problemy małżeńskie

Witam was drogie panie. Staram się czytać wasze posty na bieżąco. Reasumując to co piszecie powiem szczerze, że toczymy ciągle to samo koło z tymi błędami, zdradami , kłótniami itp. To nie jest tylko nasza wina że popełniamy te błędy. Ludzie dzisiaj stają się coraz bardziej zachłanni, zapracowani, tracimy poczucie biegnącego czasu i w końcu płynących lat. Śmiejemy się z niektórych wschodnich narodów że pracują jak "mrówki" a zastanawialiście się kiedyś czy tak naprawdę nie jest u nas? Wszyscy biegają non stop do pracy a gdzie spacery, kino, rodzina, imprezy itp.? Trzeba pamiętać że trzeba naprawiać te główne usterki (przyczyny naszego zabiegania w życiu)-pomyślcie dobrze ile to ma wspólnego z nami. Wracając do waszych problemów: Sterydy nie są dobrym pomysłem, ja sam się przemogłem żeby uprawiać sport i teraz nie mogę bez niego żyć bo daje mi wiele radości. Może wystarczy porozmawiać z mężem że człowieka nie zdobią mięśnie i szata tylko jego dusza a sport naturalnie uprawiać warto (natury nie da się oszukać zapamiętajcie). Stajemy się narodem który za chwilę nie wyjdzie z domu bo braknie mu czasu na rozrywkę a to wcale nie jest dobre dla nas. Myślicie że człowiek się nie zmienia? - my ciągle przechodzimy jakąś zmianę. Na pewno jest dużo książek związanych z tematami rodzinnymi i miłosnymi ale najważniejsze jest to żeby zacząć rozumieć życie i umieć odpowiednio podejmować decyzje. Uczuć się nie da od tak okazywać z tym wiążą się różne rzeczy takie jak zaufanie, angaż w związek, pociąg fizyczny i psychiczny. Może to tylko moje puste słowa ale napisałem to co czuję i podpowiada mi serce, zrozumiałem że w życiu jest najważniejsza miłość bo co człowiekowi potrzeba oprócz miłości i zdrowia??? NP. Szybkie i luksusowe samochody to tak naprawdę nie nasze potrzeby to tylko wartość pieniężna a pieniądze są ulotne, miłość może trwać wiecznie. Ile też jest książek napisanych o nie spełnionej miłości czyli tej najgorszej dla człowieka. Niema się co załamywać, trzeba się starać, myśleć nad konsekwencjami i nauczyć się szczerze rozmawiać. Życzę uśmiechu na twarzy!!!

                                                                 LEPIEJ ŻYĆ BIEDNIE W BOGATEJ MIŁOŚCI NIŻ ODWROTNIE!!!!

tobizyk-a jak odniesiesz się do tego,że ja w męzu mam wsparcie,przyjaciela,bezpieczeństwo,ale on mnie już nie pociąga fizycznie ;( owszem,przespimy się ,ale ja niechce żeby mnie za dużo dotykał,drażni mnie to..........i wszyscy mi dobzre radzą,że mam walczyć o małżeństwo.........ale jak ja nie umiem od niego już brac ,ani dawać czułości ,namiętności,to jak powinnam na to patrzec???

TYLKOmnieKOCHAJ-przykro mi ;( widać ze Ty nic nie otrzymujesz od męza,ale czuć ze bardzo go kochasz.........kurcze,jesteś po tej trudniejszej stronie...czy bardziej cierpiącej stronie....może warto by było wstrząsnąc męzem,właśnie przez wyprowadzkę do mamy??? i zobaczyć,jesli nie zareaguje,to nie jest wart Twojej miłości...............a jesli Ciebie rani,i Ty nie reagujesz,to może sie długo nie zmienić............

ALE TO ŻYCIE SKOMPLIKOWANE-JAK NIE UROK TO SRACZKA;) hehe

To trwa od pół roku,ten kryzys............a w łóżku psuło się dużo,dużo wczęśniej............moze już dawno coś się wypaliło,niewiem..........mam ochote spotykac się z innymi,ale niechce robic tego by nie ranić męza,wole to załatwić na czysto,chociaz nie powiem jestem związana z nim emocjonalnie,przyjecielsko,martwię się o niego,ale weszła we mnie jakaś obojętność,chcę dawać siebie,kochac,ale jakbymw  stosunku do męża się wypaliła........;(   
Wyglada to tak że ja niemam w ogóle ochoty na sex z nim.................
możemy się posmiac,jechac do znajomych,ale to wszystko odbywa się mechanicznie..........i wiem że jak sie rozstaniemy to po cześci będzie mi go brakowac ,ale z drugiej strony poczuję się wolna
teraz wyjeżdżam za na tygodnie,na 2 tygodnie,żebyśmy odpoczęli od siebie i nabrali dystansu,żeby przemyslec..........
zobaczymy

Ech.........naprawde romantyczna historia ......ja dalej myślę..........
znalazłam dziś piękne złote mysli, taka chwilka refleksji...........

                                                    Jesli coś kochasz-puść to wolno
                                                    Jesli wróci-jest Twoje
                                                    Jesli nie-nigdy Twoje nie było............

