnie tam zamknęli !!!!!
Może pisałaś słowo "zamknęli" używając mojego słowa gdy na początku napisałam, że "uznałam, że muszę się zamknąć do wariatkowa".
Nie sądziłam, że weźmiesz to tak dosłownie, bo dalej opisywałam że owe "wariatkowo" to wczasy.
Dalej odniosę się do słów:ente-
"Kwestia nastoletniego dziecka,pozostawionego na rok bez nadzoru,tez nie daje mi spokoju.Nie mozna ot tak wylaczyc sie z zycia gdy jest sie czyims jedynym opiekunem."
Gdzie wyczytałaś, że mój syn został pozostawiony przez rok bez nadzoru????????
Jeśli nie wyczytałaś to jak to wywnioskowałaś????
porzuciłam go? uciekłam gdzieś? wyjechałam? zapadłam się pod ziemię na rok?
dalej cytat -ente-
"...wyobraz sobie,ze inne osoby wiedza co pisza,tylko martwia sie losem dziecka ktore nie mialo tu zadnego wyboru i musialo w tym uczestniczyc.Widzec nieszczesliwa i posiniaczona matke,matke w zakladzie psychiatrycznym i czuc...?no wlasnie co?zlosc na niemoc,bezradnosc,a moze nawet wstyd"
Mój syn wiedział od najmłodszych lat co oznacza choroba! mój syn wiedział i wie nadal, że żadna ale to żadna choroba nie jest powodem do wstydu!!!!!!!
Tak został wychowany! Teraz jest dorosłym człowiekiem i nadal ma takie poglądy!
Dla niego wstydem jest urżnąć się i leżeć pod płotem! - ale nie chorowanie !!!!!!! zapewniam Ciebie i was, że nie było dla niego wstydem to,że jego mama choruje na depresję!!!
Zapewniam was, że nie było dla niego wstydem przyjść do szpitala, NIE DO ZAKŁADU!!!!
Byli tam wartościowi, aczkolwiek chorzy ludzie, z którymi sobie gadaliśmy- ja mój syn i chorzy.
Piszę teraz z pełną świadomością: mój syn w wieku 16 lat był o wiele bardziej dojrzały niż niektóre osoby się tu wypowiadające.
Ente! pisałam wcześniej wyjaśniając już to komuś!
Psychopata bije tak, aby nie było widać śladów!
Mój syn nigdy nie widział posiniaczonej matki!!!!! - nigdzie tak nie napisałam!
Nie widział żadnych scen przemocy, bo one nie miały miejsca w jego obecności!
Dla mnie w tamtych chwilach było wstydem, że dałam się wciągnąć w taki związek!
Ukrywałam to przed światem z nadzieją, że szybko się z tego wyplączę, sama! sama się wplątałam, sama się wyplączę!
Dalej:
loveForever-
Jeśli nie chcesz odpowiadać , po prostu napisz, że nie masz ochoty na te pytania odpowiadać .
Ja też miała bym wiele pytań, które w Twojej historii nie zgadzają się , a może inaczej, na które chciała
bym znać odpowiedź
Tak, nie chcę już wam odpowiadać na pytania dotyczące spraw które były kiedyś!
Ja chcę zapomnieć o tym co złego mnie spotkało.
Myślę, że opisałam już dużo, więcej nie chcę!
WASZE PYTANIA DOTYCZĄCE PRZESZŁOŚCI NIE MAJĄ ZWIĄZKU Z MOŻLIWOŚCIĄ POPRAWY MOJEJ SYTUACJI CZYLI Z TERAŹNIEJSZOŚCIĄ!!!
Jest taki wątek w dziale psychologia o tym jak żona nie akceptuje córki swojego małżeństwa z pierwszego małżeństwa.
W tym wątku autor prosi o analizę zachowań swojej żony.
Teraz wcale nie piszę ironicznie- ale jeśli macie ochotą na analizy psychologiczne, to właśnie jest pole do popisu.
Tam autor o to prosi, ja o to nie prosiłam.
Nie chciałam tu pisać o moim synu!
Wy to zaczęłyście roztrząsać, nie wiem po co, bo to sprawy sprzed 3 lat!
Powtarzam! nie tego dotyczy temat! , nie życzę sobie analizowania uczuć mojego syna!
Zapewniam was, że on też by sobie tego nie życzył !!!!!!!
PS
ona42 - jeśli masz ochotę porozmawiać na priv to założyłam nowe gg nr 46271070