Pozdrawiam

Liwia dziękuje za słowa zrozumienia...........za to ze widzisz we mnie potwora..........założyłam swój watek i odrazu kilka osób zje***ło...........ale mniejsza z tym..........ja dalej myślę,próbuję poukładać wszystko sobie,czy kocham??czy nie jest za póżno na inne życie itd,itp............powiem szczerze,zawsze mówiłam że jak ktoś kocha to nie zdradzi........więc teraz ja zastanawiam sie czy naprawdę kocham??  i czy będe umiała do końca życia walczyć z pokusami???...........czy lepiej odejść,wiem ze będzie trudniej mi samej z córeczką.............ale też rozważam taka możliwość...........

Wczoraj mąż mi powiedział,że jesli chcę bardzo ,to pozwoli mi nawet wyjechac za granicę z córką((wcześniej odgrażał się ze jej nie puści)),teraz doszedłdo wniosku ze jak zdecyduję odejść to nie będzie mi utrudniał..........że być może z czasem zrozumiem co odrzuciłam,ale wtedy już może być za póżno...................
przez chwile poczułam sie jakby ktoś otworzył drzwiczki od złotej klatki i powiedział.......leć.......

Boję się trochę że będzie mi cieżko,choć wierzę ze sobie poradzę.......moze ja naprawdę musze dostać kopa w dupę od życia by coś docenić,a może ja naprawdę go poprostu już nie kocham???
Trudno stwierdzić czasem bo ja dalej uważam że jak ktoś kocha to nie zdradza...............
i wiem ze tak jak on mnie kocha to można pomarzyć
może ja nie dojrzałam do bycią żoną,a może to nie było to???
niewiem,uwierzcie ze bije sią sama ze swoimi myslami-nie ejst to łatwe,wiele osób mi zarzuca ze bujam w obłokach,ze jestem niedojrzała,ale ja naprawdę chcę być tylko szczęsliwa............
mąż stara sie dac mi szczęście,ale ja nieumiem sie nim cieszyć ;(

Przemyśl to dobrze Mery Lu. Masz widać dobrego męża, córkę, która na pewno potrzebuje Was obu. Musisz wiedzieć, że szalone życie kiedyś się kończy, myślę, że z wiekiem. A np. przelotne czy nawet dłuższe znajomości na początku fascynują, są pełne uniesień i namiętności, ale to z czasem się kończy.Uwierz mi. Może powinnaś ratować ten związek, włożyć coś w niego. Może kochasz męża, skoro masz świadomość zdrady.

Liwiu czemu nic nie piszesz o sobie, opowiedz troszke co u Ciebie, niektorzy tylko na to czekaja bo to wkoncu Twoj watek i nie ktorzy sa tu z Twojego powodu    pozdrowionka

TYLKOmnieKOCHAJ, aż się uśmiechnęłam czytając , że "Twoj watek i nie ktorzy sa tu z Twojego powodu", na prawdę miło, że interesują Was moje "dalsze losy"
Otóż na obecną chwilę i trwa to już parę tygodni jestem szczęśliwa. Nie chcę za szybko zawsze pisać o tym, żeby nie zapeszać zwyczajnie;) Muszę z całą odpowiedzialnością napisać, że mąż się stara, ja też. Jakoś oboje wkładamy w to małżeństwo siebie. Czasem jak wychodzi wieczorami mam nadal obawy, że znów do kogoś dzwoni  czy z kimś się umawia, ale jego wyjścia są już rzadkie i raczej konkretnie uzasadnione. Niedługo idzie też do pracy, chociaż jak dotąd kiedy był w domu-wiele mi pomagał, więc na prawdę nie mogę narzekać. Jak ta cała historia będzie się toczyła-nie wiem. Mam nadzieję, że on spełni w końcu moje oczekiwania , a ja jego i będzie to wszystko wyglądało tak jak teraz. Czasem myślę, że może ten czas od listopada-gdy jesteśmy znów ze sobą, musiał być czasem "nowego" dostosowywania się do sytuacji, do tego, że jesteśmy znów razem i dlatego znów się mijaliśmy, warczeliśmy na siebie itp. Nawet ja sama byłam zachwiana przez to wszystko. Mam taki charakter, że muszę z pewnymi rzeczami się oswoić, przyzwyczaić, musiałam też poukładać sobie w głowie jego zachowanie wobec mnie przez ten czas kiedy go z nami nie było. Bardzo bym chciała, żeby było między nami jak teraz, ale czas pokaże, bo wiem, że mąż będzie miał niebawem znów wiele "pokus" (jak zacznie pracę w terenie), ale czy im się oprze?! Mam nadzieję, że tak. Nie chcę więcej cierpieć i zastanawiać się nad tym czy kłamie czy nie. Nie mam na to ani chęci, ani czasu. Chcę być szczęśliwa i tak samo chcę aby moja córka była szczęśliwa i nie musiała przechodzić tego wszystkiego po raz drugi.......

Buźka kobietki, byle wszystkim nam się układał, ale piszcie, mimo, że to "mój wątek"

witam wszystkich dawno mnie nie było nie miałam siły na to wszystko. mam do as takie pytanie co byście zrobiły w mojej sytuacji...a mianowicie. jakoś dogadaliśmy się na razie z moim mężem.powiedział że zostaje, że widzi we mnie zmiany na pozytyw i ja w nim też. Tylko chodzi o to że on cały czas spotyka się z tą panią, o której pisałam wcześnie. Mówi że nie na sex bo jakby chciał to by poszedł do burdelu i nawet bym o ty nie wiedziała. Mówi że ona mu bardzo pomogła, ale ja nie umiem sobie z tym poradzić widzę że jest inny stara się ale jak z tym żyć wiedząc że spotyka się z kimś innym choćby to miały być tylko rozmowy.
kocham go i chce z nim być czy ja mam mu zaufać, a może kiedyś te rozmowy przestaną mu wystarczać. mam ochotę do niej zadzwonić albo nawet spotkać się z nią ale co to da jakby on się o tym dowiedział to by mnie skreślił całkiem. zapytałam czy jest sens żebym się starał skoro..... powiedział że tak że ma dość mojego sprawdzania go, ale widzi że się zmieniłam. co ja mam zrobić czuje taki ból, że z kimś innym lepiej mu się rozmawia niż ze mną,  ale i tak nigdy tego nie robiliśmy. teraz widzę że jest inaczej albo chce tak myśleć.....

tak szczerze to poszedł do psychologa i ja też w tej chwili jest w bukareszcie. wiem , że go tłumaczę ale widzę jego zachowanie jak wróci chce z nim porozmawiać o tej sytuacji, al boję się jak cholera. ja tez jutro idę do psychologa. wiem jak to wygląda ale chyba chce się łudzić tym co jest. ja też tego nie akceptuje, ale jak mam go nie mieć w cale to chyba wolę to co jest.... Możecie mnie mieć za idiotkę ale tak jest....

Mery Lu na pewno może być dużo powodów dla których mąż cie nie pociąga. Musisz pamiętać, że człowiek się zmienia a to, że cię drażni to może być twój wymysł. Zawsze jest i zawsze pewnie tak będzie, że każda osoba którą poznamy może być bardziej pociągająca (ładniejsza). Może całą ideologią związku jest zaakceptowanie tego co mamy i zaprzestanie chęci mienia więcej.Czym więcej mamy tym więcej pragniemy. Pozdrawiam

Cześć dziewczyny.
Nie wiem od czego zacząć.... Mąż olał całkowicie mnie i dziecko, stworzysl sobie swoj swiat w ktorym zyje, nie moge liczyc na niego w zadnym stopniu, o co nie zwroce uwagi czy o cos nie zapytam to odpowiedz jest jedna "czepiasz sie". Przestalam sie "czepiac" i zaczelam milczec. Odpowiadalo mu to bo nie zawracalam mu glowy niczym, myslal ze jest ok skoro sie zamknelam tylko ze ja rowniez zamknelam sie w sobie i zaczelam wszystko kumulować. Doszlo do tego ze wkoncu sie odezwalam, myslal ze skonczy sie klutnia i na drugi dzien juz bedzie ok ale nie bylo. Po kilku dniach oznajmilam ze to koniec, zdjelam obraczke a on na to ze skoro koniec to jak ja to widze dalej, raczej chodzilo mu o mieszkanie ktore dostalismy od jego rodziny wiec teoretycznie jest jego. Pisze mi sms-y w ktorych mowi ze on nie chce sie rozstac i zebym dala mu szanse, wie ze jest zlym mezem i  ojcem i ze to zmieni, tylko problem jest tego typu ze co dwa tyg prosi mnie o kolejna szanse. Jak odpowiadam ze wiem ze on sie nie zmieni bo nie ma uczuc jest egoista i ze mial juz zbyt wiele szans ktorych nie wykorzystal na to on to ze zyczym mi zebym znalazla sobie lepszego meza! On tylko pisze ze nie chce sie rozstac, nigdy jeszcze nie przyszedl z glupim kwiatkiem czy z jakim kolwiek gestem zeby mi pokazac ze mu zalezy, przychodzi do domu jakgdyby nigdy nic, kompie sie je i otwiera piwo! A ja wyje w drugim pokoju! Nie wyobrazam sobie zycia bez niego ale tez nie wyobrazam sobie takiego zycia dalej, nie wiem co mam robic bo jesli juz sie teraz wyprowadze to juz nigdy do niego nie wroce bo za duzo razy straszylam ale teraz juz to jest ostateczne dlatego mam wielki dylemat i nie wiem co robic! Czy dalej tak zyc i czekac az on cos zrozumie, tylko czy ja predzej sie nie wykancze.Z drugie strony jak sobie pomysle ze przeciez co chwile tak jest a ja sie za kazdym razem ludze.

TYLKOmnieKOCHAJ-przykro mi, myślałam, że po ostatnich przeprosinach, kwiatach itd. jest u Was lepiej. Ale widać, że męża stać było na jednorazowy gest, żeby Tobie "zamknąć" usta. Tak sobie myślę i podzielam zdanie Mery Lu-może właśnie powinnaś wyprowadzić się na jakiś czas z domu, tzn. zrób sobie krótki urlop od męża. Powiedz mu, że musisz przemyśleć jego zachowanie i Wasze dalsze życie i chciałabyś, żeby on też poukładał sobie pewne sprawy w samotności. Powiedz to wszystko w spokoju, bez kłótni, bądź pewna zwyczajnie tego co robisz i swojego stanowiska w tej sprawie (nie pokazuj, że cierpisz, że płaczesz,bądź stanowcza-to na facetów działa).  Nie można przecież tak trwać w związku-bez słowa-mąż w jednym pokoju nie przejmuje się Tobą, a Ty w drugim płacząca, nie wiedząca od czego zacząć, by znów to wszystko składać. Wiem coś o tym, bo jakiś czas też tak "trwałam", nie żyłam tylko "trwałam", ale to jest nie do wytrzymania, ta obojętność, brak chęci rozmowy, brak uczucia. Musisz podjąć chyba diametralne kroki, postraszyć go tym ulotnieniem się z domu na jakiś czas, bo nie wiem co innego nim wstrząśnie.  A czy jest cień szansy abyś Ty wróciła do pracy TYLKOmnieKOCHAJ? Pytam , bo wiem, że jeśli człowiek jest zamknięty w czterech ścianach to myśli same napływają do głowy, człowiek staje się jakiś samotny i niedoceniony...a wyjście do ludzi dobrze by Ci zrobiło, może pewnym "drobiazgom" nie przypatrywałabyś się jak teraz siedząc w domu. Nie bądź zła jeśli chodzi o moją sugestię, ale piszę to z własnego doświadczenia. Co roku mam ponad 2 miesiące wakacji i na prawdę, może odpoczywam od pracy, ale wiem, że w ten czas staje się obserwatorem nawet drobiazgów, które mnie wkurzają, jest mi źle, bo mąż to, a ktoś tam jeszcze coś innego zrobił...też często mam myśli skupione na czymś na co chodząc do pracy pewnie nie zwróciłam bym za dużej uwagi.
Nie poddawaj się Kochana, żebyś nigdy nie wyrzuciła sobie, że nic nie zrobiłaś, bo przecież go kochasz?!:-)

TYLKOmnieKOCHAJ })i({
Cześć
Ja mam podobną sytuację ale z moją żonką - od jakiegoś czasu totalnie mnie ignotuje. Tak jak napisałaś staje na głowie żeby było jak dawniej. Kiedyś mnie zdradziła i zauważyłem to przebaczyłem a od jakiegoś czasu zachowuje się podobnie zapytałem byłem ciekawski i to ją obraziło (powiedziała że nie mam zaufania do niej) no i teraz ma mnie gdzieś codziennie słysze że mnie nie kocha itd. Mamy dwóch małych synków i to jedyne co nas trzyma przy sobie cała reszta życia małżeńskiego już wygasła. Nawet się dotknąć nie da (od w rękę czy w jakie kolwiek miejsce). Zapisałem nas na terapie małżeńską to po pierwszej wizycie oświadczyła, że zrozumiała że nic nas nie łączy (a dzieci, a miłość którą sobie ślubowaliśmy, nie mówię już o wierności i opuszczeniu w potrzebiue). Jest bardzo przykro bo mogę zacisnąć zęby i dalej tak żyć ale dzieci obserwują nasz brak miłości no i co z nich wyrośnie?
Współczuję Ci i trzymam kciuki za Was.
Ja już nawet w wiązance złych słów widzę nadzieję (domyślnie przechwytuję nawet pozytywny przecinek by móc łudzić się nadzieją).

Jasne Tobizyk-zawsze coś zaczyna psuć się od czegoś, może to być nawet mała rzecz. Czasem pewne fakty ignorujemy, myśląc, że jakoś to będzie, ale niestety-jak to mówią "od mało do wiela".

TYLKOmnieKOCHAJ-fajnie, że się nie poddajesz, podziwiam babki , takie jak TY. Może Twoje zachowanie w końcu "przemówi" do męża. Może skończy ze swoją biernością i zacznie coś robić i to nie na chwilę, tylko na zawsze. Życzę Ci tego z całego serca! :-)No i pisz na bieżąco rzecz jasna...

Krzysztof-powiem Ci szczerze, że nie rozumiem kobiet, takich jak Twoja żona, ja niestety znam w większości zupełnie odwrotne sytuacje od Twojej. W dzisiejszych czasach-dobry, uczciwy facet to skarb, przynajmniej w moim przekonaniu. Nie wiem czy tak da się żyć-bez miłości i na siłę, może jakiś czas, ale masz rację-Wasze dzieci to wszystko widzą. W mojej sytuacji też było mi ciężko to zrozumieć, ale to prawda-dzieci to doskonali obserwatorzy i na nich te sytuacje odbijają się najbardziej. Może Twoja żona potrzebuje rozstania na jakiś czas, może zrozumie co traci?! Trzymam kciuki za Ciebie!

Super TYLKOmnieKOCHAJ! Cieszę się, że jest lepiej i byle tak zostało:)

zrezygnowana23, współczuję takiego męża, naprawdę. Jedyne co możesz zrobić to albo się z tym pogodzić i dalej robić, toco uważasz za słuszne, albo POWAŻNIE z nim pogadac. Zapewne robiłaś to już kilkanaście razy, ale może za któryms razem w końu zrozumie, ze to wszystko jest chore. Jeśli chodzi o dziecko, to w sumie mu się nie dziwię. Jednak jest to spory wydatek, a jak wiadomo pieniądze same nie przyjdą. Lepiej poczekać i zapewnić maluszkowi dobry byt, a nie żyć z dnia na dzien odkładająć grosz do grosza. Możesz mu pwoiedzieć, ze gdybyś znalazła pracę, to byłoby wam o wiele łątwiej - przecież też byś zarabiała, a co za tym idzie - Wasze problemy finansowe może nie byłyby tak uciążliwe, a do tego może moglibyście sobie pozwolić na bobasa. Natomiast jeśli chodzi o kwestie ubraniowe, to dla mnie jest to CHORE. Rozumiem, że można być zazdrosnym.,ale bez przesady. Kto Ci zagląda w spodnie/spodnice, że nie możesz nosić kolorwych majtek? śmiechu warte! powinien się cieszyć, że ma żonę, która chcę ładnie wyglądać, być atrakcyjna, ale nie robić jakieś niepotrzebne, bezsensowne jazdy. O pracy już nie wspomnę, bo zapewne gdyb nie jego gadka, już dawno byś ja miała. I wiesz co? na Twoim miejscu bez jego wiedzy szukałabym pracy i jeśli udałoby mi się ją znależć to od razu bym się zgodziła na pracę:) a to czy jemu by się to spodbalo czy nie to jego problem - takie jest moje zdanie, Nie będziesa wieczie siedziec w domu i czekac na cud, kiedy to pieniądze same przyjdą! powinien też się cieszyć, że chcesz pracować, a nie siedzieć i nic nie robić. Nie rozumiem. Równie dobrze, możesz jemu powiedzieć, że u niego w pracy również są kobiety które też na niegoi się patrzą itp Pogadaj z nim jeszcze raz, i na pewno nie zmieniaj się tylko ze wzgledu na niego., Ubieraj się tak jak Tobie sie to podoba. Pewnie nie ubierasz się zbyt wyzywająco, ale przecież kazda z nas chcialaby ładnie wyglądać i czasem trochę zaszleć. Mój facet też jest zazdrosny,ale cieszy się, kiedy ładnie się ubiore itp bo mowi, zeby inni mu zazdrościli, że ma taką dziewczynę. Także rozmowa, rozmowa i jeszcze raz rozmowa. I tak jak pisalam z ta praca- jeśli dreczy Cię tak sytuacja, to na własną rękę szukaj pracy

TYLKOmnieKOCHAJ })i({
Dziękuje Ci za miłe słowa. Na tym właśnie forum poznałem podobną duszę do mojej. Pomaga mi przezwyciężyć te trudne dla mnie chwile. Jak się też okazuje jej spostrzeżenia sprawdzają się w 100 %. Czerpię wiedzę z jej doświadczeń a mimo młodego stażu małżeńskiego i też wieku juz nie jedno przeszła.

Pojawiam sie na forom pierwszy raz:-), gdyz jak wiekszosc z Was mam dylematy zwiazne z mężem! W bardzo  wielkim skrocie napisze co mi lezy na serduchu , juz dluzej nie moge tego ukrywac przed calym swiatem i udawac jak jest pieknie w moim małżenstwie!
Po 4 latch malzenstwa kazdego dnia jest coraz gorzej  juz sie prawie nie odzywamy do siebie  , moj maz obraza sie o wszytsko bo tak mu wygodnie  abym milczala  bo ma mnie z glowy i sie '' nie czepiam''.Nie interesuje go wogole co sie dzieje w domu  i wszytsko jest na mojej glowie.Wkurza sie o wszytsko o kazde moje slowo o kazda prozbe. Dla mnie juz wogole nie ma czasu (jak on to mowi - nie ma sensu) Ja wyciagam za kazdym razem piersza reke jak sie obrazi - a obraza sie o wszytsko (nawet o przylowiowe ''umyj naczynia'') Wina o wszystko obarcza mnie Dochodzi do tego ze nawet kiedy on zawini to sie obraza  i wychodz, i to ja ustepuje i  zaczynam sie odzywac i przepraszac( gdybym ja nie ustapila  to i miesiac nie odzywalby  sie do mnie.Od samego poczatku typowy egoista , jedynak myslacy tylko o sobie i caly swait najlepiej jakby sie krecil wokół niego.Jest mi ciezko i mam dosc juz chodzenia i plakania po katach analizowania kazdego slowa! Kocham go bardzo chce z nim byc ale sytulacja stala sie uciazliwa!!ODDALAMY SIE OD SIEBIE !!
Ta historia jest bardziej zawiła i dluga, ale moze nastepnym razem.
Szukam Waszego wsparcia i ''kilku'' dobrych rad!!

Wcześniej byłam tą "złą" tylko ja, nie dbałam o auto, o dom wg niego oczywiście, nie interesował się dzieckiem w ogóle. Teraz panuje u niego w pokoju idealny porządek, choć wcześniej w ogóle tego nie robił-ciuchy leżały wszedzie. Zajmuje się synkiem, bierze go tylko jak ma okazję. Tylko się cieszyć prawda.... Okazuje się jednak, że jestem gorsza od świni, bo w chlewie lepiej mieszkają. Zawsze sprzatam, po pracy jadę szybko po synka do przedszkola, jedziemy do domu i szybko robimy obiad, pranie itd. Ostatnio usłyszłam, że ja nigdy nic nie robiłam i to najbardziej zabolało. Rząda ode mnie żebym robiła mu słoiki, bo jest kierowcą. W miarę możliwości robię.
Z synkiem codziennie wychodzę na dwór i naprawdę brakuje mi czasami czasu. Według niego ja nie robię nic. Podobno pieniądze, które mamy wspólnie na koncie ja uważam, że są tylko moje. Nie wiem czy coś ze mną jest nie tak, czy po prostu on sobie nie wiadomo co wyobraża. Ma bowiem swoją kartę bankomatową i na okrągło wypłaca i płaci kartą za swoje jedzenie, mało tego potrafi nawet jeździć na obiadki w barze i wszystko płaci kartą. Wczoraj usłyszałam od niego, że to nie są tylko moje pieniądze. Nie wiem czego on w końcu chce. Wypłaca ile chce, do domu przyniesie 2000 zł, do tego jeszcze 300 zł w jak ostatnim miesiącu płacił kartą, z domu bierze słoiki z jedzeniem i wiecznie mu źle. Nie wiem ile zarabia, bo nie chce mi powiedzieć, ze swojej pensji spłaca drugi motor, co co sobie wziął od kolegi.
aaaaaaa
Powiedzcie mi czy to jest fair, ja kończę pracę po 15 , muszę jechać po małego do przedszkola, szybko robić obiad, zakupy. On jadąc do pracy, a jest kierowcą nie informuje mnie w ogóle czy przyjedzie do domu dzisiaj, jutro, czy pojutrze.
Jak pytam, to odpowiada, że nie ma obowiązku informowania mnie, po drugie wiem, że jest w pracy.

Ostatni numer jaki mi wywinął przechodzi moje wszelkie wyobrażenia. Wyobraźcie sobie, że zmienialiśmy blat w kuchni. Kolega nam wymieniał. Zaproponował mojemu mężowi dodakowo kilka mebli, żeby mieć pełniej i bardziej wykorzystaną kuchnię. Owszem widziałam ten projekt, ale nie powiedziałam nic. PO kilku dniach mąz poinormował mnie, że zgodził się na te meble. PO kilku dniach opróżnił mi konto z mojej pensji, bo musiał wpłacić 1000 zł za nie. Tak się zdenerowałam myśłałam, że wybuchnę. PO rozmowie z nim wydarł się na mnie, że to nie są tylko moje pieniądze. Co się stało w ogóle z pieniędzmi, gdzie jedził 1,5 roku temu za granicą - jakbym ja też nie zarabiała. Po drugie po h...j mi te lokaty co zakładam. Skoro wiedziałam, bo mi powiedział, że zgodził się na meble, to wiedziałam że weźmie kasę. Mamy trochę oszczędności dla mnie wydawało się normalne, że są na lokacie, żeby na siebie zarabiały. Okazuje się, że powinny być na koncie, bo w razie czego jak mąż będzie potrzebował większą gotówkę, to pójdzie i wypłaci.

Ja po prostu nie mogę tego pojąć. Ma wszystko, przyjeżdża kiedy chce, kiedy chce wychodzi. Ma posprzatane, poprane i ugotowane,. zakupy też ja robię. Synka ja zaprowadzam do przedszkola i ja odbieram. Ostatnio usłyszałam, wielki żal, że on mi przecież paliwo leje do auta. To mu powiedziałam, że tylko dla mnie lej, czy też dla synka. To miał wielkie wyrzuty, że do przedszkola tak, ale później jadę dalej 15 km do pracy. Pomóżcie, to nie wiem co mam robić. Nie chce się już tak męczyć. Przyjeżać szybko, bo może on będzie, zrobić szybko obiad, żeby byl tylko zadowolony, bo znowu będzie miał o coś pretensje. Kiedyś to jeszcze mi czas wyliczał, bo co ja tak długo u swojej mamy robiłam.

Niech ktoś ze mną porozmawia.

Sama nie wiem czy go jeszcze kocham.
Tak bardzo mnie zranił.
W ciagu ostatniego roku dużo przeszłam i nie wiem czy nie byłoby lepiej być samemu.
Kocham synka nad życie. MOże sobie jakoś samo poradzimy.
Jaki to mam sens być z kimś, kto Cię poniża, a chyba powinno być na odwrót. Ja skończyłam studia, myślę nad podyplomówkę, on ledwo podstawówkę skończył. Zawsze myślałam, że nigdy ta różnica wykształcenia nie przeszkodzi naszej miłosci, a może to o to chodzi.

Powiedzcie mi i jak tu się nie wkurzać, właśnie znowu mi z konta ubyło, a on mi mówi, że to są tylko moje pieniądze. Zakupił sobioe alkohol (bo taki wpis mam na koncie), teraz będzie pewnie pił i zapijał smutki, bo przecież taką złą żonę ma.

Witam cię jaśko. Po pierwsze uspokój się bo nie warto robić nic nerwowo. Jeśli on cie zranił to nie ustępuj, dlaczego masz przepraszać z nie twojej winy??? Ja bym tak od razu nie przekreślał tego związku. Musisz się zastanowić czy dalej chcesz aby twoje życie wyglądało takie jak jest??? Jeśli nie to musisz porozmawiać z mężem o pieniądzach,o wspólnych potrzebach i wydatkach. Może zróbcie sobie osobne konta??? Jeśli chcesz spytaj się co jest dla niego najważniejsze w życiu??? Szczerze ci powiem, że uganiamy się za tymi pieniędzmi jak głupcy. Co z tego że mamy lepsze auto, najnowszy sprzęt w domu itd. , jak brakuje nam czasu na miłość i zapominamy jak okazywać uczucia. Choć jestem młody nawet rozumie to życie, wiem co jest najważniejsze i co chce mieć(zdrowie i dom z rodziną). Powiedz mu, że musicie zmienić wasz stosunek do życia bo do niczego to nie prowadzi. Pamiętaj miłość jest wieczna a pieniądz ulotny!!!!!!!!! Pozdrawiam!!!

Witam Was ponownie.
Trochę wzięłam sobie do serca Wasze wypowiedzi. Zaczęłam się mniej przejmować tym co do mnie mówi, wychodzić z synkiem, a niech się poczuje samotny i może zatęskni. Tak się działo jakiś czas. Do wczoraj. Dawno nie zaglądałam i nie wchodziłam na strony internetowe, a zrobiłam to wczoraj. Przypadkowo - nawet się chyba tego nie spodziewał, zobaczyłam na jakie on ostatnio strony wchodził. Wiecie co zagotowalo się we mnie. Żeby oglądał sobie jakieś strony pornograficzne, przeżyłabym - wydaje mi się, że jednak każdy facet lubi ogladać - no prawie każdy. Oglądał sobie dwie stronki, przynajmniej tyle zdążyłam zobaczyć anonse towarzyskie z mojej miejscowości. Do tego wyszczególniona jedna pani za odpowiednią cenę oczywiście, a na drugiej stronce bardzo dużo dziewczyn lubiących sex pokazujące swoje wdzięki. Zapytałam się go wprost, to mi odpowiedzia: a co nie wolno. Wiecie jak się poczułam, nie wiem czy mnie zdradził czy nie. Zabawę sobie urządził i śmiał się jak to mu mówił. Lekko się zdenerowowałam wyszłam z synkiem, powiedziałam mu jedynie, że wychodzę by miał czas serfować po internecie i umawiać się. Jak przyszłam to się pokłóciliśmy od słowa do słowa, nazwałam go złym ojcem, mężem i złym kochankiem. Wiem że źle zrobiłam. Ja czekam na jego jakiś gest, może mnie w końcu zechce, a jego podniecają inne, a własną żoną nie porafi się zająć. Wiecie co mi powiedział: że specjalnie zostawił tę stronkę, by dało mi to do myślenia. Jakoś nie wydaje mi się. Zaskoczony był tym moim odkryciem. Nie wiem co mam robić. Nie spałam całą noc, a dzisiaj mam imieniny - prezent super !!

Witam Was ponownie.
Sama nie wiem co mam już zrobić, jak dotrzeć do mojego męża, na którym dalej mi zależy, dalej walczę.
Wczoraj rozmawialiśmy dość spokojnie. Po tej rozmowie oczywiście ja odpierałam tylko atak, bo wg niego ja jestem wszystkiemu winna.
Powiedziałam mu jak ja się poczułam jak widziałam te strony pornograficzne. Odpowiedział mi, że kiedyś też tak się poczuł tj. 7 lat temu gdy byliśmy  parą  gdy mój dobry kolega przytulił mnie i dal mi buziaka. Myślałam, że sobie to wyjaśniliśmy. Okazało się, że jednak nie do końca - nie ma się czego czepić, to najlepiej stare śmieci na światło dzienne znowu wyrzucać. Wtedy był zazdrosny. Odpowiedziałam mu, że skoro tak mu to przeszkadzało przez tyle lat, to dlaczego był dalej ze mną, ożenił się ze mną i mamy synka. Wiecie co usłyszałam, że chyba żałuje, bo gdyby wiedział, że będzie tak jak teraz , to rozstałby się wcześniej i nie bralibysmy ślubu. Kłócie w sercu poczułam, tyle lat wierności, tyle lata poświęcenia, a tu coś takiego. Urodziałam synka, byłam prawie 3 lata na wychowawczym, a tu taki cios. Mam robić co chce !!!! Jego to już nie obchodzi.  AAAAAAAAA Normalne małżeństwa śpią ze sobą razem. Wydaje mi się, że to główny powód tych wszystkich awantur. Ja nie umiem z nim rozmawiać, wrecz boję się kolejnej awantury. Patrzy na mnie z taką złośliwością. Mówię mu, że chyba sprawia mu przyjemność dokuczanie mi, to mi odpowiedział, że on ma to już wszystko gdzieś, mam robić co chcę. Wg niego zostawiłam go, poczuł się urażony jak mały chłopiec. JAK ZMIENIŁ PRACĘ MYŚLAŁ, ŻE BEDZIE MIAŁ "ŻONĘ" W ŁÓŻKU.

To zwyczajnie - brzydko mówiąc "olej". Olej zakupy, pranie jego skarpet itd. Trochę przypomina mi ta sytuacja moją sytuację jakiś czas temu. Z mojego doświadczenia powiem Ci, że on widzi, że Tobie na tym wszystkim bardzo zależy, że kochasz, że bardzo chcesz, że cierpisz- a on ma wszystko gdzieś. Póki będzie to widział, że ma nad Tobą przewagę psychiczną w dalszym ciągu ta chora sytuacja będzie się ciągnęła. Nie ma w tym momencie na to wszystko złotego środka- albo zatniesz zęby i pozwolisz się tak traktować, albo podejmij radykalne kroki-wynieś się z synem na jakiś czas i pokaż mu, że też mimo wszystko jesteś silna, a jeśli to nie skłoni go do przemyśleń to należy podjąć radykalne kroki, bo tak nie da się żyć.
A tak na marginesie-od zawsze śpisz z synkiem?

TO NIE ZNACZY, ŻE CAŁY CZAS Z NIM ŚPIĘ, BO BYWAŁO TAK , ŻE ZASYPIAŁAM PRZY MĘŻU, A JAK MAŁY ZAWOŁAŁ CZY PŁAKAŁ, TO PRZENOSIŁAM SIĘ DO NIEGO, ALE OD DŁUŻSZEGO CZASU ŚPIĘ TYLKO Z DZIECKIEM.
Wczoraj usłyszałam, że nie ma do mnie pretensji o to, że śpię z małym tylko o to, że kiedyś kładłam się obok niego, a teraz idę od razu do małego.
TYLKO JAK  MNIE TAK TRAKTUJE, TO JAK NORMALNIE MAM SIĘ OBOK NIEGO POŁOŻYĆ I UDAWAĆ, ŻE NIC SIĘ NIE STAŁO.
Może ze mną jest coś nie tak.

Co tam u was słychać bo widzę, że temat zamarł na razie.

Powiem ci, że ukrywanie czegoś przed drugą osobą to chyba nie zbyt dobry pomysł. Wiem, że czasami nie można powiedzieć prawdy ale druga osoba na to liczy, na zaufanie. Pomyśl jak byś się czuła w takiej sytuacji jakby mąż zrobił ci coś takiego??? Nie opisałaś dokładnie jak wygląda wasz związek. Jeśli tęsknisz za mężem i go kochasz to walcz o małżeństwo bo gdy będzie za późno to sobie nie wybaczysz. Czasami wystarczy szczera rozmowa.

Witajcie, Tobizyk-miło,że "wpadłeś" tu znów.......

U mnie tak se, dziś mam łzy w oczach, może to ja wydziwiam.....nie wiem.....

Witam i dziękuję za odpowiedzi. Piszecie , że za mało opisałam sytuację. Część informacji już podałam. Mąż wrócił do domu ale to jest sytacja jak z koszmaru. Pewnie zrobił to dla dzieci. Ale nasze rozmowy kończą sie na pytaniu mnie ile zrobić mu kanapek. Kiedy się pobierałam miałam 20 lat. Naprawdę go kochałam. Potem dziecko, on ciągle pracował a wychowanie dziecka spadło na mnie. Wszystko robiłam sama. Dodam iż mieszkam z ojcem alkoholikiem. Mąż chciał po ślubie się wyprowadzić ale ja czułam porzebę zostania z ojcem.  Jako 12-latka ztraciłam matką i może dlatego nie chciałam zostawiać ojca, czułam obowiązek zostania z nim aby n ie miszkał sam. Po czterech latach drugie dziecko. Znowu ze wszystkim zostałam sama. Próbowałam z mężem rozmawiać, zmusić go do współudziału nad opieką ale ona powiela swój wzorzec ojca. Pogodziłąm się z tym. Mąż na swój sposób starał się. Zawsze był strasznie oszczędny i dlatego aby ciągle się z nim nie kłócić o kasę postanowiłam otworzyć sklep i mieć swój dochód. Mąż był przeciwny ale ja postawiłam na swoim no i jak to w życiu bywa nie powiodło się. Remont, zakup towarów, opłaty. Po roku zamknełam. Do dzisiaj mają mi ludzie pieniązki za zakupy do oddania. Ja sama też kończę ze spłatą w hurtowni długu. Wiem że prawda i tylko prawda w życiu się liczy. Ale przekonałam się że tak naprawdę mogę liczyć tylko na siebie. Sama nie wiem czy z moim mężem łączą mnie tylko dzieci czy coś zostało z naszej miłości czy to tylko już przyzwyczajenie. Od kilku dni robię sobie zestawienie naszego małżeństwa. I sama nie wiem co o tym myśleć. Szukam odpowiedzi ale jej nie znajduję. Sama myśl że napewno roamawiał o nas ze swoją matką (ogólnie super kobieta) napawa nie wściekłością. Przecież są rzeczy o których nie rozmawia się z innymi gdy jedna ze stron o to prosi. Jak mam przed nie się otworzyć gdy jestem pewna że będzie o nas rozmawiał z innymi? Wiem że ma prawo poradzić się swojej matki ale jak mam mu mówić o sobie gdy jestem pewna że dochodzi to do innych.